Het Boek Daniël - Nummer Zestien

Voordat wij hoofdstuk drie van Daniël behandelen, zullen wij enige profetische symboliek beschouwen die ons in staat kan stellen het hoofdstuk vollediger te begrijpen. Daniël, Hananja, Misaël en Azarja worden door de Heilige Geest gebruikt om specifieke profetische symbolen te vertegenwoordigen, op grond van de context waarin zij worden gebruikt. In hoofdstuk één worden zij voorgesteld als vier voortreffelijken, zonder onderscheid, tot aan het einde van het hoofdstuk, waar Daniël wordt aangeduid als iemand die de gave had van „inzicht in alle gezichten en dromen”.

In hoofdstuk één vertegenwoordigen zij, als symbool van ‘vier’, Gods volk in de laatste dagen over de gehele wereld. ‘Vier’ is een symbool dat wereldomvattendheid aanduidt, en alle profeten spreken over de laatste dagen. De vier waardigen in hoofdstuk één vertegenwoordigen Gods volk van de laatste dagen, en in vers zeventien wordt voor het eerst een onderscheid gemaakt tussen Daniël en de drie waardigen, hetgeen het symbool vertegenwoordigt van een ‘drie-en-één-combinatie’.

Het symbool van een „drie-en-één-combinatie” wordt herhaaldelijk aangetroffen in het geïnspireerde Woord. Het stelt, afhankelijk van de context, verscheidene waarheden voor. Het vertegenwoordigt de geschiedenis van de boodschappen der drie engelen, die begonnen ten tijde van het „einde” in 1798 en eindigen bij het sluiten van de genadetijd. Alle drie de boodschappen werden vertegenwoordigd in de beweging van de eerste engel, en op die beweging volgt de vierde engel van Openbaring achttien; aldus een drie-en-één-combinatie.

In bepaalde contexten kan het de beweging van de boodschap van de eerste engel uit de Milleritische geschiedenis vertegenwoordigen door het getal één, in combinatie met de beweging van de boodschap van de derde engel door het getal drie. Zo kan de „drie-en-één-combinatie” ook worden weergegeven als de „één-en-drie-combinatie”. De symbolische „drie-één-combinatie” functioneert als symbool doordat óf de één aan de drie voorafgaat, óf de drie aan de één voorafgaat. In de oven van Nebukadnezar, in Daniël hoofdstuk drie, zien wij eerst de drie waardigen, en vervolgens een vierde, de Zoon van God gelijk.

Er bestaat ongetwijfeld een volkomen goddelijke reden, en een nauwkeurig historisch gegeven, die ons zouden doen weten waarom Daniël niet vertegenwoordigd was bij de eredienst rondom het gouden beeld in hoofdstuk drie; maar één profetische reden is dat, indien Daniël aanwezig zou zijn geweest, hij de profetische symboliek van de combinatie van drie-en-één in de vurige oven zou hebben tenietgedaan. Bij Gideon was het Gideon en zijn drie afdelingen van honderd man. Christus was dikwijls met drie discipelen.

Een-en-drie, of drie-en-een; het is hetzelfde symbool, want zij vertegenwoordigen allen een of ander profetisch element van de laatste dagen, en de laatste dagen zijn de dagen van het oordeel. De dagen van het oordeel begonnen in 1798, met de aankondiging dat het onderzoekend oordeel op 22 oktober 1844 zou aanvangen. En de dagen van het oordeel duren voort totdat de menselijke genadetijd begint te sluiten bij de spoedig komende zondagswet, terwijl Gods uitvoerende oordelen aanvangen en geleidelijk toenemen totdat de genadetijd volledig gesloten is en de zeven laatste plagen plaatsvinden. Bij Nebukadnezars oven vertegenwoordigen de drie waardigen, die naderhand door Christus werden vergezeld, het banierteken. Bij de inwijding van het gouden beeld waren alle volken waaruit Nebukadnezars rijk bestond, aanwezig.

De zeventig jaren van Daniëls gevangenschap vormen nog een wezenlijk symbool dat men moet herkennen, en het wordt herhaaldelijk in het geïnspireerde Woord aangetroffen. Van Jojakim tot Kores vertegenwoordigt de werkelijke zeventig jaren van Daniëls gevangenschap. In 2 Kronieken vertegenwoordigen de zeventig jaren de periode waarin het land zou rusten en zijn sabbatten genieten. In Jesaja drieëntwintig vertegenwoordigen de zeventig jaren de geschiedenis van de Verenigde Staten vanaf 1798 tot aan de zondagswet, en daarmee vertegenwoordigen zij ook de parallelle geschiedenissen van de hoorn van het republicanisme en de hoorn van het ware protestantisme. Zuster White brengt de zeventig jaren in verband met de twaalfhonderdzestig jaren van de pauselijke Donkere Middeleeuwen.

Zodra wordt begrepen dat de zeventig jaren als symbool ook de twaalfhonderdzestig jaren van de Donkere Middeleeuwen vertegenwoordigen, dan verruimen de aanduidingen van de „drie en een half jaar”, of „tweeënveertig maanden”, of „een tijd, tijden en een halven tijd”, die symbolisch de Donkere Middeleeuwen voorstellen, de betekenis en toepassing van de symbolische zeventig jaren.

In het boek Daniël worden de zeventig jaren aangeduid als de periode vanaf de bekrachtiging van de eerste boodschap tot aan het oordeel. Die periode bestaat in elke heilige hervormingsbeweging, en daarmee vertegenwoordigen de zeventig jaren andere lijnen van waarheid die niet het element van tijd benadrukken, maar het doel van de periode behandelen. Bijvoorbeeld: de periode van zeventig jaren wordt door Maleachi voorgesteld als de periode waarin de boodschapper van het verbond de zonen van Levi reinigt. Zuster White verbond Maleachi’s reiniging van de Levieten met Christus’ twee tempelreinigingen. Diezelfde periode is de tijd van de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Het is ook de periode waarin de late regen geleidelijk wordt uitgestort. Dezelfde periode is tevens de beproevingstijd van het beeld van het beest, die leidt tot het merkteken van het beest. De periode is ook de profetische „dag van voorbereiding”, die leidt tot de zondagswet, welke ook de „dag van de sabbat” is. De periode omvat tijden van verstrooiing en tijden van verzameling, die beide elementen zijn van de „zeven tijden”.

In het boek Daniël is Jojakim een symbool van de bekrachtiging van de eerste boodschap. In verhouding tot de twee koningen die hem volgen, is hij eenvoudig de eerste van drie engelen die tot het oordeel leiden en daarin eindigen. Kores is niet alleen een symbool van de zondagwet, maar hij is ook een „teken” van bevrijding. Daniël is een element van de drie-en-één-combinatie, en ook deel van de viervoudige wereldwijde voorstelling van Gods volk. Daniël is tevens een symbool van de Elia-boodschapper, en hij is ook een voorafbeelding van Johannes in het boek Openbaring. Hij is ook een symbool van hen die het zegel van God ontvangen. De naam „Daniël” betekent „de rechter van God” of „de God van het oordeel”; hij is daarom een symbool van het oordeel, en ook van Laodicea, want Laodicea betekent „een geoordeeld volk” of „een volk onder oordeel”. Het oordeel over Laodicea is uiteindelijk gegrond op hun verwerping van de kennis die in het boek Daniël wordt ontzegeld.

Nebukadnezar is een symbool van zowel de Republikeinse als de ware protestantse hoorn van de Verenigde Staten, en hij is ook een symbool van de Verenigde Staten vanaf hun begin tot hun einde. Wanneer wij aankomen bij Daniël hoofdstukken vier en vijf, zullen wij ontdekken dat Nebukadnezar „de tijd van het einde” in 1798 vertegenwoordigt, en Belsazar de zondagswet vertegenwoordigt. Nebukadnezar werd aan het einde van „zeven tijden” van bestraffing een bekeerde, lamachtige heerser, maar zijn zoon eindigt ermee als een draak te spreken, vlak vóór zijn vernietiging.

Daniël hoofdstuk één stelt de geschiedenis van de Milleritische beweging voor vanaf 11 augustus 1840 tot en met 22 oktober 1844. Het stelt ook de periode van 11 september 2001 tot aan de zondagswet voor. Het stelt eveneens de eerste van de boodschappen der drie engelen voor, die ook een tweede profetisch symbool vormen van de geschiedenis van de Verenigde Staten vanaf 1798 tot aan de zondagswet.

Misschien is de belangrijkste voorstelling van Daniël hoofdstuk één wel dat het het eerste is wat genoemd wordt in het profetische boek dat gevormd wordt door het boek Daniël en het boek Openbaring samen. Het is de eerste van drie profetische toetsen die een student van de profetie moet beheersen. Het is datgene wat “gegeten” moet worden om de daaropvolgende toetsen te doorstaan.

In Early Writings, zoals reeds meer dan eens in deze artikelen aangehaald, duidt Zuster White in één alinea het drietraps beproevingsproces van de geschiedenis van Christus aan, en vervolgens duidt zij in de volgende alinea het drietraps beproevingsproces van de Milleritische geschiedenis aan. Zij maakt duidelijk dat degenen in de tijd van Christus die de boodschap van Johannes verwierpen, geen baat konden vinden bij de leringen van Jezus. De volgende alinea stelt degene die wenst te zien in staat te onderkennen dat de eerste beproeving voor de Millerieten William Miller was, die volgens Zuster White werd voorgesteld door zowel Johannes de Doper als Elia. Die twee getuigen van de eerste beproeving bevestigen dat Daniël hoofdstuk één de Elia-boodschap is. Indien hoofdstuk één wordt verworpen, kan er van hoofdstukken twee en drie geen enkel nut worden verkregen.

Jezus en de tweede engel volgden Johannes de Doper en de eerste engel in hun respectieve geschiedenissen. Na Jezus volgde het oordeel van het kruis, en de derde engel verscheen toen het onderzoekend oordeel aanving. De teleurstelling van de discipelen bij het kruis is een voorafbeelding van de grote teleurstelling van 22 oktober 1844. Daniël hoofdstuk één is Elia, zoals voorgesteld door Johannes de Doper en William Miller, maar het kan niet worden gescheiden van de hoofdstukken twee en drie. Samen vormen die hoofdstukken het eeuwige evangelie, dat altijd een drievoudige profetische beproevingsboodschap is die twee klassen van aanbidders voortbrengt en vervolgens scheidt. Daarom zou het, indien die drie hoofdstukken van elkaar werden gescheiden, een ander evangelie zijn.

Daniël hoofdstuk één bereidt de weg voor opdat de Bode van het verbond plotseling tot Zijn tempel zal komen, en het vertegenwoordigt tevens de stem van een die roept in de woestijn. De woestijn wordt voorgesteld als een periode van verstrooiing, waarin het heiligdom en het heir onder de voet worden gelopen. In Daniël hoofdstuk één bevindt Daniël zich in de woestijn, verstrooid en tot slaaf gemaakt. De boodschap van hoofdstuk één bereidt de weg voor de boodschap van hoofdstuk twee, waarin Christus de zonen van Levi reinigt en met hen in verbond treedt. De zonen van Levi worden aangeduid als het symbool van Gods uitverkoren volk, want zij stonden in de crisis van Aarons gouden beeld getrouw aan de zijde van Mozes, en hoofdstuk drie van Daniël is eveneens de crisis van het gouden beeld.

Sadrach, Mesach en Abednego zijn als de Levieten die vooraf zijn gereinigd met het oog op de beproeving van het „beeld van het beest” van het gouden afgodsbeeld. Bij de plechtigheid zorgt Nebukadnezar voor het orkest, zingt de hoer van Tyrus de liederen, en buigt het afvallige geestelijke Israël zich neer om vervolgens naakt op de muziek rond het gouden afgodsbeeld te dansen.

De boeken Daniël en Openbaring zijn één en hetzelfde boek, en Christus als de Alfa en de Omega is thans bezig het boek te ontzegelen dat de Openbaring van Jezus Christus voorstelt. De allereerste waarheid die Hij in dat boek plaatst, is de boodschap van de drie engelen. De eerste drie hoofdstukken van Daniël zijn de boodschappen van de drie engelen. De waarheden die verbonden zijn met die drie-engelenboodschappen in Openbaring hoofdstuk veertien, worden tot volmaaktheid gebracht wanneer wordt erkend dat zij voor het eerst werden vermeld in de eerste drie hoofdstukken van Daniël. In Openbaring veertien worden zij aangeduid als het eeuwige evangelie, en zij vliegen in de hemel, waarmee de boodschap wordt aangeduid die in de laatste dagen aan de gehele wereld wordt verkondigd. In de eerste drie hoofdstukken van Daniël wordt de ervaring uitgebeeld van de mannen en vrouwen die die boodschap naar de wereld dragen. Openbaring veertien is de uiterlijke lijn van waarheid, die met symbolen de boodschap van de drie engelen voorstelt. Het eeuwige evangelie, en de boodschap van elk van de drie engelen, worden tot volmaaktheid gebracht door de innerlijke lijn van waarheid die wordt voorgesteld in de eerste drie hoofdstukken van Daniël.

De eerste drie hoofdstukken vertegenwoordigen vele wonderbare waarheden, en een van die waarheden is dat de drie boodschappen een beproevingsproces in drie stappen vormen, bestaande uit een dieetproef, gevolgd door een visuele proef, die vervolgens wordt gevolgd door een lakmoesproef. Er zijn ongetwijfeld ook andere manieren om die drie proeven te benoemen, maar die benamingen zijn gemakkelijk te herkennen in hoofdstuk één, en zij zijn opnieuw te zien in de hoofdstukken één tot en met drie. De drie hoofdstukken moeten gezamenlijk als één symbool worden erkend.

Het doet er niet toe of er tussen de feitelijke geschiedenis van hoofdstuk twee en hoofdstuk drie slechts één dag, of één week, of twintig jaar lag; zij illustreren symbolisch de voortschrijdende beproeving door drie testen. Nebukadnezar werd verblind en verbaasd doordat God door de profeet Daniël zijn droom kon kennen en een zó deugdelijke uitleg van die droom kon geven, dat deze alleen als waarheid kon worden verstaan. Toch faalde Nebukadnezar in hoofdstuk drie voor de tweede test van hoofdstuk twee, want hij besloot zijn eigen hoogmoedige menselijke verlangen te verheffen boven de wonderlijke openbaring van de macht van God, die de goddelijke betekenis van de verborgen droom aan het licht bracht.

Door het gouden beeld in hoofdstuk drie op te richten, faalde hij voor de derde lakmoesproef. Sadrach, Mesach en Abednego doorstonden de lakmoesproef. Nebukadnezar ontving het merkteken van het beest en de drie waardigen ontvingen het zegel van God. De eerste drie hoofdstukken van Daniël moeten worden begrepen in de context van de drie engelen van Openbaring veertien. Hoe eenvoudig deze drie hoofdstukken ook zijn, want zij zijn zo duidelijk dat zij gewoonlijk worden gebruikt als verhalen voor christelijke kinderen, toch vormen zij in werkelijkheid wellicht de diepzinnigste drie hoofdstukken in Gods Woord.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan met Daniël, hoofdstuk drie.