अन्तिम चेतावनीको सन्देश दानिएलको एघारौँ अध्यायको चवालीसौँ पदमा चित्रित गरिएको छ:

तर पूर्व र उत्तरबाट आएका समाचारहरूले उसलाई विचलित पार्नेछन्: यसकारण धेरैलाई नष्ट गर्न र पूर्ण रूपमा सखाप पार्न ऊ ठूलो क्रोधका साथ निस्कनेछ। दानिएल ११:४४।

उत्तरबाट आउने खबरहरूले उत्तरका राजाको सन्देशलाई जनाउँछन्। उत्तरका साँचो राजा ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, र पोपको सत्ता उत्तरका साँचो राजाका रूपमा ख्रीष्टको पार्थिव नक्कली प्रतिरूप हो। यो पार्थिव नक्कली प्रतिरूप शैतानको प्रतिनिधि हो।

“सांसारिक लाभ र सम्मान प्राप्त गर्न मण्डलीलाई संसारका शक्तिशाली व्यक्तिहरूको कृपा र समर्थन खोज्नतिर डोर्‍याइयो; र यसरी ख्रीष्टलाई अस्वीकार गरिसकेपछि, उसलाई शैतानको प्रतिनिधि—रोमका बिशपप्रति निष्ठा अर्पण गर्न प्रेरित गरियो।” महान् विवाद, ५०।

शैतानले परमेश्वरका दुवै सिंहासन ढाल्ने चाहना राखेको छ, र आफ्नो यो चाहना पूरा गर्ने असफल प्रयासमा उसले रोमका पोपलाई प्रयोग गर्छ।

हे लुसिफर, प्रभातका पुत्र, तँ स्वर्गबाट कसरी खसिस्! राष्ट्रहरूलाई दुर्बल पार्ने तँ कसरी काटिएर पृथ्वीमा ढलिस्! किनकि तैँले आफ्नो हृदयमा भनेको छस्, म स्वर्गमा उक्लनेछु, म परमेश्वरका ताराहरूभन्दा माथि आफ्नो सिंहासन उच्च पार्नेछु: म उत्तर दिशाको सुदूर भागमा रहेको सभाको पर्वतमा पनि बस्नेछु: म बादलहरूका उचाइभन्दा माथि उक्लनेछु; म परमप्रधानजस्तै हुनेछु। यशैया १४:१२–१४।

शैतानको इच्छा “परमेश्वरका ताराहरू”द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको परमेश्वरको राजनीतिक सिंहासनमा आसीन हुनु हो। ती “ताराहरू” स्वर्गदूतहरू हुन्।

तिमीले मेरो दाहिने हातमा देखेका सातवटा तारा र सुनका सातवटा सामदानहरूको रहस्य। ती सातवटा तारा सातवटा मण्डलीका स्वर्गदूतहरू हुन्: र तिमीले देखेका सातवटा सामदान सातवटा मण्डली हुन्। प्रकाश १:२०।

शैतान पनि “उत्तर दिशाका छेउहरू”द्वारा दर्शाइएको परमेश्वरको धार्मिक सिंहासनमा आसीन हुन चाहन्छ।

उत्तर दिशाका पाखाहरूमा अवस्थित सियोन पर्वत आफ्नो अवस्थितिमा सुन्दर छ; यो सारा पृथ्वीको आनन्द र महान् राजाको नगर हो। भजनसंग्रह ४८:२।

परमेश्वरको राज्यको पतन गराउने र पृथ्वी ग्रहलाई आफ्नै अधिराज्य बनाएर त्यसमाथि शासन गर्ने प्रयासमा शैतानले पोपतन्त्रको शक्ति विकास गर्‍यो।

“मूर्तिपूजक धर्म र ख्रीष्टियान धर्मबीचको यस सम्झौताको परिणामस्वरूप परमेश्वरको विरोध गर्ने र आफूलाई उहाँभन्दा माथि उचाल्ने भनी भविष्यवाणी गरिएको ‘पापको मानिस’को विकास भयो। झूटो धर्मको त्यो विशाल व्यवस्था शैतानको शक्तिको उत्कृष्ट कृति हो—आफ्नै इच्छाअनुसार पृथ्वीमाथि शासन गर्न आफूलाई सिंहासनमा आसीन गराउने उसका प्रयासहरूको स्मारक हो।” महान् विवाद, ५०।

चवालीसौँ पदमा उत्तरबाट आउने “समाचार” भनेको शैतानको सन्देश र पृथ्वी ग्रहलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिन उसका पार्थिव प्रतिनिधिले गर्ने प्रयास हो। पूर्वबाट आउने समाचार बाइबलीय भविष्यवाणीको “पूर्वी बतास” को सन्देश हो। “पूर्वी बतास” इस्लामको—बाइबलीय भविष्यवाणीमा पूर्वका सन्तानको—सन्देश हो। प्रकाशको पुस्तकको सातौँ अध्यायमा छाप लगाउने स्वर्गदूत पूर्वबाट उदाउँछ, र उत्तरको नक्कली राजा तथा इस्लामको दुई भागयुक्त सन्देश नै अनुग्रहको समय समाप्त हुनुभन्दा ठीक अघि घोषणा गरिने छाप लगाउने सन्देश हो।

अनि उसले समुद्रहरूका बीचमा, महिमामय पवित्र पर्वतमा आफ्नो राजमहलका पालहरू खडा गर्नेछ; तापनि उसको अन्त हुनेछ, र कसैले उसलाई सहायता गर्नेछैन। अनि त्यस समयमा तिम्रा जातिका सन्तानहरूका पक्षमा खडा रहने महान् राजकुमार मिखाएल खडा हुनेछन्: अनि यस्तो सङ्कटको समय हुनेछ, जुन कुनै राष्ट्र अस्तित्वमा आएदेखि त्यसै समयसम्म कहिल्यै भएको थिएन: अनि त्यस समयमा तिम्रा जातिका मानिसहरूले छुटकारा पाउनेछन्—पुस्तकमा नाम लेखिएको पाइने प्रत्येकले। दानिएल ११:४५, १२:१।

अन्तिम चेतावनीको सन्देश दुई भाग भएको सन्देश हो, जसलाई बाइबलका विभिन्न खण्डहरूमा पूर्वरूपका माध्यमबाट चित्रित गरिएको छ। ती प्रत्येक खण्डले दुई भाग भएको यस अन्तिम सन्देशको प्रतीकात्मकताका सम्बन्धमा आ-आफ्नै विशिष्ट साक्ष्य दिन्छन्। अनुग्रहको समय समाप्त हुनुअघि दिइने अन्तिम चेतावनीको सन्देशमा समाविष्ट दुई सन्देशमध्ये एउटा भएको सन्दर्भमा पूर्वीय बतास रोचक छ। चवालीसौँ पदमा उत्तर दिशाबाट आउने खबरहरूसँगको सम्बन्धमा इस्लामले एउटा आन्तरिक सन्देशलाई जनाउँछ, र उत्तर दिशाबाट आउने खबरहरूले एउटा बाह्य सन्देशलाई जनाउँछन्। यो रोचक हुनुको कारण के हो भने, सन् १८४४ मा मिलरवादीहरूले घोषणा गरेको दुई भाग भएको सन्देशको एउटा भाग इस्लाम थियो। मिलरवादीहरूको इतिहासमा इस्लाम एउटा बाह्य सन्देश थियो, तर चवालीसौँ पदमा यो एउटा आन्तरिक सन्देश हो। मिलरवादीहरूको इतिहासमा आन्तरिक सन्देश २,३०० दिन थियो, जसले दस कन्याको दृष्टान्त र न्यायको आरम्भबीच तालमेल स्थापित गरेको थियो। सन् १८४० को अगस्ट ११ मा इस्लाम एउटा बाह्य सन्देश थियो, र सन् १८४४ को अगस्ट १२ मा एउटा आन्तरिक सन्देश थियो। अगस्टको एघार र बाह्र जोड्दा तेइस हुन्छ, र तेइसले मिलरवादीहरूको इतिहासलाई जनाउँछ, किनकि त्यो प्रकाशको पुस्तकको चौधौँ अध्यायका पहिला दुई स्वर्गदूतहरूको इतिहास थियो, र तेइस सङ्ख्याको तीनले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई जनाउँछ। पहिला दुई सन्देश तेस्रो सन्देशभन्दा अघि आउँछन्, जसरी तेइस सङ्ख्यामा दुई तीनभन्दा अघि आउँछ।

पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको अन्त्य हुँदा तेस्रो स्वर्गदूत अक्टोबर २२, १८४४ मा आइपुगे। तिनीहरूको अन्त्य त्यही बिन्दुमा भयो जहाँ २३०० दिनको अन्त्य भयो, जसले मृतकहरूको न्यायको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो। मृतकहरूको न्याय ९/११ सम्म जारी रह्यो, जतिबेला प्रकाशको अठारौँ अध्यायको दुई भागमा रहेको सन्देश ती दुई स्वरका साथ तल ओर्लियो।

जब ९/११ आयो र ११ अगस्ट, १८४० को पुनरावृत्ति भयो, तब इस्लामले पछिल्लो वर्षा र एक लाख चवालीस हजार जनमाथि छाप लगाउने कार्यको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो। पशुको प्रतिमा निर्माण हुन थालेको चिन्हका रूपमा न्याशभिल एक लाख चवालीस हजारका लागि बाह्य सन्देश हो। मिलरवादी इतिहासमा, ११ अगस्ट, १८४० मा इस्लाममाथि अङ्कुश लगाइँदा, त्यो एउटा बाह्य सन्देश थियो। ९/११ मा इस्लामलाई मुक्त गरिँदा, इस्लाम एउटा आन्तरिक सन्देश बन्यो। पूर्व र उत्तरबाट आउने खबरहरूले प्रकाशको अठारौँ अध्यायका दुई आवाजहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्।

पहिलो आवाजले सुरुका तीन पदहरू पूरा गर्‍यो, र चौथो पदको आवाजले बेबिलोनबाट बाहिर निस्कन गरिने आह्वानलाई जनाउँछ, जुन चाँडै लागू हुने आइतबारको कानुनसँगै सुरु हुने उच्च स्वरको पुकार हो। परमेश्वरको एक स्पर्शद्वारा न्युयोर्कका विशाल भवनहरू ढालिँदा पहिलोदेखि तेस्रो पदसम्म पूरा भए।

“अहिले यस्तो कुरा सुनिन आएको छ कि मैले न्यूयोर्कलाई ज्वारीय छालले बगाएर लैजानेछ भनी घोषणा गरेकी छु? मैले यस्तो कहिल्यै भनेकी छैनँ। त्यहाँ तलामाथि तला थपिँदै उठिरहेका विशाल भवनहरू हेर्दा मैले यसो भनेकी छु, ‘जब पृथ्वीलाई भयङ्कर रूपमा हल्लाउन प्रभु उठ्नुहुनेछ, तब कस्ता भयानक दृश्यहरू देखा पर्नेछन्! त्यस बेला प्रकाश १८:१–३ का वचनहरू पूरा हुनेछन्।’ प्रकाशको पुस्तकको सम्पूर्ण अठारौँ अध्याय नै पृथ्वीमा आइपर्न लागेका कुराहरूबारेको चेतावनी हो। तर न्यूयोर्कमाथि के आइपर्नेछ भन्ने सम्बन्धमा मलाई कुनै विशेष प्रकाश प्राप्त भएको छैन; मलाई यति मात्र थाहा छ कि एक दिन परमेश्वरको शक्तिले ल्याउने उलटपुलटद्वारा त्यहाँका विशाल भवनहरू ढालिनेछन्। मलाई दिइएको प्रकाशबाट म जान्दछु कि संसारमा विनाश विद्यमान छ। प्रभुको एउटा वचन, उहाँको प्रबल शक्तिको एउटा स्पर्श, अनि यी विशाल संरचनाहरू ढल्नेछन्। यस्ता दृश्यहरू देखा पर्नेछन्, जसको भयावहताको हामी कल्पनासमेत गर्न सक्दैनौँ।” रिभ्यु एन्ड हेराल्ड, जुलाई ५, १९०६।

सुरुका तीन पदहरूले इस्लामको तेस्रो विपत्तिको आगमन जनाउँछन्। 9/11 ले एक लाख चवालीस हजार जनामाथि छाप लगाउने कार्य र पछिल्लो वर्षाको सुरुआत जनाउँछ। छाप लगाउने कार्यको सन्देश आन्तरिक हो भने चौथो पदमा बेबिलोनबाट निस्केर आउन गरिएको आह्वान बाह्य हो। सुरुका तीन पदहरूले मण्डलीमाथिको न्यायलाई दर्शाउँछन् भने चौथो पदले परमेश्वरका करारबद्ध जनहरूभन्दा बाहिर रहेकाहरूमाथिको न्यायको आगमन जनाउँछ।

“यसरी संसारलाई चेतावनी दिने अन्तिम कार्यमा मण्डलीहरूलाई दुईवटा भिन्न आह्वान गरिन्छ। दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश यस्तो छ, ‘त्यो महानगरी बेबिलोनको पतन भयो, पतन भयो, किनकि त्यसले सबै जातिहरूलाई आफ्नो व्यभिचारको क्रोधको दाखमद्य पिउन लगाई।’ अनि तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको चर्को पुकारमा स्वर्गबाट यसो भन्ने एउटा आवाज सुनिन्छ, ‘हे मेरा मानिसहरू हो, त्यसबाट बाहिर निस्केर आओ।’” रिभ्यु एन्ड हेराल्ड, डिसेम्बर ६, १८९२।

प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायका ती दुई आवाजहरू ख्रीष्टले मन्दिर शुद्ध पार्नुभएका दुई घटनाद्वारा पूर्वचित्रित भएका थिए।

“जब येशूले आफ्नो सार्वजनिक सेवाकार्य आरम्भ गर्नुभयो, उहाँले मन्दिरलाई त्यसको पवित्रता भङ्ग गर्ने दूषणबाट शुद्ध पार्नुभयो। उहाँको सेवाकार्यका अन्तिम कार्यहरूमध्ये मन्दिरको दोस्रो शुद्धीकरण पनि एक थियो। त्यसरी नै संसारलाई चेतावनी दिने अन्तिम कार्यमा मण्डलीहरूलाई दुईवटा पृथक् आह्वान गरिन्छन्। दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश यो हो, ‘त्यो महान् नगरी बेबिलोनको पतन भयो, पतन भयो, किनकि त्यसले सबै जातिहरूलाई आफ्नो व्यभिचारको क्रोधको मद्य पिउन लगाई’ (प्रकाश १४:८)। अनि तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको ठूलो पुकारमा स्वर्गबाट यसो भन्ने एउटा आवाज सुनिन्छ, ‘हे मेरा मानिसहरू हो, त्यसबाट निस्केर आओ, ताकि तिमीहरू त्यसका पापहरूमा सहभागी नहोओ र त्यसका विपत्तिहरू तिमीहरूले भोग्न नपरोस्। किनकि त्यसका पापहरू स्वर्गसम्म पुगेका छन्, र परमेश्वरले त्यसका अधर्महरू सम्झनुभएको छ’ (प्रकाश १८:४, ५)।” चुनिएका सन्देशहरू, पुस्तक २, ११८।

प्रारम्भिक बिन्दु

सन् १८३८ देखि सन् १८४० को अगस्ट १ बीचको अवधिमा, जोसियाह लिचले दोस्रो पाँच-महिने भविष्यसूचक अवधिपछि आउने प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायमा उल्लिखित ३९१ वर्ष र पन्ध्र दिनको भविष्यवाणीको आरम्भबिन्दु पहिचान गरे। उनको खोजले उनलाई उक्त भविष्यवाणी पूरा हुने वर्ष र महिना मात्र होइन, महिनाको ठ्याक्कै दिनसमेत सही रूपमा पूर्वानुमान गर्न सक्षम बनायो। सन् १८४४ को अप्रिल १९ मा भएको पहिलो निराशापछि, सामुएल स्नोले दानिएलको पुस्तकको आठौँ अध्यायमा उल्लिखित २३०० दिनको आरम्भबिन्दु पत्ता लगाए। उनको खोजले उनलाई वर्ष मात्र होइन, त्यस वर्षको महिना र दिनसमेत सही रूपमा पूर्वानुमान गर्न सक्षम बनायो। आरम्भबिन्दुसम्बन्धी लिचको खोजले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई शक्ति प्रदान गर्‍यो र आरम्भबिन्दुसम्बन्धी स्नोको खोजले दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई शक्ति प्रदान गर्‍यो।

पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतले सन् १७९८ देखि २२ अक्टोबर १८४४ सम्मको मिलरवादी आन्दोलनको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जुन दिन महान् निराशाले तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई चिह्नित गर्‍यो। तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहासमा प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायको पाँच-महिने भविष्यवाणीको प्रारम्भबिन्दु पत्ता लाग्नाले मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश र इस्लामले सन्देशलाई कहिले सशक्त बनाउँछन् भन्ने कुरा स्पष्ट हुन्छ। तेस्रो स्वर्गदूतको अन्तिम चेतावनीको प्रारम्भबिन्दुको यस खोजमा लिच र स्नोले पूर्वप्रतिरूपका रूपमा सम्पन्न गरेको कार्य समावेश छ। न्याशभिलको सन्देश सच्याइनुपर्छ, र प्रारम्भबिन्दु पत्ता लाग्दा त्यसको सुधार हुन्छ।

मिलरवादी इतिहासमा पाँच महिनाको भविष्यवाणीको प्रारम्भबिन्दु सन् १२९९ को जुलाई २७ थियो, तर सन् २०२६ मा भएको खोजले प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायमा पाँच महिनाको दोस्रो तथा अझ पहिलेको भविष्यवाणी पहिचान गर्छ। यस पहिचानले नवौँ अध्यायमा प्रस्तुत सम्पूर्ण इतिहासलाई एकसूत्रमा जोड्छ र यसो गर्दा सन् ६३२ मा सुरु हुने पाँच महिनाको अवधिसम्म डोर्‍याउने भविष्यवाणीय इतिहास खोल्ने साँचोका रूपमा निनवेको युद्धलाई चिनाउँछ।

सन् ६२७ मा भएको निनवेको युद्धको पाँच वर्षपछि मुहम्मदको मृत्यु भयो। उनको मृत्युसँगै पहिलो पाँचमहिने भविष्यवाणीको आरम्भ भयो, जुन इस्लामद्वारा पूर्वी रोम अपमानित भएसँगै सन् ७८२ मा समाप्त भयो। निनवेको “साँचो”देखि मुहम्मदको मृत्युसम्मको पाँच वर्षको अवधिपछि निनवेको युद्धका दुई प्रतिद्वन्द्वीमध्ये एक रहेको फारसी शक्तिको अन्त्य भयो। फारसको यो अन्त्य मुहम्मदको मृत्युको दस वर्षपछि भयो। यसरी, इस्लामका सलहहरूलाई मुक्त गर्ने निनवेको युद्धको “साँचो”को पाँच वर्षपछि मुहम्मदको मृत्यु भयो, जुन पाँचमहिने भविष्यवाणीको प्रारम्भबिन्दु थियो। अनि मुहम्मदको मृत्युको दस वर्षपछि फारसको पतन भयो। यसरी, निनवेको साँचो घुमाइएदेखि पहिले पाँच वर्षको अवधि र त्यसपछि दस वर्षको अवधि रह्यो।

पाँच र दसबीचको प्रतीकात्मक सम्बन्ध पाँचमहिने भविष्यवाणीको “कुञ्जी” हो। भविष्यवाणीमा सर्वप्रथम आउने तिनै प्रतीकात्मक पाँच र दसमा नै यस अध्यायका पाँचमहिने ‘दुई’ भविष्यवाणीमध्ये पहिलोको आरम्भ हुन्छ। पाँच महिनाले एक सय पचास दिनलाई जनाउँछन्। पहिलो पाँचमहिने भविष्यवाणी पद पाँचमा छ, र दोस्रो पद दसमा छ। तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको समयावधिसम्बन्धी तेस्रो भविष्यवाणी पद पन्ध्रमा छ। पद पन्ध्रको तेस्रो भविष्यवाणी सन् १८३८ मा प्रस्तुत गरिएको थियो, र सन् १८४० को अगस्टअघि नै लिचले त्यस भविष्यवाणीको प्रारम्भबिन्दु पत्ता लगाइसकेका थिए। उनले आफ्नो दोस्रो प्रस्तुति सन् १८४० को अगस्ट १ मा प्रकाशित गरे, जुन सन् १८४० को अगस्ट ११ मा भएको पूर्तिभन्दा दस दिनअघि थियो। उनले त्यहाँ पूर्ति हुनुभन्दा दस दिनअघि आफ्नो अन्तिम प्रस्तुति प्रकाशित गरे, र त्यो दिन भविष्यवाणीको अन्तिम पन्ध्र दिनमध्ये पाँचौँ दिन थियो।

सन् ६२७ मा भएको निनवेको युद्धको पाँच वर्षपछि मोहम्मदको मृत्यु भयो। उनको मृत्युसँगै पहिलो पाँचमहिने भविष्यवाणीको आरम्भ भयो, जुन सन् ७८२ मा इस्लामद्वारा पूर्वी रोमको अपमानसँगै समाप्त भयो। निनवेको “साँचो” देखि मोहम्मदको मृत्युसम्मको पाँचवर्षे अवधिपश्चात्, मोहम्मदको मृत्यु भएको दस वर्षपछि सन् ६४२ मा नहावन्दको युद्धमा फारसी सैन्य शक्तिको निर्णायक पराजय भयो। यसरी, इस्लामका सलहहरूलाई मुक्त गर्ने निनवेको युद्धको “साँचो” को पाँच वर्षपछि मोहम्मदको मृत्यु भयो, जुन पाँचमहिने भविष्यवाणीको प्रारम्भबिन्दु बन्यो। त्यसपछि, मोहम्मदको मृत्यु भएको दस वर्षपछि नहावन्दमा फारसी सैन्य शक्तिले निर्णायक पराजय भोग्यो। यसरी, निनवेको साँचो घुमाइएपछि पाँच वर्षको अवधि बित्यो र त्यसपछि दस वर्षको अवधि बित्यो।

पहिलो र दोस्रो विपत्तिसम्बन्धी भविष्यवाणीहरू ११ अगस्ट, १८४० मा कन्स्टान्टिनोपलमा उस्मानी शक्तिमाथि अङ्कुश लगाइएसँगै समाप्त भए; त्यही बेला उक्त घटनासँग सम्बद्ध रूपमा लिचका पाँच र दस दिन पूरा भए। ती तीन सय एकानब्बे वर्ष इजकिएलको चौथो अध्यायको भविष्यवाणीसँग मेल खान्छन्। त्यहाँ इजकिएललाई तीन सय नब्बे वर्षसम्म आफ्नो देब्रे कोल्टो परेर पल्टिरहन निर्देशन दिइएको थियो। उनलाई त्यसो गर्न दिइएको निर्देशन पहिलो अध्यायको पहिलो पदबाट सुरु हुने खण्डमा पाइन्छ।

तीसौँ वर्षको चौथो महिनाको पाँचौँ दिनमा, जब म कबार नदीको किनारमा बन्दीहरूका बीचमा थिएँ, तब आकाश उघ्रियो र मैले परमेश्वरका दर्शनहरू देखेँ। इजकिएल १:१।

“तीसौँ वर्ष” भनेको योशियाहको शासनकालमा सुरु भएको सत्रौँ जुबली चक्रको तीसौँ वर्ष हो। चौथो महिनाको पाँचौँ दिन जुलाई २१, १८४४ मा परेको थियो, जुन अप्रिल १९, १८४४ को निराशा र अक्टोबर २२, १८४४ को निराशाबीचको मिलरवादी प्रतीक्षाकालको ठीक मध्यबिन्दु थियो। त्यही मितिमा सामुएल स्नोले बोस्टनमा मध्यरातको पुकारको साँचो सन्देश प्रस्तुत गर्दा पहिलो पटक “हेर, दुलहा आउँदैछन्” भन्ने अभिव्यक्ति प्रयोग गरे। मिलरवादी इतिहासको यो मध्यबिन्दु प्रेरणाद्वारा पहिचान गरिएको छ।

“सन् १८४४ को ग्रीष्म ऋतुमा, २३०० दिनको अवधि समाप्त हुने भनी सुरुमा ठानिएको समय र उक्त अवधि समाप्त हुने भनी पछि पत्ता लागेको सोही वर्षको शरद् ऋतुको ठीक बीचतिर, पवित्रशास्त्रकै शब्दहरूमा यो सन्देश घोषणा गरियो: ‘हेर, दुलहा आउँदै हुनुहुन्छ!’” महान् विवाद, ३९८।

यहाँ महत्त्वपूर्ण कुरा मुख्यतः समयको बाइबलीय गणनासँग सम्बन्धित छ, किनकि सत्रौँ जुबली चक्रको तीसौँ वर्षबाट तीन सय नब्बे वर्ष पछाडि गणना गर्दा ईसापूर्व ९७७ मा भएको राज्यको विभाजनको समयमा पुगिन्छ। त्यस बेला इस्राएलका राजा यारोबामको विद्रोहका कारण योशियाहसम्बन्धी भविष्यवाणी गरिएको थियो, जुन १ राजा १३ मा अनाज्ञाकारी अगमवक्ताले घोषणा गरेका थिए। यर्मिया अध्याय एकको पद दुईले यर्मियाले राजा योशियाहको शासनकालको १३औँ वर्षमा आफ्नो सेवकाइ सुरु गरेका थिए भनी स्पष्ट पार्छ।

आमोनका छोरा, यहूदाका राजा योशियाहको समयमा, तिनको शासनकालको तेह्रौँ वर्षमा जसकहाँ परमप्रभुको वचन आयो। यर्मिया १:२।

योशियाहको शासनकालको तेह्रौँ वर्ष ईसापूर्व ६२७ थियो, जुन ईसापूर्व ५८७ को घेराबन्दीभन्दा चालीस वर्षअघि थियो। यहूदाका निम्ति इजकिएल आफ्नो दाहिने कोल्टो परेर सुतेका चालीस वर्षको अवधि त्यही वर्षबाट सुरु भएर घेराबन्दीको समयमा समाप्त भयो; उनी आफ्नो देब्रे कोल्टो परेर सुतेका तीन सय नब्बे वर्षको अवधि पनि त्यही समयमा समाप्त भयो। ती तीन सय नब्बे वर्षको आरम्भबिन्दु ईसापूर्व ९७७ थियो, जब इस्राएलका उत्तरी दस कुलका राजा यारोबामको विद्रोहविरुद्ध योशियाहसम्बन्धी भविष्यवाणी घोषणा गरिएको थियो। दक्षिणी कुल यहूदाको विद्रोहलाई घेराबन्दीभन्दा चालीस वर्षअघि सुरु भएको यर्मियाको सेवाकार्यले प्रतिनिधित्व गर्छ। योशियाहले ईसापूर्व ९७७ देखि ईसापूर्व ६२७ सम्मको त्यस अवधिलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जुन उत्तरी दस कुलको अल्फा विद्रोहसँगै सुरु भयो र दक्षिणी राज्य यहूदाको ओमेगा विद्रोह प्रकट हुँदा समाप्त भयो। ईसापूर्व ९७७ मा सुरु भएको तीन सय नब्बे वर्षको अवधि, जसलाई इजकिएलले आफ्नो देब्रे कोल्टो परेर सुतेर चित्रित गरेका थिए, असमावेशी कालगणनाका सन्दर्भमा ऐतिहासिक तथा भविष्यवाणीगत दुवै दृष्टिले सही छ।

तथापि, समयको गणना गर्ने अपवर्जक र समावेशी दुवै विधि परमेश्वरको वचनमा पाइन्छन्। जब हामी त्यही अवधिलाई समावेशी विधिबाट गणना गर्छौं, तब हामीले ईसापूर्व ९७८ साललाई समावेश गर्नैपर्छ, किनकि भविष्यवाणीको समाप्ति वर्षको मध्यमा हुन्छ (सन् १८४४ को जुलाई २१ मा)। त्यसैले, समावेशी रूपमा गणना गर्दा उक्त अवधि तीन सय नब्बे वर्ष नभई तीन सय एकानब्बे वर्ष बराबर हुन्छ। ५८७ मा सुरु भएको घेराबन्दीको एक दशमलव पाँच वर्षबाट यस्तो समावेशी भविष्यवाणी प्राप्त हुन्छ, जुन तीन सय एकानब्बे वर्ष र त्यसपछिको ‘एक दशमलव पाँच’ वर्ष बराबर हुन्छ। इजकिएलको चौथो अध्यायमा एक दशमलव पाँच वर्ष, अर्थात् अठार महिनाको अवधि उल्लेख छ, र एक दिन एक वर्ष बराबर हुन्छ भन्ने सिद्धान्त पनि यही अध्यायमा निर्दिष्ट गरिएको छ। घेराबन्दीको डेढ वर्षलाई प्रतीकात्मक रूपमा पन्ध्र दिनका रूपमा पनि बुझिन्छ।

इजकिएलको घेराबन्दीमा प्रकाश ९:१५ को भविष्यवाणीमा भएकै सङ्ख्यात्मक गणना पाइन्छ। त्यही इतिहासमा उत्तरका समाचारहरू यरूशलेमका दुई विनाशद्वारा चित्रित गरिएका छन्। दुवै विनाश उत्तरी राजाहरूले गराएका थिए, जो अन्तिम दिनहरूको पोपतन्त्रीय शक्तिका प्रतिरूप थिए। दानिएल एघार चौवालीसका बाह्य र आन्तरिक सन्देशहरू मिलेर मानवजातिको परीक्षणकालको समाप्ति घोषणा गर्ने दुई पक्ष भएको सन्देश बन्दा, इस्लामद्वारा चित्रित पूर्वका समाचारहरू पनि त्यही इतिहाससँग जोडिन्छन्। पाँच महिनाको भविष्यवाणीको गुप्त आरम्भबिन्दुको मोहोर खोलिएपछि त्यो सन्देश एकीकृत हुन्छ। त्यसको मोहोर खोलिँदा, पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको सशक्तीकरणमा लिचको कार्य र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको सशक्तीकरणमा सामुएल स्नोको कार्य तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको सशक्तीकरणमा एकसाथ जोडिन्छन्।

लिच र स्नोद्वारा निरूपित पूर्ववर्ती सन्देशको सुधार १८ जुलाई २०२० को न्यासभिल सन्देशको उक्त सुधारको पूर्वरूप हो, र सन् १९८९ मा मोहर खोलिएको सन्देशलाई सन् १९९६ मा औपचारिक रूप दिइएको तीस वर्षपछि, सन् २०२६ मा प्रारम्भबिन्दुको मोहर खोलियो।

हामी अर्को लेखमा यी विचारहरूलाई निरन्तरता दिनेछौँ।