In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.
In het boek getiteld *Hitler’s Pope* begint de auteur John Cornwell het verhaal van de toekomstige paus die regeerde toen Hitler over Duitsland heerste, met diens grootvader en paus Pius IX, die uit de stad Rome werden verdreven. Toen Pius IX uit de stad Rome vluchtte, vermomd als een non, was de enige man die hij met zich meenam de grootvader van de toekomstige paus. Cornwell behandelt de nauwe relatie tussen de twee mannen en laat vervolgens zien hoe ook de vader van de toekomstige paus verbonden was met het machtscentrum van de Katholieke Kerk. Daarmee brengt hij de sociale, politieke en religieuze context van de geschiedenis vanaf de tijd van Pius IX tot en met de Tweede Wereldoorlog in kaart. Dit historische overzicht is buitengewoon informatief.
“Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.
„Nog een stap in de pauselijke aanmatiging werd gezet, toen in de elfde eeuw paus Gregorius VII de volmaaktheid van de Roomse Kerk proclameerde. Onder de stellingen die hij naar voren bracht, bevond zich er een die verklaarde dat de kerk nooit had gedwaald en, overeenkomstig de Schriften, ook nooit zou dwalen. Maar de schriftbewijzen vergezelden die bewering niet. De hoogmoedige pontifex eiste ook de macht op om keizers af te zetten, en verklaarde dat geen enkel vonnis dat hij uitsprak door iemand ongedaan kon worden gemaakt, maar dat het zijn prerogatief was de beslissingen van allen anderen ongedaan te maken.״
“A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.
“Een treffende illustratie van het tirannieke karakter van deze voorvechter van de onfeilbaarheid werd gegeven in zijn behandeling van de Duitse keizer, Hendrik IV. Omdat hij het had gewaagd het gezag van de paus te negeren, werd deze vorst geëxcommuniceerd en van de troon vervallen verklaard. Ontzet door de afval en bedreigingen van zijn eigen vorsten, die door het pauselijk mandaat tot opstand tegen hem werden aangemoedigd, voelde Hendrik de noodzaak vrede te sluiten met Rome. In gezelschap van zijn vrouw en een trouwe dienaar stak hij midden in de winter de Alpen over, opdat hij zich voor de paus zou vernederen. Toen hij het kasteel bereikte waarheen Gregorius zich had teruggetrokken, werd hij, zonder zijn wachters, naar een buitenhof geleid, en daar wachtte hij, in de strenge winterkou, met onbedekt hoofd en blote voeten, en in armzalige kleding, op de toestemming van de paus om in diens tegenwoordigheid te verschijnen. Pas nadat hij drie dagen lang had volhard in vasten en biechten, verwaardigde de paus zich hem vergiffenis te schenken. Zelfs toen geschiedde dit slechts op voorwaarde dat de keizer de goedkeuring van de paus zou afwachten alvorens de tekenen van de koninklijke waardigheid weer aan te nemen of de koninklijke macht uit te oefenen. En Gregorius, verrukt over zijn triomf, pochte erop dat het zijn plicht was de trots van koningen neer te halen.” The Great Controversy, 57.
Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.
Gregorius VII was een „voorstander van onfeilbaarheid”, maar deze belachelijke aanspraak werd pas tot officiële leer (dogma) verheven door Pius IX, die deze dwaze aanspraak op het Eerste Vaticaans Concilie tot gevestigde leer maakte. De leer werd aangenomen op 18 juli 1870, precies honderdvijftig jaar vóór de eerste teleurstelling van de honderdvierenveertigduizend.
What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.
Wat leerzaam is aan de geschiedenis, is dat, toen Pius IX het Eerste Vaticaans Concilie organiseerde en zijn leer van de onfeilbaarheid invoerde, zijn drijfveer werd ingegeven door zijn haat tegen wat men „modernisme” noemde. Zij was niet geworteld in het idee dat een paus geen fouten zou kunnen maken bij het definiëren van bijbelse leerstellingen; zij was een verdediging van het pauselijke verzet tegen de invloed die door de Franse Revolutie was voortgebracht. Zij was gericht tegen wat uiteindelijk bekend zou worden als het Communisme.
The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.
De Franse Revolutie bracht een omwenteling teweeg in de heersende structuur van de Europese naties, met een bijzondere haat tegen de monarchie die het pausdom is. Het was een Italiaanse republikeinse opstand die Pius IX en zijn rechterhand tijdelijk uit Rome had verdreven. Het „modernisme”, dat werd vertegenwoordigd door de verschillende filosofieën die door de Franse Revolutie waren voortgebracht, was de aartsvijand van Pius IX, en zijn leer van de onfeilbaarheid was bedoeld om elke aanspraak te handhaven die de paus maakte tegen de modernistische ideeën die door de Franse Revolutie waren voortgebracht.
Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).
Daniël hoofdstuk elf, vers veertig, geeft aan dat in 1798 de koning van het zuiden (het atheïstische Frankrijk) de dodelijke wond toebracht aan de koning van het noorden (het pausdom).
Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.
De leer van de onfeilbaarheid van Pius IX hield verband met de oorlog die wordt voorgesteld in vers veertig van Daniël elf, en vanaf het laatste deel van 1869 tot het daaropvolgende jaar riep Pius IX het Eerste Vaticaans Concilie bijeen, bekend als Vaticanum I, met het doel te bevestigen dat de paus het hoofd van het katholicisme was, en dat het katholicisme het hoofd van alle kerken was, zoals was afgekondigd door het decreet van Justinianus in het jaar 533.
The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.
Het Tweede Vaticaans Concilie, ook bekend als Vaticanum II, werd gehouden van 1962 tot 1965. Het was een mijlpaal in de geschiedenis van de Katholieke Kerk en een van de meest betekenisvolle oecumenische concilies van de moderne tijd. Het concilie kwam bijeen onder leiding van paus Johannes XXIII en werd na de dood van Johannes XXIII in 1963 voortgezet tijdens het pontificaat van paus Paulus VI. Het is belangrijk het duidelijke onderscheid tussen deze twee concilies te erkennen.
The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.
Het eerste concilie moest vaststellen wat het „primaat” van de paus wordt genoemd, hetgeen betekent dat de paus de hoogste heerser, leraar en herder van de Kerk is, verantwoordelijk voor het bewaren en uitleggen van de geloofsleer. Zijn gezag bestond in het definiëren van dogma’s, het uitvaardigen van leerstellige decreten en het doen van gezaghebbende uitspraken over zaken van geloof en zeden, bekend als de pauselijke onfeilbaarheid. Daaronder valt tevens de rechtsmacht van de paus over de universele Kerk, met inbegrip van de bevoegdheid bisschoppen te benoemen, de sacramenten te regelen en het bestuur van de Kerk te leiden.
The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.
Het tweede concilie had tot doel de kerk om te vormen tot een oecumenische entiteit. De concilies vertegenwoordigden rechtstreeks tegengestelde stellingen. Het conservatieve eerste concilie werd tegengesproken door het liberale tweede concilie. Deze twee facties verschilden als dag en nacht, en de profetie die wordt toegeschreven aan de drie geheimen van Fatima duidt op een interne oorlog die treffend wordt weergegeven door deze twee concilies.
The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.
De profetie duidt een groep aan die de door Pius IX vertegenwoordigde voorrang handhaaft; deze wordt voorgesteld door wat ofwel de „witte paus”, de „goede paus” of de „goede bisschop” wordt genoemd. De andere groep, die met Vaticanum II wordt geassocieerd, wordt voorgesteld door de „zwarte paus”, of de „slechte paus”, of de „slechte bisschop”. De controverse tussen de twee politieke opvattingen wordt verbeeld wanneer men het heiligdom van het wonder van Fatima bezoekt, in Fatima, Portugal. Bij het binnengaan bevindt de wandelweg zich tussen een standbeeld van een zwarte paus aan de ene zijde en een witte paus aan de andere zijde.
It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).
Het wordt derhalve een deel van de erfenis van de man die uiteindelijk zou worden wat het boek aanduidt als Hitlers paus, dat zijn wortels verstrengeld zijn met de strijd tussen het modernisme (de koning van het zuiden) en de pauselijke primaatschap (de koning van het noorden).
It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.
Het dient te worden begrepen dat de auteur van het boek dat wij beschouwen een katholiek in goede staat was, en dat zijn verklaarde doel bij het schrijven van het boek was licht te werpen op de bewering dat de paus die tijdens de Tweede Wereldoorlog regeerde Hitler, de nazi’s had gesteund, of enige schuld had aan de holocaust tegen de Joden en anderen. Wanneer Cornwell de grootvader van Pius XII behandelt, die de rechterhand was die het Eerste Vaticaans Concilie tot stand bracht, wordt de geschiedenis van de strijd tussen de koningen van het zuiden en het noorden in juist die geschiedenis uitgespeeld. Toen de revolutie van het „republikanisme” Italië bereikte, dreven de Italianen Pius IX gedurende ongeveer een jaar de stad Rome uit, en vanaf dat moment, zelfs nadat hij was teruggekeerd, heeft het pausdom nooit meer bezeten dan de honderd tien acres die bekendstaan als Vaticaanstad.
The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.
De enige manier waarop hij überhaupt naar het Vaticaan kon terugkeren, was met de hulp van Franse troepen en een lening van de Rothschilds, de beruchte Joodse bankiers. Om de pauselijke medeplichtigheid aan de holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog op verstandige wijze te begrijpen, is enig basisbegrip vereist van Europa’s houding ten opzichte van de Joden sinds de kruisiging van Christus. Het boek suggereert dat antisemitisme en racisme twee verschillende houdingen zijn, en stelt dat Hitlers haat jegens de Joden racistisch was, omdat Hitler de Joden beschouwde als een lagere categorie menselijke wezens, terwijl antisemitisme de haat tegen de Joden was omdat zij God hadden gedood. Of zij nu één en hetzelfde zijn, dan wel of er daadwerkelijk een onderscheid tussen beide bestaat, de werkelijkheid van het lot van de Joden is het waard begrepen te worden.
For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.
Bijvoorbeeld, wanneer vandaag in Amerika het woord „getto” wordt gebruikt, denken de meesten dat het de aanduiding is van het arme, verloederde deel van de stad. Maar de term „getto” verwees oorspronkelijk naar een wijk van een stad, vooral in Venetië, Italië, waar Joden in de Middeleeuwen gedwongen werden te wonen. Het eerste getto werd in 1516 in Venetië ingesteld, toen de Venetiaanse Republiek de Joden beperkte tot een aangewezen gedeelte van de stad dat bekendstond als de „geto nuovo” (nieuwe gieterij), dat uiteindelijk bekend werd als het getto.
In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.
In Europa werden de Joden gedurende de Middeleeuwen beperkt in de plaatsen waar zij mochten wonen, evenals in de beroepen die het hun was toegestaan uit te oefenen. Deze beperkingen waren gebaseerd op de oude definitie van antisemitisme, die verwees naar de overtuiging dat de Joden God hadden gedood en dat al hun daaropvolgende problemen zij door hun eigen daden over zichzelf hadden gebracht.
In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.
In de Middeleeuwen was het een gevestigde traditie dat christenen geen geld mochten uitlenen of rente op een lening mochten aanvaarden. De Joden waren van die beperking vrijgesteld, en het uitlenen van geld werd een van de beroepen die Joden mochten uitoefenen. De Joodse bankiers, zoals de familie Rothschild, waren geldwisselaars als gevolg van wettelijke beperkingen ten aanzien van de beroepen die zij mochten uitoefenen. Toen Pius IX middelen nodig had om naar het Vaticaan terug te keren, werd de frustratie over het niet langer regeren van de stad Rome nog vergroot door de noodzaak zich voor geld tot de Joden te wenden.
Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.
Voordat Pius IX uit Rome werd verdreven, scheen hij ten aanzien van de Joden en van de verhouding van de kerk tot de Joden tot een van twee kampen te behoren. Deze twee kampen bestonden uit hen die meenden dat de Joden, wat hun ook overkomt, eenvoudig krijgen wat zij verdienen, en uit het andere, dat de neiging had de Joden enigszins barmhartigheid te betonen. Toen Pius IX, nadat hij was verdreven, naar het Vaticaan terugkeerde, openbaarde de barmhartigheid die hij vóór zijn ballingschap soms had betoond zich nooit meer. Vóór zijn ballingschap had hij het getto in de stad Rome opgeheven, en na zijn terugkeer stelde hij het getto opnieuw in en begon hij de Joden te belasten om zijn financiële verliezen te compenseren.
Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.
Paus Pius IX’s rechterhand was Marcantonio Pacelli, de grootvader van Hitlers paus. Hij was een advocaat die behoorde tot een bijzondere klasse van advocaten die het pausdom ondersteunden. Zijn zoon werd deel van diezelfde eliteklasse van advocaten, evenals zijn kleinzoon, die uiteindelijk Hitlers paus zou worden. Nadat het boek de geschiedenis heeft behandeld van Eugenio Pacelli’s grootvader, zijn vader en zijn jeugd en opleiding, gaat het in op de positie die Pacelli innam toen hij zijn werkzaamheden voor het pausdom begon. Als advocaat, voortgekomen uit de elite van pauselijke advocaten, werd hij uitgekozen om leiding te geven aan een afdeling die gespecialiseerd was in verdragen, die concordaten worden genoemd. In 1901 werd Pacelli opgenomen in het bureau van het Pauselijk Staatssecretariaat.
Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.
Pacelli werd de gezant tot de natiën. In profetische zin werd Pacelli het juridische contactpunt dat de hoererij van de koningen der aarde met het pausdom tot voltooiing bracht. In 1903 werd Pius X tot paus gekroond. Onmiddellijk begon hij het „intellectuele gif” aan te vallen dat „relativisme en scepticisme” voortbracht. De man die de campagne van Pius X leidde om het „modernisme” uit te roeien, was Umberto Benigni, die op hetzelfde kantoor werkte als Pacelli. Benigni verklaarde eens over een groep historici van wereldformaat dat zij mannen waren voor wie „de geschiedenis niets anders is dan een voortdurende wanhopige poging om te braken. Voor dit soort mens bestaat er slechts één remedie: de inquisitie!” Volgens Benigni diende een historicus die enige sympathie uitdrukte voor de denkbeelden die uit de Franse Revolutie voortkwamen, ter dood te worden gebracht.
Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.
Officieel leidde Benigni het propagandaministerie voor het pausdom, maar onofficieel leidde hij ook een clandestien spionagenetwerk, bedoeld om alle katholieken te identificeren die enige sympathie koesterden voor het „modernisme”, dat zijn oorsprong had bij de koning van het zuiden. Uiteindelijk bracht zijn werk in 1910 een richtlijn voort die werknemers van het pausdom verplichtte een eed af te leggen, de zogenoemde Antimodernistische Eed. Deze is nog steeds van kracht. Om door het Vaticaan te worden tewerkgesteld, moet men zweren de modernistische ideeën te haten, die wij tegenwoordig communistische ideeën zouden noemen.
In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.
In de samenvatting van Cronwells boek staat op het schutblad: „In het eerste decennium van de eeuw hielp Pacelli, als een briljante jonge Vaticaanse jurist, vorm te geven aan een ideologie van ongekende pauselijke macht; gedurende de jaren 1920 maakte hij gebruik van sluwheid en chantage om in Duitsland macht op te leggen. In 1933 werd Hitler zijn volmaakte onderhandelingspartner en werd een concordaat gesloten dat aan de Katholieke Kerk religieuze en onderwijsvoordelen verleende in ruil voor katholieke terugtrekking uit sociale en politieke activiteit. Deze ‘vrijwillige’ abdicatie van het politieke katholicisme, vanuit Rome opgelegd, vergemakkelijkte de opkomst van het nazisme.”
At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”
Tijdens een kabinetsvergadering op 14 juli 1933 gaf Adolph Hitler diezelfde maand uiting aan zijn opvatting dat het door Pacelli met de nazi’s tot stand gebrachte concordaat Duitsland „een vertrouwensbasis … in de zich ontwikkelende strijd tegen het internationale Jodendom” had verschaft.
Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.
Cornwells boek werd niet goed ontvangen door katholieken die weigerden het bewijs te aanvaarden dat Pacelli de voornaamste reden was dat Hitler aan de macht kon komen, want Duitsland bestond in meerderheid uit katholieken. Pacelli had een overeenkomst gesloten die verhinderde dat de katholieke uitgeverij, katholieke persbureaus en katholieke scholen vanaf 1933 ook maar iets zeiden over de richting waarin Hitler zich bewoog. Het boek volgt de duidelijke antisemitische gezindheid van Pacelli, die daarna tijdens de Tweede Wereldoorlog paus werd. Op grond van het boek kunnen ten minste drie punten worden vastgesteld op basis van zeer betrouwbare historische bronnen.
The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.
Het eerste is de oorlogvoering van de koning van het noorden en de koning van het zuiden, zoals voorgesteld in Daniël hoofdstuk elf. In die oorlogvoering zijn de vijanden het katholicisme tegenover het atheïsme, de paus tegenover het communisme. Het andere punt is dat de paus tijdens de Tweede Wereldoorlog het nazisme als zijn volmachtleger tegen het atheïsme inzette, evenals de paus in 1989 het afvallige protestantisme als zijn volmachtleger inzette tegen het atheïsme van de USSR. Het boek duidt ook de interne en externe profetische structuur aan die wordt voorgesteld door de satanische boodschappen die voortkwamen uit het wonder te Fatima.
The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.
De grensoorlog van Rafia, weergegeven in vers elf en twaalf van Daniël elf, vertegenwoordigt de grensoorlog die zich momenteel in Oekraïne afspeelt. De oude oorlog was een hete oorlog; de tweede is de tweede proxyoorlog, waarbij de gevolmachtigde legers in dodelijke interactie betrokken zijn. Rafia duidt de grensoorlog aan als een oorlog tussen de koning van het noorden en de koning van het zuiden, maar de profetie leert dat tot aan de spoedig komende zondagswet de hoer van Tyrus vergeten is, Izebel in Samaria is, en Herodias het verjaardagsfeest van Herodes heeft overgeslagen. Die drie getuigen van de rol van de koning van het noorden in deze huidige geschiedenis, zijn dat zij achter de schermen aan de touwtjes trekt. De hete oorlogen, proxyoorlogen en koude oorlogen die plaatsvinden terwijl zij vergeten is, worden door haar gevolmachtigde legers volbracht.
Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
Rusland is de koning van het zuiden, en het is thans verwikkeld in een grensoorlog die wordt gefinancierd door de globalisten van de westerse wereld, voornamelijk de progressieve Democraten en de RINO-republikeinen (Republicans In Name Only) in de Verenigde Staten. Wanneer de Verenigde Staten in vers veertig van Daniël elf worden voorgesteld als het proxyleger van de koning van het noorden, zijn de twee profetische kenmerken ervan militaire macht en financiële kracht. De Verenigde Staten verrichten in Oekraïne hetzelfde werk als in 1989: de paus helpen tegen Rusland; en het proxyleger ter plaatse, dat Oekraïne verdedigt, is zó vol aanhangers van het nazisme dat zelfs de reguliere media het niet kunnen ontkennen. Rome gebruikt nu dezelfde proxylegers die zij gebruikte in de hete oorlog van de Tweede Wereldoorlog, en in 1989, om oorlog te voeren tegen Rusland. Lees het boek: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
We will continue this study in the next article.
Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.
“Evenzo, toen God op het punt stond aan de geliefde Johannes de geschiedenis van de kerk voor toekomstige eeuwen te openen, gaf Hij hem een verzekering van de belangstelling en zorg van de Heiland voor Zijn volk door hem ‘Iemand, den Zoon des mensen gelijk,’ te openbaren, wandelende te midden van de kandelaars, die de zeven gemeenten symboliseerden. Terwijl aan Johannes de laatste grote worstelingen van de kerk met aardse machten werden getoond, werd het hem ook vergund de uiteindelijke overwinning en verlossing van de getrouwen te aanschouwen. Hij zag de kerk in een dodelijk conflict gebracht met het beest en zijn beeld, en de aanbidding van dat beest opgelegd op straffe des doods. Maar toen hij voorbij de rook en het strijdgewoel heenblikte, aanschouwde hij een schare op de berg Sion met het Lam, die, in plaats van het merkteken van het beest, de ‘naam van Zijn Vader op hun voorhoofden geschreven’ hadden. En opnieuw zag hij ‘hen die de overwinning behaald hadden over het beest, en over zijn beeld, en over zijn merkteken, en over het getal van zijn naam, staande aan de glazen zee, met de harpen Gods,’ terwijl zij het lied van Mozes en van het Lam zongen.”
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
„Deze lessen zijn tot ons nut. Wij moeten ons geloof op God vestigen, want vlak voor ons ligt een tijd die de zielen der mensen zal beproeven. Christus heeft op de Olijfberg de vreselijke oordelen uiteengezet die aan Zijn tweede komst zouden voorafgaan: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ Hoewel deze profetieën een gedeeltelijke vervulling vonden in de verwoesting van Jeruzalem, zijn zij meer rechtstreeks van toepassing op de laatste dagen.”
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
“Wij staan op de drempel van grote en plechtige gebeurtenissen. De profetie gaat snel in vervulling. De Heere staat voor de deur. Weldra zal zich voor ons een periode openen van overweldigende betekenis voor allen die leven. De geschilpunten van het verleden zullen opnieuw worden opgerakeld; nieuwe strijdvragen zullen opkomen. De taferelen die zich in onze wereld zullen afspelen, worden nog niet eens vermoed. Satan is werkzaam door middel van menselijke werktuigen. Degenen die zich inspannen om de Grondwet te veranderen en een wet tot handhaving van de zondagsviering te verkrijgen, beseffen nauwelijks wat het gevolg zal zijn. Een crisis staat ons vlak te wachten.”
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.
“Maar Gods dienstknechten mogen in deze grote crisis niet op zichzelf vertrouwen. In de gezichten die aan Jesaja, aan Ezechiël en aan Johannes werden gegeven, zien wij hoe nauw de hemel verbonden is met de gebeurtenissen die op de aarde plaatsvinden, en hoe groot Gods zorg is voor hen die Hem trouw zijn. De wereld is niet zonder een heerser. Het verloop van de komende gebeurtenissen is in de handen van de Heere. De Majesteit des hemels heeft het lot der volken, evenals de belangen van Zijn kerk, in Zijn eigen hoede.” Testimonies, deel 5, 752, 753.