सत्य के हो? - संख्या चार

१७९८ मा मिलेराइट इतिहासको आरम्भमा, दानियलको पुस्तकमा उल्लिखित उलाइ नदीको दर्शनको मोहर खोलियो, जसले ज्ञानको वृद्धिलाई उत्पन्न गर्‍यो र उपासकहरूका दुई वर्गलाई जाँच्यो तथा प्रकट गर्‍यो। उलाइको दर्शनले परमेश्वरका जनहरूका लागि भित्री सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसलाई प्रकाशको पुस्तकका अध्याय दुई र तीनका सात मण्डलीहरूले प्रतिनिधित्व गरेका छन्। १७९८ मा आरम्भ भएको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको अन्त्यमा, १२–१७ अगस्ट, १८४४ को एक्सेटर शिविर-सभामा, यहूदाको कुलका सिंहले आफ्नो हात एउटा गुप्त सत्यबाट हटाउनुहुँदा मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशको मोहर खोलियो, जसले ज्ञानको वृद्धिलाई उत्पन्न गर्‍यो र उपासकहरूका दुई वर्गलाई जाँच्यो तथा प्रकट गर्‍यो।

सन् १९८९ मा, जब दानिय्येल अध्याय एघार, पद चालीसमा वर्णन गरिएझैँ, पूर्व सोभियत सङ्घको प्रतिनिधित्व गर्ने देशहरू पोपसत्ता र संयुक्त राज्य अमेरिकाद्वारा बगाइए, तब दानिय्येलको पुस्तकमा रहेको हिद्देकेल नदीको दर्शन अनमुद्रित गरियो, जसले ज्ञानको वृद्धि उत्पन्न गर्‍यो र उपासकहरूको दुई वर्गलाई परीक्षा गर्‍यो तथा प्रकट गर्‍यो। हिद्देकेलको दर्शनले प्रकाशको पुस्तकमा रहेका सात मुहरहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएझैँ परमेश्वरका जनताका शत्रुहरूको बाह्य सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्दछ। सन् १९८९ मा आरम्भ भएको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको अन्त्यमा, सन् २०२३ को जुलाई महिनाका अन्तिम दुई हप्ताको आरम्भदेखि, यहूदाको कुलको सिंहले एउटा गुप्त सत्यबाट आफ्नो हात हटाएर मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई अनमुद्रित गर्ने प्रक्रिया आरम्भ गर्नुभयो, जसले ज्ञानको वृद्धि उत्पन्न गरिरहेको छ, जसले परीक्षा गर्दैछ र अन्ततः परमेश्वरका जनहरूका बीचमा उपासकहरूको दुई वर्गलाई प्रकट गर्नेछ।

यूहन्ना अध्याय चौधको पहिलो पदमा ख्रीष्टले चेलाहरूलाई तिनीहरूका हृदय व्याकुल नहोऊन् भनी उत्साहित गर्नुहुन्छ।

केही घण्टाभित्रै ख्रीष्ट पक्राउ पर्नुभयो, र त्यसको केही समयपछि उहाँ क्रूसमा टाँगिनुभयो, गाडिनुभयो, र पुनर्जीवित हुनुभयो। पिताकहाँ आरोहण गर्नुभएपछि उहाँ आफ्ना चेलाहरूकहाँ फर्केर आउनुभयो।

सुधारको एक रेखामा पहिलो निराशा तब उत्पन्न हुन्छ जब परमेश्वरका जनहरूले पहिले प्रकट गरिएको सत्य बिर्सन्छन्। चेलाहरूले त्यो कुरा बिर्सेका थिए जुन येशूले तिनीहरूलाई क्रूसको संकटमा तिनीहरूको भय र निराशा प्रकट हुनुभन्दा एक हप्ताभन्दा पनि कम समयअघि बताउनुभएको थियो। पहिलो निराशापछि ढिलाइको एक समय आउँछ, जुन दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तमा दुलहाको अनुपस्थितिद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। येशूले चेलाहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा बताउनुभएको थियो कि उहाँ आफ्ना पिताकहाँ जाँदै हुनुहुन्छ, तर फेरि फर्कनुहुनेछ। उहाँले चेलाहरूलाई दिनुभएको पूर्वज्ञानले तिनीहरूलाई त्यस संकटद्वारा अभिभूत हुनबाट रोक्न सकेन। दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तको सन्दर्भमा, संकट त्यस्तो स्थान हो जहाँ चरित्र प्रकट हुन्छ, तर कहिल्यै विकास हुँदैन। येशूले चेलाहरूलाई चुन्नुभएको थियो र नियुक्त गर्नुभएको थियो, र संकटअघि उहाँले तिनीहरूलाई यही सत्य बताउनुभएको थियो।

तथापि, तिनीहरू चुनिएका भए तापनि, त्यसले तिनीहरूलाई त्यस सङ्कटद्वारा अभिभूत हुनबाट रोक्न सकेन।

प्रकाशको पुस्तकका आरम्भिक पदहरूमा चिनाइएको येशू ख्रीष्टको प्रकाशन मण्डलीका लागि, र त्यसपछि संसारका लागि, अन्तिम चेतावनीको सन्देश हो। त्यो प्रकाशन अनुग्रहको समय समाप्त हुनुअघि ठीकै, यहूदाको कुलका सिंहद्वारा खोलिन्छ, जसलाई प्रकाश अध्याय पाँचमा मोहर लगाइएको पुस्तक खोल्न योग्य एकमात्र व्यक्तिको रूपमा चिनाइएको छ।

यहूदाको कुलको सिंह “दाऊदको मूल” पनि हुनुहुन्छ, र उहाँ “दाऊदका पुत्र” पनि हुनुहुन्छ, र उहाँ दाऊदका प्रभु पनि हुनुहुन्छ। यहूदाको कुलको सिंहद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सम्बन्धले यो पहिचान गराउँछ कि जब यहूदाको कुलको सिंहले कुनै सत्यलाई मोहर लगाउनुहुन्छ वा मोहर खोल्नुहुन्छ, तब उहाँले “दाऊदको मूल” को रूपमा येशूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको प्रकारले, कुनै वस्तुको अन्त्यलाई त्यसै वस्तुको आरम्भद्वारा पहिचान गर्ने पहिलो उल्लेखको नियम प्रयोग गरेर त्यसो गर्नुहुन्छ। जब अन्त्यको ‘एउटा’ समयमा कुनै सत्यको मोहर खोलिन्छ, तब दानिएल बाह्रमा प्रतिनिधित्व गरिएझैँ एउटा शुद्धीकरण प्रक्रिया आरम्भ हुन्छ।

यहूदाको कुलका सिंहको रूपमा येशूको कार्य अनन्त महत्त्वको छ, तर “दुष्टहरू” मध्ये “कसैले पनि” उहाँको कार्य वा खोलिएको सन्देश बुझ्नेछैन।

परीक्षणको प्रक्रिया तीन चरणद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ; “शुद्ध पारिएका, सेता बनाइएका, र जाँचिएका।” यी तीन चरणहरूले “अनन्त सुसमाचार” का तीन चरणहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जुन पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशमा परमेश्वरको भय मान (शुद्ध पारिएका), उहाँलाई महिमा देऊ (सेता बनाइएका), किनकि उहाँको न्यायको घडी आइसकेको छ (जाँचिएका) भनेर प्रतिनिधित्व गरिएको छ। यी तीन चरणहरू ‘सत्य’ हुन्, जसलाई हिब्रू वर्णमालाको पहिलो अक्षर, तेह्रौँ अक्षर, र अन्तिम अक्षरद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र जब ती अक्षरहरू त्यसै क्रममै एकसाथ ल्याइन्छन्, तब हिब्रू शब्द “सत्य” निर्माण हुन्छ।

तीनै चरणहरू नै ‘मार्ग’ हुन्, किनकि भजनसंग्रह ७७:१३ मा आसाफका अनुसार परमेश्वरको मार्ग पवित्रस्थानमा छ, जहाँ आँगनमा रगत बहाइएद्वारा एक पापी शुद्ध पारिन्छ। त्यसपछि त्यो रगत पवित्र स्थानभित्र लगिन्छ, जसले पवित्रीकरणलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र पवित्रीकरण भनेको “सेतो बनाइने” प्रक्रिया हो।

तब धर्मी ठहराइएको र पवित्रीकृत पापीलाई परमपवित्र स्थानद्वारा प्रतिनिर्दिष्ट न्यायमा “परीक्षण” गरिनका लागि तयार पारिन्छ। येशू “मार्ग”, “सत्य” र “जीवन” हुनुहुन्छ। मार्ग प्रारम्भ हो, सत्य मध्य हो र जीवन अन्त्य हो। यदि हामी पहिलो चरणद्वारा शुद्ध पारिएका छौँ भने, हामी मार्गमा छौँ, जो धर्मी ठहराइएकाहरूको पथ हो।

दोस्रो चरण भनेको उहाँको सत्यद्वारा सम्पन्न हुने धार्मिकताको प्रकटता हो, किनकि उहाँको वचन नै सत्य हो।

धर्मी ठहराइएकाहरू पहिलो पाइलाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, पवित्र ठहराइएकाहरू दोस्रो पाइलाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यी पहिलो दुई पाइला धर्मी ठहराइएका र पवित्र ठहराइएकाहरूलाई न्यायमा प्रवेश गर्न र अनन्त जीवन प्राप्त गर्न तयार पार्छन्। येशू नै मार्ग, सत्य, र जीवन हुनुहुन्छ।

यूहन्ना अध्याय चौधदेखि अध्याय सत्रसम्म ख्रीष्टले आफ्ना पिताकहाँ जानका लागि तिनीहरूलाई छोड्नुहुँदा शिष्यहरूको प्रतिक्रिया सम्बन्धी विषयहरूलाई बारम्बार सम्बोधन गर्दछ। उहाँले फेरि फर्केर आउने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, र उहाँले बुझ्नुभएको थियो, (यद्यपि शिष्यहरूले बुझेका थिएनन्), कि चाँडै आउने संकटले गहिरो निराशा उत्पन्न गर्नेछ। यी चार अध्यायहरूमा पवित्र आत्मालाई “सान्त्वनादाता” भनेर पहिचान गर्ने र परिभाषित गर्ने विषय गुन्थिएको छ। पवित्र आत्मालाई यूहन्नाको सुसमाचारमा चार पटक “सान्त्वनादाता” भनेर चिनाइएको छ, र पहिलो यूहन्नामा एक पटक, तर त्यहाँ उक्त शब्दलाई “पक्षसमर्थक” भनेर अनुवाद गरिएको छ। नयाँ करारमा यो अरू कतै पाइँदैन।

पुरानो करारमा एउटा हिब्रू शब्द छ, जसलाई उपदेशक ४:१ तथा विलापगीत १:९ र १६ मा “सान्त्वनादाता” भनेर अनुवाद गरिएको छ। ती तीनै सन्दर्भहरूले यो देखाउँछन् कि अत्याचारीहरूले परमेश्वरका जनहरूलाई अत्याचार गरेका छन्, र उनीहरू आफू परेको क्लेश र निराशाको अवस्थामा उनीहरूलाई सहारा दिन कुनै सान्त्वनादाता छैन।

पवित्र आत्मालाई “सान्त्वनादाता” भनेर चिनाउने कुरा त्यस खण्डमा राखिएको छ जहाँ येशूले केही घण्टामै आउन लागेको महान् निराशाका लागि चेलाहरूलाई तयार पार्न खोजिरहनुभएको छ। त्यस सन्दर्भमा उहाँले जोड दिनुहुन्छ कि उहाँको अनुपस्थितिमासमेत पवित्र आत्मा तिनीहरूलाई सान्त्वना प्रदान गर्न उपस्थित हुनुहुनेछ। पवित्र आत्मालाई सान्त्वनादाताको सन्दर्भमा चिनाउँदै, येशूले सान्त्वनादाताले पूरा गर्नुहुने कार्यका विशेषताहरू निर्दिष्ट गर्नुहुन्छ।

येशूले आफ्नो प्रस्थान र पुनरागमनबारे बारम्बार गर्नुभएको उल्लेखले सोही विषयलाई त्यस खण्डको मुख्य विषयवस्तुको दृष्टिले सूचीको सर्वोपरी स्थानमा राख्दछ।

यूहन्ना 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 ती पदहरू हुन् जसले दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तमा उल्लिखित ढिलाइको समयलाई प्रत्यक्ष रूपमा सम्बोधन गर्छन्। अघिल्ला पदहरूसँगै निम्नलिखित खण्ड पनि समावेश छ, जसले पुनरुक्तिद्वारा त्यस ढिलाइको समयलाई विशेष जोड दिन्छ, किनकि “प्रभुले अत्यन्तै महत्त्वहीन कुराहरू दोहोर्याउनुहुन्न।”

चौधौँ अध्यायदेखि सत्रौँ अध्यायसम्मका कम्तीमा एक्काइस पदहरूले त्यो समयावधिलाई चिन्हित गर्छन् जसमा चेलाहरूले ख्रीष्टको पुनरागमनको प्रतीक्षा गर्नुपर्ने थियो। त्यो समयावधि ख्रीष्टको मृत्युबाट आरम्भ हुनेथियो र उहाँ आफ्ना पिताबाट फर्कनुहुन्जेलसम्म निरन्तर रहनेथियो। उहाँको पुनरागमनको लागि तिनीहरूले प्रतीक्षा गर्नुपर्ने समयले दस कन्याहरूको दृष्टान्तमा रहेको ढिलाइको समयलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ। एम्माउसका चेलाहरूको विषयमा लूकाको वृत्तान्तमा जस्तै, क्रूसको निराशाले अगमवाणीगत रूपमा पहिलो निराशापछि आउने ढिलाइको समयको आरम्भलाई प्रतिरूपित गरिरहेको छ।

बाइबलको पहिलो पुस्तकको पहिलो खण्डमा हामी सृष्टिको वृत्तान्त पाउँछौं र स्वर्गीय त्रिएकका तीन व्यक्तिहरूलाई चिन्छौं। बाइबलको अन्तिम पुस्तकको पहिलो खण्डमा पनि हामी स्वर्गीय त्रिएकका तीन व्यक्तिहरूलाई पाउँछौं। हामीले विचार गरिरहेका यी चार अध्यायहरूमा पनि हामी स्वर्गीय त्रिएकका तीन व्यक्तिहरूलाई पाउँछौं। यस तथ्यलाई स्वीकार गर्दा हामीलाई यूहन्नाका यी चार अध्यायहरूलाई उत्पत्ति अध्याय १ पद १ देखि अध्याय २ पद ३ सम्मको भविष्यवाणीगत रेखामाथि, साथै प्रकाश अध्याय १ पद १ देखि ११ सम्ममाथि आरोपित गर्न अनुमति मिल्छ।

यस अंशमा येशूले थोमासलाई भन्नुहुन्छ कि यदि कसैले येशूलाई देखेको छ भने, उसले पितालाई देखेको छ। यस अंशले यो पनि स्पष्ट गर्छ कि ख्रीष्ट नै उहाँको उपस्थितिद्वारा चेलाहरूलाई सान्त्वना दिनुहुने हुनुहुन्थ्यो, तर जब उहाँ प्रस्थान गर्नुहुन्छ, तब उहाँले “अर्को” “सान्त्वनादाता” पठाउनुहुने थियो। पवित्र आत्मा सान्त्वनादाता हुनुहुन्छ, तर ख्रीष्ट पनि सान्त्वनादाता हुनुहुन्थ्यो।

थोमाले एडभेन्टवादभित्रका तिनीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले स्वर्गीय त्रिएकको सम्बन्धसम्बन्धी साक्षीलाई हेर्न इन्कार गर्छन्, यस तथ्यको बाबजुद पनि कि सम्भवतः तिनीहरूले त्यस सत्यलाई समर्थन गर्ने साक्ष्यहरू बारम्बार पढेका छन्।

यदि हामीले येशूलाई देखेका छौँ भने, हामीले पितालाई देखेका छौँ। येशू “सान्त्वनादाता” हुनुहुन्छ, र पवित्र आत्मा “अर्का सान्त्वनादाता” हुनुहुन्छ। यदि हामीले येशूलाई देखेका छौँ भने, हामीले पितालाई देखेका छौँ र हामीले सान्त्वनादातालाई पनि देखेका छौँ। बाइबलमा “सान्त्वनादाता” भन्ने शब्द पाँच पटक प्रयोग भएको छ, र ती सबै प्रयोग प्रेरित यूहन्नाद्वारा भएका छन्। पाँचौँ सन्दर्भमा त्यस शब्दलाई “पक्षसमर्थक” भनेर अनुवाद गरिएको छ।

यदि कुनै मानिसले पाप गर्छ भने, हामीसँग धर्मी येशू ख्रीष्ट नामक एक सान्त्वनादाता हुनुहुन्छ। अधिवक्ता भनेको पापीको पक्षमा मध्यस्थता गर्ने व्यक्ति हो। पावलले येशूको कार्यलाई हाम्रो अधिवक्ताको रूपमा चिनाउँछन्।

येशू पापीको पक्षसमर्थक हुनुहुन्छ, जसमा उहाँ सान्त्वनादाता पनि हुनुहुन्छ भन्ने कुरा समावेश छ। यही अध्यायमा पावलले यसअघि पवित्र आत्माले पनि हाम्रो निम्ति मध्यस्थता गर्नुहुन्छ भनेर चिनाउनुभएको थियो।

येशू र पवित्र आत्मा दुवैलाई नै सान्त्वनादाता भनेर चिनाइएको छ, र यसकारण तिनीहरू दुवै हाम्रा निम्ति बिन्ती गर्ने पक्षसमर्थक हुन्। हामीले विचार गरिरहेको यूहन्नाको उक्त खण्डमा स्वर्गीय त्रयका तीनै व्यक्तिहरू प्रस्तुत गरिएका छन्, र जब यसलाई बाइबलको पहिलो पुस्तकको पहिलो साक्ष्य तथा बाइबलको अन्तिम पुस्तकको पहिलो साक्ष्यसँग एकसाथ राखिन्छ, तब ईश्वरत्वका तीन व्यक्तिहरूको सम्बन्ध र कार्यसम्बन्धी ज्योति अझ प्रखर हुन्छ।

स्वर्गीय त्रयको कार्य र सम्बन्धसम्बन्धी थप ज्योतिभन्दा पर, उक्त अंशमा स्वर्गीय त्रयको पहिचानले यो साक्ष्य प्रदान गर्दछ कि यी चार अध्यायहरू यहूदाको कुलका सिंहद्वारा अहिले खोलिँदै गरेको सन्देशसँग समरेखित गरिनु पर्नेछन्।

एमाउसका चेलाहरूको कथामा रहेको साक्षीले तीनवटा साक्ष्यहरूको प्रतिनिधित्व गर्छ, जसले यो चिनाउँछन् कि क्रूसपछिको निराशा र ढिलाइको समयले पहिलो निराशापछिको निराशा र ढिलाइको समयको प्रतिनिधित्व गर्छ। अर्को एउटा साक्षी पनि छ, जसले यूहन्नाका चार अध्यायहरूमा प्रस्तुत गरिएको इतिहासले पहिलो निराशाको परिस्थितिहरूको प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने कुरालाई समर्थन गर्छ।

सृष्टिको कथाको अन्तिम पद, जो परमेश्वरको वचनमा उल्लेख गरिएको पहिलो सत्य हो, तीनवटा शब्दहरूमा अन्त्य हुन्छ, र ती प्रत्येक शब्द सत्य भन्ने शब्द बनाउने तीन अक्षरहरूमध्ये एक-एक अक्षरबाट सुरु हुन्छन्, र ती ठीक क्रममै त्यसरी छन्। उत्पत्तिमा सृष्टिको कथा “आदिमा” भन्ने शब्दहरूबाट सुरु हुन्छ, र “परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभयो र बनाउनुभयो” भन्ने तीन शब्दहरूमा अन्त्य हुन्छ।

तीनवटा शब्दका ती पहिलो अक्षरहरूलाई एकसाथ जोड्दा “सत्य” भन्ने शब्द बन्छ। सृष्टिको कथा “आरम्भ” बाट सुरु हुन्छ र अल्फा र ओमेगालाई जनाउने अक्षरहरूले प्रतीकात्मक रूपमा प्रतिनिधित्व गर्ने शब्दमा पुगेर अन्त हुन्छ। त्यसै गरी, बाइबलको अन्तिम पुस्तकको प्रारम्भिक खण्डमा पनि येशूलाई दुई पटक अल्फा र ओमेगा, आदि र अन्त, पहिलो र अन्तिम भनेर पहिचान गरिएको छ। अल्फा र ओमेगालाई प्रतिनिधित्व गर्ने ती तीन अक्षरहरूले अर्को एउटा साक्षी पनि प्रदान गर्छन्, कि यूहन्नामा रहेको उक्त खण्डलाई उत्पत्तिको आरम्भमा रहेको भविष्यसूचक पङ्क्तिसँग र प्रकाशको पुस्तकको आरम्भमा रहेको भविष्यसूचक पङ्क्तिसँग एकसाथ जोडिनुपर्छ। त्यो साक्षी सान्त्वनादाताको कार्यको वर्णनभित्र चिनिन्छ। सान्त्वनादाताको कार्य ती नै तीन हिब्रू अक्षरहरूले प्रतिनिधित्व गर्ने तीन-चरणीय कार्य हो। अल्फा र ओमेगाको छापले हामीलाई यी चार अध्यायहरूलाई येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देशको सन्दर्भभित्र राख्न अनुमति दिन्छ, जुन अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि नै मोहरमुक्त गरिन्छ।

सात गर्जनाहरूले चार विशिष्ट मार्गचिन्हहरू (समयका बिन्दुहरू) र तीन विशिष्ट समय-अवधिहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसको आरम्भ पृथ्वीलाई उहाँको महिमाले उज्यालो पार्न तल आउनुहुने एक स्वर्गदूतको अवतरणको मार्गचिन्हबाट हुन्छ। त्यो मार्गचिन्ह समयको एक बिन्दु थियो। दोस्रो मार्गचिन्ह (समयको बिन्दु) पहिलो निराशा हो, जसले ढिलाइको समय-अवधिलाई आरम्भ गराउँछ। त्यो ढिलाइको समयले तेस्रो मार्गचिन्ह (समयको बिन्दु) तर्फ डोर्‍याउँछ, जहाँ एक सत्यको मुहर खोलिन्छ र त्यसले एक आन्दोलन उत्पन्न गर्छ। त्यो आन्दोलन न्यायको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको चौथो मार्गचिन्ह (समयको बिन्दु) मा पुगेर समाप्त हुन्छ। ती चार मार्गचिन्हहरू र तीन समय-अवधिहरू प्रत्येकले एक-एक गर्जनालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र यसरी जम्मा सात गर्जनाहरू हुन्छन्। तिनीहरूले चार-तीनको संयोजनलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्।

अघिल्ला लेखहरूमा हामीले यो पहिचान गरेका छौँ कि सात मण्डलीहरू, सात मोहरहरू र सात तुरहीहरूको अग्रगामी-सम्बन्धी बुझाइले ‘चार-तीनको संयोजन’ लाई स्वीकार गर्दछ। पहिलो चार मण्डलीहरू, मोहरहरू र तुरहीहरू अन्तिम तीन मण्डलीहरू, मोहरहरू र तुरहीहरूभन्दा भिन्न छन्। सात गर्जनहरूले चारवटा मार्गचिन्हहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछन्, तर ती चार मार्गचिन्हहरूभित्र समयका तीन अवधिहरू छन्। प्रकाशको पुस्तकमा ‘चार र तीन’ को यो दैवी संयोजन तीन साक्षीहरू (मण्डलीहरू, मोहरहरू र तुरहीहरू) माथि स्थापित गरिएको छ, र ती साक्षीहरूले प्रकाशको पुस्तकका सात गर्जनहरूको ‘चार र तीन’ संयोजनको वैधताको साक्षी दिन्छन्।

तथापि, सात गर्जनाहरूले प्रतिनिधित्व गर्ने इतिहासको रेखाभित्र नै अर्को एउटा लुकेको र पृथक् भविष्यवाणीको रेखा अन्तर्निहित छ, जसमा सात गर्जनाको रूपमा प्रस्तुत गरिएको प्रतीकभन्दा पृथक् तीनवटा मार्गचिन्हहरू छन्। त्यसैले, जब हामी अहिले उद्घाटित हुँदै आएको लुकेको इतिहाससँग सात गर्जनाहरूको भविष्यवाणीसम्बन्धी सम्बन्धलाई विचार गर्छौँ, तब हामी पाउँछौँ कि सात गर्जनाहरूले चारवटा मार्गचिन्हहरू (समयका बिन्दुहरू) प्रस्तुत गर्छन् र लुकेको इतिहासले तीनवटा मार्गचिन्हहरू (समयका बिन्दुहरू) प्रस्तुत गर्छ। मण्डलीहरू, मोहरहरू, तुरहीहरू र गर्जनाहरूजस्तै, लुकेको इतिहासले तीनवटा मार्गचिन्हहरू प्रतिनिधित्व गर्छ, जो सात गर्जनाका चारवटा मार्गचिन्हहरूसँग सम्बन्धित छन्। लुकेको इतिहासमा पनि तीन-चारको संयोजन विद्यमान छ।

सात गर्जनभित्र निहित रहेको लुकेको इतिहासमा तीनवटा स्पष्ट मार्गचिन्हहरू छन्, र ती प्रत्येक नै एउटा ‘समयको बिन्दु’ हुन्, अनि ती तीन मार्गचिन्हहरूमध्ये पहिलो र अन्तिमले निराशालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। पहिलो र दोस्रो मार्गचिन्हबीच एउटा स्पष्ट ‘समयावधि’ छ, र दोस्रो र तेस्रो समयका बिन्दुहरूबीच पनि एउटा स्पष्ट ‘समयावधि’ छ। “निराशा” भन्ने शब्द छुटेको नियुक्तिको अवधारणाबाट विकसित भएको हो, र यसको परिभाषाभित्र समयको बिन्दुमाथिको जोड समावेश छ। मध्यरात्रि पनि एउटा निश्चित समय हो। लुकेको इतिहासलाई दुई समयावधिद्वारा छुट्याइएका समयका तीन बिन्दुहरूद्वारा चित्रित गरिएको छ; अर्थात् ढिलाइको समय र सातौँ महिनाको आन्दोलन।

लुकेको इतिहासको पहिलो मार्गचिह्नले एक निराशालाई चिन्हित गर्छ, र अन्तिम मार्गचिह्नले पनि एक निराशालाई नै चिन्हित गर्छ। त्यसकारण, पहिलो निराशादेखि अन्तिम निराशासम्म सबै सुधार-रेखाहरूमा हुने उही तीन चरणहरू भएको भविष्यवाणीको एक लुकेको रेखा छ। यसमा अल्फा र ओमेगाको छाप पनि छ, किनकि “सत्य” निर्माण गर्ने तीन अक्षरहरू ती तीन मार्गचिह्नहरूसँग मेल खान्छन्, जो निराशाबाट आरम्भ भई निराशामै अन्त हुन्छन्। सात गर्जनभित्रको त्यो लुकेको इतिहास नै त्यो सत्य हो, जसलाई यहूदाको कुलको सिंहले अहिले खोल्दै हुनुहुन्छ।

हामीले विचार गरिरहेको यूहन्नाको उक्त खण्ड अघिल्लो अध्यायमा अन्तिम भोजद्वारा प्रस्तुत गरिएको छ, जसले यी चार अध्यायहरूको सन्देश खाइनुपर्ने कुरा विशेष रूपमा जोड दिन्छ। ती चार अध्याय गेतसमनीतर्फको यात्रामा पुगेर समाप्त हुन्छन्। आख्यान भोजनबाट आरम्भ भई क्रूसको सङ्कट सुरु हुनुअघिसम्मको गतिमा घटित हुन्छ। भविष्यवाणीगत रूपमा, यी चार अध्यायहरूको परिवेशले न्यायभन्दा अघि खाइनुपर्ने अन्तिम सन्देशलाई परिभाषित गर्दछ। न्यायको समापनतर्फ डोर्‍याउने सन्देश त्यही हो, जो न्याय समाप्त हुनुअघि, प्रकाशको पुस्तकमा मोहर खोलिएको अवस्थामा प्रकट गरिन्छ।

चेलाहरू र येशू भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको त्यस बिन्दुमा छन् जहाँ उनीहरूलाई ढिलाइको समयबारे जानकारी दिइँदैछ। मिलेराइट इतिहासमा प्रभुले मध्यरातको पुकारको सन्देशको बुझाइ उत्पन्न गराउन आफ्नो हात हटाउनुभयो, तर शमूएल स्नोको सन्देश उत्पन्न गराउने त्यही बुझाइले मिलेराइटहरूलाई उनीहरू दस कुँवारीहरूको ढिलाइको समयमा रहेको पनि अवगत गरायो। चेलाहरूले भर्खरै अन्तिम भोज खाइसकेका थिए, र उनीहरूले त्यस सन्देशलाई आत्मसात् गरिरहँदा ख्रीष्टले यूहन्नाका चार अध्यायहरूमा ढिलाइको समयको व्याख्या गर्नुभयो।

सामुएल स्नोको बुझाइलाई लेखहरूको एक शृङ्खलाका रूपमा दस्तावेजीकरण गर्न सकिन्छ, जसले अन्ततः “मिडनाइट क्राइ” सन्देशको रूपमा प्रस्तुत भएको अन्तिम बुझाइलाई विकसित गर्‍यो। जब उनको सन्देश विकसित हुँदै थियो, उनले शिविर सभाहरूको एक शृङ्खलामा पनि यो सन्देश प्रस्तुत गरे। शिविर सभाहरूसम्म पुर्‍याउने लेखहरूको शृङ्खलाले अन्ततः उनलाई एक्सेटर शिविर सभासम्म ल्यायो, जुन छ दिनसम्म चल्यो। भविष्यवाणीय रूपमा, “मिडनाइट क्राइ” को सन्देश समयावधिको क्रममा क्रमशः विकसित हुन्छ। यूहन्नाका ती चार अध्यायहरू त्यस भविष्यवाणीय इतिहासमा घटित हुन्छन् जहाँ सन्देश विकसित भइरहेको हुन्छ।

यूहन्नाका चार अध्यायहरूमा हामी पवित्र आत्माको कार्यलाई तीन चरणका रूपमा परिभाषित गरिएको पाउँछौं: पाप, धार्मिकता, र न्यायको दोषबोध। यी तीन चरणहरू सात गर्जनभित्र अन्तर्निहित लुकेको इतिहासका तीन मार्गचिह्नहरू पनि हुन्।

मिलेराइट इतिहासमा, मध्यरात्रिको पुकारको समयमा ढिलाइको अवधि अन्त्य गर्न येशू फर्कनुभएन। उहाँले आफ्नो हात हटाउनुभयो, र पवित्र आत्मा उँडेल्नुभयो वा पठाउनुभयो। सान्त्वनादाताको रूपमा प्रस्तुत गरिएको पवित्र आत्मा निराशा हटाउन आउनुभयो। उहाँ तिनलाई सान्त्वना प्रदान गर्न आउनुभयो जो चुनिएका थिए, तर असफल भविष्यवाणीको निराशाले अलमलमा परेका थिए।

हामीले यसअघि औँल्याएका छौँ कि प्रेरित यूहन्ना, इजकिएल र यर्मिया—ती सबैलाई मुखमा महझैँ मिठो हुने त्यो सानो पुस्तक खाइरहेका रूपमा चित्रित गरिएको छ। ती तीन अगमवक्ताबीच एउटा उद्देश्यपूर्ण भिन्नता छ, जुन प्रायः छुटाइन्छ।

इजकिएललाई सानो पुस्तक खाएका र परमेश्वरको धर्मत्यागी मण्डलीकहाँ लैजानुपर्ने सन्देश पाएकाहरूको दृष्टान्तस्वरूप प्रयोग गरिएको छ। इजकिएलले यो देखाउँछन् कि खाइने पुस्तकले त्यसपछि सम्पन्न गरिनुपर्ने कार्यको पहिचान गराउँछ। उनले परमेश्वरका पूर्व निर्वाचित मानिसहरूलाई दिइएको सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्छन्। उनको सन्देश नै पूर्व निर्वाचित मानिसहरूलाई आगोका लागि नियत गाँठाहरूमा बाँध्ने कुरा हो। यूहन्नाका चार अध्यायहरूमा येशूले इजकिएलको कार्यको उद्देश्य पहिचान गरिदिनुहुन्छ।

यहेजकेलले पुस्तक खाँदा आरम्भ भएको उनको कार्यले अस्वीकार गरिने एउटा सन्देशको प्रस्तुतिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; तर त्यो अस्वीकार नै तिनीहरूले परमेश्वरलाई घृणा गर्छन् र आफ्नो परीक्षाकालको प्याला पूर्णतः भरिसकेका छन् भन्ने प्रमाण हो।

इजकिएलको कार्य पहिलेका करारका जनहरूको विरुद्ध साक्षीको रूपमा थियो, जसरी ख्रीष्ट कुतर्क गर्ने यहूदीहरूको बीचमा हुनुहुन्थ्यो; यसरी इजकिएलको सन्देश अन्तिम चेतावनीको सन्देश हो, जसले पहिलेका करारका जनहरूलाई जुँगाको रूपमा एक गाँठोमा बाँध्दछ, विनाशको आगोका लागि नियत।

आफ्नो हातमा सानो पुस्तक लिएर शक्तिशाली स्वर्गदूत ओर्लँदा, सानो पुस्तक खानुसँग प्रतिनिधित्व गरिएको कार्य आरम्भ हुन्छ। पहिलो स्वर्गदूतको इतिहासमा यो अगस्त ११, १८४० मा भयो, र तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहासमा यो सेप्टेम्बर ११, २००१ मा भयो। ती दुवै मितिहरूले क्रमशः दोस्रो हायको इस्लाम वा तेस्रो हायको इस्लामसँग सम्बन्धित भविष्यवाणीहरूको परिपूर्तिहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यसैकारण, अध्याय बाइसमा यशैयाले, फिलाडेल्फियावालाहरू र लाओडिकीवालाहरूका लागि दर्शनको उपत्यकामा आएको सङ्कटको वर्णन गर्दै, १८४० मा प्रोटेस्टेन्टवादका चुनिएका मानिसहरू रहेका र २००१ मा चुनिएका मानिसहरू रहेका एड्भेन्टवादका लाओडिकीवालाहरू “धनुर्धारीहरूद्वारा बाँधिएका” थिए भनी पहिचान गराउँछन्। बाइबलको भविष्यवाणीमा धनुर्धारीहरू इस्लाम हुन्, र १८४० तथा २००१ मा इस्लामको दर्शन पूरा हुँदा, पहिलेका चुनिएका मानिसहरूले इजकिएलद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरूले प्रस्तुत गरेको इस्लामसम्बन्धी भविष्यवाणीलाई अस्वीकार गरे। त्यहीँ र त्यतिखेरै तिनीहरू झारपातझैँ बाँधिए। इजकिएलको कार्य भनेको “तिनीहरूको पाप” माथि छोपिएको “आवरण” हटाउनु थियो, जसलाई येशूले परमेश्वरप्रति घृणाका रूपमा प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ।

यर्मियाले ती मानिसहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन् जसले त्यो पुस्तक खाए, जब सामर्थी स्वर्गदूत उहाँको महिमाले पृथ्वीलाई प्रकाशमान पार्न तल ओर्ले; तर जसले १८४३ को असफल भविष्यवाणीको निराशा अनुभव गरे। यर्मियाले भविष्यवाणीगत रूपमा विचार गर्छन् कि के परमेश्वरले झूट बोल्नुभएको थियो। त्यो सन्दर्भले यर्मियालाई हबक्कूक २ सँग जोड्दछ।

मिठास र तीतो निराशा अनुभव गर्नेहरूलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउन यूहन्नालाई प्रयोग गरियो, जसले ११ अगस्ट १८४० देखि २२ अक्टोबर १८४४ सम्मको समग्र इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

इजकिएलले त्यस भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देश प्रस्तुत गर्ने कार्यको प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले पहिलेका चुनिएका मानिसहरूलाई बाँधेर समाप्त गर्दछ; यो कार्य स्वर्गदूत ११ अगस्ट, १८४० र ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा अवतरण गर्दा आरम्भ गरिएको थियो।

यर्मियाहले अगस्ट ११, १८४० को इतिहासलाई मध्यरातको पुकारभन्दा ठीक अघिसम्म प्रतिनिधित्व गर्दछ।

यर्मियाले हाम्रो वर्तमान इतिहास र सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्दछ। वर्तमान सन्देश मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश हो, जुन त्यही बिन्दुमा क्रमशः विकसित हुँदैछ जब यर्मियाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका परमेश्वरका जनहरू “आक्रोश” ले “भरिएका” छन्, यसो ठानी कि तिनीहरूको “पीडा” “सदैव” रहिरहने थियो र तिनीहरूको “घाउ असाध्य” थियो—त्यस्तो घाउ, जो कहिल्यै निको नहुने थियो। तिनीहरूले “ठट्टा गर्नेहरूको सभा” बाट आफूलाई अलग गरेका छन्। अब तिनीहरू पहिले जस्तै “आनन्दित” हुँदैनन्, जब तिनीहरूले पहिलो पटक पुस्तक खाएका थिए र त्यो तिनीहरूको “हृदयको” “आनन्द” भएको थियो।

तर त्यस्तो अवस्थामा भएकाहरूका लागि सल्लाह छ। “यदि तिमी फर्कियौ” अनि “यदि तिमीले तुच्छबाट बहुमूल्यलाई अलग गर्यौ” भने परमेश्वर तिनीहरूकहाँ फर्कनुहुनेछ। उक्त खण्डमा हिब्रू भाषामा “म तिमीलाई फेरि ल्याउनेछु” भन्नुको अर्थ यही हो—यदि तिनीहरू उहाँतर्फ फर्किए भने परमेश्वर तिनीहरूकहाँ फर्कनुहुनेछ।

यदि तिनीहरू परमेश्वरको नजिक आउँछन् भने, उहाँ पनि तिनीहरूको नजिक आउनुहुनेछ। यदि तिनीहरूले यी कुराहरू गर्छन् भने, तब तिनीहरू प्रभुको “सामु उभिनेछन्” र तिनीहरू परमेश्वरको “मुख” हुनेछन्। यसबाहेक उहाँले यर्मियालाई (हामीलाई) शिक्षा दिनुहुन्छ कि उहाँले आफ्ना प्रजालाई “दुष्टहरू” का सामु “पित्तलको घेराबन्दी गरिएको पर्खाल” बनाउनुहुनेछ, र त्यसपछि “भयानकहरू” ले यर्मियाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरू विरुद्ध युद्ध छेड्नेछन्। “दुष्टहरू” दानियलद्वारा मत्तीका मूर्ख कन्याहरूको प्रतिनिधित्व हुन्। “भयानकहरू” ले आइतवारको व्यवस्थासम्बन्धी सङ्कटको समयमा आधुनिक बेबिलोनको त्रिविध सङ्घलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

तीनै जना अगमवक्ताहरूको साक्षीले एउटै इतिहासलाई सम्बोधन गर्छ, तर तिनीहरूले त्यसै एउटै इतिहासका तीन भिन्न पक्षहरूलाई सम्बोधन गर्छन्। यर्मिया तिनीहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन् जसले भर्खरै पहिलो निराशाको अनुभव गरेका छन्, तर अझै मध्यरात्रिको पुकारको मार्गचिह्नसम्म पुगेका छैनन्। २०२० जुलाई १८ देखि हामी यही स्थानमा रहेका छौँ। प्रश्न यो हो कि के हामी फर्कनेछौँ। यदि हामी फर्कियौँ भने, संयुक्त राज्य अमेरिकाले अजिङ्गरझैँ “बोल्ने” ठीक त्यही समयमा हामी प्रभुको निम्ति “बोल्नेछौँ”।

यर्मियाले चित्रण गरिरहनुभएको इतिहास हाम्रो वर्तमान इतिहास हो, र यही त्यो इतिहास हो जुन सात गर्जनहरूभित्र लुकेका तीन मार्गचिन्हहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। यो त्यही इतिहास पनि हो जसमा यूहन्नाको अंश भविष्यवाणीगत रूपमा स्थापित गरिएको छ, किनकि यूहन्नाका ती चार अध्यायहरूको जोड पवित्र आत्माको कार्यमा छ, जसले यर्मियालाई सान्त्वना दिनुहुन्छ—जो उसले कुनै झूटमा विश्वास गरेको हो कि, र अत्यन्त मिठो स्वाद लागेको सन्देश वास्तवमा असफल जलहरू थिए कि भनी प्रश्न गरिरहेको छ।

यसरी यर्मियाहले ११ सेप्टेम्बर, २००१ देखि १८ जुलाई, २०२० सम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसको तीन दिन र आधा प्रतीकात्मक दिनपश्चात् चित्रण गरिएको तारिने समय आरम्भ भयो। जब म “प्रतीकात्मक” भन्छु, तब म समय-भविष्यवाणीलाई संकेत गरिरहेको हुँदैन। मेरो आशय यो हो कि १८ जुलाई, २०२० मा दुई साक्षीहरू—बाइबल र भविष्यवाणीको आत्मा—मारिएका थिए, र प्रकाश अध्याय ११ मा उल्लेख भएअनुसार तिनीहरूका मृत शरीरहरू सडकमा तीन दिन र आधासम्म छोडिएका थिए।

यर्मियाको अवस्थाद्वारा प्रस्तुत गरिएको साक्षी निराशापछि, तर मध्यरातको पुकारअघि अवस्थित छ। यर्मियाले मध्यरातको पुकारको सन्देशको स्वर हुन सक्नुभन्दा पहिले फर्कन आवश्यक थियो। आज हाम्रो अवस्था पनि यही हो। हामीले विचार गरिरहेका यूहन्नाका ती चार अध्यायहरूको ऐतिहासिक परिवेश पनि यही हो, र सात गर्जनभित्रको लुकेको इतिहासले प्रतिनिधित्व गर्ने इतिहास पनि यही हो।

यदि हामी यूहन्नाको चार-अध्यायीय साक्ष्यमा “सान्त्वनादाता” सँग सम्बन्धित ज्योतिलाई विचार गर्छौं भने, हामी प्रशस्त प्रमाण पाउँछौं जसद्वारा यो वर्णन १८ जुलाई २०२०, निराशा र ढिलाइको समय, मोहोर खोलिएको मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश, र आइरहेको आइतबारको व्यवस्थाको न्यायको बारेमा हो भन्ने कुरा चिन्न सकिन्छ। ती अध्यायहरू लुकेको इतिहासको भविष्यसूचक संरचनामाथि निर्माण भइरहेका छन्।

यदि हामी चाँडै आउन लागेको संकटमा परमेश्वरको मुखझैँ हुनुपर्ने हो भने, हाम्रो वर्तमान कार्य “तुच्छबाट बहुमूल्यलाई अलग गर्नु” हो; अथवा याकूबले यही कार्यलाई यसरी चिनाउँछन्: हामीले “हे पापीहरू हो, आफ्ना हातहरू शुद्ध पार; अनि हे द्विचित्तेहरू हो, आफ्ना हृदयहरू पवित्र पार। दुःखी होओ, शोक गर, र रोओ; तिमीहरूको हाँसो शोकमा, र आनन्द उदासीमा परिणत होस्। प्रभुको सामु आफूलाई नम्र तुल्याओ, र उहाँले तिमीहरूलाई अत्यन्त निकट भविष्यमा एउटा झण्डाझैँ उच्च पार्नुहुनेछ।”

हामी यी चार अध्यायसम्बन्धी हाम्रो विचारलाई अर्को लेखमा निष्कर्षमा पुर्‍याउनेछौं।