The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

Wij onderzoeken momenteel zeer nauwkeurig de profetische kenmerken van de geschiedenis waarin het pausdom als de achtste kop, dat wil zeggen uit de zeven koppen, terugkeert op de troon der aarde. Wij doen dit om de profetische kenmerken van de geschiedenis waarin de achtste president, dat wil zeggen uit de zeven presidenten, de vorming van het beeld van het pauselijke beest voltooit, zorgvuldig te identificeren. Wij zijn onze beschouwingen over deze waarheden begonnen met de berg Karmel en de verjaardag van Herodes. Beide heilige illustraties vertegenwoordigen de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten, die ook wordt voorgesteld in vers eenenveertig van Daniël, hoofdstuk elf.

De vervalste koning van het noorden trekt in het vers het heerlijke land binnen. Het heerlijke land was in de geschiedenis van het oude Israël het land Juda, en het werd voorgesteld als een land vloeiende van melk en honing, en om deze reden, naast andere, was het heerlijk. Het was heerlijk omdat Christus de hoofdstad ervan, Jeruzalem, verkoos als de plaats van Zijn tempel en als de stad waar Hij verkoos Zijn naam te vestigen.

Het letterlijke land Juda was voor het letterlijke oude Israël het heerlijke land, en de Verenigde Staten zijn het geestelijke land Juda, het heerlijke land voor het geestelijke moderne Israël.

Nadat de valse koning van het noorden in vers veertig, in 1989, de koning van het zuiden (de voormalige Sovjet-Unie) had veroverd, verovert hij vervolgens ook het heerlijke land (de Verenigde Staten). In vers eenenveertig is het woord „landen” een ingevoegd woord en niet geheel nauwkeurig, want ten tijde van de zondagswet zijn de „velen” die ten val worden gebracht een klasse van mensen die, voordat de zondagswet kwam, het onderscheid kenden tussen de sabbat van de zevende dag en de dag van de zon.

De groep van de „velen” die ten val worden gebracht bij de spoedig komende zondagswet, zijn degenen die rekenschap zullen moeten afleggen van het licht van de sabbat, het licht dat voor die tijd gegeven wordt, dat een keerpunt en een crisis is in de geschiedenis van zowel de kerk als de naties. Die groep is de kerk van het Laodicese adventisme, die het einde heeft bereikt van haar omzwerving in de woestijn van opstandigheid. Daar worden zij voor eeuwig uit de mond van de Heer gespuwd. Het Laodicese adventisme zijn degenen die geroepen werden tot het licht van de derde engel, hetzij bij het eerste Kades in de geschiedenis van 1844 tot 1863, hetzij bij het tweede Kades in de geschiedenis van 2001 tot aan de zondagswet.

De stem van de derde engel, hetzij in 1844, hetzij in 2001, was een roep tot de bruiloft. De „velen” die bij de zondagswet ten val worden gebracht, zijn de „velen” die het bruiloftskleed van Christus’ gerechtigheid hebben verworpen en in plaats daarvan deel worden van het huwelijksgezelschap van de tien koningen met de hoer van Rome. Voor dat huwelijk kan iemand zijn eigen klederen behouden, want alles wat zij nodig hebben om hun smaad weg te nemen, is genoemd te worden met de naam van de hoer die regeert over de tien koningen.

Zij faalden in de eerste voedingsproef, want zij kozen ervoor hun eigen brood te eten, in plaats van het brood des hemels. Zij faalden in de tweede proef, waarin zij God hadden moeten verheerlijken door Zijn karakter te openbaren, maar in plaats daarvan kozen zij ervoor hun eigen klederen te dragen. Zij faalden in de derde lakmoesproef, want zij openbaarden de naam (het karakter) van het beest, doordat zij ervoor kozen de naam (het karakter) van Christus te verwerpen. Het doel waarmee Nimrod in de eerste vermelding van Babylon een stad (staat) en een toren (kerk) bouwde, was dat hij zich een naam zou maken.

Naam is een symbool van karakter, en het profetische karakter van het achtste beest, dat uit de zeven is, is de tweevoudige aard van de combinatie van Kerk (toren) en Staat (stad). In de crisis van de laatste dagen zullen de mensen zich in twee klassen verdelen.

De ene klasse zal het beeld van het beest vertegenwoordigen, en de andere klasse zal het beeld van Christus vertegenwoordigen. De ene zal het bruiloftskleed van Christus dragen, en de andere klasse zal „hun eigen kleding” dragen. De ene klasse zal het hemelse dieet eten, en de andere zal hun „eigen brood” eten. De klasse die hun eigen brood eet en hun eigen kleding behoudt, vertegenwoordigt de „velen” die door de stem van de derde engel werden geroepen, en zij zijn de „velen” die ten val worden gebracht bij de spoedig komende zondagswet. Hun poging om hun verloren toestand te herstellen wanneer hun karakter openbaar wordt in de crisis van de zondagswet, is de valse hoop dat, als zij de naam van de hoer van Rome kunnen aannemen, dit hun „smaad” zal wegnemen.

In die tijd worden de weinigen die uitverkoren zijn opgeheven als de banier van de honderd vierenveertigduizend, en vervolgens is er in vers eenenveertig een andere groep die dan aan de hand van de valse koning van het noorden „ontkomt”. Het Hebreeuwse woord dat in vers eenenveertig met „ontkomen” is vertaald, betekent ontkomen als door gladheid, en de omschrijving brengt het beeld over van het vasthouden van een stuk zeep in het water, dat vanwege de gladheid van de zeep uit uw hand glipt. Het voornaamste element van de betekenis van het woord, wanneer het in de Hebreeuwse taal wordt gebruikt, is dat al wat ontkomt, iets is dat vóór die ontkoming onder de macht had gestaan van datgene waaraan het ontkomt.

In vers eenenveertig wordt de drievoudige vereniging van de draak, het beest en de valse profeet tot stand gebracht.

Wanneer de Verenigde Staten de handen ineenslaan met de Verenigde Naties en het pausdom bij de zondagswet, is er een groep mensen die tevoren in de hand van het pausdom is geweest en die dan “ontsnapt” uit de hand van de valse koning van het noorden. Die mensen werden voordien vastgehouden in de greep van de pauselijke macht. Die mensen worden op Herodes’ verjaardagsfeest voorgesteld door Johannes de Doper, die zich toen in de gevangenschap van de Romeinse kerkers bevond, wachtend op de dood of op bevrijding. De klasse van mensen die bij de zondagswet aan de gevangenschap van het pausdom ontsnapt, wordt voorgesteld door drie stammen en symboliseert aldus de drievoudige samenstelling van het moderne Babylon.

Juist op dat moment roept de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien die mensen op uit Babylon te vluchten, opdat zij geen deel zouden hebben aan haar oordelen, die dan zullen beginnen. Die tweede stem is de stem van Christus, maar zij vertegenwoordigt de stem van de honderd vierenveertigduizend, die dan met luide stem de boodschap van de derde engel verkondigen. Wanneer zij aan de hand ontkomen (een symbool van onderwerping), ontkomen zij aan de hand van de vervalste koning van het noorden, en vinden zij vervolgens de hand van de ware koning van het noorden.

Op de berg Karmel werden de profeten van Baäl gedood, en aangezien de mannelijke valse godheid die zij vertegenwoordigen de Staat voorstelt, en de profeten van Astarot de Kerk vertegenwoordigen, doodde Elia de profeten van Baäl en identificeerde aldus het einde van het zesde koninkrijk, hoewel de godsdienst van het afvallige protestantisme, zoals vertegenwoordigd door Salome, nog steeds vertegenwoordigd was. Salome, het afvallige protestantisme, verleidt als Salome Herodes, en de tien koningen stemmen ermee in een verbond van Kerk en Staat aan te gaan met het achtste hoofd, dat uit de zeven hoofden was. Salome is degene naar wie de bloedschandige Herodes in zijn hart begeert.

Herodes’ incestueuze begeerte in zijn hart verenigde hun vlees in zijn hart, en daarom werd hij één met Salome.

Op Herodes’ verjaardagsfeest werden Herodes en Salome verenigd, en Herodes, die door Achab werd getypeerd, is het hoofd van de tien koningen van het noordelijke koninkrijk. Bij de spoedig komende zondagswet eindigt het zesde koninkrijk van het beest van de aarde wanneer de horens, die één hoorn waren geworden als voorstelling van de combinatie van de horens van Kerk en Staat (het beeld van het beest), door Elia worden gedood. Vervolgens verleidt Salome Herodes, wordt één met hem en overtuigt hem de helft van zijn koninkrijk (de wereldwijde Staat) aan haar moeder (de wereldwijde Kerk) te geven. Salome heeft dan de heerschappij over Achab en zijn tien stammen overgenomen, want de tien koningen zijn het allen met elkaar eens.

Het beest waaraan zij hun macht en kracht geven, is het beest waarop de hoer rijdt. Het beest vertegenwoordigt het karakter van het beeld, dat de vereniging van Kerk en Staat is, waarbij de vrouw (de Kerk) de relatie beheerst; want het is een Latijns huwelijk, waarin de familienaam de naam van de vrouw is en waarin de vrouw heerst over de man, in opstand tegen de ware huwelijksverhouding.

De tien koningen zijn eensgezind en één van hart.

De tien koningen, wier leider Achab, of Herodes, is, zijn verleid door Salomé, de dochter van Herodias. De Verenigde Naties, die bij de zondagswet worden verleid door Salomé, de valse godsdienst van het afvallige protestantisme, en die voorheen het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie waren, nemen de heerschappij over het koninkrijk van tien koningen op zich, die allen overeenkomen de helft van hun koninkrijk aan de godsdienst van het katholicisme te geven. Zij nemen dit eenstemmige besluit, want alle koningen werden verleid door Salomé’s verleidelijke dans. Zij stemmen ermee in hun verenigde kracht aan te wenden voor het werk van het doden van hen die door Johannes de Doper worden voorgesteld.

Het beest (de Verenigde Naties) wordt geregeerd door een vooraanstaande koning (de dochter van Izebel). Izebel had haar dochter opgedragen de overspelige en incestueuze verhouding met Herodes en de andere koningen te beginnen, want zij is de moeder der hoeren. Zij is de pooier van haar eigen dochter. Herodes, Achab en de Verenigde Naties werden verleid door de valse profeet, die de Verenigde Staten zijn. De Verenigde Staten houden op het zesde koninkrijk te zijn wanneer de profeten van Baäl worden gedood, en de profeten van Astoret (Salome) worden onmiddellijk de regerende macht van het zevende koninkrijk, aangezien het in de wereld dupliceert wat het zojuist in de Verenigde Staten tot stand heeft gebracht.

Het beest zijn de koningen die in een verhouding staan tot de dochter van de hoer, en de hoer is de vrouw die heerst over het beest. Jezus illustreert het einde van een zaak met het begin van een zaak. Zoals de illustratie in Openbaring hoofdstuk zeventien van acht koninkrijken de acht koninkrijken van Daniël hoofdstuk twee ontsloot, zo ontsluiten het beest en de vrouw die op het beest rijdt een andere profetische waarheid, die berust op het beginsel dat het eerste het laatste vertegenwoordigt.

Openbaring hoofdstuk zeventien is de laatste verwijzing naar de koninkrijken van de Bijbelse profetie en vereist daarom dat Daniël hoofdstuk twee, dat de eerste verwijzing is naar de koninkrijken van de Bijbelse profetie, uit profetische noodzaak eveneens acht koninkrijken moet voorstellen, waarvan het achtste koninkrijk uit de zeven was. Evenzo moet het oordeel over de vrouw en het beest waarop zij rijdt in hoofdstuk zeventien, vertegenwoordigd zijn in het eerste oordeel over de hoer in 1798.

De engel deelde Johannes bij de opening van hoofdstuk zeventien mee dat hij hem het oordeel over de grote hoer en over het beest waarop zij rijdt, zou tonen. De eerste maal dat de hoer werd geoordeeld, is terecht verstaan als 1798, toen het pausdom zijn dodelijke wond ontving en de tijd van het einde aanbrak. Toch zijn er, wanneer in de profetische geschiedenis een „tijd van het einde” wordt voorgesteld, altijd twee bakens die door personen worden gesymboliseerd. De geboorte van Aäron en zijn broer Mozes was de tijd van het einde in die geschiedenis. Die twee bakens waren een voorafbeelding van de geboorte van Johannes de Doper en, zes maanden later, van zijn neef Jezus, en markeerden aldus de tijd van het einde voor die geschiedenis. Aan het einde van de zeventigjarige gevangenschap, die de tijd van het einde in 1798 voorafbeeldt, zijn Darius en zijn neef Cyrus de twee bakens van de tijd van het einde. Samen zijn zij een voorafbeelding van Reagan en Bush de eerste, in de tijd van het einde van 1989.

1798, de tijd van het einde waarin in de Milleritische geschiedenis het boek Daniël werd ontzegeld, markeerde de profetische dood van het politieke element van het beest van het katholicisme. Napoleons generaal Berthier trok regelrecht het Vaticaan binnen, arresteerde de paus en maakte een einde aan de politieke macht van het beest van het katholicisme. Een jaar later, in 1799, stierf de vrouw die eeuwenlang op dat beest had gereden, vertegenwoordigd door de paus, in gevangenschap. Het oordeel over de hoer omvat ook het oordeel over het beest dat zij gebruikte om over de naties te regeren. Openbaring hoofdstuk zeventien duidt zowel het oordeel over het beest aan, alsook over de hoer die over het beest heerst en daarop rijdt.

De achtste kop, die uit de zeven is, is de pauselijke macht die heerst over het beest dat uit tien koningen bestaat, die worden bestuurd door de dochter van de hoer die op het beest rijdt. De kenmerken van het achtste koninkrijk, dat uit de zeven is, moeten worden gezien in de achtste en laatste president, die uit de zeven presidenten is, wanneer het beeld van het beest binnen de Verenigde Staten wordt gevormd. De combinatie van de afvallige horens van het republicanisme en het protestantisme moet een “kop” hebben die heerst over het beeld van het beest, en die heerser zal een dictator bij uitnemendheid zijn.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.