येशू ख्रीष्टको प्रकाश — संख्या तीन

मलाई विश्वास छ कि प्रकाशितवाक्यको पुस्तक हुँदै अघि बढ्न आरम्भ गर्दा सन्दर्भका लागि सुदृढ आधार रहोस् भनेर मैले अघिल्ला लेखहरूद्वारा पर्याप्त भविष्यसूचक प्रतीकात्मक प्रस्तुतिहरू अब स्थापित गरिसकेको छु। यदि तपाईं यी लेखहरू अनलाइन पढिरहनुभएको छ भने, यी लेखहरू मितिको क्रमअनुसार रहेका छन् भन्ने कुरा तपाईंले बुझ्नुहुन्छ भन्ने मेरो आशा छ। म बुझ्छु कि यी लेखहरू पछ्याइरहेका कतिपय व्यक्ति मैले साझा गरिरहेको अधिकांश विषयसँग परिचित छन्, र सम्पूर्ण पुनरुक्तिका लागि म उनीहरूसमक्ष क्षमायाचना गर्दछु। मैले सम्हालिरहेका सत्यताहरूका लागि पर्याप्त बाइबलीय आधार प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरिरहेको छु, ताकि Future for America ले प्रयोग गर्ने सिद्धान्तहरूसँग नयाँ रहेको कसैले पनि, यद्यपि उसमा हामीमध्ये धेरैलाई पहिले नै परिचित रहेका यी अवधारणाहरूबारे केही परिचयको अभाव हुन सक्छ, तिनलाई बुझोस् र संलग्न रहिरहोस्।

प्रकाशको पुस्तकमा केही अत्यन्त शक्तिशाली सत्यहरू उद्घाटित भएका छन्, जसलाई हालसालैसम्म मैले कहिल्यै चिनेको थिइनँ। म ती सत्यहरूलाई साझा गर्नुअघि तिनको समर्थनमा भविष्यवाणीसम्बन्धी आधार निर्माण गर्ने प्रयास नगरीकनै सार्वजनिक क्षेत्रमा प्रस्तुत गर्न सक्थेँ, तर ती सत्यहरू यति नयाँ र यति गम्भीर छन् कि ती सत्यहरूलाई टिकाउने कुनै आधारबिना तिनलाई साझा गर्न म इच्छुक भएको छैन; र मेरो विश्वासमा ती सत्यहरू नै प्रकाशको पुस्तकको उन्मोचनको रूपमा प्रस्तुत गरिएका छन्, जुन अनुग्रहको समय समाप्त हुनुअघि ठीकै हुन्छ।

येशूले सत्यको शिक्षा दिने विषयमा एउटा सिद्धान्त प्रस्तुत गर्नुभयो, जुन यहाँ लागू हुन्छ भन्ने म विश्वास गर्छु। यो सिद्धान्त पवित्र आत्माको कार्यको पहिचानभित्र स्थापित गरिएको छ।

जब ख्रीष्टले भन्नुभयो, “मसँग तिमीहरूलाई भन्नुपर्ने अझ धेरै कुरा छन्, तर तिमीहरूले अहिले तिनलाई सहन सक्दैनौ,” तब यसले मेरो यस विश्वासलाई समर्थन गर्दछ कि अहिले साँच्चै धेरै कुरा साझा गर्न बाँकी छन्, तर ती सत्यहरू निर्माण गरिने आधारस्वरूप पहिले एक तर्कसंगत पूर्वाधार हुनु आवश्यक छ। यसो भनिरहँदा, अघिल्ला पदहरूले पवित्र आत्माले “संसारलाई पाप, धार्मिकता, र न्यायको विषयमा” ताडना दिनुहुने कार्यद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका रूपमा तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशलाई चिनाउँछन्। ती तीन सन्देशहरू नै अन्तिम चेतावनीका सन्देश हुन्, यसैले पवित्र आत्माको कार्यलाई चिनाउने यो खण्ड एक महत्त्वपूर्ण साक्ष्य हो, किनकि यसले यो जोड दिन्छ कि सन्देश क्रमशः बुझिँदै जान्छ, र यो केवल तिनीहरूले मात्र बुझ्छन् जससँग पवित्र आत्माको तेल छ। यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तकमा, संसारको अन्त्यमा आफू शबाथको आराधना गर्ने सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट हो भनी चिनाउँदा, ठीक यही सत्यको प्रतिनिधित्व गर्छन्।

संसारको अन्त्यमा रहेका ती सातौँ-दिनका एडभेन्टिस्टहरू, जसले प्रकाशको पुस्तकमा नखोलिएको सन्देश बुझ्नेछन्, त्यसो गर्नेछन् किनकि तिनीहरू “आत्मामा” हुनेछन्। त्यस दृष्टान्तको सन्दर्भमा, जसले “एडभेन्टिस्ट जनताको अनुभवलाई चित्रण गर्दछ” भनेर हामीलाई बताइएको छ, यूहन्ना एक बुद्धिमान् कुमारी हो, किनकि उससँग आत्माको तेल छ। उसले संसारको अन्त्यमा रहेका ती बुद्धिमान् कुमारीहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले आफ्नै “पछि”बाट आएको एक महान् आवाज सुन्छन्। उसको “पछि”बाट आएको “आवाज” अर्को पदमै पहिचान गरिएअनुसार अल्फा र ओमेगा हो, र त्यस आवाजले उसलाई पुराना बाटाहरूमा फर्केर त्यहीँ हिँड्नू भनी सूचित गर्दछ।

यर्मियाले उल्लेख गरेका “विश्राम” अन्तिम वर्षाको समयमा हुने पवित्र आत्माको उण्ड्याइ हो। अर्को पदमा यर्मियाले एड्भेन्टवादका आधारहरू (पुराना मार्गहरू) तर्फ फर्कन र तिनमा हिँड्न इन्कार गर्ने मूर्ख कुँवारीहरूबारे दोस्रो दृष्टान्त प्रस्तुत गर्छन्।

जब यूहन्नाले आफ्नो पछाडिबाट उसलाई पुराना मार्गहरू वा एड्भेन्टिज्मका आधारहरूतर्फ निर्देश गर्ने स्वर सुन्छ, उसले सुनेको त्यो स्वर तुरहीजस्तै हुन्छ। त्यो स्वर परमेश्वरले एड्भेन्टिज्ममाथि नियुक्त गर्नुभएको “पहरेदारहरू” मार्फत प्रवाहित हुन्छ। न्यायको उद्घाटनको घोषणा गर्ने पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको प्रचारको क्रममा एड्भेन्टिज्मको प्रारम्भमा चेतावनीको तुरही फुक्ने पहरेदार पिता मिलर हुनुहुन्थ्यो। तर यूहन्नाले विशेष रूपमा न्यायको समापनको घोषणा गर्ने तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश प्रचार गर्नेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। उसले तिनीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ जो मिलरको कार्यद्वारा परमेश्वरले खडा गर्नुभएका आधारहरूमा फर्कन्छन्।

हामीले वर्षौँदेखि बारम्बार देखाएका छौँ, (र यो हबक्कूकका तालिकाहरूमा पाउन सकिन्छ), कि पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश “परमेश्वरसँग डराओ” पापको दोषी ठहराउनका लागि हो, र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशमा धार्मिकता प्रकट हुन्छ तथा तेस्रोले न्यायलाई चिन्हित गर्छ। यी तीन स्वर्गदूतका तीन चरणहरू हुन्, र पवित्र आत्माको कार्यका पनि तीन चरणहरू नै हुन्। ती तीन चरणहरू हिब्रू भाषाको “सत्य” भनेर अनुवाद गरिने शब्द बनाउने तीनवटा हिब्रू अक्षरद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यूहन्ना सोह्रको उक्त अंशमा, येशू परमेश्वरका जनहरूलाई “सम्पूर्ण सत्य” मा अगुवाइ गर्ने पवित्र आत्माको कार्यबारे बोलिरहनुभएको छ, साथै उनीहरूलाई “आउने कुराहरू” पनि देखाउँदै हुनुहुन्छ। तैपनि येशू भन्नुहुन्छ कि उहाँसँग “तिमीहरूलाई भन्नुपर्ने धेरै कुराहरू छन्, तर तिमीहरू अहिले ती सहन सक्दैनौ।”

मलाई आशा छ कि “सत्य” भनेर अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्दको केही महत्त्व तपाईंले बुझ्नुभएको छ। किनकि हामीले भर्खरै मात्र त्यस प्रतीकलाई हाम्रो अध्ययनमा लागू गर्न आरम्भ गरेका छौँ। प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायका पहिलो तीन पदहरूमा परमेश्वर र मानिसबीचको सञ्चार-प्रक्रिया पहिचान गरिएको छ। प्रकाशको पुस्तकले ईश्वरत्वको त्रिविध स्वरूपलाई चिनाउनेभन्दा पहिले नै यो पहिचान गरिएको छ। यसले प्रकाशको पुस्तकका अन्तिम पदहरूमा दोस्रो साक्षी पाउँछ, र यसरी “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” लागू गर्ने आधारमा यसले अझ बढी ज्योति उत्पन्न गर्छ।

त्यसपछि जब हामी उत्पत्ति 1:1–2:3 थप्छौं, तब हामी तेस्रो साक्षी र अर्को एक भविष्यसूचक रेखा पाउँछौं, जसलाई प्रकाशको पुस्तकको आरम्भ र अन्त्यमा रहेका अघिल्ला दुई रेखाहरूमा राख्न सकिन्छ।

त्यसपछि, आउनुहुने एलियाहको पहिचान गराउने पुरानो नियमको अन्तिम प्रतिज्ञा थप्दा, हामीसँग चारवटा भविष्यसूचक रेखाहरू हुन्छन्।

त्यसपछि हामी नयाँ करारको पहिलो अध्यायलाई थप्छौँ, र सबै रेखाहरूमा अल्फा र ओमेगाको सिद्धान्त लागू गर्दा बाइबलमा पाइने परम सन्देशलाई एकसाथ राख्न हामीसँग पाँचवटा रेखाहरू हुन्छन्। यदि हामीले पहिल्यै पहिचान गरिसकेका ती पाँच रेखाहरूमा सर्वत्र यही सिद्धान्त लागू गरेर तिनलाई पूर्ण बनायौँ भने, हामीले मत्तीको अन्त्य र यूहन्नाको अन्त्यले ती सबै पाँच “पहिलो र अन्तिम” भविष्यवाणीमूलक रेखाहरूले साक्षी दिने उही जानकारीको साक्षी दिएको देखिने अपेक्षा गर्नुपर्छ, जसलाई हामी विचार गरिरहेका छौँ।

प्रकाशितवाक्यको पुस्तकमा खोलेर देखाइँदै गरेको सन्देश स्थापित गरिएको छ, त्यसैले अन्य रेखाहरूका लागि यही सन्दर्भबिन्दु हो, र यो त्यस कुरासँग सहमत छ कि सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ, “बाइबलका सबै पुस्तकहरू प्रकाशितवाक्यमा भेटिन्छन् र त्यहीँ अन्त्य हुन्छन्।” प्रकाशितवाक्यको पुस्तकका पहिलो तीन पदहरूको सन्देशले परमेश्वरले आफ्नो वचन यूहन्नालाई लेखी मण्डलीहरूकहाँ पठाउनका लागि कसरी प्रसारित गर्नुहुन्छ भन्ने प्रक्रियालाई पहिचान गराउँछ। नयाँ करारको पहिलो पुस्तकले, पहिले नै उल्लेख गरिएझैँ, येशू ख्रीष्टको वंशावली प्रस्तुत गर्दछ, र त्यो अत्यन्तै सूचनाप्रद एउटा बुँदाबाट सुरु हुन्छ।

“दाऊदका पुत्र” भन्ने विषयद्वारा—जुन विषयलाई यहूदीहरूले आरम्भ र अन्त्यको बाइबलीय सिद्धान्त बुझेका भए मात्र बुझ्न सक्थे—येशूले कुतर्क गर्ने यहूदीहरूसितको आफ्नो प्रत्यक्ष अन्तर्क्रिया तिनीहरूलाई निःशब्द पारेर समाप्त गर्नुभयो। तिनीहरूले त्यो बुझेन्, र अधिकांश एड्भेन्टिस्टहरूले पनि बुझ्दैनन्। इतिहास दोहोरिने सिद्धान्तको विरुद्ध तर्क गर्न चाहने जो कोहीले प्राचीन इस्राएलले आधुनिक इस्राएलको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ भन्ने कुरा आफूले नबुझेको देखाउँछ; र त्यो सिद्धान्तमा विश्वास गर्न तिनीहरूको अनिच्छा, प्राचीन इस्राएलको अन्त्यमा उही सिद्धान्त बुझ्न नचाहने त्यही अनिच्छाकै समान हो। यहूदीहरूलाई दिनुभएको आफ्नो अन्तिम पहेलीमा, “दाऊदका प्रभु” कसरी “दाऊदका पुत्र” पनि हुन सक्थे? भन्ने पहेलीतर्फ तिनीहरूलाई निर्देशित गरेर, येशूले त्यस सिद्धान्तलाई प्रस्तुत गर्नुभयो।

यूहन्ना अध्याय १ ले यो चिन्हित गर्दछ कि आदि मा वचन परमेश्वरसँग हुनुहुन्थ्यो, र वचन नै परमेश्वर हुनुहुन्छ, अनि वचनले सबै थोक सृष्टि गर्नुभयो। निःसन्देह, यो हामीले सन्दर्भ गरिरहेका अन्य कथनहरूसँग मेल खान्छ। अनि यदि हामी त्यसपछि यूहन्नाको सुसमाचारका अन्तिम शब्दहरू विचार गर्छौं भने, हामी देख्छौं कि येशूले आफू कसरी मर्नुहुनेछ भनी वर्णन गर्नुभएको सुनेपछि पत्रुसले प्रेरित यूहन्नाको विषयमा के हुनेछ भनेर येशूलाई सोध्छन्।

पत्रुसले यूहन्ना कसरी मर्नेछ, वा यूहन्ना मर्नेछ कि मर्नेछैन भनेर समेत जान्न चाहन्थे। उक्त खण्डमा यो उत्तर दुई पटक दोहोरिएको छ, जब येशूले यसरी भन्नुभयो र त्यसपछि यूहन्नाले फेरि दोहोर्‍याए, “यदि म चाहन्छु कि ऊ [यूहन्ना] म नआउञ्जेलसम्म रहिरहोस्, त्यसले तँलाई के?” यूहन्ना येशूको दोस्रो आगमनसम्म जीवित रहे।

तपाईंले इतिहासको पुनरावृत्तिमा विश्वास गर्नुभयो भने मात्र, र साथै पुनरावृत्त हुन लागिरहेको इतिहास संसारको अन्त्यमा नै पुनरावृत्त हुन्छ भन्ने कुरा पनि मान्नुभयो भने मात्र, त्यो “सत्य” देख्न वा सुन्न सक्नुहुन्छ। यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तक लेख्दा उनी संसारको अन्त्यमा नै थिए। यूहन्नाको सुसमाचारको अन्तिम पुस्तक आरम्भ र अन्त्यका अन्य रेखाहरूसँग सहमत छ, किनकि यसले यूहन्नालाई दोस्रो आगमनतर्फ डोर्याउने घटनाहरूको इतिहासमा स्थापित गर्दछ, जहाँ उनले—अन्तिम चेतावनीको सन्देश घोषणा गर्नेहरूका प्रतिनिधित्व गर्दै—त्यो सन्देश मण्डलीहरूकहाँ पठाउँछन्।

यूहन्नाको सुसमाचारको अन्त्यले प्रकाशको पुस्तकका पहिलो तीन पदहरूमा रहेको सञ्चार प्रक्रियालाई पहिचान गर्दछ, किनकि यसले यूहन्नालाई भविष्यवाणीगत रूपमा दोस्रो आगमनको इतिहासभित्र अवस्थित गराउँछ। यसरी, येशूको पहिलो “दोस्रो आगमन” (पातमोस) लाई उहाँको अन्तिम “दोस्रो आगमन” को उदाहरणका रूपमा प्रयोग गरिन्छ। यो हामीले विचार गरिरहेका अन्य रेखाहरूसँग पूर्ण रूपमा मिल्दछ, किनकि यसले यूहन्नालाई संसारको अन्त्यमा, पातमोसमा, जहाँ उनले येशू ख्रीष्टको प्रकाश प्राप्त गर्छन्, त्यहीं प्रस्तुत गर्दछ। मत्तीको पुस्तकको अन्त्यको बारेमा के?

उक्त खण्डमा सबै शक्ति येशूलाई दिइएको छ, र निस्सन्देह यो उहाँको सृष्टिकर्ता-शक्ति हुनेछ। त्यसपछि उहाँले पिता, पुत्र, साथै उत्पत्ति एकमा पानीमाथि सञ्चरण गर्नुहुने पवित्र आत्मा, र परमेश्वरको सिंहासनको सामु रहेका सात आत्माहरूको नाममा बप्तिस्मा दिनुपर्ने आज्ञा दिनुहुन्छ। यो खण्डले ख्रीष्टियनहरूले स्वर्गीय त्रयका तीन व्यक्तिहरूलाई तीन पृथक् सत्ता-स्वरूपका रूपमा स्वीकार गर्नुपर्छ भनी पहिचान गराउँछ। मत्तीको अन्त्यभागले अन्य छवटाले जस्तै यी पङ्क्तिहरूमा थप गर्दछ।

येशूले आफ्नो वचनमा अन्तलाई आरम्भद्वारा स्पष्ट पार्नुहुन्छ, किनकि उहाँ नै वचन हुनुहुन्छ, र उहाँ नै अल्फा र ओमेगा हुनुहुन्छ।

यी सात रेखाहरूलाई एकसाथ ल्याउँदा परमेश्वर र मानिसबीचको सञ्चार प्रक्रियाको अत्यन्त विस्तृत चित्र निर्माण हुन्छ, र अन्य “रेखा” साक्षीहरूद्वारा प्रस्तुत तथा स्थापित गरिएका धेरै अन्य निर्णायक र महत्त्वपूर्ण सत्यहरू पनि प्रकट हुन्छन्। अल्फा र ओमेगालाई प्रतिनिधित्व गर्ने भविष्यवाणीका सात “रेखा”। तर मलाकीको पुस्तकको विषयमा के?

मलाकीको पुस्तक एडभेन्टिज्मभित्रका अविश्वासी याजकहरू विरुद्धको कठोर धिक्कार हो। यो संसारको अन्त्यमा एडभेन्टिज्मभित्र रहेका उपासकहरूको दुई वर्गको पहिचानसँग आरम्भ हुन्छ।

मलाकीले हामीलाई अझ स्पष्ट रूपमा बताउँछन् कि संसारको अन्त्यमा आराधकहरूको ती दुई वर्ग वास्तवमा पूजाहारीहरूका दुई वर्ग हुन्।

मलाकीको आरम्भले दुई वर्गका पूजाहारीहरूद्वारा लाओदिकेया र फिलाडेल्फियाको सन्देशको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ। पूजाहारीहरूलाई “सुन” भनी आज्ञा गरिएको छ। यूहन्नाले ती पूजाहारीहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले वास्तवमा सुन्छन्, र पूजाहारीले परमेश्वरका करारद्वारा चुनिएका जनहरूको प्रतिनिधित्व गर्छ। यदि तिनीहरूले “सुनेनन्” र “त्यसलाई हृदयमा राखेनन्” वा “राख्न चाहेनन्” भने, तिनीहरू पहिले नै श्रापित छन् र फेरि पनि श्रापित हुनेछन्।

पूजाहारीहरू परमेश्वरका चुनिएका जनहरू हुन्, जो मन्दिरको जगमा रहेको “कुनाको ढुङ्गा”द्वारा परीक्षित हुन्छन्। कुनाको ढुङ्गा त्यही हो जससँग जगका अन्य सबै ढुङ्गाहरू मिलाइन्छन्, र यही त्यो ढुङ्गा पनि हो जसले सम्पूर्ण मन्दिरको भार वहन गर्दछ। मिलरको कुनाको ढुङ्गा लेवीयव्यवस्था छब्बीसको “सात पटक” थियो। कुनाको ढुङ्गा, अथवा त्यो ढुङ्गा जसलाई निर्माणकर्ताहरूले अस्वीकार गरे, मन्दिरको निर्माणको एउटा सत्य कथा हो, जसलाई भविष्यवाणीको आत्माका लेखहरूमा अत्यन्त विशिष्ट रूपमा वर्णन गरिएको छ। अस्वीकार गरिएको पहिलो ढुङ्गासम्बन्धी एउटा बुँदा यो हो कि अस्वीकार गरिएपछि त्यसलाई अलग राखियो, र त्यस बिन्दुदेखि अघि मन्दिरका निर्माणकर्ताहरू आफ्नै कार्यक्षेत्रभित्र अलग राखिएको त्यस कुनाको ढुङ्गामा बारम्बार ठेस खान्थे। त्यो ठेस लाग्ने ढुङ्गा थियो।

मलाकीमा परमेश्वरले दुष्ट पूजाहारीहरूलाई, जसलाई मूर्ख लौदिकीय कुमारीहरू पनि भनिन्छ, उहाँले तिनीहरूलाई “श्राप” दिन लाग्नुभएको छ र दिइसक्नुभएको पनि छ भनी सूचित गर्नुहुन्छ। उहाँले तिनीहरूलाई श्राप दिनुहुन्छ, किनकि तिनीहरूले एलियाहको सन्देशलाई “सुन्ने” र आफ्ना हृदयमा “राख्ने” छैनन्। एलियाहको सन्देशले पिताहरूको हृदयलाई सन्तानतर्फ र सन्तानहरूको हृदयलाई पितातर्फ फर्काउँछ। तिनीहरूका हृदय फर्काइनुले पिताहरू र सन्तानहरूको एलियाहको सन्देश सुन्नुलाई जनाउँछ, जुन पहिलो र अन्तिमको सिद्धान्त हो। पहिलो र अन्तिमको सन्देश सुन्नु मात्र पर्याप्त हुँदैन; त्यो हृदयमा राखिनुपर्छ। एलियाहको सन्देश स्वीकार गर्नु भनेको त्यसलाई आफ्नो हृदयमा राख्नु हो। यदि कुनै पूजाहारीले त्यो सिद्धान्त सुन्ने छैन भने, ऊ श्रापित हुनेछ।

सन् 1863 मा जब तिनीहरूले मिलरले पत्ता लगाएको अति पहिलो आधारभूत सत्यलाई अस्वीकार गर्ने प्रक्रिया आरम्भ गरे, तब तिनीहरूले श्राप आफूमाथि ल्याए, र आजको यही दिनसम्म तिनीहरूले त्यस अस्वीकारलाई निरन्तरता दिनुबाहेक अरू केही गरेका छैनन्। तर यद्यपि प्रगतिशील श्राप सन् 1863 मै आरम्भ भयो, (किनकि तिनीहरू पहिले नै श्रापित छन्), भविष्यकालीन स्वरूपमा रहेको त्यो श्राप आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, जब तिनीहरू प्रभुको मुखबाट उकेलिएका हुन्छन्, तब घटित हुन्छ। मलाकीको आरम्भले अन्त्यलाई चित्रण गर्दछ, किनकि अन्त्यले बुद्धिमान् र मूर्ख पूजाहारीहरूलाई दिइएको अन्तिम चेतावनीलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। मलाकीमा बुद्धिमान् र मूर्खलाई एसाव र याकूबका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। जेठो दाजु, जेठो जन्मिएको हुनाको जन्मसिद्ध अधिकारद्वारा भएको करारको प्रतिनिधित्व गर्ने, कान्छो भाइसँग विपरीत रूपमा उभिएको छ। जेठो पहिलोको प्रतिनिधि हो, र कान्छो अन्तिमको।

मलाकीमा एशाऊ र याकूब दुवै लाओडिसियाका एड्भेन्टिस्टहरू हुन्, तर पछिल्लोले अन्ततः प्रभुको “आवाज” सुने, पश्चात्ताप गरे, र उनको नाउँ इस्राएलमा परिवर्तन गरियो। ज्येष्ठले, पहिलोले, सुनेन। याकूबले प्रभुको आवाज त्यस रात सुने जब उनले सपना देखे र सीढीमाथि स्वर्गदूतहरू उक्लँदै र ओर्लँदै गरेको देखे, जसले ख्रीष्टलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। याकूबले संसारको अन्त्यमा रहेका लाओडिसियाका एड्भेन्टिस्टहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो यूहन्ना र याकूबको स्वर्गदूतहरू उक्लँदै र ओर्लँदै गरेको सीढीसम्बन्धी सपनाद्वारा चित्रित रूपमा, प्रकाशको पुस्तक अध्याय १ का पहिलो तीन पदहरू अनुभव गर्दा, लाओडिसियाबाट फिलाडेल्फियालीहरूमा परिवर्तित हुन्छन्। त्यो अनुभवले याकूबको इस्राएल, अर्थात् फिलाडेल्फियाली, बन्ने परिवर्तनको आरम्भलाई चिह्नित गर्छ। याकूबको परिवर्तनकथाको अन्त्य तब हुन्छ जब उनले पनूएलमा ख्रीष्टसँग कुस्ती लड्छन्। यसरी याकूबको ज्येष्ठअधिकारको कथा प्रकाशको पुस्तक अध्याय १ का पहिलो तीन पदहरूमा आरम्भ हुन्छ, जब अन्तिम चेतावनीको सन्देशको मोहोर खोलिने कार्य भइरहेको हुन्छ, र यो सात अन्तिम विपत्तिहरूको समयमा, सङ्कष्टको समयमा, समाप्त हुन्छ।

आरम्भ र अन्तका ती सबै चार समूहहरूले, “पंक्तिमाथि पंक्ति” हुँदै, येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देशको साक्षी दिन्छन्। प्रश्न यो हो कि मूर्ख पूजाहारीहरूले सुन्नेछन् कि सुन्नेछैनन्।

जस बुद्धिमान् पुरोहितहरूले आत्माले मण्डलीहरूलाई जे भन्नुहुन्छ, त्यो सुन्छन्, तिनीहरूले एलियाहको सन्देश सुन्छन्। मिलर एलियाह थिए, र कसैले सुने, तर अरूले इन्कार गरे।

मिलर एलियाह र यूहन्ना बप्तिस्मा दिने दुवैद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा पूर्वचित्रित गरिएको थियो, किनकि यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेले ख्रीष्टको पहिलो आगमनको लागि मार्ग तयार पारे, र मिलरले २२ अक्टोबर, १८४४ मा स्वर्गीय पवित्रस्थानको परमपवित्र स्थानमा ख्रीष्टको आगमनको लागि मार्ग तयार पारे। मलाकीले यूहन्ना र मिलरको कार्यलाई प्रत्यक्ष रूपमा पहिचान गर्छन्।

आफ्नो इतिहासका ‘पहरेदार’को रूपमा, मिलरको कार्यले मन्दिरको जग उठाउने कार्यको प्रतिनिधित्व गर्‍यो। आरम्भमा भएको उनको कार्यले त्यस्तो कार्यलाई चित्रित गर्नुपर्छ जसले मन्दिरको समाप्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यस अन्तिम कार्यका लागि तुरहीलाई निश्चित ध्वनि दिन अर्को पहरेदार आवश्यक पर्छ। मिलर र पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशले न्यायको उद्घाटनको घोषणा गरे, र जसको प्रतीक मिलर अन्तकालीन एडभेन्टवादमा हुन्, उसै पहरेदारले न्यायको समापनको घोषणा गर्नेछ।

मलाकीमा प्रभुले “टुनामुनावालाहरूका विरुद्ध, व्यभिचारीहरूका विरुद्ध, झूटा कसम खानेहरूका विरुद्ध, ज्यालादारीको ज्याला दबाउनेहरूका विरुद्ध, विधवा र टुहुरालाई थिचोमिचो गर्नेहरूका विरुद्ध, परदेशीलाई उसको हकबाट वञ्चित गर्नेहरूका विरुद्ध, र मलाई नडराउनेहरूका विरुद्ध” न्याय ल्याउने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ। यहाँ चिन्हित गरिएकाहरू ती हुन् जसले “सेनाहरूका परमप्रभु”लाई “डराउँदैनन्।” विलियम मिलर पहिलो स्वर्गदूतका दूत हुन्, जसले मानिसहरूलाई “परमेश्वरसँग डराओ” भनी आह्वान गर्दछ। आधारशिलाहरूलाई अस्वीकार गर्नु भनेको परमेश्वरको भयलाई अस्वीकार गर्नु हो।

जब हामी एकभन्दा बढी पटक सन्दर्भ गरिएका भविष्यवाणीसम्बन्धी आरम्भ वा अन्त्यहरूलाई हटाउँछौँ, तब पहिलो तीन पदहरूमा प्रकाशको पुस्तकमा एकसाथ ल्याई राखिनुपर्ने आठ भविष्यवाणीरेखाहरू बाँकी रहन्छन्। उत्पत्तिको अन्त्यको बारेमा के?

उत्पत्तिको पचासौँ अध्याय यूसुफको मृत्युमा समाप्त हुन्छ।

अध्याय अठचालीसले याकूबको मृत्युलाई संकेत गर्दछ। अध्याय अठचालीसमा याकूबको मृत्यु पहिले आउनु, र अध्याय पचासका समापन पदहरूमा यूसुफको मृत्यु आउनुले, उत्पत्तिको पुस्तकको अन्त्यका रूपमा उत्पत्तिका अन्तिम तीन अध्यायहरूमाथि अल्फा र ओमेगाको छाप अंकित गर्दछ।

ती दुई मृत्युहरूलाई मिस्रमा इस्राएलको बन्धकत्वको आरम्भ र अन्त्यका प्रतीकहरूका रूपमा प्रयोग गरिएको छ। आरम्भमा, याकूबको शरीर उसका पितृहरूका साथ गाडिनका लागि फिर्ता लगिन्छ, र जब मोशा मिस्रबाट बाहिर निस्कन्छ, तब उसले यूसुफको शरीरलाई उसका पितृहरूको समाधिस्थलमा गाडिनका लागि साथ लान्छ।

उत्पत्तिको अन्तिम भाग अन्तिम तीन अध्यायहरू हुन्। अठचालीसौँ अध्यायमा याकूब (इस्राएल) ले आफ्ना बाह्र पुत्रहरूमाथि आशिषहरू उच्चारण गर्छन्, जुन अनुसन्धानात्मक न्यायका “अन्तिम दिनहरू” मा ती बाह्र कुलहरूसँग के घट्छ भन्ने विषयका भविष्यवाणीहरूका रूपमा प्रत्यक्ष रूपमा चिन्हित गरिएका छन्।

अन्वेषणात्मक न्यायका “अन्तिम दिनहरू” मा प्रभु आफ्नो बाह्र पुत्रहरूलाई एकत्रित गर्ने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, जो प्रकाशको पुस्तकमा एक लाख चवालीस हजारका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यिनीहरू तिनै हुन् जसलाई यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तकमा चित्रित गरेका छन्। तिनीहरू याकूबबाट आएको एउटा आह्वानद्वारा, आफ्नो प्रारम्भिक इतिहासबाट आएको एउटा आह्वानद्वारा एकत्रित गरिन्छन्, जसलाई तिनीहरूलाई “सुन्न” र त्यसतर्फ “कान दिन” भनिएको छ। अन्तिम दिनहरूमा, याकूबका पुत्रहरूद्वारा प्रतिरूपित भएकाहरूले एउटा सन्देश “सुन्छन्” र “कान दिन्छन्” अथवा, यूहन्नाले भनेझैँ, त्यहाँ लेखिएका ती कुराहरूलाई “पालन” गर्छन्। यो पिताबाट सन्तानहरूप्रति आएको एउटा आह्वान हो; यही एलियाहको सन्देश हो। बोलाइएकाहरूलाई “याकूबका पुत्र” भनिएको छ, र तिनीहरूले आफ्ना पिता इस्राएलको पनि “कान दिनु” पर्नेछ।

मलाकीमा एसाव र याकूबले बुद्धिमान र मूर्ख कुँवारीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। आह्वान तिनीहरूका पिता याकूब र तिनीहरूका पिता इस्राएलबाट आउँछ, जसले यो पहिचान गराउँछ कि जब अन्तिम आह्वान गरिन्छ तब सबैजना लाओडिकीयाका एडभेन्टिस्ट हुन्छन्, र याकूब—छल गर्ने—को पुत्र हुने कि इस्राएल—विजयी हुने—को पुत्र हुने भन्ने छनोट तिनीहरूकै आफ्नै हातमा राखिन्छ। तिनीहरूलाई छनोट गर्न सक्षम बनाउने कुरा सन्देशभित्र निहित सृजनात्मक शक्ति हो। यदि सन्देश पढियो, सुनियो, र पालन गरियो भने, सबै कुराहरूलाई अस्तित्वमा ल्याएको उही समान सृजनात्मक शक्तिद्वारा तिनीहरू इस्राएलको पुत्रमा परिवर्तन गरिनेछन्। सुन्न इन्कार गर्नु भनेको याकूब, अर्थात् छल गर्ने, को अनुभवलाई कायम राख्नु हो।

याकूबद्वारा दिइएको जम्मा हुने आह्वान, जो प्रकाशको पुस्तकमा खोलिएको सन्देशको पनि जम्मा हुने आह्वान हो, बुझ्नुपर्ने एउटा महत्त्वपूर्ण प्रतीक हो। लेवीव्यवस्था २६ को “सात पल्ट” ले सिकाउँछ कि पहिले तितरबितर हुनु नभएसम्म जम्मा हुनु हुँदैन। एक लाख चवालीस हजार तिनीहरू हुन्, जो आह्वानभन्दा अघि नै तितरबितर गरिएका थिए। यो सत्य बाइबलमा बारम्बार चिन्हित गरिएको छ।

एक लाख चवालीस हजारसँग नवीकरण गरिने करारमा परमेश्वरले आफ्नो व्यवस्था हाम्रा हृदयहरूमा लेखिदिनुहुने प्रतिज्ञा समावेश छ। तर प्रभुद्वारा यो सृजनात्मक कार्य आफ्नो लागि सम्पन्न गराइनेहरू पहिले नै तितरबितर पारिएका हुन्छन्।

“तितरबितर हुनु” सँग सम्बन्धित एक लाख चवालीस हजारको भेला गरिने विषयमा अझ धेरै भन्न बाँकी छ, तर पहिले हामीले विचार गरिरहेका यी नौ सन्दर्भहरूमा अल्फा र ओमेगाको हस्ताक्षरसम्बन्धी विचारलाई एकत्रित गर्न आवश्यक छ।

उत्पत्तिको अन्तिम तीन अध्यायहरूमा दुई वर्गहरूको प्रतिनिधित्व गरिएको छ। एउटा विद्रोहीहरूको वर्ग र अर्को बुद्धिमानहरूको वर्ग। दुवै वर्गले “यो नै मार्ग हो, यसैमा हिँड” भन्ने स्वर सुन्छन्, तर एक वर्गले तुरहीको आवाज सुन्न र प्राचीन मार्गहरूमा हिँड्न इन्कार गर्‍यो। उत्पत्ति अठचालीसदेखि पचाससम्मका विद्रोहीहरूको वर्ग तेह्रौँ गोत्रद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

प्राचीन इस्राएलको आरम्भमा तेह्र कुलहरू थिए, र आधुनिक इस्राएलको आरम्भमा तेह्र चेलाहरू थिए। जुन एउटा चेला अन्य बाह्र चेलाहरूबाट भिन्न ठहरिएको छ (जसरी एफ्राइम अन्य कुलहरूबाट भिन्न ठहरिएको थियो), ती दुवै विद्रोहका प्रतीक हुन्। सिस्टर ह्वाइटले यहूदालाई प्रत्यक्ष रूपमा एउटा मूर्ख कुमारी भनी सम्बोधन गर्नुहुन्छ।

यहूदा इस्करियोती एक मूर्ख कुँवारी था; वह जंगली बीज था, और यदि वह एक मूर्ख कुँवारी था, तो वह एक लाओदीकियाई भी था।

उत्पत्तिको अठचालीसौँ अध्यायमा यूसुफका दुई छोराले दुवैले याकूबबाट आशिष् प्राप्त गरे, र त्यसपछि उनीहरूलाई “अर्ध-गोत्रहरू” भनेर उल्लेख गरियो। अर्ध-गोत्र भए पनि, तिनीहरू अझै पनि गोत्र नै थिए। यहूदा इस्करियोतीको स्थानमा मत्तियासलाई नियुक्त गरियो, ताकि यहूदा इस्करियोतीले पहिले ओगटेको बाह्रौँ स्थान पूरा होस्। यहूदा एक चेला थियो, र यस अर्थमा—प्राचीन इस्राएलको अन्त्यतिर तेह्र जना चेलाहरू थिए, जसरी यसको आरम्भमा तेह्र गोत्रहरू थिए।

योसेफका छोरा एप्रैम (तेह्रौँ गोत्र) विद्रोहको प्रतीक बने, जब उत्तरका दस गोत्रहरू यारोबामको समर्थनमा एकजुट भए र राज्यलाई उत्तरका दस गोत्र र दक्षिणका दुई गोत्रमा विभाजित गरे। म किन योसेफका छोरा एप्रैमलाई उनका भाइ मनश्शेको सट्टा विद्रोहको प्रतीकका रूपमा चिनाउँछु? एप्रैमसँग सम्बन्धित विद्रोह याकूबले आफ्ना बाह्र छोराहरूलाई आशीर्वाद दिनुअघि नै, अठचालिसौँ अध्यायमा सुरु हुन्छ। अठचालिसौँ अध्यायमा याकूबले पहिले योसेफका दुई छोराहरूलाई आशीर्वाद दिन्छन्। मनश्शे जेठा भएकाले योसेफ अपेक्षा गर्छन् कि उनका छोराहरूमाथिको पहिलो आशीर्वाद मनश्शेमाथि पर्नु पर्दछ, र याकूबले एप्रैमलाई छान्दा योसेफले याकूबको विरुद्ध विद्रोह गर्छन्।

परमेश्वरका चुनिएकाहरूका प्रतिनिधिका रूपमा एफ्राइमको आरम्भले विद्रोहको एउटा साक्ष्य धारण गर्दछ, र एफ्राइमको अन्त लेवीव्यवस्था छब्बीसको ७२३ ई.पू. देखि १७९८ सम्म फैलिएको “सात पल्ट” को तितरबितर हुनुलाई प्रकट गर्दछ। ७२३ ई.पू.मा उत्तरी दश कुलहरू, अर्थात् एफ्राइमको राज्य, (जो इस्राएलको नामले पनि चिनिन्थ्यो) बाइबलको भविष्यवाणीको राज्यका रूपमा एक घातक चोट प्राप्त गर्‍यो। त्यस घातक चोटले एउटा समय-सम्बन्धी भविष्यवाणीको आरम्भ गर्‍यो, जसको समापन १७९८ मा पोपतन्त्रिक शक्तिले र त्यसको राज्यले घातक चोट प्राप्त गर्दा भयो। १७९८ मा पोपतन्त्रिक शक्तिको घातक चोटले बाबेलको अन्तिम पतनलाई प्रतिरूपित गर्दछ, जब उत्तरको राजाले दानियेल एघार पद पैंतालीसमा “उसको सहायता गर्ने कोही नहुँदा आफ्ना अन्तमा आइपुग्नेछ।” अन्तिम दिनहरूमा बाबेलको विद्रोह र पतन १७९८ मा पोपतन्त्रिक शक्तिको विद्रोह र पतनद्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो, जुन फेरि ७२३ ई.पू.मा एफ्राइम (इस्राएल) को राज्यको विद्रोह र पतनद्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो, र त्यो फेरि उत्पत्तिको अन्त्यभागमा चिन्हित गरिएअनुसार आफ्ना पिताको भविष्यसूचक प्रेरणाविरुद्ध यूसुफको विद्रोहद्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो।

एफ्राइमले प्रतीकात्मक रूपमा जनाउने विद्रोह उसको पिताको (यूसुफको) आफ्ना पिताविरुद्ध (याकूबविरुद्ध) गरेको विद्रोहबाट सुरु भयो। अन्ततः यसले उत्तरका दस कुलहरूको विद्रोहतर्फ डोर्‍याउँछ, जसले लैव्यव्यवस्था २६ मा “सात पटक” को रूपमा “प्रतिनिधित्व गरिएको तितरबितर” तर्फ पुर्‍याउँछ। उत्तरको राज्य तितरबितर भएको समयावधि दुई कालखण्डमा विभाजित छ। एउटा सन् ५३८ मा समाप्त हुने, अर्को कालखण्ड सन् १७९८ मा समाप्त हुने, र यी सबैले प्रकाशको पुस्तकमा कृपाकाल बन्द हुनुअघि ठीक अघि मोहर खोलिने सन्देशतर्फ संकेत गर्छन्। त्यस सन्देशले बेबिलोनको अन्तिम पतनलाई पहिचान गराउँछ। एफ्राइमको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको प्रत्येक मार्गचिह्नमा विद्रोह अंकित छ। ठीक त्यसरी नै, तेह्रौँ चेलो यहूदा इस्करियोतीको विद्रोह पनि अंकित छ। यी ती दुई साक्षीहरू हुन् जसले तेह्र संख्यालाई विद्रोहको प्रतीकका रूपमा पहिचान गराउँछन्। तर यदि कुनै व्यक्ति मिलरले पत्ता लगाएको पहिलो सत्य र एड्भेन्टवादद्वारा त्यागिएको पहिलो सत्यमाथि निर्माण गरिएका एड्भेन्टवादका आधारशिलाहरूमाथि उभिएको छैन भने, यीमध्ये कुनै पनि पवित्र सत्यलाई चिन्न सकिँदैन।

उत्पत्तिको समाप्ति हामीले विचार गर्दै आएका अन्य सबै रेखाहरूसँग मेल खान्छ। सारांशमा:

आरम्भमा पिता, पुत्र र पवित्र आत्माको स्वर्गीय त्रयले आकाश र पृथ्वीको सृष्टिलाई साक्षी दिए, जुन पुत्रद्वारा सम्पन्न गरिएको थियो, जो वचन पनि हुनुहुन्छ। वचन पिता र मानवजातिबीच सञ्चारको माध्यम बन्नुभयो, र वचन नै मानवजातिले पितासँग सञ्चार गर्ने एकमात्र मार्ग हो। पिताको सन्देश पुत्रद्वारा स्वर्गमा लूसिफरको विद्रोहपछि लूसिफर (प्रकाश बोक्ने) को स्थान लिने स्वर्गदूत गब्रिएललाई दिइयो। गब्रिएलले त्यो प्रकाश, अथवा सन्देश, ग्रहण गर्छन् र त्यसलाई एक अगमवक्तासम्म पुर्‍याउँछन्, जो पतित सृष्ट परिवारलाई पिताबाट आएको सन्देश पुर्‍याउने दायित्व दिइएको पवित्र सृष्ट प्राणी हो। अगमवक्तालाई दिइएको सन्देश लिखित गरिन्छ र त्यसपछि मानवजातिसम्म पुर्‍याइन्छ। सञ्चार प्रक्रियाको प्रत्येक चरणमा सन्देश पवित्र हुन्छ, र यही कारणले पतित मानव प्राणी भएका अगमवक्ताहरू पवित्र हुनुपर्छ। जुन बिन्दुमा पवित्र सन्देश पतित मानवजातिका हातमा सुम्पिन्छ, त्यहीँ मानवजातिमा अपवित्र नगरिएका हातहरूले पवित्र सन्देश सम्हाल्ने सम्भावना रहन्छ। यसरी पवित्र सन्देशको प्रकाशले प्रकाश र अन्धकार दुवै उत्पन्न गर्छ। जब यो सन्देश पतित मानव परिवारभित्रकाहरूले ग्रहण गर्छन्, त्यसमा सबै कुरा सृष्टि गर्ने त्यही सृजनात्मक शक्ति निहित हुन्छ, र त्यही शक्ति त्यस प्राणीलाई धर्मी ठहराउने शक्ति हो। सञ्चार प्रक्रियाको प्रारम्भले सञ्चार प्रक्रियाको अन्त्यलाई दर्साउँछ। यसकारण, यदि सन्देश सुनिन्छ, पढिन्छ र पालन गरिन्छ भने, त्यस सन्देशले पतित मानवजातिलाई पुनःसृष्टि गरी पुत्रको प्रतिरूपमा ल्याउँछ।

अन्वेषणात्मक न्यायको “अन्तिम दिनहरू” मा पतित मानवजातिलाई यूहन्नाले यसरी चित्रण गर्छन् कि तिनीहरूले आफ्ना पछाडिबाट आएको एउटा स्वर सुन्छन् र विगततर्फ डोर्‍याउने सन्देश ग्रहण गर्न फर्कन्छन्। जसले त्यो सन्देश ग्रहण गर्छन् र त्यसलाई आफ्नो जीवनको एउटा अंश मात्र नभई आफ्नो सम्पूर्ण जीवन नै बनाउँछन्, तिनीहरू त्यहीँ र त्यतिखेरै धर्मी ठहराइन्छन्। धर्मी ठहराइनु भनेको पवित्र बनाइनु हो। जब पिताबाट पठाइएको सन्देश पढ्ने र सुन्नेहरूले त्यो सन्देश स्वीकार गर्छन् र पवित्र बनाइन्छन्, तब त्यो सन्देशभित्र निहित सृजनात्मक शक्तिद्वारा हुन्छ। मानिसहरूले अब्राहामलेझैँ विश्वास गर्दा, त्यही सृजनात्मक शक्तिले मानिसहरूलाई धर्मी ठहराउने कार्य सम्पन्न गर्छ। उक्त सन्देशले तिनीहरूलाई फर्केर पछाडिको स्वर सुन्न निर्देशित गर्छ, जसले पुराना मार्गहरूतर्फ डोर्‍याउँछ, र ती नै आधारभूत सत्यहरू हुन्। उक्त सन्देशले तिनीहरूलाई समस्त सत्यभित्र डोर्‍याउँछ, र जब तिनीहरू ती पुराना मार्गहरूमा हिँड्छन्, तब तिनीहरू धर्मी ठहराइएकाहरूको मार्गमै हिँडिरहेका हुन्छन्।

प्रेषित सन्देशद्वारा धर्मी ठहराइएकाहरू झन्‌झन् बढ्दो ज्योतिलाई प्रतिनिधित्व गर्ने बाटोमा हिँड्छन्, तर त्यही ज्योतिले दुष्टहरूको मार्गलाई त्यसैअनुसार अझ अन्धकारमय बनाउँछ। ज्योतिले अन्धकारबाट छुट्याउँछ। आरम्भमा ज्योति होस् भनी आज्ञा गर्ने सृजनात्मक शक्तिले अन्त्यमा मानवजातिमाथि त्यही प्रभाव उत्पन्न गर्छ, जुन प्रभाव आरम्भमा ज्योतिले गर्‍यो। पछाडिबाट आउने स्वर सुन्न इन्कार गर्ने, र त्यसैले अन्धकारमय मार्गमा हिँड्न रोज्ने वर्ग उहाँको वचनमा “ठेस खान्छ”, किनकि तिनीहरू आधारशिलामा, पुरानो जाँचिएको शिलामा, ठेस खान्छन्। त्यो स्वर अल्फा र ओमेगा हो, र जब धर्मी ठहराइएकाहरू ती वचनहरू सुन्छन् र आफ्ना हृदय ती वचनहरूतर्फ झुकाउँछन्, तब तिनीहरूले ती वचनहरू आफ्ना हृदयको बीचमा राख्छन्, किनकि अल्फा र ओमेगाले तिनीहरूका हृदयहरूलाई पिताहरूतर्फ, (अतीततर्फ) फर्काउँछ, र पिताहरूका हृदयहरूले अन्त्यतर्फ संकेत गर्छन्।

परमेश्वरले धर्मीहरूको मार्गमा हिँड्नेहरूलाई तौलनुहुन्छ, अथवा उहाँले तिनीहरूको न्याय गर्नुहुन्छ, र उहाँले यसो “अन्तिम दिनहरू” मा गर्नुहुन्छ, जब उहाँका न्यायहरू पृथ्वीमा हुन्छन्। धर्मीहरू ती हुन् जसले दस कन्याको दृष्टान्तमा भएको ढिलाइको समयको परिपूर्तिमा प्रभुको प्रतीक्षा गरेका छन्। बढ्दो ज्ञानको मार्गमा हिँड्नेहरूको चाहना भनेको परमेश्वरको नाम, उहाँको चरित्र, को अझ बढ्ता र अझ बढ्ता समझ प्राप्त गर्नु हो। आफ्ना प्रभुको प्रतीक्षा गरेका ती नै अन्तिम चेतावनीको सन्देश घोषणा गर्नेहरू हुन्, किनकि तिनीहरू नै मध्यरात्रिको पुकार घोषणा गर्नेहरू हुन्, जुन निःसन्देह प्रकाश १८ को पहिलो आन्तरिक सन्देश हो, जसको पछि दोस्रो, बाह्य सन्देश आउँछ।

जब प्रकाशको अठारौँ अध्यायको स्वर्गदूत ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा ओर्ले, सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीले पुराना मार्गहरूमा फर्कनुहोस् भन्ने आफ्नो अन्तिम आह्वानलाई अस्वीकार गर्‍यो। त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिकामा यो सच्चा प्रोटेस्टेन्टवादको सिङ्ग रहन छोड्यो। त्यस बिन्दुमा, प्रकाशको दशौँ अध्यायको स्वर्गदूत ११ अगस्ट, १८४० मा एडभेन्टवादको प्रारम्भमा ओर्लँदा यूहन्नाद्वारा प्रतिरूपित गरिएझैँ, त्यस प्रबल स्वरको सन्देशलाई ग्रहण गरी आत्मसात् गर्ने छनोट गर्नेहरूका लागि एक परीक्षाको प्रक्रिया आरम्भ भयो। पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश अस्वीकार गरिँदा सच्चा प्रोटेस्टेन्टवादको ओढनी धारण गरेको आत्मिक राष्ट्रले त्यसपछि एडभेन्टवादको प्रारम्भमा पतित प्रोटेस्टेन्टवादको पदचिह्न पछ्यायो।

तब सच्चा प्रोटेस्टेन्ट सीङ्ग प्रकाश १० मा स्वर्गदूतको हातमा रहेको सानो पुस्तकको सन्देश स्वीकार गर्नेहरूलाई दिइयो। सन् १८४० देखि १८४४ सम्म एडभेन्टवादको आरम्भमा भएको परीक्षाको प्रक्रिया, सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ देखि संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था लागु नहुन्जेल एडभेन्टवादको अन्त्यकालमा हुने परीक्षाको प्रक्रियाको प्रतिनिधित्व गर्दछ। सन् १८४० देखि १८४४ को पहिलो इतिहासभित्र, र सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा आरम्भ भएको परीक्षाको प्रक्रियाले, प्रोटेस्टेन्टवादको ओढनी धारण गरिरहेका विश्वास गर्नेहरूको पूर्ववर्ती समूहबाट सच्चा प्रोटेस्टेन्टवादको ओढनी ग्रहण गर्ने विश्वास गर्नेहरूको एउटा नयाँ समूहमा व्यवस्थागत संक्रमणलाई चिह्नित गर्दछ।

धर्मी ठहराइएकाहरूको मार्गसम्बन्धी हाम्रो विचारको लागि अझ महत्त्वपूर्ण कुरा यो हो कि त्यस इतिहासभित्र एउटा निराशा छ, जसले ढिलाइको समयको आरम्भलाई चिह्नित गर्छ। त्यस समयमा विश्वासयोग्यहरू आफ्ना प्रभुको प्रतीक्षामा रहन्छन्, र त्यो समय मध्यरातको पुकारको सन्देशको मुद्राभेदनसँगै समाप्त हुन्छ। एडभेन्टवादको आरम्भमा रहेको त्यो जाँचको प्रक्रिया २२ अक्टोबर, १८४४ मा मध्यरातको पुकारको सन्देश समाप्त हुँदा अन्त्य भयो। अन्त्यको समयमा त्यो जाँचको प्रक्रिया, संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतवारको व्यवस्थाको समयमा यूहन्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरूका लागि, समाप्त हुन्छ। अन्त्यको मध्यरातको पुकारको सन्देश, सुरुवातमा जस्तै, समाप्त हुनेछ, र एडभेन्टवादको सुरुवातमा मध्यरातको पुकारको सन्देश जाँचको प्रक्रिया समाप्त हुनुभन्दा पहिले नै मुद्राभेद गरिएको थियो। सुरुवातको मध्यरातको पुकारको सन्देश अहिले अन्त्यमा मुद्राभेद हुँदैछ।

धर्मी ठहराइएका बुद्धिमती कुमारीहरू परमेश्वरसँग करारमा प्रवेश गर्छन्, जब दुष्ट मूर्ख कुमारीहरू मृत्युको करारमा प्रवेश गर्छन्।

धर्मी ठहराइएकाहरूले मण्डलीकहाँ मध्यरातको पुकारको पवित्र सन्देश लिन्छन्, र त्यसपछि तिनीहरूले मानवजातिलाई बेबिलोनबाट बाहिर बोलाउँदै दोस्रो स्वरको सन्देश घोषणा गर्छन्।

बाबेलबाट बाहिर निस्केर धर्मीहरूको मार्गमा हिँडिरहेकाहरूसँग मिल्नेहरू स्वर्गीय त्रयको नामद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको बप्तिस्माको जलमार्फत भेडाबाडामा ग्रहण गरिन्छन्। धर्मी ठहरिएकाहरू—चाहे तिनीहरू पातमोसमा यूहन्नालाई दिइएको सन्देश अहिले सुनिरहेकाहरू हुन्, वा त्यसपछि बाबेलबाट बोलाइएकाहरू—सबै पवित्र आत्मा ग्रहण गरेर धर्मी ठहरिन्छन्। पवित्र आत्माको दिव्यता र मानिसको मानवताको त्यो संयोजन, ख्रीष्टले मानव स्वभाव आफूमाथि धारण गर्नुहुँदा उदाहरणस्वरूप प्रस्तुत गरिएझैँ, सम्पन्न भएको थियो। एक लाख चवालीस हजारलाई दुई साक्षीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो, अर्थात् याकूबका बाह्र पुत्रहरू र बाह्र चेलाहरू। दुष्टहरूलाई तेह्रौँ कुल र तेह्रौँ चेलाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। दुवै दृष्टान्तमा रहेका यी “तेह्र” जनहरूलाई परमेश्वरका निम्ति पूजाहारी हुन बोलाइएको थियो, र त्यस बोलावटलाई अस्वीकार गर्नेहरू एसावद्वारा प्रतिनिधित्व गरिन्छन्, जबकि उनका कान्छा भाइ याकूबले त्यो बोलावट स्वीकार गर्नेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। एसाव र याकूब दुवैले संसारको अन्त्यमा रहेका लाओदिकीया सातौँ-दिनका एड्भेन्टिस्टहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। एक वर्गले अगमवक्ताका लेखनहरूद्वारा सम्प्रेषित पवित्र सन्देश स्वीकार गर्छ र इस्राएलमा परिवर्तन गरिन्छ, जबकि एसावले आफ्नो नाम कायमै राख्छ।

निस्सन्देह, अल्फा र ओमेगाका यी नौ पङ्क्तिहरूमा अझ धेरै कुरा समाविष्ट छन्, किनकि यो परमेश्वरको वचनमा भएका आरम्भहरू र अन्त्यहरूको केवल एउटा संक्षिप्त सारांश मात्र थियो।

सृष्टिदेखि दोस्रो आगमनसम्मका भविष्यसूचक इतिहासहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने इतिहासका नौ रेखाहरू। आरम्भ र अन्तका यी सबै नौ भविष्यसूचक रेखाहरू प्रत्यक्ष रूपमा प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायका पहिलो तीन पदहरूसँग सम्बन्धित छन्। ती तीन पदहरूले यो चिनारी दिन्छन् कि अनुग्रहको अवधि बन्द हुनुभन्दा ठीक अघि अनावृत गरिने येशू ख्रीष्टको प्रकाश, परमेश्वरको सृजनात्मक शक्तिको एक प्रकट अभिव्यक्ति हो। मोशाको समयदेखि लिएर प्रकटकर्ता यूहन्नाको समयसम्म आफ्ना साक्ष्य प्रस्तुत गर्ने विभिन्न साक्षीहरूबाट यस्तो जटिल रूपमा एकआपसमा गाँसिएको साक्ष्य कसको अर्को शक्तिले निर्माण गर्न सक्थ्यो र?

तिम्रा जुत्ता फुकाल, किनकि यो पवित्र भूमि हो।