सत्य के हो? - नम्बर एक

सत्य के विषयलाई सम्बोधन गर्नु अघि, हामी यो उल्लेख गर्दछौं कि हामीले यो अध्ययन प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायका प्रारम्भिक तीन पदहरूबाट आरम्भ गरेका छौं, र त्यसपछि एलियाहको विषयमा एउटा लेख थपेका छौं। यी अध्ययनहरूको केही उद्देश्यहरू भविष्यवाणीमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको भूमिकालाई पहिचान गर्नु, येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देशलाई उद्घाटित गर्नु, परमेश्वरका जनहरूको प्रतीकका रूपमा अगमवक्ताहरूको भूमिकालाई चिन्नु, र येशू अल्फा हुनुको अर्थ के हो भन्ने कुराका निहितार्थहरूलाई विचार गर्नु हुन्। हामीले देखायौं कि प्रकाशको पुस्तकका पहिलो तीन पदहरू प्रकाशकै अन्तिम पदहरूसँग सहमत र अनुरूप छन्, र दुवै अवस्थामा—आरम्भमा र अन्त्यमा—येशूले आफूलाई अल्फा र ओमेगा, आरम्भ र अन्त्य, पहिलो र अन्तिमको रूपमा चिनाउनुहुन्छ।

हामीले दोस्रो अध्ययनमा एलियाहसम्बन्धी एक संक्षिप्त छलफल यस उद्देश्यले प्रयोग गर्‍यौँ कि बाइबलका प्रारम्भिक पदहरू पुरानो र नयाँ दुवै नियमका समापन पदहरूसित सहमत छन् भन्ने देखाउन सकियोस्, र यसबाहेक, नयाँ नियमका प्रारम्भिक पदहरू पनि—तपाईं बाइबललाई समग्र रूपमा अथवा दुई नियमका रूपमा, जुनसुकै प्रकारले विचार गर्न चाहनुहुन्छ—त्यसको आरम्भ वा अन्त्यसित सहमत छन्।

अर्को एउटा बुँदा, जसलाई हामी विकास गर्न खोजिरहेका छौं, यो बुझाइ हो कि इतिहासभरि परमेश्वरत्वले ईश्वरत्वलाई बिस्तारै प्रकट गर्ने कार्य गरेको छ। यही कारणले हामीले उल्लेख गरेका छौं कि करार-इतिहासको बाइबलीय विषयमा समय अगाडि बढ्दै जाँदा, परमेश्वरले आफ्ना विविध नामहरूको प्रतीकवादद्वारा आफ्नो चरित्रलाई क्रमशः अझ बढी प्रकट गर्नुभयो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वरले अब्राहामसँग बोल्नुभयो, र त्यही परमेश्वरले मोशासँग पनि बोल्नुभयो, तर मोशालाई त्यसपछि देखि आफ्नो नाम यहोवा भनी चिनिनुपर्नेछ भनेर जानकारी दिनुभयो। त्यसपछि जब ख्रीष्ट आउनुभयो, उहाँले आफूलाई पुरानो नियममा अज्ञात रहेको एउटा नामद्वारा परिचित गराउनुभयो, दानिय्येलको तेस्रो अध्यायमा एक जना बेबिलोनीले उच्चारण गरेको त्यस नामको एउटा अभिव्यक्तिबाहेक। येशूले आफू पिताका एकमात्र-जन्माउनुभएको पुत्र हुनुहुन्छ भनी पहिचान गराउनुभएको मात्र होइन, तर उहाँले त्यस विशेष करार-इतिहासमा आफूलाई मानिसको पुत्रको रूपमा पनि पहिचान गराउनुभयो। परमेश्वरले प्रारम्भिक एडभेन्टवादसँग करारमा प्रवेश गर्दा मिल्लेराइट एडभेन्टवादलाई पनि एउटा नाम दिनुभयो।

सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरूलाई दिइएको नाम प्रभुद्वारा नै दिइएको हो, र सिस्टर ह्वाइटले प्रायः एड्भेन्टिस्टहरूलाई परमेश्वरका नामित जनहरू भनी उल्लेख गर्नुहुन्छ। “नामित” भन्नाले नाम दिइएको भन्ने अर्थ हुन्छ। सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरका नामित जनहरूका रूपमा चिनाउनुभएका केवल दुईवटा मण्डलीहरू प्राचीन इस्राएल र आधुनिक इस्राएल हुन्।

यसकारण, जब हामी प्रकाशको पुस्तकको अध्ययनमा अघि बढ्छौँ, म यो सुझाव प्रस्तुत गर्दैछु कि फिलाडेल्फियालीहरूलाई प्रकट गरिएको “नयाँ नाम”, जो एक लाख चवालीस हजारका रूपमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, कृपाकाल समाप्त हुनुअघि ठीक अघिल्लो समयमा खोलिने भविष्यवाणीसम्बन्धी रहस्यको एक ठूलो अंश हो।

अन्तिम चेतावनीको सन्देश येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश हो, र यो उहाँको चरित्रको प्रकाश हो।

हामीसित येशूलाई वचनको रूपमा सम्बन्धित अभिलेखमा समावेश गर्न अझ धेरै कुरा छन्, तर अब हामी ‘सत्य’ भन्ने शब्दलाई लिनेछौं। “सत्य” को बुझाइ, साथै “सत्य” भन्ने शब्द, र “सत्यको वचन” निर्माण गर्न प्रयोग गरिएका अक्षरहरूको बुझाइ, ख्रीष्टको चरित्रको बुझाइ हो।

यस पदमा “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्द एक हिब्रू शब्दबाट लिइएको हो, जुन एउटा अक्षर मात्र नभई एउटा संख्या पनि हो। हिब्रू वर्णमालाको पहिलो अक्षर ‘अलेफ’ हो। वास्तवमा, हिब्रू वर्णमालाका पहिलो दुई अक्षर “अलेफ” र “बेथ” हुन्, र तिनीहरू ग्रीकका पहिलो दुई अक्षर अल्फा र बीटासित अत्यन्त मिल्दोजुल्दा छन्। यी दुवै मिलेर “alphabet” भन्ने शब्दको मूल बनाउँछन्। त्यसकारण “अल्फा” भन्ने शब्द (हिब्रू अक्षर अलेफबाट) एउटा अक्षर, एउटा शब्द, एउटा संख्या, साथै येशूका धेरै नामहरूमध्ये एकका रूपमा पनि प्रयोग गरिन्छ।

जब पिलातसले यो प्रश्न सोधे, “सत्य के हो?” येशूले त्यसअघि नै उनलाई बताइसक्नुभएको थियो कि उहाँ “संसारमा आउनुभएको” कारण, र साथै उहाँ “जन्मनुभएको” कारण पनि “सत्य” को साक्षी दिनु नै थियो। उहाँले यो पनि थप्नुभयो कि “सत्यका हुने हरेकले” उहाँको स्वर सुन्छ।

सत्य: G225—G227 बाट; सत्य: – साँचो, X साँच्चै, सत्य, यथार्थ। G227—G1 (निषेधार्थक कणको रूपमा) र G2990 बाट; साँचो (नलुकाउने अर्थमा): – साँचो, साँच्चै, सत्य। G1; Α। हिब्रू मूलको; वर्णमालाको पहिलो अक्षर: आलंकारिक रूपमा मात्र (अङ्कको रूपमा यसको प्रयोगबाट) पहिलो। अल्फा।

जब येशूले भन्नुभयो, “म … सत्य हुँ,” उहाँले यसो भनिरहनुभएको थियो कि उहाँ एउटा अक्षर, एउटा संख्या, र अक्षर अल्फाका लागि प्रयोग हुने एउटा शब्द हुनुहुन्छ; अनि अल्फा शब्द, र अल्फा संख्या—यी सबै “सत्य” हुन्। दानियलको पुस्तकमा, ख्रीष्टले आफूलाई अद्भुत गणनाकर्ताको रूपमा प्रकट गर्नुभयो, जुन हिब्रू शब्द “Palmoni” को परिभाषा हो, र जसलाई दानियल आठमा “the certain saint which spake” भनेर अनुवाद गरिएको छ।

तेह्रौँ पदमा उल्लिखित त्यो “एउटा सन्त” “पाल्मोनी” हो— अद्भुत सङ्ख्यागणक, वा रहस्यहरूको गणक। यी दुई पदहरू त्यही स्थान हुन् जहाँ २३०० वर्षको भविष्यवाणी र २५२० वर्षका दुई भविष्यवाणीहरू प्रस्तुत गरिएका छन्। २३०० वर्षले “पवित्रस्थान” लाई सम्बोधन गर्दछ, र २५२० वर्षका ती दुई भविष्यवाणीहरूले “सेना” लाई सम्बोधन गर्दछन्, किनकि पवित्रस्थान र सेना दुवैलाई रोमद्वारा कुल्चिइने थियो। २५२० वर्षको भविष्यवाणीले परमेश्वरको पवित्रस्थान र उहाँका जनताको कुल्चाइको प्रतिनिधित्व गर्दछ। समयमाथि आधारित, आपसमा अन्तर्सम्बद्ध तीन गहन भविष्यवाणीहरू बाइबलकै त्यही बिन्दुमा छन् जहाँ येशूले आफूलाई रहस्यहरूको अद्भुत सङ्ख्यागणकको रूपमा परिचित गराउनुहुन्छ। कुरा यति मात्र होइन कि उहाँले आफूलाई समयका स्वामीको रूपमा परिचित गराउन यी दुई पदहरू छान्नुभयो, तर ती दुई पदहरू, जहाँ उहाँले आफूलाई प्रकट गर्नुहुन्छ, त्यही समयलाई पनि चिन्हित गर्छन् जब उहाँ आधुनिक आत्मिक इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुने थियो, र ती दुई पदहरू एड्भेन्टवादको आधार तथा केन्द्रीय स्तम्भ पनि हुन्।

अन्तको समयमा, अर्थात् 1798 मा, दानिएलको पुस्तकको मोहोर खोलियो र पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश इतिहासमा आयो, जसले मिलेराइट आन्दोलनको समयमा भएको भविष्यवाणीसम्बन्धी ज्ञानको वृद्धिलाई चिन्हित गर्‍यो; यही आन्दोलन सेभेन्थ-डे एडभेन्टिज्मको प्रारम्भ थियो। जब दानिएलको पुस्तक मिलेराइटहरूका लागि खोलियो, पल्मोनीबाट आएको एउटा सन्देश—समयसम्बन्धी सन्देश—बुझियो। परमेश्वरको वचन कहिल्यै असफल हुँदैन, र यसले सधैँ अन्तलाई प्रारम्भसँग पहिचान गराउँछ। त्यसैले, एडभेन्टिज्मको अन्त्यमा पनि, मिलेराइट इतिहासमा जस्तै, उहाँको चरित्रको एउटा प्रकाशन निश्चय नै हुनेछ। यो तथ्य एडभेन्टिज्मको प्रारम्भ र अन्त्यमा आधारित छ, तर यो दानिएलको पुस्तक र प्रकाशको पुस्तकबीच घोषित सम्बन्धमा पनि आधारित छ। दानिएल र प्रकाशले एउटै पुस्तकको प्रतिनिधित्व गर्छन्, र त्यस प्रतिनिधित्वमा तिनीहरू दुई साक्षी हुन्—पहिलो दानिएल र अन्तिम प्रकाश।

दानिएल र प्रकाश दुई पुस्तकहरू हुन्, तर तिनहरू एकै पुस्तक हुन्, जसरी बाइबल पुरानो र नयाँ, अथवा आरम्भ र अन्तमा विभाजित भए तापनि एकै पुस्तक हो। प्रकाश ११ मा मोशा र एलियाहका रूपमा प्रस्तुत गरिएका दुई साक्षीहरू पुरानो र नयाँ नियम हुन्।

दानिएल र यूहन्ना दुई साक्षीहरू हुन्, जो दुवै सताइए, दुवै बन्दी बनाइए, दुवैलाई अभिलेख गर्नका लागि अगमवाणीपूर्ण इतिहासको एउटै रेखा दिइयो, दुवैले एक लाख चवालीस हजारको प्रतिनिधित्व गर्छन्, दुवै यरूशलेमको विनाशपछिको अवस्थाकालमा जीवित थिए, र दुवै मृत्यु तथा पुनरुत्थानका प्रतीक हुन् (यूहन्ना उम्लिरहेको तेलबाट र दानिएल सिंहको खोरबाट)।

दानिएलले ख्रीष्टको चरित्रसम्बन्धी एक विशेष प्रकाशनको पहिचान गराउँछन्, र उनले यो त्यसै दुई पदहरूमा गर्छन् जसलाई प्रेरणाले सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट कलीसियाको “केन्द्रीय स्तम्भ र आधार” भनी सम्बोधन गर्छ। ती दुई पदहरू विलियम मिलरका कार्यहरूले प्रतिनिधित्व गरेका आधारहरूमा राखिएको अन्तिम ढुङ्गा, अर्थात् “शिरोढुङ्गा,” थिए। त्यस शिरोढुङ्गासँगै स्वर्गीय पवित्रस्थान, परमेश्वरको व्यवस्था, शबाथ, अनुसन्धानात्मक न्याय, र प्रकाश १४ का तीन स्वर्गदूतहरूको समझ पनि आयो। दानिएल पुस्तकको आरम्भ हो, यूहन्ना यसको अन्त्य हो।

यूहन्नाको लेखनले एडभेन्टवादको अन्त्यमा ख्रीष्टको चरित्रको एक प्रकाशनलाई चिन्हित गर्नेछ। आधुनिक इस्राएलको प्रारम्भमा उहाँले आफूलाई अद्भुत गणनाकर्ताको रूपमा प्रकट गर्नुभयो, अर्थात् गणितसँग सम्बन्धित सबै कुराको सृष्टिकर्ता; र आधुनिक इस्राएलको अन्त्यमा उहाँले आफूलाई अद्भुत भाषाविद्‌को रूपमा प्रकट गरिरहनुभएको छ। भाषा चाहे जसरी सम्बन्धित होस्—भाषाको संरचना, व्याकरणका नियमहरू, शब्दहरू, यहाँसम्म कि वर्णमालाका अक्षरहरू समेत—ती सबैको सृष्टिकर्ता उहाँ नै हुनुहुन्छ। लिखित होस् वा मौखिक, व्याकरणका नियमहरूद्वारा शासित, र उहाँकै योजनाअनुसार बनेको वर्णमालाद्वारा लेखिने शब्दहरूमार्फत सम्पन्न हुने सञ्चार उहाँले नै सृष्टि गर्नुभयो; र यी सबैभन्दा पर उहाँ वचन हुनुहुन्छ। त्यही वचनद्वारा उहाँले अन्धा, अप्रस्तुत लाओडिसियालीहरूलाई पवित्र पारिएका फिलाडेल्फियालीहरूमा रूपान्तरण गर्नुहुन्छ।

“पवित्र पार्नु” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दको अर्थ पवित्र बनाउनु हो। एक लाख चौवालीस हजार जना पवित्र हुनेछन्, र तिनीहरूले चरित्रको त्यो अवस्था “सत्य”द्वारा प्राप्त गरेका हुनेछन्; अथवा यसो पनि भन्न सकिन्छ, उहाँको “वचन”द्वारा, किनकि येशू वचन हुनुहुन्छ र उहाँ नै सत्य हुनुहुन्छ।

ध्यान दिनुहोस् कि यूहन्नाले आफ्नो सुसमाचारमा लेखेको यो पहिलो कुरा हो। निःसन्देह, यसले उत्पत्तिमा लेखिएको पहिलो कुरासँग समानान्तरता राख्दछ। यसले साक्षीमा अझ थप गर्दै, उत्पत्ति एकमा भनिएको कुरालाई अझ स्पष्ट रूपमा पहिचान गराउँछ।

पहिलो पदमा “God” भनेर अनूदित गरिएको शब्द बहुवचनमा छ, यसरी एकदमै “आरम्भ” देखि नै परमेश्वर एकभन्दा बढी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा चिनाउँछ। यूहन्नाको सुसमाचारमा “आदि मा” वचन परमेश्वरसँग हुनुहुन्थ्यो र वचन परमेश्वर नै हुनुहुन्थ्यो। अनि वचन सृष्टिकर्ता हुनुहुन्थ्यो।

येशू वचन हुनुहुन्छ, र उहाँले दिव्यत्वलाई मानवतासँग संयोजन गरेर बाइबल उत्पन्न गर्नुभयो—दिव्यत्व पवित्र आत्माद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो, र मानवता ती व्यक्तिहरूमा प्रकट भएको थियो जसले मण्डलीहरूकहाँ पठाइनुपर्ने पुस्तकहरूका शब्दहरू लेखे। यसरी, बाइबल पनि येशूजस्तै मानवता र दिव्यत्वको संयोजन हो। पतित, शारीरिक मानव प्राणीहरूको संलग्नता हुँदाहुँदै पनि बाइबल पवित्र छ, र त्यसलाई लेख्ने मानिसहरू पनि पवित्र थिए।

यद्यपि अगमवक्ताहरू पवित्र मानिसहरू थिए, तैपनि तिनीहरू पतित मानव नै थिए, किनकि सबैले पाप गरेका छन् र परमेश्वरको महिमाबाट चुकेका छन्। तथापि बाइबल दैवीत्व र मानवत्वको संयोजन हो, र यो पवित्र छ, किनकि परमेश्वरको वचन आफ्नो जीवनमा र आफ्नो लिखित वचनमा यो देखाउन आउनुभयो कि दैवीत्वसँग संयुक्त मानवत्वले पाप गर्दैन। बाइबलको सम्बन्धमा जे सत्य हो, त्यो ख्रीष्टको सम्बन्धमा पनि सत्य हो, किनकि उहाँ नै बाइबल हुनुहुन्छ।

येशूले आफूमाथि पापी शरीर धारण गर्नुभयो र कहिल्यै पाप गर्नुभएन; यसरी उहाँले मानवता दिव्यतासँग संयुक्त हुँदा पाप गर्दैन भन्ने उदाहरण प्रदान गर्नुभयो।

येशू वचन हुनुहुन्छ, र येशू तथा बाइबल दुवै मानवता र दिव्यताको संयोजन हुन्। शताब्दीयौँको क्रममा येशूले बाइबल उत्पन्न गर्नुहुँदा, उहाँले बाइबलभित्र यस्ता नियमहरू राख्नुभयो, जसले सुन्नेहरूलाई सुन्‍न सक्षम तुल्याओस्। बाइबललाई शासन गर्ने ती नियमहरू उहाँको चरित्रका गुणहरू पनि हुन्।

“पूरक” भन्ने शब्दको अर्थ पूर्णतासम्म पुर्‍याउनु हो। दानियलको साक्ष्य प्रकाशको पुस्तकमा समाप्त हुन्छ, जसले दानियलको साक्ष्यलाई आरम्भ र प्रकाशलाई अन्त बनाउँछ। प्रकाशको आरम्भ प्रकाशकै अन्त्यमा दोहोर्याइएको छ, र दानियल अध्याय एकको पहिलो पदमा शाब्दिक इस्राएल र शाब्दिक बाबेलबीच युद्ध छ, जसमा बाबेल विजयी हुन्छ; तर दानियल ११:४५, १२:१ मा अनुग्रह-अवधिको इतिहासको निष्कर्षमा आत्मिक बाबेल आत्मिक इस्राएलसँग युद्धमा हुन्छ, र अन्तमा बाबेल हार्छ र इस्राएल विजयी हुन्छ। जसरी प्रकाशको पुस्तकमा यूहन्नासँग छ, त्यसरी नै दानियलको साक्ष्यको आरम्भ उसको साक्ष्यको अन्त्यसँग सहमत हुन्छ। त्यसो भए, सत्य के हो?

सिद्धान्त भनेको विश्वास गर्नेहरूको कुनै समूहले केलाई सही ठान्दछ भन्ने कुरालाई चिनाउने शब्द हो। यसको उद्देश्य वा प्रयोग बाइबल वा ख्रीष्टियतामा मात्र सीमित छैन। तथाकथित ख्रीष्टियताभित्र साँचोभन्दा झूटा “सिद्धान्त” सम्भवतः बढी छन्, किनकि आत्मिक बेबिलोन, पोपसत्ता, हरेक अशुद्ध र घृणित चराबाट भरिएको एउटा पिंजरा हो, र ती चराहरूले दुष्टतालाई जनाउँछन्, जुन “व्यवस्था खारेज गरिएको छ” जस्ता झूटा सिद्धान्तहरूद्वारा चर्चहरूबाट कायम राखिन्छ र ढाकछोप गरिन्छ। तर साँचो सिद्धान्त पनि छ।

“शिक्षाहरू” छन्, जुन “सुसमाचारका सत्यहरू” हुन्, र तिनको अनुसन्धान गरिनु आवश्यक छ। तीमध्ये केही, (यदि सबै होइन भने) “परीक्षण गर्ने सत्यहरू” हुन्। सब्तको दिन बुझ्न सजिलो “परीक्षण गर्ने सत्य” हो। सत्य र असत्य शिक्षाहरू दुवै छन्। केही सत्य शिक्षाहरूले तिनलाई सुन्नेहरूका सामु एउटा परीक्षा प्रस्तुत गर्छन्। त्यहाँ यस्तो प्रकारको सत्य पनि छ, जुन निश्चित समयावधिका लागि नियोजित गरिएको हुन्छ। यी सत्यहरूलाई “वर्तमान सत्य” भनिन्छ।

एडभेन्टिस्टहरूले प्रायः यस खण्डलाई वास्तवमा यसले जे भन्छ, त्यसबाट बच्न प्रयोग गर्छन्। उनीहरूले तर्क गर्छन् कि हाम्रा “वर्तमान सत्य” का सन्देशहरूमा जोड दिनु पर्ने सबै कुरा केवल मन्दिर, २३०० दिन, आज्ञाहरू, र येशूको विश्वास मात्र हुन्। यी चार विषयहरूको सम्बन्धमा जे पहिचान गरिएको छ, त्यसबाट बच्न उनीहरूले यस्तो दाबी गर्छन्।

यी चार महान् सत्यहरूको उद्देश्य यो हो कि तिनीहरू “विगतको एड्भेन्ट आन्दोलनलाई स्पष्ट पार्न, हाम्रो वर्तमान स्थिति के हो भनी देखाउन, शङ्का गर्नेहरूको विश्वास स्थापित गर्न, र महिमामय भविष्यको निश्चयता दिन पूर्ण रूपमा अनुकूलित गरिएका छन्।” वर्तमान सत्यका यी चार सिद्धान्तहरू यसरी रचिएका छन् कि एड्भेन्टवादको आरम्भ (विगतको एड्भेन्ट आन्दोलन) ले एड्भेन्टवादको अन्त्य (हाम्रो वर्तमान स्थिति) लाई दर्साउँछ। ती चार प्रमुख सिद्धान्तहरू आरम्भद्वारा अन्त्य दर्साइन्छ भन्ने सिद्धान्तलाई स्पष्ट पार्न “पूर्ण रूपमा अनुकूलित” गरिएका छन्। प्रेरणाको यस अंशअनुसार, यही नै त्यो “वर्तमान सत्य” हो, जसको “झुण्डलाई अहिले आवश्यकता छ।”

प्राचीन इस्राएल, इस्राएलको आरम्भ हो, र आधुनिक इस्राएल यसको अन्त्य हो। प्राचीन वास्तविक इस्राएलले सन् १७९८ मा अन्त्यकालको आरम्भदेखि आइतबारको व्यवस्थासम्म सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट जनतालाई प्रतिरूपित गर्‍यो। ख्रीष्टको पहिलो आगमनअगाडि “वर्तमान सत्य” यहूदीहरूबाट अदृश्य रह्यो, किनकि परम्परा र रीतिरिवाजमाथिको तिनीहरूको निर्भरताका कारण तिनीहरू अन्धा (लाओडिसियन) भएका थिए।

हाम्रो अर्को सन्दर्भअनुसार, यहूदीहरूले “परमेश्वरको मौलिक सत्य” दृष्टिबाट हराइसकेका थिए, र यहूदीहरूका लागि त्यो मौलिक सत्य मिस्रबाटको छुटकाराको इतिहास थियो। त्यो छुटकाराको इतिहास नै तिनीहरूको मौलिक सत्य थियो; त्यही सत्य तिनीहरूलाई आफ्ना पुस्तौँपुस्तासम्म आफ्ना सन्तानलाई सिकाउन आज्ञा दिइएको थियो। तिनीहरू असफल भए, जसरी एडभेन्टवाद पनि भएको छ। अन्धा बनाइएका यहूदीहरूलाई सत्य प्रस्तुत गर्नका निम्ति, येशूले सत्यलाई एउटा रूपरेखाभित्र स्थापित गर्नुभयो।

उहाँको पहिलो आगमनमा येशूले “पुराना सत्यहरूलाई पुनःस्थापित गर्नुभयो, तिनीहरूलाई सत्यको संरचनाभित्र राख्दै। उहाँले तिनीहरूलाई एक-अर्कासँग मिलाउनुभयो र जोड्नुभयो, यसरी सत्यको पूर्ण र सममित प्रणाली निर्माण गर्दै।” येशूले प्राचीन इस्राएलको आरम्भकालीन इतिहासलाई पुराना सत्यहरू पुनःस्थापित गर्न प्रयोग गर्नुभयो, र उहाँले ती सत्यहरूलाई (विषयगत रूपमा) एक-अर्कासँग मिलाउँदै र तिनीहरूलाई (समानान्तर रूपमा, पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति) जोड्दै त्यसो गर्नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई अन्धो बनाएका चलनहरू र परम्पराहरूबाट यहूदीहरूलाई मुक्त गर्ने उद्देश्यले त्यसो गर्नुभयो। त्यो इतिहास शाब्दिक इस्राएलको अन्त्यकालीन इतिहास थियो।

एड्भेन्टवाद प्राचीन इस्राएलको अन्त्यकालीन इतिहासलाई दोहोर्याइरहेको छ, र परम्परा तथा चलनको लाओदिकी अन्धोपनालाई हटाउन सत्यलाई जस “ढाँचाभित्र” राखिनुपर्छ, त्यो कार्य अहिले पूरा भइरहेको छ, ठीक त्यसरी नै जसरी ख्रीष्टले यहूदीहरूसँग अन्तरक्रिया गर्नुहुँदा भएको थियो। “पुराना सत्यहरू” लाई सत्यको “ढाँचाभित्र” राखिनुपर्छ, ताकि भविष्यवाणीका रेखाहरूलाई अन्य भविष्यवाणीका रेखाहरूसँग “लाइनमाथि लाइन” समानान्तर रूपमा एकसाथ ल्याउन सकियोस्, यस उद्देश्यका निम्ति कि सम्भवतः कुनै लाओदिकीलाई उसको अन्धोपनाबाट मुक्त गर्न सकियोस्। ख्रीष्ट सबै कुरामा हाम्रा उदाहरण हुनुहुन्छ।

बाइबलमा त्यस्ता सत्यहरू छन् जसलाई सिद्धान्तका रूपमा चिनिन्छ, र “त्यहाँ धेरै अद्भुत सत्यहरू छन्,” तर त्यहाँ “वर्तमान सत्य” पनि छ, जुन त्यो सत्य प्रकट गरिने समयमा जीवित “पुस्ताका” “जनताका लागि” “परीक्षा” हो। भविष्यवाणीगत रूपमा यो एड्भेन्टवादको चौथो पुस्तामा घटित हुन्छ, र “वर्तमान सत्य” “जुन यस पुस्ताका लागि एउटा परीक्षा हो” एड्भेन्टवादका प्रारम्भिक पुस्ताहरूका लागि परीक्षा थिएन।

अड्भेन्टवादको इतिहासमा चार पुस्ताहरू छन् भन्ने कुरा अस्वीकार गर्न चाहनेहरूलाई म हबक्कूकका पट्टिकाहरूतर्फ संकेत गर्न चाहन्छु। यस तथ्यलाई बुझ्ने एक अत्यन्त सरल तरिका यो हो कि लाओडिसिया नामको अर्थ “न्याय गरिएका मानिसहरू” हो। अड्भेन्टवादको प्रारम्भले न्यायको उद्घाटनको घोषणा गर्‍यो, र अड्भेन्टवादको अन्त्यले न्यायको समापनको घोषणा गर्छ। न्यायको समापन तेस्रो र चौथो पुस्तामा हुन्छ।

न्यायको समापनमा, लाओदिकेयाको अन्तिम पुस्ता—(एक न्याय गरिएका जनसमूह) एडभेन्टवाद—प्राचीन इस्राएललाई यरूशलेमको विनाशको बेला गरिएको जस्तै, न्याय गरिनेछ र प्रभुको मुखबाट उकेलिनेछ। बाइबलीय सिद्धान्तहरू सत्यहरू हुन्, र त्यहाँ परीक्षात्मक सत्यहरू पनि छन्, अनि वर्तमान सत्यहरू पनि छन्। वर्तमान सत्य सधैं परीक्षात्मक सत्य हुन्छ, तर यसले विशेष रूपमा त्यस्तो परीक्षात्मक सत्यलाई चिन्हित गर्दछ, जुन अहिले जीवित रहेको पुस्ताका लागि विशेष रूपमा अभिकल्पित गरिएको हुन्छ। तथापि, वास्तविक तथ्य के हो भने, परमेश्वरको वचनको कुनै पनि सत्यलाई हामीले अस्वीकार गर्ने छनोट गर्यौं भने, त्यो सत्य तत्कालै त्यस्तो परीक्षात्मक सत्य बन्छ, जसमा हामी भर्खरै असफल भएका हुन्छौं।

येशू परमेश्वरको वचन हुनुहुन्छ, र उहाँ नै सत्य हुनुहुन्छ। उहाँले पिलातसलाई बताउनुभयो कि उहाँ “संसारमा” “आउनु” को कारण “सत्यको गवाही दिनु” थियो, र उहाँको स्वर सुन्ने प्रत्येक व्यक्ति “सत्यको” हो। पिलातस र येशूले उल्लेख गर्नुभएको “सत्य” भन्ने शब्द एउटा हिब्रू शब्दबाट आएको हो, जसलाई “सत्य” भनेर अनुवाद गरिएको छ र जुन पुरानो नियममा एक सय सत्ताइस पटक पाइन्छ। त्यो हिब्रू शब्द (H571) अङ्ग्रेजीमा विभिन्न शब्दहरूद्वारा अनुवाद गरिएको छ, तर पुरानो नियममा त्यसलाई बान्नब्बे पटक “truth” भनेर अनुवाद गरिएको छ। त्यो ती शब्दहरूमध्ये एक हो, जो धेरै तहहरूमा अत्यन्त गहन शक्तिशाली छ।

पुरानो करारमा “सत्य” भनेर अनुवाद गरिएको शब्द तीन हिब्रू अक्षरहरूबाट बनेको छ, र हिब्रू अक्षरहरूको आफ्नै परिभाषा हुने भएकाले, ती अक्षरहरूबाट बनेको शब्दले प्रत्येक अक्षरको संयुक्त अर्थलाई मिसाएर त्यस शब्दको अन्तिम अर्थ उत्पन्न गर्छ। “सत्य” भन्ने शब्द तीन हिब्रू अक्षरहरूबाट बनेको छ—हिब्रू वर्णमालाको पहिलो अक्षर, बीचको एक अक्षर, र हिब्रू वर्णमालाको अन्तिम अक्षर। पुरानो करारमा “सत्य” वर्णमालाको पहिलो र अन्तिम अक्षरहरूद्वारा, बीचमा एक अक्षरसहित, प्रतिनिधित्व गरिएको छ!

यो बाइबलीय “प्रथम उल्लेखको नियम” को परिभाषा हो। कुनै विषय पहिलो पटक प्रस्तुत गरिने समय नै त्यस शब्दको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सन्दर्भ हो; त्यो शब्द एउटा बीउ हो, र त्यसमा सम्पूर्ण कथालाई उत्पन्न गर्न आवश्यक सम्पूर्ण डीएनए समावेश हुन्छ। “प्रथम उल्लेखको नियम” मा दोस्रो सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सन्दर्भ अन्तिम सन्दर्भ हो, किनकि त्यहीँ आरम्भ र अन्त्यको बीचमा उत्पन्न हुने सबै कथाहरू एकअर्कासँग बाँधिन्छन्। “प्रकाशमा बाइबलका सबै पुस्तकहरू एकै ठाउँमा भेला हुन्छन् र अन्त्यमा पुग्छन्,” र प्रकाश बाइबलको अन्तिम पुस्तक हो।

हामीले विचार गरिरहेको हिब्रू शब्द “सत्य” “Aleph” अक्षरबाट सुरु हुन्छ; तेह्रौँ अक्षर “Mem” हो, र बाइसौँ तथा अन्तिम अक्षर “Tav” हो। निश्चय नै, यी अक्षरहरूको परिभाषामा विभिन्न सूक्ष्म भिन्नताहरू पाइन्छन्, तपाईं परिभाषाका लागि कुन भाषाविद्कहाँ जानुहुन्छ भन्ने आधारमा; तथापि, सामान्य परिभाषाहरू अत्यन्तै ज्ञानवर्द्धक छन्।

א (अलेफ): हिब्रू वर्णमालाको पहिलो अक्षर, र यो प्रायः एकतासँग सम्बन्धित मानिन्छ, तथा यसले दिव्यता र अनन्ततालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले परमेश्वर र सृष्टिबीचको सम्बन्धलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ।

מ (Mem): हिब्रू वर्णमालाको तेह्रौँ अक्षर हो र प्रायः पानीसँग सम्बन्धित मानिन्छ।

ת (ताव): हिब्रू वर्णमालाको अन्तिम अक्षर, र यसले “चिह्न” वा “संकेत” को अर्थ वहन गर्छ। यो प्रायः पूर्णताको अवधारणा वा सृष्टिको “मोहोर” सँग सम्बन्धित मानिन्छ। प्राचीन हिब्रूमा, ताव अक्षरको आकार क्रूसजस्तो थियो।

हामी विचार गरिरहेको “सत्य” भनेर अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्द तीनवटा अक्षरले बनेको छ, जसले मिलेर अनन्त सुसमाचारलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। के? यदि तपाईंले तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देश नै अनन्त सुसमाचार हो भन्ने कुरा बुझ्नुहुन्छ भने, यो सजिलै चिन्न सकिन्छ। यो चिन्न सकिने कुरा हो, किनकि यी तीन अक्षरका परिभाषाहरूले तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

प्रकाशको पुस्तकको चौध अध्यायको पहिलो स्वर्गदूतले अनन्त सुसमाचारलाई परिचित गराउँछ र त्यसपछि सारा संसारलाई “परमेश्वरको भय मान” भनेर सृष्टिकर्ताको उपासना गर्दै उहाँको महिमा गर्न भन्दछ। ती तीन अक्षरहरूमध्ये पहिलो (Aleph) को परिभाषा यस्तो छ: “दैवी, अनन्त परमेश्वर, र मानवजातिका सृष्टिकर्ताका रूपमा, मानिसहरूले आदरपूर्वक भय मानी उपासना गर्नुपर्ने परमेश्वर।”

अलेफले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशले मानिसहरूलाई बेबिलोनबाट बाहिर बोलाउँछ, पवित्र आत्मा खन्याइने समयलाई चिह्नित गर्छ, र बेबिलोनको विद्रोहलाई पहिचान गर्छ। (Mem) को परिभाषा पानीसँग सम्बन्धित छ, (आत्माको उण्ड्याइको प्रतीक) र यो वर्णमालाको तेह्रौँ अक्षर हो; तेह्र संख्या विद्रोहको प्रतीक भएकाले यसरी बेबिलोनलाई पहिचान गराउँछ। Mem ले दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

तेस्रो स्वर्गदूतले मानिसहरूलाई पशुको छाप ग्रहण नगर्नू भनी चेतावनी दिन्छ, उपासकहरूको दुई वर्ग र परमेश्वरको क्रोधलाई चिन्हित गर्छ। (Tav) को परिभाषा यो हो कि यसले “छाप” लाई प्रतिनिधित्व गर्छ, (पशुको छाप) यसले सृष्टिको छापलाई (परमेश्वरको छाप) प्रतिनिधित्व गर्छ। उक्त अक्षर स्वयं क्रूसको आकारमा रहेको छ। Tav ले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

“सत्य” भनी अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्द तीन अक्षरहरूबाट बनेको छ, र ती प्रत्येकको आफ्नै परिभाषा छ। ती तीन परिभाषाहरू नै तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशका परिभाषाहरू पनि हुन्। तिनीहरू पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशका परिभाषाहरू पनि हुन्, किनकि पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश एडभेन्टवादको आरम्भमा भएको सन्देश थियो र तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश एडभेन्टवादको अन्त्यमा हुने सन्देश हो। येशूले अन्त्यलाई आरम्भद्वारा चित्रण गर्नुहुन्छ, त्यसैले पहिलो स्वर्गदूतमा तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशका सबै भविष्यसूचक मार्गचिन्हहरू विद्यमान छन्। यसरी, ती तीन हिब्रू अक्षरहरूको परिभाषा केवल तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशका प्रतीकहरू मात्र नभई, पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशका पनि प्रतीकहरू बन्छन्।

प्रकाशमा यूहन्नालाई त्यतिबेला भएका कुराहरू लेख्न भनिएको थियो, र त्यसो गर्दा उसले एकैसाथ भविष्यमा हुने कुराहरू पनि लेखिरहेको हुनेथियो। अन्त्यलाई दृष्टान्तद्वारा देखाउन उसले आरम्भको अभिलेख गर्‍यो। स्पष्ट र निर्विवाद शब्दहरूमा, सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्टहरूलाई मिलेराइटहरूको सन्देश, अर्थात् पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश, अध्ययन गर्न र घोषणा गर्न सूचित गरिएको छ। ती सत्यहरू र त्यस इतिहासको अध्ययन तथा घोषणा गर्दा हामी तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश घोषणा गरिरहेका हुनेछौँ र पहिलो स्वर्गदूतको इतिहास दोहोर्‍याइरहेका हुनेछौँ।

पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश र त्यो सन्देश प्रस्तुत गरिएको इतिहास हाम्रो वर्तमान इतिहाससँग समानान्तर छ र त्यसलाई चित्रण गर्दछ—केही भविष्यसूचक शर्तहरू सहित। ती दुवै इतिहासहरू “सत्य” भन्ने शब्द निर्माण गर्न दिव्य भाषाविद्ले प्रयोग गर्नुभएको तीन अक्षरद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। र “सत्य” भन्ने त्यो शब्दले अनन्त सुसमाचारको प्रतिनिधित्व गर्दछ।

एड्भेन्टवादको आरम्भमा मिलेराइटहरूको इतिहास, जसले पहिलो स्वर्गदूतलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र एड्भेन्टवादको अन्त्यमा तेस्रो स्वर्गदूतद्वारा प्रतिनिधित्व गरिने इतिहास परस्पर समानान्तर इतिहासहरू हुन्, तर तिनमा केही भिन्नताहरू पनि समावेश छन्।

पहिलो स्वर्गदूतले न्यायको आरम्भको घोषणा गर्दछ र तेस्रो स्वर्गदूतले न्यायको समापनको घोषणा गर्दछ। जस भविष्यवाणीपरक संरचनामाथि एड्भेन्टवादको इतिहास उद्घाटित भयो, त्यो यसको प्रारम्भिक इतिहासमा र यसको अन्त्यमा समान रूपमा एकै किसिमको छ। दुवै छेउलाई इतिहासमा प्रकट हुँदा तीन स्वर्गदूतका तीन चरणहरूलाई अनुसरण गर्ने रूपमा देखाउन सकिन्छ। र ती तीन स्वर्गदूत नै ती तीन अक्षरहरू पनि हुन्। अतः एड्भेन्टवादका दुवै छेउमा रहेका घटनाहरूको भविष्यवाणीपरक क्रम तीन स्वर्गदूतका तीन चरणहरूमाथि आधारित छ, जो मार्गचिन्हहरू हुन् र “सत्य” भन्ने शब्द निर्माण गर्ने ती तीन हिब्रू अक्षरहरूद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्।

अल्फा एड्भेन्टिज्मको आरम्भ हो, ओमेगा एड्भेन्टिज्मको अन्त हो, र बीचको अक्षर, तेह्रौँ अक्षर भएकाले, एड्भेन्टिज्मको आरम्भदेखि यसको अन्तसम्मको विद्रोहलाई यसरी चिन्हित गर्दछ।

हामीलाई परमेश्वरको मार्ग कहाँ छ भन्ने विषयमा शिक्षा दिइएको छ:

पवित्रस्थानमा हामी पाउँछौँ कि परमेश्वरको मार्ग तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशजस्तै उही तीन चरणहरू हुन्। बाहिरी प्राङ्गणमा परमेश्वरको भयले मानिसलाई बलिदान चढाउन र धर्मी ठहरिन सुनिश्चित गर्न अगुवाइ गर्छ। पवित्र स्थानमा, धूपको वेदीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको प्रार्थनामय जीवन, उपस्थित रोटीको मेजद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको अध्ययनमय जीवन, र सामदानहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सेवामय जीवनद्वारा पवित्रीकरण प्रतिनिधित्व गरिएको छ। परमपवित्र स्थानले न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। जब हामी पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशमा प्रतिनिधित्व गरिएको परमेश्वरको भय धारण गर्छौँ, तब हामी बाहिरी प्राङ्गणमा क्रूसको फेदीमा धर्मी ठहरिन खोज्छौँ। जब हामी धर्मी ठहरिएका हुन्छौँ (धर्मी बनाइएका), तब हामी पवित्र स्थानद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको पवित्र ठहरिएको जीवनको नवीनतामा (पवित्रतामा वृद्धि) हिँड्छौँ। पवित्र स्थानले एक ख्रीष्टियनको कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसरी दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको समयमा मध्यरात्रिको पुकारसँगै मिलेराइटहरूले त्यसलाई सम्पन्न गरेका थिए। धर्मी ठहरिएका र पवित्र ठहरिएका भएपछि, हामी परमपवित्र स्थानद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको न्यायका लागि तयार हुन्छौँ। पवित्रस्थानका तीन चरणहरू—जसले अन्य कुराहरूका साथै तीन धर्मशास्त्रीय पदहरू, अर्थात् धर्मी ठहरिनु, पवित्रीकरण र महिमीकरणलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्—र जसले तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्, र निश्चय नै पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्, र निश्चय नै “truth” शब्द निर्माण गर्न प्रयोग गरिने तीन अक्षरहरूलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्।

पवित्रस्थानको आँगनमा पनि हामी यी तीनै चरणहरू पाउँछौँ। पवित्रस्थानतर्फको पहिलो चरणले पवित्रस्थानको अन्तिम चरणलाई अवश्य चित्रित गर्नुपर्छ, जसरी पहिलो स्वर्गदूत तेस्रो स्वर्गदूतसँग समानान्तर हुन्छ। आँगनको पहिलो चरण भेटीको वध हो, जसले धर्मी ठहराइने कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। दोस्रो चरण धुने पात्र हो, जहाँ अन्तिम चरणहरूअघि बोसो (पाप) हटाइन्छ र भेटी शुद्ध पारिन्छ। धुने पात्रको पानी दोस्रो चरणको एक विशेषता हो। तेस्रो चरण वास्तविक होमबलि हो, जसले क्रूसमा ख्रीष्टलाई रूपायित गरेको थियो, जहाँ न्यायसम्बन्धी कार्य सम्पन्न भयो। यी नै तीन चरणहरू पवित्रस्थानको पहिलो चरणमा पनि छन्, जसरी यी नै तीन चरणहरू पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशमा पनि छन्। अल्फा र ओमेगाको सिद्धान्त पवित्रस्थानभित्र विद्यमान छ, जसरी यो तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देशहरूमा छ, जसरी यो “सत्य” शब्द बनाउने अक्षरहरूमा पनि छ।

२३००-वर्षीय भविष्यवाणीमा उही संरचना विद्यमान छ। यो भविष्यवाणी तीनवटा आदेशहरूसँग आरम्भ भयो र अक्टोबर २२, १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको आगमनमा समाप्त भयो। यस भविष्यवाणीले पाँचवटा भविष्यसूचक रेखाहरू प्रस्तुत गर्दछ, र २३००-वर्षीय भविष्यवाणीको आरम्भको इतिहासले ती पाँचवटै भविष्यवाणीहरूको अन्त्यकालीन इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्दछ। पूर्ण २३००-वर्षीय भविष्यवाणीको आरम्भ र अन्त्यमा तीनवटा आदेशहरू छन्, र यसको समापन तीनवटा सन्देशहरूसँग हुन्छ।

ई.पू. ४५७ मा भविष्यवाणीको आरम्भ क्लेशपूर्ण समयमा भयो र त्यसले यहूदीहरूलाई फर्केर आएर मन्दिर र सहर पुनर्निर्माण गर्ने व्यवस्था गर्‍यो। भविष्यवाणीसँग मेल खाँदै, ई.पू. ४५७ मा आरम्भ गरिएको काम ४९ वर्षपछि क्लेशपूर्ण समयमै पूरा भयो। यी ४९ वर्षहरूको आरम्भले यी ४९ वर्षहरूको अन्त्यलाई दृष्टान्तस्वरूप प्रकट गर्दछ।

४५७ ईसा पूर्वले त्यस भविष्यवाणीको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ जसले ख्रीष्टको बप्तिस्माको समयमा उहाँको अभिषेकलाई पहिचान गर्छ। उहाँको अभिषेकले उहाँको त्यस कार्यको आरम्भलाई चिन्हित गर्‍यो, जसद्वारा उहाँले मानिसहरूलाई एकसाथ जम्मा गर्नुहुन्थ्यो ताकि तिनीहरू पुरानो होइन, नयाँ यरूशलेमका नागरिक बनून्, ठीक जसरी प्राचीन इस्राएल ४५७ ईसा पूर्वमा वास्तविक यरूशलेमलाई पुनर्निर्माण गर्न एकत्रित गरिएको थियो।

ईसा पूर्व ४५७ ले ख्रीष्ट कहिले क्रूसमा चढाइने हुनुहुन्थ्यो भन्ने पहिचान गराउने भविष्यवाणीको प्रारम्भ पनि जनाउँछ। सिस्टर ह्वाइटले क्रूसको इतिहासलाई २२ अक्टोबर, १८४४ को महान् निराशासँग समानान्तर रूपमा राख्नुहुन्छ, र उहाँले लाल समुद्र पार गरेको इतिहासलाई पनि महान् निराशासँग समानान्तर रूपमा मिलाउनुहुन्छ। ईसा पूर्व ४५७ मा एउटा निराशा थियो, जसले लाल समुद्रमा हिब्रूहरूको निराशा, एड्भेन्टिस्टहरूको महान् निराशा, क्रूसमा शिष्यहरूको निराशा, तथा ईसा पूर्व ४५७ मा एज्राको निराशालाई प्रतीकात्मक रूपमा देखायो।

ईसा पूर्व 457 ले त्यस भविष्यवाणीको आरम्भ पनि जनाउँछ, जसले प्राचीन इस्राएल परमेश्वरबाट त्यागिने र सुसमाचार अन्यजातिहरूकहाँ लगिने समयलाई पहिचान गर्दछ, यसरी विशेष गरी प्राचीन इस्राएलका लागि निर्धारित 490 वर्षको विशेष परीक्षाकालको अन्तलाई चिह्नित गर्दछ। यसकारण, ईसा पूर्व 457 ले तिनीहरूको परीक्षाकालको आरम्भ जनाउँछ र ईस्वी 34 ले तिनीहरूको परीक्षाकालको अन्त जनाउँछ, जसले यो प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ कि एड्भेन्टिज्मको परीक्षाकाल 1844 मा आरम्भ भयो र आइतबारको व्यवस्थामा अन्त हुन्छ।

२३००-वर्षीय भविष्यवाणीभित्र अरू केही आन्तरिक समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरू पनि छन्, तर तिनीहरू सबैमा अल्फा र ओमेगाको छाप विद्यमान छ। तिनका आरम्भहरूले तिनका अन्त्यहरूलाई दर्साउँछन्।

यो कुरा ध्यान दिनु महत्त्वपूर्ण छ कि प्राचीन इस्राएललाई परमेश्वरको व्यवस्थाको निक्षेपाधिकारी बनाइयो, र आधुनिक इस्राएललाई उहाँको व्यवस्थाको मात्र होइन, उहाँका भविष्यवाणीहरूको पनि निक्षेपाधिकारी बनाइयो। जब परमप्रभुले प्राचीन इस्राएलसँग करार बाँध्नुभयो, उहाँले तिनीहरूलाई ढुंगाका दुई पट्टिकामा लेखिएका दश आज्ञाहरूको निक्षेपाधिकारी बनाउनुभयो। जब उहाँले मिलेराइट इतिहासमा आधुनिक इस्राएलसँग करार बाँध्नुभयो, उहाँले तिनीहरूलाई 1843 र 1850 का अग्रगामी चार्टहरूले प्रतिनिधित्व गरेका हबकूकका दुई पट्टिकामाथि प्रस्तुत गरिएको आफ्नो भविष्यसूचक वचनको निक्षेपाधिकारी बनाउनुभयो। प्राचीन इस्राएलको आरम्भले आधुनिक इस्राएलको आरम्भलाई दृष्टान्तित गर्दछ।

हबकूक अध्याय दुईको पूर्तिमा ती दुई तालिकाहरूको निर्माण धेरै भविष्यवाणीहरूको पूर्ति थियो।

१८४३ को अगुवा चार्ट र १८५० को अगुवा चार्ट—दुवैको निर्माण भविष्यवाणीको परिपूर्ति थियो। हबकूकका तालिकाहरूको अध्ययनले यसको पर्याप्त प्रमाण प्रदान गर्दछ। तर हबकूकको उक्त खण्डले हाम्रो यस छलफलको यस बुँदामा एक महत्त्वपूर्ण योगदान पुर्‍याउँछ।

१८४३ पछि प्रभुले अर्को चार्ट बनाउन निर्देशन दिनुभयो, तर पहिलो (१८४३) चार्टलाई प्रेरणाद्वारा बाहेक परिवर्तन गर्नु हुँदैन थियो।

भाइ निकोल्स (जसले 1850 को चार्ट तयार गरेका थिए) सँग बसिरहेकी बेला, उनले चार्ट बनाइरहेका समयमा, सिस्टर ह्वाइटले आफूले 1850 को चार्ट बाइबलमा देखेको बताइन्।

हबक्कूकलाई यस्तो आज्ञा दिइएको थियो: “दर्शन लेख, र त्यसलाई पट्टिकाहरूमा स्पष्ट गर।” हबक्कूकका ती दुई पट्टिकाहरू त्यस करारको प्रतीक थिए, जुन परमेश्वरले एडभेन्टवादसँग गर्नुभयो, जब उहाँले तिनीहरूलाई आफ्ना अगमवाणीहरूको भण्डार-रक्षक बनाउनुभयो; ठीक त्यसरी नै, जसरी उहाँले प्राचीन इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्दा व्यवस्थाका दुई पट्टिकाहरू दिनुभयो र व्यवस्थाको भण्डार-रक्षक हुने जिम्मेवारी पनि दिनुभयो। तर हबक्कूकले ती पट्टिकाहरूको सम्बन्धमा, जसले दर्शनलाई स्पष्ट पार्नुपर्ने थियो, उपासकहरूको दुई वर्ग पहिचान गर्छन्। एक वर्ग, जसको “आत्मा घमण्डले उचालिएको छ” र जो “सिधा छैन”; र अर्को वर्ग, जसलाई “धर्मी” भनेर चिनाइएको छ, जो “आफ्नो विश्वासद्वारा जीवित रहनेछ।”

हबक्कूकको प्रसङ्गले यो स्पष्ट पार्दछ कि धर्मी ठहराइएका मानिसहरू दुई पाटीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यवाणीमूलक वचनमा आधारित विश्वासद्वारा जीवित रहन्छन्, र त्यसकारण जो धर्मी ठहराइएका छैनन्, उनीहरूले एड्भेन्टवादको प्रारम्भिक पक्षलाई अस्वीकार गरेका छन्। मैले प्रस्तुत गर्न चाहेको मुख्य बुँदा केही समयअघि हामीले विचार गरेको एक खण्डमा आधारित छ। त्यो यसरी लेखिएको छ:

हामीले भर्खरै यी चारवटै सत्यहरूको समीक्षा गर्यौं; पवित्रस्थान, 2300 दिन, परमेश्वरका आज्ञाहरू, र येशूको विश्वास। हामीले यी चारवटै सत्यहरूलाई त्यस सत्यको ढाँचाभित्र राख्यौं, जुन “विगतको एडभेन्ट आन्दोलनलाई व्याख्या गर्न र हाम्रो वर्तमान स्थिति के हो भन्ने देखाउन सिद्धरूपमा गणना गरिएको” थियो। त्यो ढाँचा “पहिलो उल्लेखको नियम” हो, यो अल्फा र ओमेगाको हस्ताक्षर हो, र यही सत्यको ढाँचा हो, किनकि “सत्य” भन्ने शब्दभित्र पनि ठीक त्यही हस्ताक्षर समावेश छ, जुन “वर्तमान सत्य” भनेर चिनाइएका ती चारवटै सत्यहरूमा पाइन्छ, र जुन एडभेन्टवादको आरम्भलाई व्याख्या गर्न अभिकल्पित गरिएको थियो।

यदि अरू केही होइन भने पनि, यसको अर्थ यो हो कि हामीले विचार गरिरहेको “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको शब्द अनन्त सुसमाचारको रूपरेखा हो, र यो अन्तिम चेतावनी सन्देशको रूपरेखा हो, र यो तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको रूपरेखा हो, र यो येशू ख्रीष्टको प्रकाशको एक ठूलो अंश हो।

प्रकाशको पुस्तक अध्याय एकका पहिलो तीन पदहरूमा येशू ख्रीष्टको प्रकाशको रूपमा प्रस्तुत गरिएको अन्तिम चेतावनीको सन्देश प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यमा दोस्रो पटक साक्षी दिइन्छ। प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यले पुरानो करारका पहिलो पदहरूको पनि साक्षी दिन्छ, साथै पुरानो करारका अन्तिम पदहरूको पनि। ती चार सन्दर्भहरूको आधारमा, भविष्यवाणीको रेखामाथि भविष्यवाणीको रेखा राख्ने दैवी नियम प्रयोग गर्दा, अन्तिम चेतावनीको सन्देश सृष्टिकर्ता र उहाँद्वारा सृष्ट गरिएका प्राणीहरूबीचको सम्बन्धसँग सम्बन्धित छ भन्ने निष्कर्ष निकाल्न सकिन्छ। यो उहाँको सृजनात्मक शक्तिसँग सम्बन्धित छ। यो उहाँको सृजनात्मक शक्ति कसरी उहाँको मण्डलीमा संप्रेषित हुन्छ भन्ने विषयसँग सम्बन्धित छ। यो दिव्यताको त्यस गुणसँग सम्बन्धित छ जसले अन्त्यलाई आरम्भसँग पहिचान गराउँछ। यो यस्तो सन्देश हो जो अनुग्रह-अवधिको समाप्तिभन्दा ठीक अघि आइपुग्छ, र अझ बढी पनि। यी सबैलाई सँगै विचार गर्दा, यो परमेश्वरको सृजनात्मक शक्तिको विषय हो! अनि उहाँको सृजनात्मक शक्तिको पहिलो उल्लेख उत्पत्तिको पुस्तक अध्याय एकको आरम्भमा, पहिलो पददेखि लिएर दोस्रो अध्यायको तेस्रो पदसम्म पाइन्छ।

अघिल्ला पदहरूले सृष्टिको सम्पूर्ण साक्षीलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, यस कुरामा जोड दिँदै कि परमेश्वरको वचनमा सृजनात्मक शक्ति निहित छ।

जगत्‌लाई सृष्टि गर्ने त्यही सृजनात्मक शक्तिलाई नै ख्रीष्टले मानिसहरूलाई रूपान्तरित गर्न प्रयोग गर्नुहुन्छ।

येशू ख्रीष्टको प्रकाशले परमेश्वरको वचन मानिसहरूकहाँ कसरी पुर्‍याइन्छ भन्ने कुरामा जोड दिन्छ। यो पिताबाट पुत्रकहाँ, पुत्रबाट एक स्वर्गदूतकहाँ, र स्वर्गदूतबाट एक अगमवक्ताकहाँ आउँछ, जसले यसलाई लेखेर मण्डलीहरूकहाँ पठाउँछ। प्रकाशको पुस्तकको आरम्भ र अन्त्यमा प्रस्तुत गरिएको सञ्चारको यो प्रक्रिया याकूबको भर्‍याङद्वारा पनि चित्रित गरिएको छ, जहाँ स्वर्गदूतहरू त्यस भर्‍याङमा उक्लँदै र ओर्लँदै गर्छन्। यो जकरियाका दुई सुनौलो नलीहरूद्वारा पनि चित्रित गरिएको छ, जसले तेललाई पवित्रस्थानभित्र ल्याउँछन्। परमेश्वर र मानिसबीचको सञ्चार प्रक्रिया बाइबलीय अगमवाणीको एक विषय हो, र पठाइने सन्देशभित्र त्यही सृष्टिशक्ति निहित छ जसले ब्रह्माण्डको निर्माण गर्‍यो। प्रकाशको पहिलो अध्यायमा रहेको सञ्चार प्रक्रियामा यो बुझिनुपर्छ कि मण्डलीहरूकहाँ हस्तान्तरित गरिएको सन्देशभित्र एक लाओडिसियालीलाई फिलाडेल्फियालीमा रूपान्तरित गर्ने शक्ति निहित छ।

हामीले पुरानो वा नयाँ करारको आरम्भ वा अन्त्य जुनसुकै विचार गरे पनि, सन्देश उही नै हो। परमेश्वरले अन्तिम चेतावनीको सन्देश प्रदान गर्दै हुनुहुन्छ, र यदि यसलाई सुन्नेहरूले सुनेर पालन गर्छन् भने, यसमा परमेश्वरको सृष्टिकारक शक्ति निहित छ। यो कार्य सम्पन्न गर्ने सन्देश अल्फा र ओमेगाको दैवी संरचनाभित्र स्थापित गरिएको छ—आरम्भ, मध्य र अन्त्य। “सत्य” भन्ने शब्द निर्माण गर्न एकसाथ आउने तीन हिब्रू अक्षरहरू नै अनन्त सुसमाचार हुन्, र ती अक्षरहरू, तिनका अर्थहरू, तथा एकअर्कासँग संयुक्त हुँदा तिनले उत्पन्न गर्ने शब्दले सिद्धान्तलाई पनि, अनि अल्फा र ओमेगा हुनुहुने उहाँलाई पनि प्रतीकित गर्छन्। यसले उहाँको सृष्टिकारक शक्तिलाई विशेष रूपमा जोड दिन्छ। सृष्टिको कथाका अन्तिम तीन शब्दहरू प्रत्येक “सत्य” भन्ने शब्द बनाउने अक्षरहरूकै क्रमअनुसार ती तीन अक्षरबाट सुरु हुन्छन्।

सृष्टिको कथाको अन्त्यमा आउने तीन शब्दहरू त्यही तीन अक्षरहरूबाट सुरु हुन्छन्, जुन एकसाथ मिलेर “सत्य” भन्ने शब्द बनाउँछन्। पद्यांशका अन्तिम तीन शब्दहरू क्रमशः א (Aleph), מ (Mem), र ת (Tav) अक्षरहरूबाट सुरु हुन्छन्। ती तीन शब्दहरूको अनुवाद “परमेश्वर,” “सिर्जना गर्नुभयो,” र “बनाउनुभयो” भन्ने हुन्छ। यी तीन शब्दहरू पनि त्यही क्रमअनुसार א (Aleph), מ (Mem), र ת (Tav) अक्षरहरूबाट सुरु हुने भएकाले, सृष्टिको वर्णनको पूर्णता र सुव्यवस्थिततालाई अझ बढी जोड दिन्छन्। यस ढाँचालाई यहूदी व्याख्याकर्ताहरूले हिब्रू पाठको एउटा रोचक भाषिक विशेषताका रूपमा उल्लेख गरेका छन्।

सृष्टिको कथा “आदि मा” भन्ने शब्दहरूबाट आरम्भ हुन्छ, र यो अल्फा र ओमेगा, आदि र अन्त, प्रथम र अन्तिमलाई प्रतिनिधित्व गर्ने तीन शब्दहरूमा समाप्त हुन्छ। उत्पत्तिको साक्ष्यमा चित्रित सृजनात्मक शक्ति अद्भुत भाषाविद्को हस्ताक्षरसहित आरम्भ हुन्छ र समाप्त हुन्छ।

कुनै वस्तुको अन्तिम अवस्थालाई दृष्टान्त दिने त्यसै वस्तुको पहिलो अवस्थाबारे नै अगमवक्ता यूहन्नाले जोड दिएका थिए, जब उनले त्यस बेला जे थियो त्यसलाई लेखिरहेका थिए, तब उनी एकैसाथ जे हुनेथियो त्यही पनि लेखिरहेका थिए।

पुरानो करारको अन्त्यमा प्रस्तुत एलियाको अन्तिम चेतावनीको सन्देशले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी सङ्कट र निकट आइरहेका अन्तिम सात विपत्तिहरूको सन्दर्भभित्र उही भविष्यसूचक सिद्धान्तलाई पहिचान गराउँछ।

“पहिलो उल्लेखको नियम” र यसले प्रतिनिधित्व गर्ने सम्पूर्ण कुरा नै त्यो “ढाँचा” हो, जसको भित्र “वर्तमान सत्य” राखिनुपर्छ। त्यो ढाँचा “पहिलो उल्लेखको नियम” हो, जो परमेश्वरका गुणहरूमध्ये एक पनि हो।

दानिएलको पुस्तकले एड्भेन्टवादको आरम्भलाई र प्रकाशको पुस्तकले एड्भेन्टवादको अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दा, “पहिलोले अन्तिमलाई दृष्टान्त दिन्छ” भन्ने सिद्धान्तद्वारा यसलाई हेर्दा हामी अद्भुत समानताहरू पाउँछौँ। दानिएलको पुस्तकले येशूको एक विशेषता प्रस्तुत गर्दछ, जब त्यसले Palmoni भन्ने नाम प्रयोग गर्छ, जसको अर्थ रहस्यहरूको अद्भुत गणनाकर्ता हो। दानिएलले येशूलाई प्रधानदूत माइकलको रूपमा पनि परिचित गराउँछ। यूहन्ना पनि दानिएलले जस्तै यही कार्य गर्न प्रयोग गरिएको छ, तर उसले गणितका स्वामीलाई, वा स्वर्गदूतहरूका अगुवालाई होइन, भाषाका स्वामीलाई परिचित गराउँछ। जब हामी येशूलाई वर्णमालाका स्वामीको रूपमा विचार गर्छौँ, तब हामीले बाइबलको सबैभन्दा लामो अध्याय, भजनसंग्रह 119 लाई विचार गर्नुपर्छ।

भजनसंग्रह 119 एउटा वर्णानुक्रमिक अक्रोस्टिक हो, अर्थात् प्रत्येक आठ पदहरूको समूहका पहिलो अक्षर एउटै अक्षरबाट सुरु हुन्छन्। हिब्रू वर्णमालामा बाइसवटा अक्षरहरू छन्, त्यसैले त्यहाँ आठ-आठ पदका बाइसवटा खण्डहरू छन्। प्रत्येक खण्ड वर्णमालाको क्रमअनुसार त्यसै अक्षरबाट सुरु हुन्छ, र त्यसपछि त्यस अक्षरलाई तोकिएका आठवटै पदहरू पनि त्यही अक्षरबाट सुरु हुन्छन्। प्रत्येक अक्षरका लागि आठ पदहरू छन्; यसरी, आठ पद गुणा हिब्रू वर्णमालाका बाइस अक्षर बराबर एक सय छयहत्तर पङ्क्तिहरू हुन्छन्। यस भजनले व्यवस्था, अराजकता होइन, भएका परमेश्वरप्रतिको आज्ञापालनलाई विशेष जोड दिन्छ (यसैले यसको अक्रोस्टिक संरचना)।

भजनसंग्रह ११९ मा रहेको अर्को प्रमुख विषय भनेको परमेश्वरको वचन पूर्णतः पर्याप्त छ भन्ने गहन सत्य हो। यस भजनभरि परमेश्वरको वचनलाई जनाउने आठवटा फरक शब्दहरू प्रयोग गरिएका छन्: व्यवस्था, साक्ष्यहरू, उपदेशहरू, विधिहरू, आज्ञाहरू, न्यायहरू, वचन, र नियमहरू। प्रायः प्रत्येक पदमा परमेश्वरको वचनको उल्लेख गरिएको छ। भजनसंग्रह ११९ ले केवल धर्मशास्त्रहरूको स्वरूपलाई मात्र पुष्टि गर्दैन, तर यसले परमेश्वरको वचनले स्वयं परमेश्वरकै चरित्रलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ भन्ने कुरालाई पनि पुष्टि गर्दछ। भजनसंग्रह ११९ मा प्रस्तुत गरिएका परमेश्वरका यी गुणहरूलाई ध्यान दिनुहोस्:

यो भजन दुईवटा धन्यवचनबाट आरम्भ हुन्छ। “धन्य” तिनीहरू हुन्, जसका चालचलन निष्कलंक छन्, जो परमेश्वरको व्यवस्थाअनुसार जीवनयापन गर्छन्, जसले उहाँका विधिहरू पालन गर्छन् र आफ्नो सारा हृदयले उहाँलाई खोज्छन्। यही महान् भजनमा हाम्रो लागि यी शिक्षाहरू छन्। परमेश्वरको वचनले हामीलाई ज्ञानवान् बनाउन, धार्मिकतामा तालिम दिन, र प्रत्येक असल कामका लागि पूर्ण रूपमा सुसज्जित पार्न पर्याप्त छ (2 Timothy 3:15–17)।

निश्चय नै, भजनसंग्रह 119 एउटा यस्तो विषयसँग सम्बन्धित छ जुन धार्मिक संसारमा प्रायः अझै समाधान भएको छैन। यो यस कुरासँग सम्बन्धित छ कि बाइबलको बीचको पद कुन हो र बाइबलको बीचको अध्याय कुन हो। यदि तपाईंले इन्टरनेटमा खोज्नुभयो भने, तपाईंले कुन बाइबल प्रयोग गरिन्छ आदि इत्यादि कुरामा केन्द्रित विभिन्न तर्कहरू पाउनुहुनेछ। यस विवादमा रहेको प्रत्येक धारणा सम्बन्धी समस्या यो हो कि बाइबलको बीचको परिभाषा—चाहे त्यो पद होस् वा अध्याय—बाइबलका लेखकले निर्धारण गर्नुपर्ने हो, बाइबलका मानव विद्यार्थी वा आलोचकले होइन।

बाइबलले सिकाउँछ कि प्रत्येक कुराको आरम्भ र अन्त्य हुन्छ। हरेक कुराको निम्ति एक समय तोकिएको छ।

जन्मने एउटा समय छ र मर्नेको पनि एउटा समय छ, तैपनि हाम्रो जीवनको आरम्भ र अन्त्यको बीचमा घट्ने जीवन पनि छ। जन्म समयको एक छोटो क्षण हो, र मृत्यु पनि त्यस्तै हो। जीवन त्यो बीचको अवस्था हो, र सामान्यतया त्यससँग हामी जन्मने समय र मर्ने समयको भन्दा धेरै बढी इतिहास जोडिएको हुन्छ।

“पहिलो उल्लेखको नियम” मा मध्य भागमा सामान्यतया पहिलो र अन्तिमभन्दा धेरै बढी साक्ष्य हुन्छ। बाइबलको कुनै एउटै पद वा अध्याय खोजेर त्यसलाई मध्य भनेर परिभाषित गर्नु भनेको बाइबलीय प्रमाणलाई बेवास्ता गर्नु हो, यद्यपि आरम्भ र अन्त्य मूलतः समयका बिन्दुहरू हुन्; मध्य भने सामान्यतया एक समयावधि हो। निस्सन्देह, आरम्भ, अन्त्य र मध्य एक-अर्कासँग मेल खानेछन्, यद्यपि प्रायः अन्त्यमा रहेको उही समान मार्गचिन्ह आरम्भको विपरीत हुन्छ।

येशूले यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेवालालाई एलियाह भनेर चिनाउनुभयो, र ती दुवैले घटनाहरूको एउटै भविष्यसूचक क्रमलाई चित्रण गर्छन्; तर एलियाहलाई एक दुष्टा स्त्री (येजेबेल) द्वारा सताइयो, जसले एलियाहलाई कैद गर्न र मार्न खोजी, तर त्यसो कहिल्यै गरिन। एलियाहको प्रतीक भएका यूहन्नालाई पनि एक दुष्ट स्त्री (हेरोदियास) ले कैद गर्न र मार्न खोजी, र त्यसले त्यही गरिन। एलियाह र यूहन्ना परस्पर विनिमेय प्रतीकहरू हुन्, तर तिनीहरूमा केही भविष्यसूचक विशेषताहरू यस्ता छन् जो परस्पर विपरीत छन्, तैपनि तिनीहरू एक-अर्कासँग समानान्तर छन्। एलियाह कहिल्यै मरेनन्, यूहन्ना मरे। एक-अर्कासँग मेल खाने भविष्यसूचक चिन्हहरू प्रायः विपरीत हुन्छन् भन्ने कुरा बुझ्दा, हेर्न इच्छा गर्नेहरूलाई बाइबलको मध्यभाग भजनसंग्रह 118 हो भन्ने कुरा देख्न अनुमति मिल्छ।

जब हामी “पहिलो उल्लेखको नियम” भन्ने सिद्धान्तलाई हामीले परिभाषित गरिरहेझैँ प्रयोग गर्छौँ, तब हामी पाउँछौँ कि बाइबलको मध्यभागको आरम्भ भजनसंग्रह 117 हो, जो बाइबलकै सबैभन्दा छोटो अध्याय हो र दुई पदहरू मिलेर बनेको छ। त्यसपछि अध्याय 118 आउँछ, जुन बाइबलको मध्यभाग हो, र अध्याय 118 पछि 119 आउँछ, जो बाइबलकै सबैभन्दा लामो अध्याय हो र बाइबलको मध्यभागको अन्त्य हो। अद्भुत भाषाविद्ले आरम्भलाई सबैभन्दा छोटो अध्यायद्वारा चिह्नित गर्नुहुन्छ, अनि अन्त्यलाई सबैभन्दा लामो अध्यायद्वारा चिह्नित गर्नुहुन्छ। ती दुई परस्पर विपरीत अध्यायहरू हुन्। आरम्भ बीउ हो, र अन्त्य त्यो स्थान हो जहाँ पूर्ण परिपक्व बिरुवा विकसित हुन्छ, जहाँ मध्यभागभित्र अवस्थित सबै साक्ष्यहरू एकसाथ बाँधिन्छन्। भजनसंग्रह 117 लाई ध्यान दिनुहोस्।

हामीले विचार गरिरहेको तीन अक्षरबाट बनेको शब्दलाई पद दुईमा “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको छ, र यसले बाइबलको मध्यभागको आरम्भलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ (बाइबलको मध्यभाग भनेको भजनसंग्रह 117–119 हो)। त्यस मध्यभागको अन्त्य भजनसंग्रह 119 हो। भजनसंग्रह 118 मध्यभागको मध्य हो। भजनसंग्रह 118 बाइबलका सबैभन्दा छोटो र सबैभन्दा लामो अध्यायहरूको बीचमा अवस्थित छ, र सबैभन्दा छोटो अध्याय, जो आरम्भ पनि हो, त्यसले “सत्य” भन्ने शब्दलाई प्रस्तुत गर्दछ, जुन तीन अक्षरद्वारा निर्मित छ; ती अक्षरहरूले अनन्त सुसमाचारका तीन चरणहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र सत्यलाई बुझ्ने रूपरेखा हुन्। त्यो रूपरेखा त्यही सिद्धान्त हो, जसले ख्रीष्टको चरित्रलाई अल्फा र ओमेगाको रूपमा प्रतिनिधित्व गर्दछ।

बीचको अन्त्य, अर्थात् भजनसंग्रहको अध्याय ११९, बाइबलको बीचमा राखिएको एक वर्णानुक्रमिक अक्रोस्टिक हो, जसले अद्भुत भाषाविद्लाई जोड दिएर देखाउँछ। अध्याय ११९ मा एउटै शब्द चार पटक “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको छ।

यी पदहरूभित्रको सत्य बाइबलको भविष्यवाणीको एउटा नियम हो, जसले आदि देखि अन्त्यसम्मको पहिचान गर्दछ; र ती पदहरूभित्रको सत्य यो हो कि अल्फा र ओमेगाले, जसरी उहाँले आदि र अन्त्यमा गर्नुभएको छ, त्यसरी नै बाइबलको मध्यभागमा पनि आफ्नो हस्ताक्षर राख्नुभएको छ। प्रथम र अन्तिमको हस्ताक्षर तेस्रो स्वर्गदूतको अन्तिम चेतावनी-सन्देश प्रस्तुत गर्ने “रूपरेखा” हो। मध्यभागको अन्तिम खण्डमा चार पदहरू समावेश छन्, जहाँ “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको शब्द प्रयोग गरिएको छ, यद्यपि चौथो सन्दर्भमा त्यसलाई केवल “साँचो” भनेर अनुवाद गरिएको छ। ती चार पदहरूमध्ये अन्तिम पदले “आदि देखि” वचन “सत्य” छ भनी पहिचान गर्दछ।

उत्पत्तिको पुस्तकको अध्याय एक र दुईमा वर्णित सृष्टिको कथामा “सत्य” भन्ने शब्द प्रत्यक्ष रूपमा लेखिएको नभए तापनि, सृष्टिको कथाका अन्तिम तीन शब्दहरूमा त्यसको प्रतिनिधित्व गरिएको छ, किनकि प्रत्येक शब्द त्यही क्रममा आरम्भ हुने अक्षरहरूद्वारा “सत्य” भन्ने शब्द निर्माण हुन्छ। आदि देखि वचन हुनुहुन्थ्यो, र उहाँद्वारा सबै थोक सृष्टि गरिए, अनि उत्पत्तिमा रहेको सृष्टिको साक्ष्य “आदि मा” भन्ने शब्दहरूबाट आरम्भ हुन्छ र ख्रीष्टको एक गुणसँग सम्बन्धित सत्यहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने तीन शब्दहरूमा अन्त्य हुन्छ; यशैयामा यही गुणलाई उहाँ एकमात्र परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने प्रमाणका रूपमा परिभाषित गरिएको छ।

बाइबलको मध्य भाग (भजनसंग्रह 117–119) अध्याय 117 मा “सत्य” भन्ने शब्दको प्रयोगद्वारा यस सत्यलाई संकेत गर्दै आरम्भ हुन्छ कि आरम्भले अन्त्यको प्रतिनिधित्व गर्दछ। यो शब्द तीनवटा अक्षरद्वारा निर्मित छ, जसले अनन्त सुसमाचार र तीन स्वर्गदूतका सन्देशहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र सृष्टिको कथाको समाप्तिलाई पहिचान गराउँछ। बाइबलको मध्य भागको अन्त्य त्यो वर्णमालाको प्रस्तुति हो, जसलाई त्यस अद्भुत भाषाविद्ले यस समझलाई स्थापित गर्न उत्पादन गर्नुभयो कि उहाँको चरित्रसम्बन्धी अहिले प्रकट गरिँदै आएको कुरा प्रकाश शब्दको परिभाषासँग मेल खान्छ; किनकि येशू ख्रीष्टको प्रकाशन यस्तो सन्देश हो, जुन ख्रीष्टको चरित्रको त्यस्तो पक्ष प्रस्तुत गर्न अभिप्रेत गरिएको छ, जुन आजसम्म पूर्ण रूपमा चिनिएको थिएन, यदि कतै चिनिएको थियो भने पनि। यो प्रकाशन करारको इतिहासका रेखाहरूसँग सुसंगत छ, किनकि करारको इतिहासमा परमेश्वरले आफूलाई नाउँहरूद्वारा प्रकट गर्ने प्रयास गर्नुभएको प्रमाण समावेश छ, जसरी उहाँको-इतिहास क्रमशः उद्घाटित हुँदै गयो।

निःसन्देह, यस सत्यको सम्बन्धमा चर्चा गर्नुपर्ने कुरा अझ धेरै छन्, तर हामी यहीँ रोक्नेछौँ।