We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.
Wij hebben drievoudige toepassingen van profetie overwogen. Wij doen dit met het doel aan te tonen dat, toen de Heer de laatste zes verzen van Daniël elf ontsloot bij de ineenstorting van de Sovjet-Unie in de „tijd van het einde” in 1989, er een „toename van kennis” werd voortgebracht die bestemd was om die generatie van Gods volk te beproeven.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
En hij zei: Ga heen, Daniël, want deze woorden blijven verborgen en verzegeld tot de tijd van het einde. Velen zullen gereinigd worden en wit gemaakt en beproefd; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en niemand van de goddelozen zal het verstaan, maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:9, 10.
Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).
Telkens wanneer een waarheid door de Leeuw uit de stam van Juda wordt ontzegeld, werkt Satan om de boodschap te weerstaan. De weerstand die werd geboden tegen de waarheden die in die laatste verzen van Daniël elf werden geopenbaard, dwong tot een diepere studie van de waarheden die met de verzen verbonden zijn, opdat een geheiligde verdediging tegen de dwalingen die werden voorgesteld om de geopenbaarde waarheden te ondermijnen, stand zou houden. Een van de beginselen die te midden van dat debat aan het licht werd gebracht, was de drievoudige toepassing van profetie. Aanvankelijk werd dit onderkend in verband met de noodzaak om juist te zijn over wat „het dagelijks” in het boek Daniël voorstelde (het heidendom), en over de juiste geschiedenis die verbonden is met het „wegnemen van het dagelijks” (508 n.Chr.).
The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.
De erkenning van drie verwoestende machten als het raamwerk van de profetie, parallel aan het milleritische raamwerk van de profetie waarin de eerste twee verwoestende machten werden onderscheiden, en de milleritische identificatie van „het dagelijkse” als het heidendom, verschafte een geschiedenis die in overeenstemming was met de laatste zes verzen van Daniël elf, zoals zuster White had gezegd dat zij moest zijn. Zo bracht het verzet tegen de ontzegelde kennis ten tijde van het einde in 1989 groter licht voort, doordat de kennis vermeerderd werd, en het stelde tevens specifieke regels vast voor de beweging van de derde engel, die parallel liepen met de ontwikkeling van bepaalde profetische regels die door William Miller waren samengebracht en toegepast in de beweging van de eerste engel.
We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.
Wij hebben de drievoudige toepassing van de drie Romes, de drie vallen van Babylon en de drie Elia’s beschouwd, en richten ons nu op de drie boodschappers die de weg bereiden voor de Boodschapper van het Verbond. Wij hebben een nauwe overlapping en parallel vastgesteld tussen de drie Romes en de drie vallen van Babylon, alsook een nauwe parallel met de drie Elia’s en de drie boodschappers die de weg bereiden. In de laatste dagen vertegenwoordigen William Miller en Future for America beiden de derde Elia en tevens de derde boodschapper die de weg bereidt. Jezus illustreert altijd het einde van een zaak met het begin van een zaak, en de beweging van de eerste engel loopt parallel met de beweging van de derde engel.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
‘God heeft aan de boodschappen van Openbaring 14 hun plaats gegeven in de lijn der profetie, en hun werk mag niet ophouden tot aan het einde van de geschiedenis van deze aarde. De boodschappen van de eerste en de tweede engel zijn nog steeds waarheid voor deze tijd en moeten parallel lopen met deze boodschap die volgt. De derde engel verkondigt zijn waarschuwing met luider stem. “Hierna,” zei Johannes, “zag ik een andere engel neerdalen uit de hemel, met grote macht, en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid.” In deze verlichting is het licht van alle drie de boodschappen verenigd.’ The 1888 Materials, 803, 804.
The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”
De beweging van de eerste en de tweede engel werd geleid door William Miller. Zuster White duidt Miller aan als de „uitverkoren boodschapper”.
“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.
„William Miller bracht Satans koninkrijk in beroering, en de aartsvijand trachtte niet alleen de uitwerking van de boodschap teniet te doen, maar ook de boodschapper zelf te vernietigen.” Spirit of Prophecy, deel 4, 219.
She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.
Zij stelt tevens vast dat Miller door zowel Elia als Johannes de Doper was getypeerd.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.
“Duizenden werden ertoe gebracht de door William Miller verkondigde waarheid te aanvaarden, en dienstknechten van God werden verwekt in de geest en kracht van Elia om de boodschap te verkondigen. Gelijk Johannes, de voorloper van Jezus, voelden zij die deze plechtige boodschap predikten zich gedrongen de bijl aan de wortel van de boom te leggen en de mensen op te roepen vruchten voort te brengen die de bekering waardig zijn.” Early Writings, 233.
John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.
Johannes de Doper, die volgens Jezus de tweede Elia was, was ook de eerste boodschapper die de weg moest bereiden voor de Boodschapper van het Verbond. Daarom is het duidelijk dat de beweging van de derde engel een “uitverkoren boodschapper” zal hebben. Die boodschapper zal vooraf uitgebeeld zijn door Elia, Johannes de Doper en William Miller. Samen met Miller vertegenwoordigen de twee uitverkoren boodschappers het begin en het einde van de beweging van de drie engelen van Openbaring veertien, en daarmee vertegenwoordigen zij tezamen zowel de derde Elia alsook de derde boodschapper die de weg moet bereiden voor de Boodschapper van het Verbond.
To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.
De boodschap van zowel de aan het begin als aan het einde uitverkoren boodschapper verwerpen, is de dood, en de boodschap van Future for America is gebaseerd op de profetische toepassing van „regel op regel”, hetgeen de methodologie van de late regen is. Door de toepassing van „regel op regel” wordt vastgesteld dat de Milleritische beweging een voorafschaduwing was van de beweging van Future for America. Een wegmerk in de Milleritische geschiedenis is William Miller, de „uitverkoren boodschapper”. Dat wegmerk verwerpen, is de boodschap verwerpen; aldus wordt door het begin en het einde van het adventisme vastgesteld dat een verwerping van de boodschapper ook een verwerping van de boodschap is, want de boodschap wijst een uitverkoren boodschapper aan. Daarom is het verwerpen van de boodschap het verwerpen van de boodschapper en vice versa. Zonder een danser is er geen dans.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
„Mijn aandacht werd teruggevoerd naar de verkondiging van de eerste komst van Christus. Johannes werd gezonden in de geest en kracht van Elia om de weg voor Jezus te bereiden. Degenen die het getuigenis van Johannes verwierpen, werden niet gebaat door de leringen van Jezus. Hun verzet tegen de boodschap die Zijn komst voorzegde, bracht hen in een positie waarin zij het krachtigste bewijs dat Hij de Messias was, niet gemakkelijk konden aanvaarden. Satan dreef hen die de boodschap van Johannes verwierpen ertoe nog verder te gaan, Christus te verwerpen en te kruisigen. Door dit te doen plaatsten zij zichzelf daar waar zij de zegen op de dag van Pinksteren niet konden ontvangen, welke hun de weg naar het hemelse heiligdom zou hebben geleerd. Het scheuren van het voorhangsel van de tempel toonde aan dat de Joodse offers en verordeningen niet langer zouden worden aangenomen. Het grote Offer was gebracht en was aanvaard, en de Heilige Geest, Die neerdaalde op de dag van Pinksteren, richtte de gedachten van de discipelen van het aardse heiligdom op het hemelse, waar Jezus met Zijn eigen bloed was binnengegaan om over Zijn discipelen de weldaden van Zijn verzoening uit te storten. Maar de Joden werden in volslagen duisternis achtergelaten. Zij verloren al het licht dat zij over het verlossingsplan hadden kunnen hebben en vertrouwden nog steeds op hun nutteloze slachtoffers en offergaven. Het hemelse heiligdom had de plaats van het aardse ingenomen, en toch hadden zij geen kennis van deze verandering. Daarom konden zij geen baat vinden bij de bemiddeling van Christus in het heilige.”
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
“Velen zien met afschuw op de handelwijze van de Joden in het verwerpen en kruisigen van Christus; en wanneer zij de geschiedenis van Zijn schandelijke mishandeling lezen, menen zij dat zij Hem liefhebben en Hem niet zouden hebben verloochend zoals Petrus deed, noch Hem gekruisigd zouden hebben zoals de Joden deden. Maar God, die de harten van allen leest, heeft die liefde tot Jezus, die zij beweerden te gevoelen, op de proef gesteld. Heel de hemel zag met de diepste belangstelling toe op de ontvangst van de boodschap van de eerste engel. Maar velen die beweerden Jezus lief te hebben, en die tranen vergoten wanneer zij het verhaal van het kruis lazen, bespotten het goede nieuws van Zijn komst. In plaats van de boodschap met blijdschap aan te nemen, verklaarden zij haar tot een misleiding. Zij haatten hen die Zijn verschijning liefhadden en sloten hen uit de kerken. Degenen die de eerste boodschap verwierpen, konden door de tweede niet worden gebaat; evenmin hadden zij baat bij de middernachtsroep, die hen moest voorbereiden om door het geloof met Jezus het allerheiligste van het hemelse heiligdom binnen te gaan. En door de twee voorgaande boodschappen te verwerpen, hebben zij hun verstand zó verduisterd dat zij geen licht kunnen zien in de boodschap van de derde engel, die de weg wijst naar het allerheiligste. Ik zag dat, zoals de Joden Jezus kruisigden, de naamchristelijke kerken deze boodschappen hadden gekruisigd, en daarom hebben zij geen kennis van de weg naar het allerheiligste, en kunnen zij niet worden gebaat door de voorspraak van Jezus daar. Zoals de Joden, die hun nutteloze offers brachten, zenden zij hun nutteloze gebeden op naar het vertrek dat Jezus heeft verlaten; en Satan, ingenomen met de misleiding, neemt een godsdienstig karakter aan en leidt de gedachten van deze belijdende christenen tot zichzelf, terwijl hij met zijn macht, zijn tekenen en leugenachtige wonderen werkt om hen in zijn strik vast te houden.” Early Writings, 259–261.
Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.
Zij „die het getuigenis van Johannes verwierpen, werden niet gebaat door de leringen van Jezus”, en zij „die de eerste boodschap verwierpen, konden niet gebaat worden door de tweede; evenmin werden zij gebaat door de middernachtsroep.” De bediening van Johannes ging vooraf aan de doop van Christus, die kort daarna de tempel reinigde aan het begin van Zijn bediening. De bediening van Miller bereidde voor op het zuiveren door Christus van de zonen van Levi toen Hij plotseling kwam op 22 oktober 1844. In elk van deze twee getuigen geldt dat de verwerping van de boodschapper die de weg bereidt, gelijkstaat aan de dood.
The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.
De loutering en reiniging die door Christus tot stand werden gebracht in Zijn werk als de Boodschapper van het Verbond, hadden ten doel een volk op te richten om het werk te volbrengen van het dragen van de boodschap van verlossing naar de wereld. Het werk wordt volbracht voorafgaand aan de tijdsperiode die voorstelt wanneer het uitvoerende oordeel aanvangt. De verwoesting van Jeruzalem in de geschiedenis van de discipelen vertegenwoordigt het uitvoerende oordeel, en het adventisme keerde zich af van zijn verantwoordelijkheid om dat werk te volbrengen, maar de Heer had getracht hen bijeen te vergaderen. Hij had Zijn volk ertoe geleid de kaart van 1850 te publiceren als de grafische voorstelling van de boodschap die zij naar de wereld hadden kunnen dragen.
“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.
„Het was niet de wil van God dat Israël veertig jaar in de woestijn zou omzwerven; Hij verlangde hen rechtstreeks naar het land Kanaän te leiden en hen daar te vestigen als een heilig, gelukkig volk. Maar ‘zij konden niet ingaan vanwege hun ongeloof’. Hebreeën 3:19. Vanwege hun afval en afvalligheid kwamen zij om in de woestijn, en anderen werden verwekt om het Beloofde Land binnen te gaan. Op gelijke wijze was het niet de wil van God dat de komst van Christus zo lang zou worden uitgesteld en dat Zijn volk zovele jaren in deze wereld van zonde en smart zou blijven. Maar ongeloof scheidde hen van God. Daar zij weigerden het werk te doen dat Hij hun had opgedragen, werden anderen verwekt om de boodschap te verkondigen. Uit barmhartigheid jegens de wereld stelt Jezus Zijn komst uit, opdat zondaars gelegenheid zouden hebben de waarschuwing te horen en in Hem een toevlucht te vinden voordat de toorn van God zal worden uitgestort.” The Great Controversy, 458.
Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”
Indien het adventisme slechts aan hun geloof had vastgehouden, „zou hun werk voltooid zijn geweest.”
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
“Indien adventisten na de grote teleurstelling in 1844 aan hun geloof hadden vastgehouden en eensgezind de zich ontvouwende voorzienigheid van God waren gevolgd, de boodschap van de derde engel hadden aangenomen en haar in de kracht van de Heilige Geest aan de wereld hadden verkondigd, zouden zij het heil van God hebben gezien; de Heere zou krachtig met hun inspanningen hebben meegewerkt, het werk zou voltooid zijn geweest, en Christus zou reeds gekomen zijn om Zijn volk tot hun beloning tot Zich te nemen. Maar in de periode van twijfel en onzekerheid die op de teleurstelling volgde, gaven velen van de adventgelovigen hun geloof op.... Daardoor werd het werk belemmerd en werd de wereld in duisternis gelaten. Indien het gehele adventistische lichaam zich had verenigd op de geboden van God en het geloof van Jezus, hoe geheel anders zou onze geschiedenis zijn geweest!” Evangelism, 695.
In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”
In het voorjaar van 1844 zuiverde de Boodschapper van het Verbond de beweging der Millerieten, en bracht vervolgens in het najaar de boodschap van de derde engel. Miller, zijn boodschap en de beweging die hij vertegenwoordigde, hadden de gelijkenis van de tien maagden vervuld. Op de kampbijeenkomst te Exeter, NH, kwam de boodschap van de Middernachtsroep, en in twee korte maanden werd aangetoond welke van de maagden de olie hadden. De twee klassen werden geopenbaard, en de derde engel verscheen met een boodschap in zijn hand die gegeten moest worden, maar de wijze maagden “gaven hun geloof prijs” in “de tijd van twijfel en onzekerheid.”
The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”
De „periode van twijfel en onzekerheid” was bij Zijn dood door de discipelen uitgebeeld, maar op de derde dag begon Hij aan Zijn discipelen de boodschap van Zijn opstanding te openbaren, en zij „gaven hun geloof” niet op. De periode van twijfel en onzekerheid voor de wijze maagden van de beweging van de boodschappen van de eerste en de tweede engel duurde ongeveer drie jaar voort; op dat moment openbaarde de Heer aan zuster White dat Hij Zijn hand had uitgestrekt om het overblijfsel van Zijn volk opnieuw te vergaderen. Hij leidde Zijn volk ertoe hun uitgeverswerk te beginnen en de tweede tafel van Habakuk voort te brengen, maar „vele adventsgelovigen gaven hun geloof op.... Zo werd het werk belemmerd, en werd de wereld in duisternis gelaten.”
In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”
In 1849 werd William Miller, de uitverkoren boodschapper van de boodschap van de eerste en tweede engel, ter ruste gelegd. Indien de wijze maagden van 22 oktober 1844 „aan hun geloof hadden vastgehouden en eensgezind waren voortgegaan in de zich openbarende voorzienigheid van God,” zou de Heere een andere boodschapper hebben doen opstaan in de geest en kracht van Elia. In plaats daarvan werd „de komst van Christus” „vertraagd en zou Zijn volk” „evenzo” als het oude Israël „vele jaren in deze wereld van zonde en droefheid” „verblijven.”
One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.
Honderdzesentwintig jaar na de opstand van 1863 verwekte de Heer de uitverkoren boodschapper van de derde engel. Zijn werk bestond er enerzijds in de weg te bereiden opdat de Bode van het Verbond plotseling tot Zijn tempel zou komen en in een verbondsverhouding zou treden met de honderd vierenveertigduizend, gedurende de slottonelen van het onderzoekend oordeel, maar anderzijds ook een boodschap te brengen die de drievoudige verbintenis van Achab, Izebel en haar profeten confronteert in de periode van het uitvoerend oordeel, dat aanvangt bij de spoedig komende zondagwet.
The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.
De derde boodschapper die de weg bereidt, vertegenwoordigt een werk, een boodschap, een boodschapper en een beweging tijdens de slottaferelen van het Onderzoekend Oordeel. De derde Elia vertegenwoordigt een werk, een boodschap, een boodschapper en een beweging tijdens de slottaferelen van het Uitvoerend Oordeel. De boodschap van de boodschapper die de weg bereidt, en de boodschap van Elia, is de boodschap van de derde van de drie Weeën van Openbaring hoofdstukken acht tot en met elf.
In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”
In de geschiedenis die wordt voorgesteld door de boodschapper die de weg bereidt, vertegenwoordigt de boodschap van het derde Wee de Bazuin die het Laodiceïsche Adventisme oproept om “van Mij te kopen goud, beproefd in het vuur, opdat gij rijk moogt worden; en witte klederen, opdat gij bekleed moogt zijn en de schande uwer naaktheid niet openbaar worde; en zalf uw ogen met ogenzalf, opdat gij zien moogt.” Het is de boodschap van Gods liefde die Gods volk hun overtredingen toont, want “allen die” Hij liefheeft, “bestraft en kastijdt” Hij. Het is de boodschap van Christus’ gerechtigheid die de mensen oproept Zijn karakter te aanvaarden, dat wordt geopenbaard in de tijdsperiode waarin de Boodschapper van het Verbond het werk volbrengt van de reiniging van de tempel der ziel, en daarom roept Hij hen die Hij liefheeft op om Zijn karakter te openbaren en dan “wees dan ijverig, en bekeer u”, want Hij is “aan de” bedelings-“deur”, die het einde van de genadetijd vertegenwoordigt, waar Hij het Laodiceïsche Adventisme “uit” Zijn “mond zal spuwen.” Die bedelings-“deur” is de deur die Hij “opent, en niemand sluit; en sluit, en niemand opent.”
There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.
Er is een schijnbare tegenspraak die wordt opgelost door de toepassing van „regel op regel”, maar velen zullen die schijnbare tegenspraak wellicht niet eens herkennen. Wanneer zij is opgelost, verschaft zij meer helderheid omtrent de overgang van het Onderzoekend naar het Uitvoerend Oordeel, die plaatsvindt bij de spoedig komende zondagswet. Zij wordt opgelost door te aanvaarden dat Pinksteren een voorafbeelding is van de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten. Om onze beschouwing van de derde boodschapper die als symbool in het Onderzoekend Oordeel de weg bereidt, in tegenstelling tot de derde Elia die een symbool is van het Uitvoerend Oordeel, af te ronden, zullen wij deze schijnbare tegenspraak behandelen.
We will continue this study in the next article.
Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
„De engel die zich verenigt in de verkondiging van de boodschap van de derde engel, zal de gehele aarde verlichten met zijn heerlijkheid. Hier wordt een werk van wereldwijde omvang en ongekende kracht voorzegd. De adventbeweging van 1840–44 was een heerlijke openbaring van de kracht van God; de boodschap van de eerste engel werd naar iedere zendingspost in de wereld gebracht, en in sommige landen was er de grootste godsdienstige belangstelling die in enig land sinds de Reformatie van de zestiende eeuw is waargenomen; maar deze zullen worden overtroffen door de machtige beweging onder de laatste waarschuwing van de derde engel.
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
“Het werk zal gelijk zijn aan dat van de Pinksterdag. Zoals de ‘vroege regen’ werd gegeven, in de uitstorting van de Heilige Geest bij de opening van het evangelie, om het opkomen van het kostbare zaad teweeg te brengen, zo zal de ‘late regen’ bij de afsluiting ervan worden gegeven voor het rijpen van de oogst. ‘Dan zullen wij kennen, indien wij voortgaan den Heere te kennen: Zijn uitgang is bereid als de dageraad; en Hij zal tot ons komen als de regen, als de spade en vroege regen over de aarde.’ Hosea 6:3. ‘Weest dan blijde, gij kinderen van Sion, en verheugt u in den Heere, uw God; want Hij heeft u de vroege regen gegeven naar recht, en Hij zal u doen neerdalen regen, vroege regen en late regen.’ Joel 2:23. ‘En het zal zijn in de laatste dagen, zegt God, dat Ik zal uitstorten van Mijn Geest op alle vlees.’ ‘En het zal geschieden, dat een ieder die de Naam des Heeren zal aanroepen, zalig zal worden.’ Acts 2:17, 21.”
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
“Het grote werk van het evangelie zal niet eindigen met een geringere openbaring van de kracht van God dan die welke het begin ervan kenmerkte. De profetieën die vervuld werden in de uitstorting van de vroege regen bij de aanvang van het evangelie, zullen opnieuw vervuld worden in de late regen bij de afsluiting ervan. Hier zijn ‘de tijden der verkwikking’ waarop de apostel Petrus vooruitzag toen hij zei: ‘Komt dan tot berouw en bekering, opdat uw zonden uitgewist worden, wanneer de tijden der verkwikking zullen komen van het aangezicht des Heeren; en Hij Jezus zenden zal.’ Handelingen 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.