The Book of Daniel - Number Twenty

Zuster White geeft vaak aan dat de profetische lessen die begrepen moeten worden, worden uitgebeeld in de opkomst en de ondergang van koninkrijken.

De „opkomst en ondergang” van de koninkrijken die in de boeken Daniël en Openbaring worden voorgesteld, vormen het brandpunt van een juiste benadering van de studie der profetie. De val van Babylon wordt getypeerd door de val van Nimrods Babel in Genesis elf. Vervolgens valt Babylon in Daniël hoofdstuk vijf opnieuw. De geschiedenis van het pausdom, van zijn opkomst tot macht in het jaar 538 en zijn daaropvolgende val in 1798, typeert eveneens de uiteindelijke val van Babylon, want de pauselijke macht is profetisch het geestelijke Babylon. Het pausdom viel in 1798, en Openbaring hoofdstuk achttien schetst zijn uiteindelijke val. In Daniël hoofdstuk elf, vers vijfenveertig, komt het pausdom, daar voorgesteld als de koning van het noorden, tot zijn einde, zonder dat iemand hem helpt. Dit vindt plaats wanneer de genadetijd sluit, want vers vijfenveertig van hoofdstuk elf en vers één van hoofdstuk twaalf stellen dezelfde geschiedenis voor.

De boodschap van de tweede engel is gegrond op het feit dat Babylon tweemaal is gevallen. Het letterlijke Babylon, vertegenwoordigd door Nimrod en Belsazar, viel tweemaal, en het geestelijke Babylon viel in 1798 en doet dit opnieuw wanneer de genadetijd voor de mensheid wordt afgesloten.

De herhaling van de val van Babylon in de boodschap van de tweede engel verschaft de profetische rechtvaardiging om de verdubbeling van woorden en uitdrukkingen binnen de Schrift te identificeren als een symbool van de gecombineerde boodschappen van de tweede engel en de Middernachtsroep. Zij bevestigt tevens het beginsel dat door Zuster White is aangeduid, namelijk dat de studie van profetie gebaseerd is op de opkomst en ondergang van de koninkrijken die in de boeken Daniël en Openbaring worden voorgesteld. Zij illustreert het concept dat, om de val van Babylon te begrijpen, de student van de profetie alle vallen van Babylon, „regel op regel”, moet samenbrengen om de juiste profetische boodschap van de uiteindelijke val van Babylon vast te stellen.

Dat Babylon tweemaal valt in de boodschap van de tweede engel, is gebaseerd op de profetische regel die vaststelt dat waarheid bevestigd wordt op het getuigenis van twee getuigen. De verdubbeling van Babylons val binnen de boodschap vertegenwoordigt de profetische methodologie die in de Bijbel wordt aangeduid als de late regen. Die heilige methodologie, die de late regen is, is de toepassing van het samenbrengen van verschillende profetische lijnen, „regel op regel”. Wanneer zij door de student van de profetie wordt toegepast, stelt de methodologie de „boodschap” van de late regen vast. De boodschap van de late regen, die door de toepassing van de heilige methodologie wordt vastgesteld, wordt vervolgens verkondigd in de samengevoegde profetische geschiedenissen van de tweede engel en de Middernachtsroep. Dit was waar in de geschiedenis van de beweging van de eerste engel, en het is vandaag waar, in de geschiedenis van de beweging van de derde engel.

De hoofdstukken vier en vijf van het boek Daniël vertegenwoordigen de historische lijn die de opkomst en het begin van Babylon omvat, voorgesteld door Nebukadnezar in hoofdstuk vier, en vervolgens de val en het einde van Babylon, voorgesteld door Belsazar in hoofdstuk vijf. Samen vormen zij één profetische lijn. De profetische lijn die door die twee hoofdstukken wordt voortgebracht, moet over Daniël, hoofdstukken één tot en met drie, worden gelegd om de boodschap van de late regen vast te stellen.

De twee hoofdstukken stellen de val en de wederoprichting van Nebukadnezar voor, en de val en vernietiging van Belsazar, en stellen derhalve de val van Babylon voor aan het begin en aan het einde van de lijn. De profetische lijn die door de twee hoofdstukken wordt gevormd, is opgebouwd op Babylon dat valt, opstaat en vervolgens opnieuw valt. Alleen dat feit al toont aan dat deze twee hoofdstukken de boodschap van de tweede engel vertegenwoordigen. De twee hoofdstukken vertegenwoordigen de geschiedenis van het beest uit de aarde van Openbaring dertien, en in die geschiedenis worden de boodschap van de tweede engel en de Middernachtsroep tweemaal verkondigd.

Daarom zullen wij, voordat wij onze beschouwing van Daniël hoofdstuk vier en vijf beginnen, de heilige methodologie vaststellen die de late regen is, en vervolgens zullen wij, door die methodologie toe te passen, de boodschap van de late regen vaststellen.

Een belangrijke wegmarkering in de geschiedenis van de eerste en de tweede engel was de methodologie die werd weergegeven door William Millers regels voor profetische uitleg. Die regels werden door mensen gebruikt om de boodschap van de Middernachtsroep te identificeren, en die boodschap was de laat-regenboodschap voor die geschiedenis. Een belangrijke wegmarkering in de geschiedenis van de derde engel is de methodologie die wordt aangeduid als “Profetische Sleutels”. Die regels moeten in samenhang met de regels van William Miller worden gebruikt om de boodschap van de Middernachtsroep in onze huidige geschiedenis te identificeren, en de boodschap die nu door die regels wordt gevestigd, is de laat-regenboodschap van de laatste dagen. Millers regels vertegenwoordigen de vroege regen in de profetische geschiedenis van het beest uit de aarde, en die regels, gecombineerd met de “Profetische Sleutels”, vertegenwoordigen de late regen in de profetische geschiedenis van het beest uit de aarde.

De late regen is de methodologie die wordt aangewend om de boodschap voort te brengen. Er zijn mensen die misleid worden omdat zij de ervaring van de late regen zoeken, zonder eerst de boodschap te zoeken die die ervaring voortbrengt. De pinksterkerken van het christendom zijn een duidelijk voorbeeld van die misleiding. Datzelfde soort misgerichte koers ligt ook open voor hen die wél de boodschap van de late regen zoeken, maar weigeren de methodologie te zoeken die de boodschap van de late regen identificeert en bevestigt. Zonder de juiste methodologie kan de juiste boodschap niet worden geïdentificeerd. Zonder de juiste boodschap is de juiste ervaring een onmogelijkheid.

De betekenis van dit bijbelse feit wordt door de meesten niet onderkend, want zij hebben nooit de mogelijkheid overwogen dat er één juiste manier is om de Bijbel te bestuderen, en dat er vele verkeerde manieren zijn om de Bijbel te bestuderen. De verkeerde manier om de Bijbel te bestuderen, die verreweg het vaakst wordt gekozen, is te vertrouwen op de opvattingen van andere mensen over wat de Bijbel leert. Dit is onder mensen zó algemeen, dat iedere kerk een stelsel organiseert om in deze ten onrechte veronderstelde behoefte van haar kudde te voorzien. Die valse behoefte brengt het valse werk voort van het opzetten van een systeem van leiders die worden aangemerkt als de geestelijke deskundigen in het verstaan van de Bijbel, die het begrip van de ongeschoolde kudde op juiste wijze zullen sturen. De Bijbel duidt wel een zeer geordend stelsel aan voor de inrichting van een kerk, waarin ouderlingen, profeten en leraars zijn begrepen, maar de Bijbel bekrachtigt nooit de verdorvenheid van kerkelijke organisatie die een systeem van leiders voortbrengt die zijn geordineerd om vast te stellen wat wel of niet de waarheid is, en vervolgens wie wel en wie geen ketter is.

Een kerkleider dient te vermanen, te bestraffen, te onderwijzen en te waken tegen valse leringen en tegen hen die de valse leringen bevorderen, maar ieder van ons dient zich erop toe te leggen zich „beproefd voor God” te betonen door „het woord der waarheid recht te snijden”. Daarbij moeten wij de methodologie kennen die de Bijbel aanwijst als de juiste wijze om het woord der waarheid recht te snijden. Het boek Jesaja zet deze kwesties uiteen in de context van de late regen; daarom zullen wij daar beginnen.

In de voorgaande artikelen hebben wij herhaaldelijk aandacht besteed aan het „vaandel” dat wordt opgeheven om Gods andere kinderen uit Babylon te roepen. Het laatste vers van Jesaja, hoofdstuk zevenentwintig, behandelt het werk van het vaandel wanneer het zegt: „de grote bazuin zal geblazen worden, en zij zullen komen die gereed waren om te vergaan in het land van Assyrië.” Assyrië is een symbool van Babylon in de laatste dagen, en zij die in het vers de waarschuwingsboodschap horen om uit Babylon te komen, komen en aanbidden met hen die worden voorgesteld als de honderdvierendertigduizend, die profetisch gelokaliseerd zijn op „de heilige berg te Jeruzalem.”

Het vers zegt: „en het zal geschieden te dien dage.” „Die dag”, namelijk de dag waarop de tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien Gods andere kinderen uit Babylon roept, vormt het decor voor het gehele hoofdstuk. De tweede stem van Openbaring hoofdstuk achttien roept bij de zondagswet, wanneer de hoer van Tyrus in gedachtenis wordt gebracht.

Jesaja hoofdstuk zevenentwintig begint met de aanduiding van dezelfde dag waarmee het hoofdstuk eindigt, wanneer het zegt: „Te dien dage zal de HEERE met Zijn harde en grote en sterke zwaard bezoeking doen over Leviathan, de snelle slang, ja, over Leviathan, de kronkelende slang; en Hij zal de draak doden die in de zee is.”

Bij de zondagswet begint Gods uitvoerende, vergeldende oordeel over de koninkrijken van de draak (de Verenigde Naties), het beest (het pausdom) en de valse profeet (de Verenigde Staten). Bij de zondagswet wordt de valse profeet ten val gebracht als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en nationale afval brengt nationale ondergang voort. De zondagswet is het punt waarop Gods uitvoerende oordelen beginnen neer te komen op de draak, die Satan is (en wiens aardse koninkrijk wordt voorgesteld als de draak), het beest en de valse profeet. Het is een voortschrijdende bestraffing, die bij de zondagswet begint. Het begin en het einde van hoofdstuk zevenentwintig van Jesaja is de zondagswet, en het hoofdstuk stelt specifieke kwesties voor die rechtstreeks verbonden zijn met de geschiedenis die voert tot en volgt op de zondagswet.

Wij beschouwen hoofdstuk zevenentwintig, want het bepaalt het profetische kader voor de hoofdstukken achtentwintig en negenentwintig. In die hoofdstukken zullen wij de definitie van de late regen als een methodologie aantreffen, hetgeen ons in staat zal stellen de betekenis te begrijpen van het leggen van de hoofdstukken vier en vijf van Daniël over de hoofdstukken één tot en met drie van Daniël. Nadat Jesaja in hoofdstuk zevenentwintig het begin van de voortschrijdende bestraffing van het koninkrijk van de draak heeft aangeduid, vermeldt hij dat in die periode Gods volk bevolen wordt haar toe te zingen. Aan wie zingen?

Het antwoord op de vraag voor wie gezongen moet worden, ligt in de titel van het lied, want zij moeten zingen over „een wijngaard van rode wijn, die de HEERE bewaart.” Het verhaal van de wijngaard is het verhaal van Gods volk, en het wordt door Jesaja voor het eerst genoemd in hoofdstuk vijf.

In de geschiedenis van de crisis van de zondagwet moet Gods volk het lied van de wijngaard zingen tot Gods volk, want het lied zegt: „En nu dan, gij inwoners van Jeruzalem en mannen van Juda, oordeelt toch tussen Mij en Mijn wijngaard.” Het lied van de wijngaard is het lied dat het voorbijgaan van een voormalig verbondsvolk aanduidt, terwijl God een verbond aangaat met hen van wie Petrus zegt dat zij „eertijds geen volk waart, maar nu Gods volk zijt.” Het maakt duidelijk dat er geen regen op de wijngaard is gevallen, en duidt aldus het werk aan van Elia, die in die tijdsperiode komt, en die alleen gedurende die periode regen kan voortbrengen. Wij weten dat het lied handelt over het voorbijgaan van een verbondsvolk, want het lied van de wijngaard werd door Christus gezongen tot het oude Israël in de periode waarin aan het oude Israël werd voorbijgegaan, terwijl God tegelijkertijd een verbond aanging met het geestelijke Israël.

Toen Jezus het lied van Gods wijngaard voor het oude Israël zong, werden zij zozeer meegevoerd in de logica en de kracht van de boodschap, dat zij, toen Jezus de kibbelende Joden vroeg wat de Heer van de wijngaard zou doen met hen die de Zoon hadden gedood, niet anders konden dan het juiste antwoord geven, toen zij zeiden: „Hij zal die boze mensen een ellendig einde doen ondergaan en zijn wijngaard aan andere pachters verhuren, die hem op hun tijd de vruchten zullen afdragen.”

Jezus voegde daarop onmiddellijk nog een vers aan het lied toe, toen Hij zong over de verworpen steen, en bracht hun antwoord samen met de slotstrofe toen Hij verklaarde: „Daarom zeg Ik u: het Koninkrijk Gods zal van u weggenomen en gegeven worden aan een volk dat de vruchten daarvan voortbrengt. En wie op deze steen valt, zal verpletterd worden; maar op wie hij valt, die zal hij tot stof vermalen.” Het „tot stof vermalen” weerklinkt Jesaja zevenentwintig, waar „al de stenen van het altaar als kalkstenen, die aan stukken geslagen zijn”, worden gemaakt, en „de gewijde palen en beelden niet overeind zullen blijven staan.” Beide zijn verwijzingen naar het werk van opwekking dat door Josia werd verricht, die een zinnebeeld was van hen in de laatste dagen die de „zeven tijden” herontdekken, hetgeen de steen des aanstoots is die hen verplettert die weigeren hem kostbaar te achten.

Op de dag van de zondagswet, zoals voorgesteld in Jesaja hoofdstuk zevenentwintig, zullen zij die „eertijds geen volk waren” het lied zingen van de wijngaard des HEEREN van rode wijn. Deze artikelen hebben herhaaldelijk vastgesteld dat er geen derde boodschap is zonder een eerste en een tweede boodschap. De zondagswet is de derde boodschap, en de dag van de zondagswet omvat de geschiedenis van de eerste en de tweede boodschap. In hoofdstuk zevenentwintig van Jesaja duidt de zondagswet de periode aan die in Daniël hoofdstuk één wordt voorgesteld, en vervolgens opnieuw in Daniël hoofdstukken één tot en met drie. Profetisch duidt de dag van de zondagswet in hoofdstuk zevenentwintig de geschiedenis aan vanaf 11 september 2001, toen de eerste boodschap bekrachtigd werd, tot aan de spoedig komende zondagswet.

In het volgende artikel zullen wij voortgaan met onze beschouwing van het lied dat de verlosten behoren te verkondigen in de tijd die voorafgaat aan het moment waarop de hoer van Rome haar lied zal beginnen te zingen.