The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

In het laatste artikel merkten wij op dat de geïnspireerde openbaring aangaf dat de Joden hun verwerping van het evangelie „bezegelden” aan het kruis, en vervolgens hun verwerping opnieuw bevestigden bij de steniging van Stefanus. Hoe kan dit zijn? Uiteraard voltrok de verwerping van het evangelie door de twistzieke Joden van die geschiedenis zich geleidelijk. Reeds bij Zijn geboorte waren zij gepasseerd. Van Christus’ geboorte tot de steniging van Stefanus wordt een voortschrijdende verwerping van het evangelie geïllustreerd.

Vanaf de geboorte van Jezus tot de dood van Stefanus wordt de geleidelijke verwerping van het evangelie door het oude Israël geïllustreerd. Door te erkennen dat de verwerping van Christus door de Joden geleidelijk verliep, kan men hun „bevestigde verwerping” zowel bij het kruis identificeren, waar het voorhangsel van de tempel scheurde, als bij de dood van Stefanus. Het scheuren van het voorhangsel was een symbool dat zij niet langer Gods verbondsvolk waren, en toen Stefanus gestenigd werd, zag hij Jezus staan aan de rechterhand van God, wat in Daniël hoofdstuk twaalf, vers één, een symbool is van het einde van de genadetijd. De verwoesting van Jeruzalem is eveneens een symbool van het einde van de genadetijd.

Alleen Gods barmhartigheid heeft verhinderd dat Jeruzalem aan het kruis werd vernietigd.

Alleen Gods barmhartigheid talmde om Jeruzalems verwoesting niet ten tijde van het kruis te brengen.

Ten tijde van Zijn laatste reiniging van de tempel had Jezus de waarschuwing gegeven uit Jeruzalem te vluchten wanneer de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, door Zijn volgelingen gezien zou worden. De eerste keer dat Hij de tempel reinigde, had Hij verklaard dat de Joden van het huis van Zijn Vader een rovershol hadden gemaakt, maar de laatste keer zei Hij: “uw huis” wordt aan u woest overgelaten. Reeds vóór het kruis, dat op het punt stond plaats te vinden, was de tempel waar bij de kruisiging het voorhangsel gescheurd zou worden, al aangeduid als het huis van de Joden, niet als Gods huis. Zuster White gaat in op het moment waarop Christus die verklaring aflegde, en naarmate haar getuigenis voortgaat, behandelt zij ook de veertig jaren van verlengde genade.

Christus werd gekruisigd in het jaar 31, en bijna veertig jaar later, in het jaar 70, werd Jeruzalem verwoest na een belegering van drieënhalf jaar. Hoe kon Jeruzalem bij het kruis in het jaar 31 verwoest zijn, als er nog drieënhalf jaar genadetijd overbleef, aangeduid als de zeventig weken in Daniël hoofdstuk negen, vers vierentwintig? Hoe kunnen deze schijnbare tegenstrijdigheden worden opgelost? De eenvoudigste oplossing is eenvoudigweg te erkennen dat, wanneer het gaat om het einde van de genadetijd die door de zeventig weken wordt voorgesteld, dit moet worden verstaan als een geleidelijk einde van de genadetijd. Dit is waar, maar het neemt iedere profetische nauwkeurigheid weg bij de toepassing van de merktekens van die geschiedenis. Ik zal proberen het uit te leggen.

Als Pinksteren de spoedig komende zondagswet vertegenwoordigt, waarbij de andere kudde in Babylon wordt uitgeroepen, waarom ging het evangelie dan pas drie en een half jaar na Pinksteren naar de heidenen? Is de dood van Christus of de dood van Stefanus een teken van het einde van de genadetijd voor het oude Israël? Als het Laodiceïsche adventisme bij de spoedig komende zondagswet ophoudt een gemeente te zijn, vertegenwoordigde dan de verwoesting van de tempel in het jaar 70 het einde van de tempel van het Laodiceïsche adventisme bij de zondagswet? Wat als schijnbare inconsistenties zou kunnen voorkomen, wordt opgelost door de toepassing van „regel op regel”, en wanneer die toepassing wordt gehanteerd, wordt het getuigenis van de wegmarkeringen die wij identificeren zeer helder en bondig.

De week waarin Christus het verbond bevestigde, wordt verdeeld in twee gelijke perioden van drieënhalf jaar. De eerste drieënhalf jaar beginnen bij de doop van Christus en eindigen met Zijn dood. De doop is het symbool van Zijn dood en opstanding, zodat het begin van die periode van drieënhalf jaar identiek is aan het einde ervan. In die periode bracht Christus het evangelie uitsluitend aan de Joden. Het einde van die drieënhalf jaar markeert het begin van de daaropvolgende drieënhalf jaar. Het begin van de tweede periode van drieënhalf jaar vangt aan met de dood van Christus, en zij eindigt met de dood van Stefanus. In die periode brachten de discipelen het evangelie uitsluitend aan de Joden.

Die twee perioden, die afzonderlijke profetische lijnen zijn, dienen „regel op regel” samengebracht te worden. Zowel de begin- als de eindgeschiedenissen dragen het merkteken van Alfa en Omega, want de geschiedenis van het begin en die van het einde zijn dezelfde. Beide tijdsperioden zijn identiek in duur, en het werk dat gedurende elke periode wordt verricht, is identiek. Christus, die de Eerste en de Laatste is, is ook de Schepper van alle dingen, en in dat opzicht is Hij de Schepper van de Waarheid. Het Hebreeuwse woord „waarheid” werd gevormd door drie Hebreeuwse letters. De eerste letter, gevolgd door de dertiende letter, gevolgd door de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet, worden samengevoegd tot het Hebreeuwse woord voor „waarheid.”

Beide perioden van drieënhalf jaar hebben Christus als de eerste en de laatste, want Christus is aan het begin van de eerste periode bij Zijn doop, zoals Hij ook aan het einde bij Zijn dood is in de eerste periode. En Christus is bij Zijn dood aan het begin van de tweede periode, en Hij staat aan de rechterhand van God aan het einde van de tweede periode. Het getal dertien is het symbool van opstand, en in beide perioden, hetzij het evangelie persoonlijk door Christus werd gebracht, hetzij in de tweede periode door Zijn discipelen, kwamen de vitzuchtige Joden in opstand tegen de boodschap van het evangelie.

Beide perioden hebben dezelfde duur, dragen het kenmerk van Alfa en Omega, en duiden dezelfde evangelieboodschap aan. Die twee perioden dienen “regel op regel” samengebracht te worden. De methodologie van “regel op regel” is de beproevingsmethodologie van de late regen. Zij is de methodologie van de laatste dagen, en de waarheden die in de laatste dagen door die methodologie worden geïdentificeerd en bevestigd, zijn hetgeen de zonen van Levi reinigt of zuivert tijdens de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend.

Het volgende vers in Jesaja richt zich tot de spottende mannen die over het volk van Jeruzalem heersen. Voor die spottende mannen is de „rust en de verkwikking” (de late regen), waarnaar zij weigerden te „horen”, datgene wat maakt dat zij „heengaan, en achterover vallen, en verbroken worden, en verstrikt worden, en gevangen worden.” Die beproeving werd hun voorgehouden vanuit een andere tong, want Elia, Johannes de Doper en William Miller waren niet opgeleid in de theologische scholen van hun respectieve geschiedenissen. De boodschap van de late regen, die het Laodiceïsche adventisme beproeft, is de boodschap die wordt voortgebracht door de toepassing van „regel op regel.”

Wanneer de eerste drieënhalf jaar van de week waarin Christus het verbond bevestigde, over de tweede drieënhalf jaar worden gelegd, vinden wij profetisch licht dat alle schijnbare tegenstrijdigheden verheldert die in een onderzoekende geest zouden kunnen opkomen. De week was de tijd waarin de Boodschapper van het Verbond het verbond moest bevestigen, en een bijbels verbond moet met bloed worden bevestigd. De doop en kruisiging van Christus en de steniging van Stefanus wijzen alle op bloed. Beide lijnen vertegenwoordigen het bloed van het verbond, en die lijnen bevestigen het verbond.

Wanneer doop en kruisiging samengebracht worden „regel op regel”, vormen zij de eerste wegmarkering, en de kruisiging en de steniging van Stefanus vormen de laatste wegmarkering. Wanneer zij samengebracht worden tot één lijn, vinden wij het kruis en het opstaan van Michaël bij de dood van Stefanus als twee getuigen van het feit dat de Joden hun verwerping van het evangelie bezegelden. De dood van Christus is ook de dood van Zijn discipel Stefanus, wat Pascha is wanneer de twee lijnen worden samengevoegd. Drie dagen later wordt Christus opgewekt als het offer van de Eerstelingsvrucht.

Tussen het Pascha en het feest van de Eerstelingen op de derde dag ligt het begin van het feest van de Ongezuurde Broden. Ongezuurd brood “rijst” niet, en Christus stond niet op de tweede dag op; Hij stond op de derde dag op. Christus en Stefanus sterven samen in de toepassing van “regel op regel”, maar Stefanus wordt na Christus opgewekt, want er is een orde in de opstanding van de eerstelingen.

De voorjaarsfeesten kunnen niet van elkaar worden gescheiden, want zij staan in rechtstreeks verband met elkaar. In deze zin vertegenwoordigt Pinksteren de spoedig komende zondagswet, wanneer er een herhaling zal zijn van de uitstorting van de Heilige Geest, en de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien dan hen die het evangelie thans niet kennen, zal oproepen om uit Babylon uit te gaan. Het woord „Babylon” is gebaseerd op het woord „Babel”, dat verwarring betekent, want het was bij de val van Babel dat God de talen verwarde, en het was op Pinksteren dat God de verwarring van de talen ongedaan maakt om het evangelie naar de wereld te brengen. Zo stemmen Pinksteren en de zondagswet overeen.

Met Pinksteren werd de gave van talen aan de discipelen gegeven, maar hun boodschap was toen nog steeds beperkt tot de Joden. Wanneer beide lijnen worden samengebracht, valt Pinksteren in het jaar 34, toen Stefanus gestenigd werd en het evangelie vervolgens werd gebracht aan hen die het evangelie momenteel niet kennen.

Stefanus vertegenwoordigt hen die worden opgewekt „bij Zijn komst”, maar die met Hem gestorven zijn. Het offer van de Eerstelingsschoof markeert de opstanding van Christus op de derde dag, en het markeert tevens het begin van het Wekenfeest, dat ook het Pinksterfeest is en dat de herdenking vormt van de gave van de Tien Geboden op de Sinaï.

22 oktober 1844 stemt overeen met het kruis, want onder andere bewijzen brengt Zuster White de teleurstelling van de discipelen na het kruis in overeenstemming met de teleurstelling die volgde op 22 oktober 1844. Zowel het kruis als 22 oktober 1844 zijn voorafschaduwingen van de spoedig komende zondagwet. Pinksteren is eveneens een type van de spoedig komende zondagwet, maar Pinksteren kwam tweeënvijftig dagen na het kruis. Het kruis, dat door het Pascha werd voorgesteld, luidt een reeks feesten in die de oude paden van het oude Israël gedenken, vanaf de nacht waarin de engel des doods Egypte voorbijging tot aan de wetgeving. Hoewel de feesten hun eigen onderscheidende kenmerken bezitten, zijn zij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Daarom is het juist de volledige tweeënvijftig dagen van het Pascha tot Pinksteren als één enkel wegmerk toe te passen.

Om deze reden zijn het kruis, de dood van Stefanus en Pinksteren alle voorafbeeldingen van de spoedig komende zondagswet, wanneer het voortschrijdende uitvoerende oordeel over het Moderne Babylon begint, terwijl de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien Gods andere kudde uit Babylon begint te roepen. Op die wegmarkering kwam het uitvoerende oordeel over Jeruzalem, hoewel God in Zijn barmhartigheid de feitelijke verwoesting van de tempel en de stad bijna veertig jaar na het kruis uitstelde, tot het jaar 70. De verwoesting van het oude Jeruzalem vertegenwoordigt het begin van het voortschrijdende uitvoerende oordeel dat in de Verenigde Staten begint wanneer “nationale afval wordt gevolgd door nationale ondergang.”

De waarheid wordt bevestigd op het getuigenis van twee, en in de twee perioden van drieënhalf jaar waarin Christus het verbond bevestigde, vinden wij twee getuigen van een dood en opstanding die verbonden zijn met de geschiedenis die de spoedig komende zondagswet aanduidt. Die zondagswet wordt in Openbaring hoofdstuk elf aangeduid als het „uur van de grote aardbeving”. Dat „uur” is rechtstreeks verbonden met twee getuigen die een getuigenis van drieënhalf jaar gaven. Hun getuigenis eindigt met hun dood en opstanding.

Hun getuigenis van drie en een half jaar, gevolgd door hun dood en opstanding, is uitgebeeld door de dood en opstanding van zowel Jezus als Stefanus, want „regel op regel” wordt Stefanus voorgesteld als met Christus te zijn opgewekt. In het feest van de Eerstelingsvruchten werden twee voornaamste offergaven gebracht.

De ene was een lam zonder smet, en de andere een offer van gerst. De gerst vertegenwoordigde de oogst die zou volgen, en het lam vertegenwoordigde Christus. Christus werd op de derde dag opgewekt, en Stefanus vertegenwoordigde hen die volgen, en de gerst vertegenwoordigde de oogst die zou volgen. De twee getuigen in Openbaring elf getuigden drieënhalf jaar lang, waarna zij vervolgens werden gedood en vervolgens drieënhalve dag later werden opgewekt. Die twee getuigen waren getypeerd door Christus, die de Eerstelingen was, want zij vertegenwoordigen de honderdvierenveertigduizend, die ook eerstelingen zijn.

Het gersteoffer op het feest van de Eerstelingsvruchten vertegenwoordigde de oogst die zou volgen, en Stefanus volgde in het jaar 34 op Christus’ dood in het jaar 31, hoewel zij „regel op regel” bij hetzelfde merkteken stierven. In verband met de eerstelingsoffers was Christus het lam dat geslacht werd en was Stefanus de gerst. Volgens Paulus is „Christus” „de eerstelingen van hen die ontslapen zijn”, en vervolgens „daarna die van Christus zijn bij zijn komst”. De honderd vierenveertigduizend zijn eerstelingen, en zij zijn het „die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat.”

In het „uur” van de „grote aardbeving” van Openbaring hoofdstuk elf worden de twee getuigen, die drieënhalf jaar hebben geprofeteerd om vervolgens te worden gedood en drieënhalve dag op de straten te liggen, opgewekt. Zij zijn degenen die werden uitgebeeld door Stefanus, die profetisch met Jezus werd opgewekt, maar ook na Jezus. Daarom worden zij „drieënhalve dag” opgewekt nadat zij zijn vermoord door het beest dat uit de afgrond opsteeg. In hetzelfde „uur” waarin zij worden opgewekt, stijgen zij als een banier op naar de hemel. Het proces van hun opstanding en hemelvaart wordt zorgvuldig uiteengezet in Gods profetische Woord, en het omvat dat zij werden getypeerd door de letterlijke dood van Stefanus, en aldus een geestelijke dood vertegenwoordigen die aan de twee getuigen wordt voltrokken terwijl zij worden veranderd van de Laodiceaanse beweging van de derde engel tot de Filadelfische beweging van de derde engel.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.