The Book of Daniel - Number Two-Hundred

En te dien dage zal er een wortel van Isaï zijn, die zal staan tot een banier der volken; naar Hem zullen de heidenen vragen; en Zijn rust zal heerlijk zijn. En het zal geschieden te dien dage, dat de Heere voor de tweede maal Zijn hand zal uitstrekken om het overblijfsel van Zijn volk, dat overgebleven zal zijn, weder te verwerven uit Assyrië, uit Egypte, uit Pathros, uit Cusj, uit Elam, uit Sinear, uit Hamath en uit de eilanden der zee. En Hij zal een banier oprichten voor de volken, en de verdrevenen van Israël verzamelen, en de verstrooiden van Juda bijeenbrengen van de vier hoeken der aarde. Ook zal de afgunst van Efraïm wijken, en de tegenstanders van Juda zullen uitgeroeid worden; Efraïm zal Juda niet benijden, en Juda zal Efraïm niet benauwen. Jesaja 11:10–13.

“Beproevingen zullen over Gods volk komen en het onkruid zal van de tarwe worden gescheiden. Maar laat Efraïm Juda niet langer benijden, en Juda zal Efraïm niet meer benauwen. Vriendelijke, tedere, medelevende woorden zullen uit geheiligde harten en van geheiligde lippen voortvloeien. Het is wezenlijk dat wij verenigd zijn, en indien wij allen de zachtmoedigheid en de nederigheid van Christus zoeken, zullen wij de gezindheid van Christus hebben, en zal er eenheid van geest zijn.” Review and Herald, 19 maart 1895.

“Maar in de periode van twijfel en onzekerheid die op de teleurstelling volgde, gaven velen van de adventgelovigen hun geloof prijs. Er ontstonden onenigheid en verdeeldheid.... Zo werd het werk belemmerd en bleef de wereld in duisternis achter. Indien het gehele adventistische lichaam zich had verenigd op de geboden van God en het geloof van Jezus, hoe geheel anders zou onze geschiedenis zijn geweest!”

„Het was niet de wil van God dat de komst van Christus aldus vertraagd zou worden. God had niet beschikt dat Zijn volk, Israël, veertig jaar in de woestijn zou rondzwerven. Hij beloofde hen rechtstreeks naar het land Kanaän te leiden en hen daar te vestigen als een heilig, gezond en gelukkig volk. Maar zij aan wie het eerst verkondigd werd, gingen niet in ‘vanwege ongeloof’ (Hebreeën 3:19). Hun harten waren vervuld van gemor, opstand en haat, en Hij kon Zijn verbond met hen niet vervullen.

“Veertig jaar lang hebben ongeloof, gemor en opstand het oude Israël buiten het land Kanaän gehouden. Dezelfde zonden hebben de intocht van het hedendaagse Israël in het hemelse Kanaän vertraagd. In geen van beide gevallen lag de schuld bij de beloften van God. Het zijn het ongeloof, de wereldsgezindheid, het gebrek aan toewijding en de twist onder de belijdende kinderen van de Heer geweest die ons zoveel jaren in deze wereld van zonde en droefenis hebben gehouden.” Selected Messages, boek 1, 68, 69.

En toen de sabbatdag gekomen was, begon Hij in de synagoge te onderwijzen; en velen die Hem hoorden, waren verbaasd en zeiden: Vanwaar heeft deze man deze dingen? En wat is dit voor wijsheid die Hem gegeven is, dat zelfs zulke machtige werken door Zijn handen worden verricht? Markus 6:2.

Wiens wan in zijn hand is, en Hij zal zijn dorsvloer grondig reinigen en zijn tarwe in de schuur bijeenbrengen; maar het kaf zal Hij verbranden met onuitblusselijk vuur. Mattheüs 3:12.

En ik zag een andere machtige engel neerdalen uit de hemel, bekleed met een wolk; en een regenboog was boven zijn hoofd, en zijn aangezicht was als de zon, en zijn voeten als zuilen van vuur. En hij had in zijn hand een geopend boekje; en hij zette zijn rechtervoet op de zee, en zijn linkervoet op de aarde. Openbaring 10:1, 2.

„Ik heb gezien dat de kaart van 1843 door de hand van de Heere werd geleid, en dat zij niet veranderd mocht worden; dat de cijfers waren zoals Hij ze hebben wilde; dat Zijn hand erover was en een vergissing in enkele van de cijfers verborg, zodat niemand die kon zien, totdat Zijn hand werd weggenomen.” Early Writings, 74.

“Die getrouwen, teleurgestelde mensen, die niet konden begrijpen waarom hun Heer niet kwam, werden niet in duisternis gelaten. Opnieuw werden zij tot hun Bijbels geleid om de profetische perioden te onderzoeken. De hand des Heren werd van de cijfers weggenomen, en de vergissing werd verklaard. Zij zagen dat de profetische perioden reikten tot 1844, en dat hetzelfde bewijs dat zij hadden aangevoerd om aan te tonen dat de profetische perioden in 1843 eindigden, bewees dat zij in 1844 zouden eindigen.” Early Writings, 237.

En de engel die ik zag staan op de zee en op de aarde, hief zijn hand op naar de hemel, en zwoer bij Hem die leeft in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en hetgeen daarin is, en de aarde en hetgeen daarop is, en de zee en hetgeen daarin is, dat er geen tijd meer zijn zou. Openbaring 10:5, 6.

Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop; indien iemand Mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal tot hem inkomen en met hem avondmaal houden, en hij met Mij. Openbaring 3:20.

“Indien de adventisten na de grote teleurstelling in 1844 aan hun geloof hadden vastgehouden en eendrachtig waren voortgegaan in de zich openbarende voorzienigheid van God, de boodschap van de derde engel hadden aangenomen en haar in de kracht van de Heilige Geest aan de wereld hadden verkondigd, dan zouden zij het heil van God hebben gezien; de Heere zou krachtig met hun inspanningen hebben gewerkt, het werk zou zijn voltooid, en Christus zou reeds lang geleden zijn gekomen om Zijn volk tot hun beloning te ontvangen. Maar in de periode van twijfel en onzekerheid die op de teleurstelling volgde, gaven velen van de adventgelovigen hun geloof prijs.... Zo werd het werk belemmerd en werd de wereld in duisternis gelaten. Indien het gehele adventistische lichaam zich had verenigd op de geboden van God en het geloof van Jezus, hoe geheel anders zou onze geschiedenis zijn geweest!” Evangelism, 695.

“23 september toonde de Heer mij dat Hij voor de tweede maal zijn hand had uitgestrekt om het overblijfsel van zijn volk terug te winnen, en dat de inspanningen in deze tijd van vergadering verdubbeld moesten worden. In de tijd van verstrooiing werd Israël geslagen en verscheurd; maar nu, in de tijd van vergadering, zal God zijn volk genezen en verbinden. In de verstrooiing hadden pogingen om de waarheid te verspreiden slechts weinig uitwerking, brachten weinig of niets tot stand; maar in de vergadering, wanneer God zijn hand heeft uitgestrekt om zijn volk te vergaderen, zullen pogingen om de waarheid te verspreiden het beoogde uitwerksel hebben. Allen behoren eensgezind en ijverig te zijn in het werk. Ik zag dat het een schande was wanneer iemand naar de verstrooiing verwees om voorbeelden te vinden die ons nu in de vergadering zouden moeten leiden; want als God nu niet meer voor ons doet dan Hij toen deed, zou Israël nooit vergaderd worden. Het is even noodzakelijk dat de waarheid in een blad wordt gepubliceerd als dat zij wordt gepredikt.” Review and Herald, 1 november 1850.

“Zullen de kerken acht slaan op de boodschap aan Laodicea? Zullen zij zich bekeren, of zullen zij, niettegenstaande de allerplechtigste boodschap van waarheid — de boodschap van de derde engel — aan de wereld wordt verkondigd, voortgaan in de zonde? Dit is de laatste boodschap van barmhartigheid, de laatste waarschuwing aan een gevallen wereld. Indien de gemeente van God lauw wordt, staat zij niet meer in de gunst van God dan de kerken die worden voorgesteld als gevallen en geworden tot een woonplaats der duivelen, en een schuilplaats van elke onreine geest, en een kooi van elke onreine en hatelijke vogel. Degenen die gelegenheid hebben gehad de waarheid te horen en aan te nemen en die zich hebben aangesloten bij de Kerk der Zevende-dags Adventisten, zich noemende Gods gebodenhoudend volk, en toch niet meer geestelijke kracht en toewijding aan God bezitten dan de naamkerken, zullen evenzeer de plagen van God ontvangen als de kerken die zich verzetten tegen de wet van God. Alleen zij die door de waarheid geheiligd zijn, zullen het koninklijk huisgezin vormen in de hemelse woningen die Christus is heengegaan om te bereiden voor hen die Hem liefhebben en Zijn geboden bewaren.

“‘Wie zegt: Ik ken Hem, en Zijn geboden niet bewaart, is een leugenaar, en in hem is de waarheid niet’ [1 Johannes 2:4]. Dit omvat allen die beweren kennis van God te hebben en Zijn geboden te bewaren, maar die dit niet door goede werken openbaren. Zij zullen ontvangen naar hun daden. ‘Een ieder die in Hem blijft, zondigt niet; een ieder die zondigt, heeft Hem niet gezien en heeft Hem niet gekend’ [1 Johannes 3:6]. Dit is gericht tot alle gemeenteleden, met inbegrip van de leden van de Zevende-dags Adventkerken. ‘Kinderkens, laat niemand u verleiden. Wie de rechtvaardigheid doet, is rechtvaardig, gelijk Hij rechtvaardig is. Wie de zonde doet, is uit de duivel; want de duivel zondigt van den beginne. Hiertoe is de Zoon van God geopenbaard, opdat Hij de werken van den duivel verbreken zou. Een ieder die uit God geboren is, doet de zonde niet, want Zijn zaad blijft in hem; en hij kan niet zondigen, omdat hij uit God geboren is. Hierin zijn de kinderen Gods en de kinderen des duivels openbaar: een ieder die de rechtvaardigheid niet doet, is niet uit God, evenmin als hij die zijn broeder niet liefheeft’ [1 Johannes 3:7–10].”

‘Allen die beweren sabbatvierende adventisten te zijn, en toch in zonde volharden, zijn leugenaars in Gods oog. Hun zondige levenswandel werkt het werk van God tegen. Zij leiden anderen tot zonde. Het woord komt van God tot ieder lid van onze gemeenten: “En maakt rechte paden voor uw voeten, opdat niet hetgeen kreupel is uit het spoor geraakt, maar veeleer genezen wordt. Jaagt de vrede na met allen, en de heiligmaking, zonder welke niemand de Heere zal zien; en ziet daarbij nauwlettend toe dat niemand de genade van God mist; dat geen wortel van bitterheid opschiet en onrust veroorzaakt, en daardoor velen besmet worden; dat er niemand zij die een hoereerder is of een onheilig mens, zoals Ezau, die voor één spijze zijn eerstgeboorterecht verkocht. Want gij weet dat hij ook daarna, toen hij de zegen wilde beërven, verworpen werd; want hij vond geen plaats voor bekering, hoewel hij die onder tranen vurig zocht” [Hebreeën 12:13–17].’

„Dit is van toepassing op velen die beweren de waarheid te geloven. In plaats van hun wellustige praktijken op te geven, gaan zij voort op een verkeerde weg van opvoeding onder Satans bedrieglijke sofisterij. De zonde wordt niet onderkend als zondig. Hun gewetens zelf zijn bevlekt, hun harten zijn verdorven, zelfs hun gedachten zijn voortdurend verdorven. Satan gebruikt hen als lokmiddelen om zielen te verlokken tot onreine praktijken die het gehele wezen verontreinigen. ‘Hij die de wet van Mozes [die de wet van God was] verachtte, stierf zonder barmhartigheid op het getuigenis van twee of drie getuigen; hoeveel zwaarder straf, meent gij, zal hij waard geacht worden die de Zoon van God met voeten heeft getreden en het bloed van het verbond, waardoor hij geheiligd was, onrein heeft geacht en de Geest der genade heeft gesmaad? Want wij kennen Hem Die gezegd heeft: Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden, spreekt de Heere. En wederom: De Heere zal Zijn volk oordelen. Vreselijk is het te vallen in de handen van de levende God’ [Hebreeën 10:28–31].” Manuscript Releases, deel 19, 176, 177.