The Battle of Raphia and the Battle of Panium are two distinct historical events that occurred in different periods and contexts, but they both have significance in the history of ancient Judea and its surrounding regions. The Battle of Raphia took place in 217 BC. The Battle of Panium occurred in 200 BC between the Seleucid kingdom (king of the north) and the Ptolemaic kingdom (king of the south). These two battles are identified in verses eleven through fifteen of Daniel chapter eleven. These two battles preceded the Maccabean Revolt in 167 BC.

De Slag bij Raphia en de Slag bij Panium zijn twee onderscheiden historische gebeurtenissen die zich in verschillende perioden en contexten hebben voorgedaan, maar zij hebben beide betekenis in de geschiedenis van het oude Judea en de omliggende gebieden. De Slag bij Raphia vond plaats in 217 v.Chr. De Slag bij Panium vond plaats in 200 v.Chr. tussen het Seleucidische koninkrijk (koning van het noorden) en het Ptolemeïsche koninkrijk (koning van het zuiden). Deze twee veldslagen worden aangeduid in de verzen elf tot en met vijftien van Daniël, hoofdstuk elf. Deze twee veldslagen gingen vooraf aan de Makkabese Opstand in 167 v.Chr.

The Battle of Panium took its name from the nearby geographical feature, Mount Panium, where the conflict occurred. The name Panium is derived from the Greek god Pan, to whom a temple was there dedicated. The site was known as Panium due to its association with the worship of Pan. The temple complex was often referred to as the Sanctuary of Pan, emphasizing its role as a place of religious devotion and worship dedicated to the god Pan. The term “Nymphaeum” refers to a monument or shrine dedicated to water nymphs in ancient Greek and Roman religion. The temple complex at Panium included a grotto and natural spring, which were believed to be inhabited by nymphs, and thus it was sometimes referred to as the Nymphaeum of Panium.

De Slag bij Panium ontleende haar naam aan het nabijgelegen geografische kenmerk, de berg Panium, waar het conflict plaatsvond. De naam Panium is afgeleid van de Griekse god Pan, aan wie daar een tempel was gewijd. De plaats stond bekend als Panium vanwege haar verbondenheid met de verering van Pan. Het tempelcomplex werd vaak aangeduid als het Heiligdom van Pan, waarmee de functie ervan als plaats van godsdienstige toewijding en eredienst, gewijd aan de god Pan, werd benadrukt. De term „Nymphaeum” verwijst naar een monument of heiligdom dat in de godsdienst van het oude Griekenland en Rome was gewijd aan waternimfen. Het tempelcomplex te Panium omvatte een grot en een natuurlijke bron, waarvan werd geloofd dat deze door nimfen werden bewoond, en daarom werd het soms aangeduid als het Nymphaeum van Panium.

After the city was rebuilt and expanded by Herod Philip, son of Herod the Great, it was known as Caesarea Philippi in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus and Herod Philip himself. The temple complex was an important religious center within this city.

Nadat de stad door Herodes Filippus, de zoon van Herodes de Grote, was herbouwd en uitgebreid, stond zij bekend als Caesarea Filippi ter ere van de Romeinse keizer Caesar Augustus en van Herodes Filippus zelf. Het tempelcomplex was een belangrijk religieus centrum binnen deze stad.

During the reign of Emperor Augustus, the temple was rededicated or renamed in honor of Augustus, reflecting the imperial cult and the integration of Roman religious practices into the local religious landscape. The area near the ancient city of Caesarea Philippi, where the temple of Pan was located, was sometimes referred to as the “Gates of Hell” or the “Gates of Hades.”

Tijdens de regering van keizer Augustus werd de tempel opnieuw ingewijd of hernoemd ter ere van Augustus, als weerspiegeling van de keizercultus en van de integratie van Romeinse religieuze praktijken in het plaatselijke religieuze landschap. Het gebied nabij de oude stad Caesarea Filippi, waar de tempel van Pan zich bevond, werd soms aangeduid als de „poorten van de hel” of de „poorten van Hades.”

In verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven, the three geographical areas of conquest that pagan Rome was to overcome in order to be established as the fourth kingdom of Bible prophecy and the king of the north in the chapter, are represented. In verse sixteen, the Roman general Pompey is identified as conquering Syria in 65 BC, and then Jerusalem in 63 BC. Verses seventeen through nineteen identify Julius Caesar’s conquering of Egypt, the third of the three obstacles. The Battle of Actium in 31 BC, marks the beginning of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule supremely in fulfillment of verse twenty-four, of Daniel chapter eleven.

In de verzen zestien tot en met negentien van Daniël hoofdstuk elf worden de drie geografische gebieden van verovering weergegeven die het heidense Rome moest overwinnen om gevestigd te worden als het vierde koninkrijk van de Bijbelprofetie en als de koning van het noorden in het hoofdstuk. In vers zestien wordt de Romeinse generaal Pompejus aangeduid als degene die Syrië in 65 v.Chr. veroverde, en vervolgens Jeruzalem in 63 v.Chr. De verzen zeventien tot en met negentien duiden op de verovering van Egypte door Julius Caesar, het derde van de drie obstakels. De Slag bij Actium in 31 v.Chr. markeert het begin van de driehonderdzestig jaren waarin het heidense Rome oppermachtig zou heersen, ter vervulling van vers vierentwintig van Daniël hoofdstuk elf.

In verse twenty the reign of Augustus Caesar is marked, and in that history, Jesus was born. Then in verses twenty-one and twenty-two the wicked Tiberius Caesar’s reign is identified, thus marking the crucifixion of Christ. In verse twenty-three, the league which the Maccabean Jews entered into with pagan Rome is marked, and thus the flow of history that began in verse eleven is halted, and the historical narrative drops back to the period of 161 BC to 158 BC.

In vers twintig wordt de regering van Augustus Caesar aangeduid, en in die geschiedenis werd Jezus geboren. Vervolgens wordt in de verzen eenentwintig en tweeëntwintig de regering van de goddeloze Tiberius Caesar aangeduid, en daarmee wordt de kruisiging van Christus gemarkeerd. In vers drieëntwintig wordt het verbond aangeduid dat de Makkabese Joden met het heidense Rome aangingen, en aldus wordt de loop van de geschiedenis die in vers elf begon onderbroken, en valt het historische relaas terug naar de periode van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr.

Verse twenty-three represents the line of the Maccabees, and though it does not provide all the details of their prophetic line, the record of history does. In 217 BC, the Battle of Raphia took place, and in the aftermath a child king left Egypt vulnerable. As the Seleucid and Greek kings made plans to deal with the child king in the year 200 BC, Rome inserted itself into the history and became the defender of the Egyptian child king. In the same year the Battle of Panium took place. Then in 167 BC the guerilla warfare of the Maccabees, began.

Vers drieëntwintig vertegenwoordigt de lijn van de Makkabeeën, en hoewel hij niet alle bijzonderheden van hun profetische lijn verschaft, doet het geschiedkundige verslag dat wel. In 217 v.Chr. vond de Slag bij Raphia plaats, en in de nasleep daarvan maakte een kindkoning Egypte kwetsbaar. Terwijl de Seleucidische en Griekse koningen in het jaar 200 v.Chr. plannen maakten om met de kindkoning af te rekenen, mengde Rome zich in de geschiedenis en werd het de verdediger van de Egyptische kindkoning. In datzelfde jaar vond de Slag bij Panium plaats. Vervolgens begon in 167 v.Chr. de guerrillaoorlog van de Makkabeeën.

The Maccabean revolt began in Modein in 167 BC, and it consisted of the Maccabees not only engaging against the Seleucid Empire, but also engaging the Jews that they had determined were in alliance with the Seleucids. The revolt was religiously motivated, and it was carried out against an internal and external enemy. In 164 BC the Maccabees rededicated the temple, and this event is commemorated by the Jewish celebration of Hanukkah. In that year the infamous Antiochus Epiphanes died. Then from 161 BC to 158 BC the “league” of verse twenty-three was entered into with Rome.

De Makkabese opstand begon in Modeïn in 167 v.Chr., en zij bestond daarin dat de Makkabeeën niet alleen de strijd aangingen met het Seleucidische Rijk, maar ook met de Joden van wie zij hadden vastgesteld dat zij een bondgenootschap met de Seleuciden hadden gesloten. De opstand was religieus gemotiveerd en werd gevoerd tegen een interne en een externe vijand. In 164 v.Chr. wijdden de Makkabeeën de tempel opnieuw in, en deze gebeurtenis wordt herdacht in het Joodse feest van Chanoeka. In dat jaar stierf de beruchte Antiochus Epiphanes. Vervolgens werd van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. de „verbintenis” van vers drieëntwintig met Rome aangegaan.

The only direct reference to the Maccabees, their revolt and their league with Rome, is found in verse twenty-three, but the history of the dynasty, called the Hasmonean Dynasty began at Modein in 167 BC, and continued to the time of the cross. The final representatives of the Hasmonean Dynasty were the Pharisees of Christ’s time period. Therefore, there is a prophetic line of the history of apostate Judaism as represented by the Maccabees which began in 167 BC at the revolt of Modein, which ends in verses twenty-one and twenty-two when Jesus was crucified.

De enige directe verwijzing naar de Makkabeeën, hun opstand en hun verbond met Rome, wordt gevonden in vers drieëntwintig, maar de geschiedenis van de dynastie, genaamd de Hasmonese dynastie, begon in Modeïn in 167 v.Chr. en duurde voort tot de tijd van het kruis. De laatste vertegenwoordigers van de Hasmonese dynastie waren de Farizeeën uit de tijd van Christus. Daarom is er een profetische lijn in de geschiedenis van het afvallige jodendom, zoals vertegenwoordigd door de Makkabeeën, die begon in 167 v.Chr. bij de opstand van Modeïn en eindigt in verzen eenentwintig en tweeëntwintig, toen Jezus werd gekruisigd.

Their history reached a turning point in verse sixteen, when Rome, for the first time, through Pompey, conquered Jerusalem. His primary motivation for bringing the destruction upon Jerusalem at that time was a dispute among two factions of the Hasmonean Dynasty. From that point in time (63 BC), Judah was under Roman rule. The Hasmonean Dynasty of the Maccabees begins prophetically at the battle of Modein in 167 BC, then is placed under subjection to Rome in 63 BC. Soon after the beginning of that history the Maccabees initiated and entered into a league with Rome from 161 BC to 158 BC. They were in subjection to Rome from 63 BC until the cross and the ultimate destruction of Jerusalem in the year 70.

Hun geschiedenis bereikte een keerpunt in vers zestien, toen Rome, voor de eerste maal, door toedoen van Pompejus, Jeruzalem veroverde. Zijn voornaamste beweegreden om destijds het verderf over Jeruzalem te brengen, was een twist tussen twee facties van de Hasmonese dynastie. Vanaf dat tijdstip (63 v.Chr.) stond Juda onder Romeins gezag. De Hasmonese dynastie van de Makkabeeën begint profetisch bij de slag van Modiin in 167 v.Chr., en wordt vervolgens in 63 v.Chr. aan Rome onderworpen. Kort na het begin van die geschiedenis namen de Makkabeeën het initiatief tot en traden zij toe tot een verbond met Rome van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. Zij stonden onderworpen aan Rome vanaf 63 v.Chr. tot aan het kruis en de uiteindelijke verwoesting van Jeruzalem in het jaar 70.

The prophetic line of the Maccabees is the line of apostate Judaism, and it therefore typifies the line of apostate Protestantism. From the Battle of Panium until the Sunday law of verse sixteen the prophetic events of 200 BC, 167 BC, 164 BC, and the league from 161 BC to 158 BC will be repeated in the history of apostate Protestantism. These waymarks will occur in the history of the eighth president who is of the seven in advance of the Sunday law. 200 BC represents the external line of the Republican horn in relation to 167 BC, representing the internal line of the apostate Protestant horn.

De profetische lijn van de Makkabeeën is de lijn van het afvallige Jodendom, en zij is daarom een voorafbeelding van de lijn van het afvallige protestantisme. Vanaf de Slag bij Panium tot aan de zondagwet van vers zestien zullen de profetische gebeurtenissen van 200 v.Chr., 167 v.Chr., 164 v.Chr. en het verbond van 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. in de geschiedenis van het afvallige protestantisme worden herhaald. Deze wegmarkeringen zullen voorkomen in de geschiedenis van de achtste president, die uit de zeven is, voorafgaand aan de zondagwet. 200 v.Chr. vertegenwoordigt de uiterlijke lijn van de Republikeinse hoorn in verhouding tot 167 v.Chr., dat de innerlijke lijn van de afvallig-protestantse hoorn vertegenwoordigt.

These waymarks are essentially hidden within the historical line of the Hasmonean Dynasty, but none-the-less form part of the hidden history of verse forty of Daniel eleven. It is a line that is part of the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Deze wegmarkeringen liggen in wezen verborgen binnen de historische lijn van de Hasmonese dynastie, maar vormen niettemin een deel van de verborgen geschiedenis van vers veertig van Daniël elf. Het is een lijn die deel uitmaakt van „dat gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking heeft op de laatste dagen.”

The fact that Judaism celebrates Hanukkah in memory of the revolt of the Maccabees, does not define the Maccabees as righteous. Due to rebellion the shekinah never returned to the temple that was rebuilt after the captivity of seventy years. The final prophetic message came through Malachi roughly two centuries before the Maccabees. The history of the Maccabees identifies that they allowed their political leaders to also function as high priest, the very sin that the Egyptian Ptolemy attempted, and that King Uzziah also attempted. Tradition identifies that God intervened to prevent Ptolemy from the sacrilegious action, and God’s Word identifies directly that God did intervene when king Uzziah attempted to perform the work of the priest and king. The final fruit of their dynasty was the Pharisees. There is no reason to conclude the Maccabees were a symbol of righteousness, in spite of the historical reverence modern Judaism’s Jews may hold to.

Het feit dat het jodendom Chanoeka viert ter gedachtenis aan de opstand van de Makkabeeën, bestempelt de Makkabeeën niet als rechtvaardig. Wegens opstandigheid keerde de shekinah nooit terug naar de tempel die na de zeventigjarige gevangenschap werd herbouwd. De laatste profetische boodschap kwam door Maleachi, ongeveer twee eeuwen vóór de Makkabeeën. De geschiedenis van de Makkabeeën laat zien dat zij toelieten dat hun politieke leiders tevens als hogepriester fungeerden, juist die zonde waaraan de Egyptische Ptolemaeus zich trachtte te bezondigen en die ook koning Uzzia trachtte te begaan. De overlevering stelt dat God ingreep om Ptolemaeus van die heiligschennende daad te weerhouden, en Gods Woord vermeldt uitdrukkelijk dat God inderdaad ingreep toen koning Uzzia trachtte het ambt van priester en koning te vervullen. De uiteindelijke vrucht van hun dynastie waren de Farizeeën. Er is geen reden om te concluderen dat de Makkabeeën een symbool van rechtvaardigheid waren, ondanks de historische eerbied die de joden van het moderne jodendom hun mogelijk toedragen.

The Protestant reformation began in the time of Luther, and it was a progressive development. It was not a new tradition, for Jesus and His disciples were Protestants. It was an awakening to the darkness of the history where Luther and other reformers were awakened. The climax of that progressive reformation was the Millerite movement. God did not only need to awaken the early reformers to the sins of Babylon, but He intended to bring them into the full understanding of His law, and His work in the heavenly sanctuary. On April 19, 1844 the Protestants rejected the increasing light of the reformation and became apostate Protestantism.

De protestantse Reformatie begon in de tijd van Luther en was een voortschrijdende ontwikkeling. Zij was geen nieuwe traditie, want Jezus en Zijn discipelen waren protestanten. Zij was een ontwaken uit de duisternis van de geschiedenis, waarin Luther en andere hervormers werden gewekt. Het hoogtepunt van die voortschrijdende reformatie was de Millerietenbeweging. God hoefde niet alleen de vroege hervormers te wekken tot het besef van de zonden van Babylon, maar Hij was voornemens hen te brengen tot het volle begrip van Zijn wet en van Zijn werk in het hemelse heiligdom. Op 19 april 1844 verwierpen de protestanten het toenemende licht van de Reformatie en werden zij afvallig protestantisme.

The faithful Millerites then were “given the mantle” and directed into the Most Holy Place to finish the work to become mature Protestant Christians. In 1863 those who had been given the mantle, through disobedience, set aside the mantle of Protestantism, and took the mantle of Laodicea. In the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began twenty-two years after September 11, 2001, in 2023, the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that fill up the hidden history of verse forty of Daniel chapter eleven, which is the history from the collapse of the Soviet Union in 1989 unto the soon coming Sunday law. In doing this, He has unsealed the history of apostate Judaism as a symbol of apostate Protestantism.

De trouwe Millerieten werd toen „de mantel” gegeven en zij werden naar het Allerheiligste geleid om het werk te voltooien en tot rijpe protestantse christenen te worden. In 1863 legden degenen aan wie de mantel was gegeven, door ongehoorzaamheid, de mantel van het protestantisme af en namen de mantel van Laodicea aan. In de laatste periode van de verzegeling van de honderd vierenveertig duizend, die tweeëntwintig jaar na 11 september 2001, in 2023, begon, ontsluit de Leeuw uit de stam van Juda de waarheden die de verborgen geschiedenis van vers veertig van Daniël hoofdstuk elf aanvullen, welke de geschiedenis is vanaf de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 tot aan de spoedig komende zondagswet. Door dit te doen, heeft Hij de geschiedenis van het afvallige jodendom ontsloten als een symbool van het afvallige protestantisme.

Both lines of God’s apostate people, whether those of literal Judah or spiritual Judah (both glorious lands), end at the conquering of Jerusalem, the former in 63 BC, and the latter at the soon coming Sunday law. Both lines represent warfare that is motivated by misguided religious convictions. Both lines represent a warfare against the religious philosophies of Greece, and both lines end up with the apostates being in subjection to Rome. I identify the three battles of verse forty representing the collapse of the Soviet Union in 1989, the Ukraine War, and Panium at the Sunday law for the purpose of identifying a distinction between those three battles and the three world wars.

Beide lijnen van Gods afvallige volk, hetzij die van het letterlijke Juda of van het geestelijke Juda (beide heerlijke landen), eindigen bij de verovering van Jeruzalem, de eerste in 63 v.Chr. en de laatste bij de spoedig komende zondagswet. Beide lijnen vertegenwoordigen oorlogvoering die wordt gedreven door misleide religieuze overtuigingen. Beide lijnen vertegenwoordigen een oorlog tegen de religieuze filosofieën van Griekenland, en beide eindigen ermee dat de afvalligen aan Rome onderworpen zijn. Ik identificeer de drie veldslagen van vers veertig als een voorstelling van de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989, de oorlog in Oekraïne en Panium ten tijde van de zondagswet, met het doel een onderscheid aan te geven tussen die drie veldslagen en de drie wereldoorlogen.

“God’s word has given warning of the impending danger; let this be unheeded, and the Protestant world will learn what the purposes of Rome really are, only when it is too late to escape the snare. She is silently growing into power. Her doctrines are exerting their influence in legislative halls, in the churches, and in the hearts of men. She is piling up her lofty and massive structures in the secret recesses of which her former persecutions will be repeated. Stealthily and unsuspectedly she is strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike. All that she desires is vantage ground, and this is already being given her. We shall soon see and shall feel what the purpose of the Roman element is. Whoever shall believe and obey the word of God will thereby incur reproach and persecution.” The Great Controversy, 581.

„Gods woord heeft gewaarschuwd voor het naderende gevaar; indien daaraan geen gehoor wordt gegeven, zal de protestantse wereld pas begrijpen wat de bedoelingen van Rome werkelijk zijn, wanneer het te laat is om aan de strik te ontkomen. Zij groeit stilzwijgend uit tot macht. Haar leerstellingen oefenen hun invloed uit in wetgevende zalen, in de kerken en in de harten van mensen. Zij stapelt haar hoge en massieve bouwwerken op, in de verborgen ruimten waarvan haar vroegere vervolgingen zullen worden herhaald. Heimelijk en ongemerkt versterkt zij haar krachten om haar eigen doeleinden te bevorderen wanneer de tijd zal komen om toe te slaan. Alles wat zij verlangt, is een gunstige uitgangspositie, en die wordt haar reeds gegeven. Wij zullen spoedig zien en voelen wat het oogmerk van het roomsgezinde element is. Wie ook maar het woord van God zal geloven en gehoorzamen, zal daardoor smaad en vervolging op zich laden.” The Great Controversy, 581.

From verse ten, which identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, unto the Battle of Panium in verse fifteen, the papacy has been “strengthening her forces to further her own ends when the time shall come for her to strike.” These verses identify the prophetic circumstances that are the “snare” that has been prepared by the papacy, which will be impossible to “escape.” In the final engagement, represented by the Battle of Panium, the image of the beast will be formed in the United States. The formation of that image is the final test for God’s people of the last days.

Vanaf vers tien, dat de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 aanduidt, tot aan de Slag bij Panium in vers vijftien, is het pausdom bezig geweest „haar strijdkrachten te versterken om haar eigen doeleinden te bevorderen wanneer de tijd gekomen zal zijn om toe te slaan.” Deze verzen duiden de profetische omstandigheden aan die de „strik” vormen die door het pausdom is voorbereid, waaraan het onmogelijk zal zijn te „ontkomen”. In de laatste krachtmeting, voorgesteld door de Slag bij Panium, zal het beeld van het beest in de Verenigde Staten worden opgericht. De oprichting van dat beeld is de laatste beproeving voor Gods volk van de laatste dagen.

“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. … In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

“De Heer heeft mij duidelijk getoond dat het beeld van het beest gevormd zal worden voordat de genadetijd sluit; want het zal de grote beproeving zijn voor het volk van God, waardoor hun eeuwige bestemming zal worden beslist. … In Openbaring 13 wordt dit onderwerp duidelijk uiteengezet; [Openbaring 13:11–17, geciteerd].

“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

„Dit is de beproeving die het volk van God moet doorstaan voordat het wordt verzegeld. Allen die hun trouw aan God hebben bewezen door Zijn wet te onderhouden en te weigeren een valse sabbat te aanvaarden, zullen zich scharen onder de banier van de Heere God Jehova en zullen het zegel van de levende God ontvangen. Degenen die de waarheid van hemelse oorsprong prijsgeven en de zondagsabbat aannemen, zullen het merkteken van het beest ontvangen.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

The formation of the image of the beast is represented by the period when the league of Rome was entered into. The Protestant horn of the United States became the daughters of Rome in 1844, and the beginning of their history is repeated at the end of their history when they once again determine to imitate their mother.

De vorming van het beeld van het beest wordt voorgesteld door de periode waarin de verbintenis met Rome werd aangegaan. De protestantse hoorn van de Verenigde Staten werd in 1844 de dochters van Rome, en het begin van hun geschiedenis wordt herhaald aan het einde van hun geschiedenis, wanneer zij opnieuw besluiten hun moeder na te volgen.

“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.

„Ik zag dat het beest met de twee horens een drakenmond had, en dat zijn macht in zijn hoofd was, en dat het decreet uit zijn mond zou uitgaan. Toen zag ik de Moeder der Hoererijen; dat de moeder niet de dochters was, maar van hen afgescheiden en van hen onderscheiden. Zij heeft haar dag gehad, en die is voorbij, en haar dochters, de protestantse sekten, waren de volgenden die op het toneel zouden verschijnen en dezelfde gezindheid aan de dag zouden leggen als de moeder had toen zij de heiligen vervolgde. Ik zag dat, terwijl de moeder in macht was afgenomen, de dochters in kracht waren toegenomen, en dat zij weldra de macht zullen uitoefenen die eens door de moeder werd uitgeoefend.״

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.

„Ik zag dat de naamkerk en de naam-Adventisten ons, evenals Judas, aan de katholieken zouden verraden om hun invloed te verkrijgen teneinde tegen de waarheid op te treden. De heiligen zullen dan een onbekend volk zijn, weinig bekend bij de katholieken; maar de kerken en de naam-Adventisten die van ons geloof en onze gebruiken weten (want zij haatten ons vanwege de sabbat, omdat zij die niet konden weerleggen) zullen de heiligen verraden en hen bij de katholieken aangeven als degenen die de instellingen van het volk veronachtzamen; dat wil zeggen, dat zij de sabbat houden en de zondag veronachtzamen.״

“Then the Catholics bid the Protestants to go forward, and issue a decree that all who will not observe the first day of the week, instead of the seventh day, shall be slain. And the Catholics, whose numbers are large, will stand by the Protestants. The Catholics will give their power to the image of the beast. And the Protestants will work as their mother worked before them to destroy the saints. But before their decree bring or bear fruit, the saints will be delivered by the Voice of God.” Spalding and Magan, 1, 2.

“Dan gebieden de katholieken de protestanten voort te gaan, en vaardigen zij een decreet uit dat allen die niet de eerste dag van de week, in plaats van de zevende dag, zullen onderhouden, gedood zullen worden. En de katholieken, wier aantal groot is, zullen de protestanten terzijde staan. De katholieken zullen hun macht geven aan het beeld van het beest. En de protestanten zullen werken zoals hun moeder vóór hen heeft gewerkt om de heiligen te vernietigen. Maar voordat hun decreet vrucht zal voortbrengen of dragen, zullen de heiligen worden verlost door de Stem van God.” Spalding and Magan, 1, 2.

In the passage there are two groups of “nominal,” which means “in name only,” that betray God’s faithful ones to the Catholics. Ellen White’s understanding of nominal churches and nominal Adventists is different than what they actually represent in the last days, for her understanding of a “nominal Adventist,” would have represented a Christian who professed to believe in the return of Christ. But the prophets speak more for the last days, than the days in which they lived, and a “nominal Adventist,” in the last days represents the Laodicean Seventh-day Adventist church, and the nominal churches are the descendants of those who became the daughters of Rome in 1844.

In het gedeelte zijn er twee groepen „naamchristenen”, wat „slechts in naam” betekent, die Gods getrouwen aan de katholieken verraden. Ellen Whites begrip van naamkerken en nominale adventisten verschilt van wat zij in de laatste dagen daadwerkelijk vertegenwoordigen; want volgens haar begrip zou een „nominale adventist” een christen hebben voorgesteld die beleed in de wederkomst van Christus te geloven. Maar de profeten spreken meer voor de laatste dagen dan voor de dagen waarin zij leefden, en een „nominale adventist” vertegenwoordigt in de laatste dagen de Laodiceese Kerk der Zevende-dags Adventisten, en de naamkerken zijn de nakomelingen van hen die in 1844 de dochters van Rome werden.

Seventh-day Adventists will hate the “obscure people,” who are God’s true representatives for they “cannot refute the Sabbath truth,” which represents the Sabbath of the land resting. The Seventh-day Adventist church professes to uphold the seventh-day as the day of worship, but in the last days the Sabbath they can not refute is the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which was the first foundational truth they rejected in 1863.

Zevendedagsadventisten zullen het „obscure volk” haten, dat Gods ware vertegenwoordigers zijn, want zij „kunnen de sabbatwaarheid niet weerleggen”, die de sabbat van de rust van het land vertegenwoordigt. De Kerk van de Zevendedagsadventisten belijdt de zevende dag te handhaven als de dag van aanbidding, maar in de laatste dagen is de sabbat die zij niet kunnen weerleggen de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, die de eerste fundamentele waarheid was die zij in 1863 verwierpen.

The passage that we are now addressing is identifying the prophetic dynamics associated with the history that begins at the soon coming Sunday law, but the final testing history that follows the Sunday law is first accomplished within the United States. At the Sunday law the United States will force the entire world to erect an image to the beast, but before they accomplish that work, they will have erected an image to the beast in the United States.

De passage die wij nu behandelen, identificeert de profetische dynamiek die samenhangt met de geschiedenis die aanvangt bij de spoedig komende zondagswet, maar de uiteindelijke beproevingsgeschiedenis die op de zondagswet volgt, wordt eerst binnen de Verenigde Staten voltrokken. Bij de zondagswet zullen de Verenigde Staten de gehele wereld dwingen een beeld voor het beest op te richten, maar voordat zij dat werk volbrengen, zullen zij in de Verenigde Staten een beeld voor het beest hebben opgericht.

“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

„Wanneer Amerika, het land van godsdienstvrijheid, zich met het pausdom zal verenigen om het geweten te dwingen en de mensen te verplichten de valse sabbat te eren, zullen de mensen in elk land op de gehele aardbol ertoe worden gebracht haar voorbeeld te volgen.” Testimonies, deel 6, 18.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

“Buitenlandse naties zullen het voorbeeld van de Verenigde Staten volgen. Hoewel zij het voortouw neemt, zal toch dezelfde crisis over ons volk komen in alle delen van de wereld.” Testimonies, deel 6, 395.

The great test for the people of God, occurs before the Sunday law, for at the Sunday law probation closes for Seventh-day Adventists. The test is represented as the formation of the image of the beast, and the image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Just as the Protestants became a daughter of Rome in 1844, and a daughter is the image of her mother, the apostate Protestants will accomplish a parallel work in the last days, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

De grote beproeving voor het volk van God vindt plaats vóór de zondagwet, want bij de zondagwet wordt de genadetijd voor Zevende-dags Adventisten gesloten. De beproeving wordt voorgesteld als de vorming van het beeld van het beest, en het beeld van het beest is de vereniging van kerk en staat, waarbij de kerk de verhouding beheerst. Evenals de protestanten in 1844 een dochter van Rome werden, en een dochter het beeld van haar moeder is, zo zullen de afvallige protestanten in de laatste dagen een parallel werk volbrengen, want Jezus illustreert altijd het einde van een zaak met het begin van een zaak.

The history represented by the “league” of verse twenty-three of Daniel chapter eleven, represented a professed apostate people of the glorious land reaching out to form a union with Rome. 161 BC to 158 BC represents the formation of the image of the beast that culminates at the Sunday law.

De geschiedenis die wordt voorgesteld door het „verbond” van vers drieëntwintig van Daniël hoofdstuk elf, stelde een belijdend afvallig volk van het heerlijke land voor dat de hand uitstak om een verbintenis met Rome te vormen. 161 v.Chr. tot 158 v.Chr. stelt de vorming van het beeld van het beest voor, die culmineert in de zondagswet.

We will continue this study in the next article.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

“Maar wat is het ‘beeld voor het beest’? en hoe moet het worden gevormd? Het beeld wordt gemaakt door het beest met de twee horens, en is een beeld voor het beest. Het wordt ook een beeld van het beest genoemd. Om dan te leren hoe het beeld eruitziet en hoe het moet worden gevormd, moeten wij de kenmerken van het beest zelf bestuderen — het pausdom.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

„Toen de vroege kerk verdorven raakte doordat zij afweek van de eenvoud van het evangelie en heidense riten en gebruiken aannam, verloor zij de Geest en kracht van God; en om de gewetens van het volk te beheersen, zocht zij de steun van de wereldlijke macht. Het gevolg was het pausdom, een kerk die de macht van de staat beheerste en die aanwendde ter bevordering van haar eigen doeleinden, in het bijzonder voor de bestraffing van ‘ketterij’. Opdat de Verenigde Staten een beeld van het beest zouden vormen, moet de godsdienstige macht zodanig de burgerlijke overheid beheersen dat ook het gezag van de staat door de kerk zal worden aangewend om haar eigen doeleinden te verwezenlijken.” The Great Controversy, 443.