The Book of Daniel - Number Seventeen

Zuster White vereenzelvigt het gouden beeld op de vlakte van Dura vaak met de zondagswet.

In deze specifieke passage verwijst Zuster White naar het boek Zefanja, en door dat te doen voegt zij toe aan het profetische verband van Daniël hoofdstuk twee en hoofdstuk drie. Zefanja wijst erop dat Gods volk zich moet verzamelen vóór het besluit. Hij duidt ook een bazuinboodschap aan, die een symbool is van een waarschuwingsboodschap die gericht is tegen de steden (Staten) en torens (Kerken). Hij duidt een inzameling aan, hetgeen het element van de „zeven tijden” is, dat plaatsvindt wanneer het gebed van Leviticus zesentwintig wordt opgezonden. Hij duidt een „volk dat niet gewenst is” aan, terwijl hij voortdurend de komst beklemtoont van Gods uitvoerende oordeel, dat begint bij de zondagswet en zich intensiveert tot aan de Wederkomst van Christus.

Wat aan het besluit van de zondagswet voorafgaat, is de vorming van het beeld van het beest. De vorming van het beeld van het beest is de visuele toets die hen uit Gods volk confronteert die voordien reeds de spijswettest hebben doorstaan. Vóór het besluit, dat de derde is (de lakmoesproef), wordt Gods volk, dat Zefanja aanduidt als een „volk waarnaar men niet verlangt”, geroepen zich te verzamelen. De eerste profetie van Ezechiël is de boodschap van de verzameling, maar zij wordt slechts vervuld voor hen die hun verstrooide toestand onderkennen en het gebed van Leviticus zesentwintig bidden, zoals Daniël deed, in hoofdstuk negen.

Een „machtige man” in de Schrift is een man van kracht, en de eerste vermelding van een „machtige man” is Gideon.

In Zefanja zal de heldhaftige man, die ook Gideon is, bitterlijk roepen. Het woord „roepen” is een symbool van de Middernachtsroep in de laatste dagen, en het woord „bitter” vertegenwoordigt rechtvaardige verontwaardiging. Gideon, of Zefanja’s „heldhaftige man”, is een symbool van de Elia-boodschap die de verantwoordelijkheid heeft Gods volk hun zonden te tonen, en natuurlijk ook de zonden van hun vaderen.

Alle profeten stemmen in de laatste dagen met elkaar overeen, zodat de bazuinboodschap van Jesaja ook de „roep” is van de heldhaftige man van Zefanja, die Gideon is, en zij allen de boodschapper Elia en zijn werk in de laatste dagen aanwijzen. In Jesaja duiden de volgende verzen hun zonden aan als aanmatiging, want zij menen dat zij in werkelijkheid de Heere aanbidden en dienen.

De bittere roep van de machtige man is de boodschap van de Middernachtsroep, die de openbaring omvat dat 18 juli 2020 een vermetele zonde tegen de Heer was, waarvan men zich moet bekeren en die men moet belijden. De kern van de boodschap van de Middernachtsroep is de vorming van het beeld van het beest, en het daaropvolgende oordeel dat door de islam over de Verenigde Staten, en vervolgens over de wereld, wordt gebracht.

Wanneer het gebed van Leviticus zesentwintig is volbracht aan het einde van de woestijn van de drie en een halve dagen van Openbaring elf, zullen het kostbare en het verachtelijke van elkaar gescheiden worden. De wijzen en de dwazen zullen óf de gouden olie hebben óf zij zullen die niet hebben, en op dat ogenblik zullen zij zijn als Gideons „één man”. Volgens Sefanja zal Gideon, die Elia is, die Ezechiël is, die de machtige man is, vóór het decreet van de zondagswet de boodschap van de Middernachtsroep brengen, in samenhang met de bitterheid van het tonen aan Gods volk van hun zonde van deelname aan de voorspelling van 18 juli 2020, en hun ongerechtvaardigde poging om hun voorspelling te rechtvaardigen nadat zij volkomen had gefaald.

Sefanja wijst op een samenvergadering van Gods volk in de laatste dagen die voorafgaat aan het zondagswetdecreet. Deze samenvergadering wordt ook uitgebeeld door Ezechiëls eerste profetie in hoofdstuk zevenendertig.

Ezechiël profeteerde tot de dorre beenderen die dood lagen op de straat van die stad uit Openbaring hoofdstuk elf, waar ook onze Heer gekruisigd werd. Zij worden eerst bijeengebracht.

Zij worden vergaderd wanneer de drieënhalve dagen tot een einde komen. De drieënhalve dagen vertegenwoordigen de vertoeftijd van Mattheüs hoofdstuk vijfentwintig, maar zij vormen ook de verstrooiing van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Degenen die vergaderd worden, zijn tevoren verstrooid geweest, en Zefanja duidt hen aan als een „onbegeerd volk”. Het volk dat niet begeerd is, zijn zij die dood op de straten hebben gelegen terwijl de wereld zich over hun dode lichamen verheugde, maar die bijeenvergaderd worden en vervolgens de natie worden die het doelwit is van de aanval van de drakenmacht van de laatste dagen, die de hoer van Tyrus als hun hoofd verheffen.

Hun bedoeling is het geestelijke Israël van de laatste dagen te nemen en hen in de vurige oven van Nebukadnezar te werpen. Wanneer de dode beenderen voor het eerst de „stem” van Jesaja horen, die de boodschap van de Middernachtsroep uitroept, bevinden zij zich nog steeds in de woestijn van de drieënhalve dag. Zij moeten dan kiezen om de Trooster, die Christus beloofde te zenden en die hen overtuigt van hun zonde van 18 juli 2020, te aanvaarden of te verwerpen.

De passage die het werk van de stem van een roepende in de woestijn aanduidt, bevat zeer gedetailleerde informatie. Zijn boodschap zal gegrond zijn op een openbaring van het karakter van Christus, zoals weergegeven door het feit dat de „heerlijkheid”, die het karakter van Christus is, geopenbaard zal worden. De Openbaring van Jezus Christus die vlak vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontsloten, is een ontsluiting van het karakter van Christus, zoals voorgesteld door het element van Zijn karakter dat wordt aangeduid als Alpha en Omega. Ook zal geopenbaard worden dat Zijn karakter „waarheid” is.

Nog een bijzonderheid is dat, wanneer de stem begint te roepen, hij zich nog steeds in de woestijn van de drieënhalve dag bevindt, want hij roept in de woestijn. Profetisch gezien zijn, wanneer zijn werk begint, de twee getuigen nog steeds dood in de straat die door Ezechiëls vallei loopt. Nog een specifiek feit is dat, wanneer de stem met zijn werk begint, de gehele wereld toegang zal hebben tot de boodschap. Nog een waarneming is dat de boodschap wordt gegeven in de periode van de laatste dagen, wanneer Christus de zonden van de honderd vierenveertigduizend uitwist, want hun ongerechtigheid is vergeven. Het droevige feit dat eveneens „regel op regel” wordt geopenbaard, is dat alleen zij die aan de vereisten van het evangelie voldoen, de vergeving zullen ontvangen die in die geschiedenis wordt voltrokken.

Alleen degenen die beantwoorden aan de eisen die verbonden zijn met het gebed van Leviticus zesentwintig, zullen hun zonden en de zonden van hun vaderen uitgewist krijgen, want zij zullen „het dubbele voor al haar zonden” hebben ontvangen. De „hand” van de Heere die verbonden is met hun zonden en met de zonden van hun vaderen, is een symbool van de eerste teleurstelling, toen de Heere Zijn hand hield over een vergissing die de eerste teleurstelling voortbracht. In de Milleritische geschiedenis verhinderde Zijn hand dat Gods volk een verborgen waarheid zag. Zijn hand in die geschiedenis vertegenwoordigde Zijn goddelijke voorzienigheid. In de laatste dagen vertegenwoordigt Zijn hand de verwerping door Gods volk van een door God geopenbaarde waarheid, en Zijn hand vertegenwoordigt dan Zijn goddelijk oordeel.

Door de stem van Ezechiëls eerste profetie worden de doden samengevoegd, maar zij staan nog niet als een machtig leger. De tweede profetie van Ezechiël hoofdstuk zevenendertig volbrengt dat door de adem te brengen die uit de vier winden komt.

Die adem van Ezechiëls profetie is de verzegelingsboodschap, want zij komt uit de vier winden.

De vier winden komen op uit het oosten, en in profetische zin is de islam zowel „de oostenwind” als „de kinderen van het oosten”. Ezechiëls „adem”, die de gevormde lichamen verandert in „een groot, uitermate groot leger”, is de boodschap die de honderd vierenveertigduizend verzegelt. De verzegelingsboodschap van Openbaring hoofdstuk zeven komt op uit het oosten. Die boodschap is de boodschap van de Middernachtsroep, en Zefanja duidt haar aan als het trompetgeschal „tegen de versterkte steden en tegen de hoge torens”.

Een toren is een symbool van de kerk.

Een stad is in de Bijbelse profetie een koninkrijk. Het pausdom is „Babylon”, „die grote stad”. Frankrijk en daarna de Verenigde Staten zijn „de grote stad” van „Sodom en Egypte”. Jeruzalem is „de grote stad” die uit de hemel neerdaalt. De boodschap van Zefanja is gericht tegen de steden en torens, of tegen de vereniging van kerk en staat, die per definitie het beeld van het beest is. Het is de „verborgen” boodschap van Daniël hoofdstuk twee.

Vlak vóór het decreet van de zondagswet, dat is de beproeving van Nebukadnezars gouden beeld uit Daniël hoofdstuk drie, ontwaken de dode lichamen en worden zij veranderd in een machtig leger om de boodschap te verkondigen die de vorming van de verbinding van kerk en staat identificeert en daartegen stelling neemt, terwijl zij tevens aangeeft dat de islam het voorzienige werktuig is dat God gebruikt om Zijn oordeel te voltrekken over hen die de zondagsaanbidding afdwingen, zoals Hij dat in de geschiedenis van het verleden heeft gedaan. De boodschap maakt duidelijk dat, wanneer het beeld volledig ontwikkeld is en het merkteken van het beest afdwingt, het oordeel voltrokken zal worden.

Er is in Daniël hoofdstuk drie geen rechtstreekse verwijzing naar het beeld van het beest dat voert tot en tot volle rijpheid komt bij de zondagswet, maar er kan geen derde boodschap zijn zonder een eerste en tweede, want hoofdstuk twee van Daniël moet worden opgenomen in de openbaring van de waarheden die in Daniël hoofdstuk drie worden voorgesteld. Het „verborgen geheim” van de droom over het beeld in hoofdstuk twee duidt Gods volk aan als komend tot het besef van de levens- en doodsimplicaties van Nebukadnezars beeld van het beest.

Geheiligde logica vereist dat, toen Nebukadnezar besloot een inwijdingsplechtigheid voor zijn gouden beeld te houden, dat beeld eerst gebouwd moest worden en de musici de muziek moesten oefenen die zij bij de plechtigheid zouden spelen. Er moest voorafgaande voorbereiding van de bouw plaatsvinden gedurende een bepaalde tijd, met graafwerk, het leggen van een fundament, steigers en werklieden die af en aan gingen; en die voorbereiding was de vorming van het beeld uit Nebukadnezars droom, maar Nebukadnezars trots besloot een beeld te maken van slechts één beest, niet van alle koninkrijken van de Bijbelse profetie. De opbouw van dat beeld is de beproeving die Gods volk moet doorstaan voordat de genadetijd sluit en voordat zij verzegeld worden, voordat de muziek speelt.

Geheiligde logica onderkent tevens dat Sadrach, Mesach en Abednego niet de enige Hebreeuwse slaven waren die getuige waren van de voorbereidingen vooraf voor de inwijding van het gouden beeld. Zij waren eenvoudigweg de enigen onder de Hebreeën die de implicaties van die voorbereidingen begrepen als een waarschuwing op leven en dood, en hun eigen persoonlijke voorbereiding troffen voor de komende crisis.

In de passage van Zuster White aan het begin van dit artikel brengt zij niet alleen Sefanja’s besluit in verband met het gouden beeld van Nebukadnezar en de zondagswet, maar zij wijst ook op Jesaja’s onrechtvaardige verordening.

Jesaja’s „onrechtvaardig besluit” is de zondagswet, en zij is „de dag van bezoeking” en „verwoesting” voor de Verenigde Staten, want op „nationale afval” volgt „nationale ondergang”. Volgens Jesaja zal bij de zondagswet, die ook Nebukadnezars gouden beeld is, de „verwoesting” „van verre komen”.

Jesaja plaatst deze passage aan het einde van de vertoeftijd, want dan zal zijn „heil” niet langer „vertoeven”. Het is aan het einde van de drieënhalve dag van Openbaring 11. Het einde van de vertoeftijd wordt gemarkeerd door de komst van de boodschap van de Middernachtsroep, wanneer Ezechiëls grote leger opstaat. Wanneer zij opstaan, worden zij opgericht als een banier in Openbaring hoofdstuk 11.

De twee getuigen van Openbaring elf stijgen als het banier op naar de hemel, in hetzelfde uur als de aardbeving, die de zondagswet is. Op dat tijdstip, of zoals Johannes zegt, „in dat uur”, roept God volgens Jesaja, hoofdstuk zesenveertig, „de man” die Zijn raadsbesluit volbrengt, die ook „een roofvogel uit het oosten” is. De roofvogel, dat wil zeggen „de man” die God gebruikt om Zijn raadsbesluit uit te voeren, komt uit „een ver land”. In Jesaja hoofdstuk tien, ten tijde van het „onrechtvaardige besluit”, dat de zondagswet is, komt de „verwoesting” van de Verenigde Staten van „ver”. „Oosten” is een symbool van de islam, want in de profetie zijn zij zowel „de kinderen van het oosten” als „de oostenwind”. Een „vogel” in de profetie is een godsdienst, zoals voorgesteld door Babylon als een kooi vol hatelijke en onreine vogels. De „roofvogel” die uit een ver land in het oosten komt, is de godsdienst van de islam.

De drievoudige vereniging van het moderne Babylon vertegenwoordigt drie regeringsvormen, en tevens drie godsdienstvormen. De godsdienst van de Verenigde Naties is het spiritualisme, de godsdienst van de Verenigde Staten is het afvallige protestantisme en de godsdienst van de paus is het katholicisme. Al deze godsdienstige overtuigingen worden soms gesymboliseerd als vrouwen, maar ook als vogels. Het is de godsdienstige en politieke macht van de Verenigde Naties, met de Verenigde Staten als de voornaamste koning, die het pausdom op de troon der aarde plaatst. In het boek Zacharia zijn het twee vogels die de paus bevestigen, die door de apostel Paulus in de tweede brief aan de Thessalonicenzen wordt aangeduid als die “goddeloze”.

Een efa is een mand die voor het afmeten wordt gebruikt. De twee vrouwen die de efa plaatsen, of de mand in welker midden het pausdom zit, zijn twee kerken. Twee godsdiensten zullen de godsdienst die in de Bijbel wordt aangeduid als „die goddeloze” nemen en haar een huis bouwen in het land Sinear. Sinear is een andere naam voor Babylon, en de Katholieke Kerk is Babylon de grote in de laatste dagen.

De twee vrouwen die de goddeloze vrouw in Babylon “vestigen”, hebben “wind in hun vleugels”. Die vrouwen zijn ook vogels, want zij hebben “vleugels”, en hun rechtvaardiging om de vrouw te plaatsen is de “wind” van de islam, want de islam brengt de hand van iedere man tezamen. De vrouw die wordt opgeheven, is sinds haar dodelijke wond in 1798 gevangen geweest in de efa, want er was een loden gewicht op de opening van de efa waarin zij zich bevond, gelegd. Maar wanneer de muziek van Nebukadnezars eredienstceremonie begint, nemen de twee vrouwen van het afvallige protestantisme en spiritualisme het loden gewicht weg en heffen zij de achtste kop op, die uit de zeven is.

De drievoudige verbintenis verheft het pausdom als het hoofd, want zij zijn voornemens de natie die niet begeerd wordt te vernietigen.

Een vogel is een godsdienst, en de “roofvogel uit het oosten” die God roept op het “uur” van de zondagswet, wanneer de boodschap van de Middernachtsroep wordt verkondigd, is de islam. Daarom komt juist op het uur dat de opgewekte doden als het banier ten hemel opstijgen, de “derde wee” van de islam snel. Daarom verklaart Jesaja in vers één van hoofdstuk tien: “Wee” hun die onrechtvaardige verordeningen uitvaardigen. De “Weeën” van Openbaring zijn de islam, en de islam is het voorzienige oordeel, of werktuig, of staf (Jesaja 10:5) die God gebruikt om de Verenigde Staten te straffen wegens het afdwingen van zondagsaanbidding.

Jesaja hoofdstuk zesenveertig duidt de „roofvogel uit het oosten” aan als „de man die mijn raad uitvoert”. Die „man” is de islam, en hij wordt „uit een ver land” genoemd, want God had Zich voorgenomen de Verenigde Staten, en daarna de wereld, te oordelen vanwege de handhaving van de zondag, zoals Hij in vroegere tijden deed met het heidense Rome en de eerste vier bazuinen, en vervolgens met het pauselijke Rome in de vijfde en zesde „wee”-bazuinen. Zijn voornemen in Jesaja hoofdstuk zesenveertig is de „roofvogel uit het oosten” te roepen, en Hij maakt Zijn volk, dat verlangt Zijn raad en voornemen te begrijpen, bekend: „Denk aan de vroegere dingen van oudsher; want Ik ben God, en er is geen ander; Ik ben God, en niemand is Mij gelijk, Die van den beginne het einde verkondigt, en van oudsher de dingen die nog niet geschied zijn, zeggende: Mijn raad zal bestaan, en Ik zal al Mijn welbehagen doen.”

In vers drie van Jesaja hoofdstuk tien legt Jesaja drie belangrijke vragen vast:

De laatste vraag maakt duidelijk dat het heerlijke land zijn heerlijkheid verliest door het onrechtvaardige decreet. De heerlijkheid van de Verenigde Staten is de Grondwet, die bij de zondagswet volledig terzijde wordt gesteld.

Het is de Grondwet die de heerlijkheid identificeert die bij de zondagswet in het stof wordt achtergelaten.

Bij Jesaja’s „onrechtvaardig besluit”, dat de zondagswet is, is de heerlijkheid van de Verenigde Staten verdwenen, en onmiddellijk beantwoordt dit Jesaja’s tweede vraag wanneer het, in profetische zin, vlucht naar de Verenigde Naties, de tienkoningenconfederatie van Openbaring hoofdstuk zeventien, om hulp te verkrijgen teneinde de aanval van de islam van het derde „Wee” het hoofd te bieden. De eerste van de drie vragen duidt de setting aan van de verwoesting door de zondagswet, die de Verenigde Staten ertoe brengt hun volgende werk aan te vangen, namelijk de gehele wereld te dwingen de combinatie van kerk en staat te aanvaarden, zoals voorgesteld door de eenwording van de Verenigde Naties en de Katholieke Kerk, met de paus aan het hoofd van die onheilige verhouding. Zij noemt die verwoesting „de dag der bezoeking”. Al deze profetische werkelijkheden stemmen overeen met de inwijdingsplechtigheid van Nebukadnezar voor het gouden beeld.

Wij zullen hoofdstuk drie van Daniël in het volgende artikel voortzetten.