The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Wij stellen nu vast dat een van de gebeurtenissen die door de zeven donderslagen worden voorgesteld, het werk van Christus is om Zijn volk ten tweeden male te vergaderen, waarmee Hij in juli 2023 is begonnen. De Milleritische geschiedenis wijst uit dat dit werk wordt volbracht tegen de achtergrond van de oorlogvoering van de islam als decor van de boodschap.

De boodschap is de Openbaring van Jezus Christus, die juist vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld, maar die boodschap wordt gedragen door (geplaatst binnen de context van) de boodschap van het derde wee. Juist op het ogenblik dat de Heer in 1849 voor de tweede maal Zijn hand uitstrekte, gaf zuster White commentaar op het schudden van de toornige volken, hetgeen een symbool is van de islam.

De historici bevestigen dat hetgeen in 1848 de naties van Europa deed beven, de activiteiten van de legers van de islam waren, want profetisch worden zij gesymboliseerd als de macht die de naties toornig maakt. In het eerste getuigenis van de Heere, toen Hij voor de tweede maal Zijn hand uitstrekte in de geschiedenis van 1840 tot 1844, bereikte de boodschap van de Middernachtsroep de kampbijeenkomst te Exeter. Van daaruit tot 22 oktober 1844 overspoelde de boodschap de oostkust van de Verenigde Staten als een vloedgolf. Die beweging was voorafgeschaduwd door Christus’ triomfantelijke intocht in Jeruzalem, en het was een ezel die Christus Jeruzalem binnen droeg.

De boodschap van de Middernachtsroep vertegenwoordigt de gehele profetische boodschap van de Openbaring van Jezus Christus, maar die Openbaring wordt geplaatst binnen de context van de islam van de derde wee, die de volken vertoornt, want het is de islam die de boodschap draagt die de Openbaring van Jezus Christus is. Jezus is de Leeuw uit de stam van Juda, en Hij is verbonden aan de boodschap van de „ezel”.

Het is door Juda dat „de verzameling van het volk” tot stand wordt gebracht. Christus, als Juda, is ook de „Wijnstok”, en de „edele wijnstok” is gebonden aan het „veulen van een ezelin”. Zijn „klederen” worden gewassen in „wijn”, hetgeen „het bloed der druiven” was. Christus begon Zijn bloed te vergieten in Gethsémané, toen Hij bloed zweette, en Gethsémané betekent de „olijfpers”. Van Gethsémané tot aan het kruis vergoot Hij Zijn kostbaar bloed om alle mensen tot Zich te vergaderen.

Christus’ werk om alle mensen tot Zich te trekken is een proces in twee stappen, want Hij vergadert eerst de „verdrevenen van Israël” en gebruikt hen vervolgens als een banier om Zijn andere kudde te trekken.

De honderdvierenveertigduizend zijn de „schapen” die Hem kennen. De „andere schapen” zijn Zijn kudde die uit Babylon uitkomt wanneer zij het banier zien en horen. Voordat Hij Zijn banier verheft, die Zijn schapen zijn, vergadert Hij hen eerst voor de tweede maal. Die lijn van de heilige geschiedenis stemt overeen met de verzen dertien tot en met vijftien van Daniël hoofdstuk elf, en is derhalve in overeenstemming met de verborgen geschiedenis van vers veertig. Zij vertegenwoordigt de lijn van de ware protestantse hoorn die verloopt binnen de geschiedenis van de afvallige protestantse hoorn, de afvallige republikeinse hoorn en de komst van de hoer van Tyrus, vlak vóór de zondagswet van vers eenenveertig. De lijn van de ware protestantse hoorn vertegenwoordigt zowel de geschiedenis alsook de boodschap waarin de honderdvierenveertigduizend worden verzegeld.

De „verstotenen van Israël” vertegenwoordigen een lijn in tegenstelling tot de „vergadering der spotters”, zoals Jeremia hen aanduidt, of zoals de „synagoge van Satan”, zoals Johannes hen aanduidt in Openbaring, hoofdstukken twee en drie, waar de gemeenten van Smyrna en Filadelfia worden aangesproken. De Filadelfiërs vertegenwoordigen de „honderdvierenveertigduizend” van Openbaring, hoofdstuk zeven, en Smyrna is „de grote schare” van hetzelfde hoofdstuk, die niet geteld kan worden. De twee klassen van verlosten in de laatste dagen zijn in strijd met hen die liegen en die in de synagoge van Satan zijn, en beweren dat zij Gods volk zijn, want zij zeggen dat zij Joden zijn.

De lijn van de ware protestantse hoorn bestaat uit de controverse die er bestaat tussen henzelf en het vroegere verbondsvolk dat dan wordt voorbijgegaan. In dezelfde geschiedenis verkeren de getrouwen ook in controverse met de lijn van het afvallige protestantisme en het katholicisme. Die drie religieuze entiteiten vertegenwoordigen de draak, het beest en de valse profeet op microniveau binnen de lijn van de ware protestantse hoorn.

Wij hebben deze passage eerder behandeld en daarbij vastgesteld dat de uitdrukking „naamkerk” en de uitdrukking „naam-adventist” een andere betekenis en toepassing zouden hebben gehad toen Zuster White deze woorden neerschreef. Toch spraken de profeten meer voor de laatste dagen dan voor hun eigen geschiedenis; daarom zou in deze passage de naamkerk in de laatste dagen het afvallige protestantisme zijn. Het woord „nominaal” betekent „alleen in naam”.

De zogenoemde protestantse kerk hield in 1844 op tegen Rome te protesteren, toen zij in opstand kwam tegen het door het geloof binnengaan in het Heilige der Heiligen, waar zij had kunnen erkennen dat de sabbat van de zevende dag de juiste dag van eredienst is. In plaats daarvan behield zij de aanbidding van de zon, wat het merkteken van het katholicisme is. Het is onmogelijk tegen Rome te „protesteren”, wat de enige betekenis is van het woord „protestants”, indien men haar symbool van gezag heeft aanvaard, dat de Roomse kerk herhaaldelijk heeft aangewezen als haar gezag om in de Bijbel de dag van eredienst te veranderen van de sabbat van de zevende dag in de zondag.

„Naamadventisten” zijn zij die belijden Zevendedagsadventisten te zijn, maar zij worden ook aangeduid als Judas, het symbool van een discipel die zijn belijdenis heeft verraden. De nominale Zevendedagsadventkerk zal de „heiligen” haten, en die heiligen „zullen” dan „een onaanzienlijk volk” zijn. Zij haten de onaanzienlijke heiligen „vanwege de sabbat”, een waarheid die zij niet kunnen „weerleggen”. De sabbatswaarheid in de geschiedenis van Zuster White was de sabbat van de zevende dag, maar zij is een type van de sabbatswaarheid van de laatste dagen, die niet weerlegd kan worden, en dat is de leer die voor het eerst door het Laodicese Zevendedagsadventisme werd verworpen in hun opstand in 1863. Die leer was de eerste fundamentele waarheid die door William Miller werd ontdekt, en zij vertegenwoordigt de fundamentele waarheden van het adventisme waarin de naamadventisten weigeren te wandelen, zoals voorgesteld door Jeremia’s oude paden. Die sabbatswaarheid is de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

De lijn van het ware protestantisme, bestaande uit Filadelfia en Smyrna, wordt verraden door hen die door Judas worden voorgesteld. Judas verbond zich ertoe Jezus driemaal te verraden en identificeert daarmee een voortschrijdend verraad dat aan het kruis voorafging en daar zijn voltooiing vond. Vers zestien van Daniël elf stelt de zondagswet voor, die door het kruis werd voorgesteld als type. Daarom wordt in de verzen die voorafgaan aan de zondagswet van vers zestien, die tevens de zondagswet van vers eenenveertig is, een drievoudig verraad over de heiligen van de laatste dagen gebracht. Het verraad vindt plaats gedurende de periode waarin de Heer Zijn banier van de laatste dagen voor de tweede maal bijeenvergadert.

Jesaja duidt in vers tien de historische setting van deze passage aan met de uitdrukking „te dien dage”. Die „dag” is derhalve reeds aangeduid in de verzen die aan vers tien voorafgaan. Wanneer wij dit specifieke profetische betoog terugvolgen tot een verwijzing die ons in staat stelt vast te stellen wanneer „die dag” is, komen wij uit bij vers één van hoofdstuk tien.

Zuster White identificeert het „onrechtvaardige besluit” van dit vers als de spoedig komende zondagwet:

De context van de tweede maal dat de Heer Zijn volk bijeenvergadert, wordt geplaatst in de geschiedenis van de naderende crisis van de zondagwet, want in vers twaalf van hoofdstuk tien spreekt Jesaja over het feit dat de Heer een werk onder Zijn volk voleindigt voordat Hij Zijn uitvoerend oordeel brengt bij het onrechtvaardige decreet, dat de zondagwet is.

Het „werk over Sion en over Jeruzalem”, dat de Heer „volbrengt” voordat de bestraffing van het pausdom aanvangt bij de zondagswet, is de verzegeling van de honderdvierenvierenveertigduizend. In Ezechiël hoofdstuk negen gaat de man met de schrijversinktpot door Jeruzalem en brengt een teken aan op hen „die zuchten en jammeren over al de gruwelen die in het land” en in de kerk gedaan worden. Dat werk omvat het proces waarin de Heer de verdrevenen van Israël ten tweeden male bijeenverzamelt. Hij verzamelt hen uit de vier hoeken der aarde, en de „vier hoeken der aarde” worden voorgesteld door acht geografische gebieden. Acht is het symbool van het beproevingsproces van het beeld van het beest, en identificeert aldus dat de uiteindelijke vergadering van hen die het banier zouden zijn, plaatsvindt gedurende de periode waarin de beproeving van het beeld van het beest op aarde wordt voltrokken.

De eenheid die wordt voorgesteld door „Efraïm” dat „Juda niet benijdt, en Juda” dat „Efraïm niet benauwt”, vindt plaats wanneer de tegenstanders van Juda worden afgesneden. Profetisch gezien worden de vroegere verbondsgenoten, voorgesteld door Judas, of de synagoge van Satan, of de vergadering der spotters, of de protestanten van de Milleritische geschiedenis, of de Joden van Christus’ geschiedenis, „afgesneden” bij de eerste teleurstelling. Wanneer Jeremia juist die geschiedenis voorstelt, werd hem opgedragen dat hij nooit kon terugkeren tot de vergadering der spotters, hoewel zij tot hem konden terugkeren als zij verkozen zich te bekeren.

Vanaf 18 juli 2020 tot aan de zondagswet vergadert de Heer Zijn volk van de laatste dagen voor de tweede maal. Hij vergadert hen uit de gehele wereld, gedurende een periode waarin Hij Zijn gehele werk aan Juda en Jeruzalem voltooit. In die verzegelingstijd zal Gods volk van de laatste dagen obscuur zijn, maar niettemin geconfronteerd worden met een drievoudige verbintenis die zich tegen hun werk verzet.

Het katholicisme is het beest van de drievoudige unie, en een van haar dochters is de klasse die Zuster White aanduidt als de naamkerk. Zij vertegenwoordigen de valse profeet. De nominale Laodiceaanse adventisten, voorgesteld door Judas, zijn in deze voorstelling de draak. De opstand van 1863 werd voorafgebeeld door de opstand van het oude Israël bij het eerste Kades, toen zij ervoor kozen de boodschap van Jozua en Kaleb te verwerpen en naar Egypte terug te keren. Egypte is een symbool van de draak.

De opstand bij Kades vertegenwoordigde de tiende beproeving in een beproevingsproces dat de verwerping en de dood teweegbracht van het uitverkoren volk dat uit Egypte was geleid, en was een voorafbeelding van de laatste beproeving van een beproevingsproces dat op 22 oktober 1844 over het Filadelfische Milleritische adventisme werd gebracht en werd voltooid met de opstand van 1863. Aan het uiterste einde van de geschiedenis van het oude Israël riepen de Joden: “Weg met Hem, weg met Hem, kruisig Hem.” Pilatus zeide tot hen: “Zal ik uw Koning kruisigen?” De overpriesters antwoordden: “Wij hebben geen koning dan de keizer.” In de eerste opstand en de laatste opstand verkoos het voormalige bondsvolk een symbool van de draak (Egypte en het heidense Rome) als zijn koning te erkennen.

Op 18 juli 2020 werden de „tegenstanders van Juda” „afgesneden” en werd de tempel van de honderdvierenveertigduizend opgericht. Het enige wat nog overbleef, was dat de tempel gereinigd zou worden, voorafgaand aan het plotseling komen van de Boodschapper van het Verbond tot Zijn tempel. De tempel van de Milleritische geschiedenis werd in zesenveertig jaar opgericht, van 1798 tot 1844. Bij de eerste teleurstelling van 19 april 1844 werden de protestanten afgesneden en werden zij deel van de synagoge van Satan, de vergadering van spotters, een dochter van Rome. Vanaf dat moment tot 22 oktober 1844 vond een reinigingsproces plaats, voorafgaand aan het feit dat de getrouwen Christus volgden in het Allerheiligste, opdat Hij het werk zou volbrengen Zijn Goddelijkheid met hun menselijkheid te verenigen.

De geschiedenis van de ware protestantse hoorn, die vlak vóór het onrechtvaardige decreet ten tweeden male wordt vergaderd, opdat zij het vaandel zouden zijn dat God gebruikt om Zijn andere kudde uit Babylon te roepen, voltrekt zich in dezelfde periode waarin de afvallige Republikeinse en protestantse horens zich met elkaar verenigen en geestelijke hoererij bedrijven, en aldus één vlees, of één tempel, worden, hetgeen het beeld van het beest is. Gods tempel vormt tegelijkertijd het beeld van Christus.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.