The Book of Daniel - Number Thirty-Three

Het „zegel” van God dat zichtbaar kan worden, wordt aangebracht bij het decreet van de zondagswet.

Daniël ontvangt het zegel dat gezien kan worden, wanneer hij in de leeuwenkuil wordt geworpen; het hoofdstuk stelt derhalve het zondagwetdecreet voor.

Het verhaal eindigt daar niet, maar het eindigt wel waar het begint. De lijn van Daniël hoofdstuk zes beeldt de confederatie uit die voornamelijk werd geleid door de honderdtwintig vorsten en de twee mindere presidenten, maar waarin ook de raadslieden, hoofdlieden en stadhouders waren opgenomen. Het vijfvoudige verbond werd gevormd om de koning te misleiden teneinde Daniël te vervolgen. Het verhaal eindigt met hun oordeel, want zij beelden een bijzonder oordeel uit dat plaatsvindt bij de zondagswet; een oordeel dat niet gericht is tegen hen die Daniël of de koning vertegenwoordigen, maar tegen hen die de koning misleid hebben.

In het profetische scenario is het altijd de kerk die de staat misleidt, en hoofdstuk zes duidt het bedrog aan dat tegen de koning wordt gepleegd. Nadat Achab de machtige openbaring van Gods kracht op de berg Karmel had aanschouwd, leidde Elia hem door de regen terug naar Izebel. Achab had geen reden te denken dat Izebel niet onder de indruk zou zijn van het krachtige getuigenis van Gods macht, maar Achab was misleid ten aanzien van Izebels diepgewortelde haat tegen Elia. Het verhaal van Elia in de confrontatie met Achab en Izebel wordt opnieuw herhaald in het verhaal van Johannes de Doper (die Elia was), en Herodes en Herodias.

Toen de dronken Herodes op zijn verjaardag aan Salome (de dochter van Herodias) de helft van zijn koninkrijk beloofde, verwachtte hij niet dat Herodias het hoofd van Johannes zou eisen. De koningen, of het nu Achab, Herodes of Darius betreft, worden misleid door de onreine vrouw door middel van de dans van de valse profeten van Izebel, of de dans van de dochter van Herodias, of de vijfvoudige confederatie in het verhaal van Daniël. Ook Pilatus werd misleid door een verdorven priesterschap, dat de Joodse „kerk” vertegenwoordigde, en een kerk symboliseert een vrouw.

Het bedrog is een kenmerk van het profetische scenario, en de islam van het derde Wee is de leugen die wordt gebruikt om de Verenigde Naties in de laatste dagen door middel van vrees te misleiden. Zowel het “bedrog” als de “leugen” die het bedrog voortbrengt, worden in Gods profetisch Woord geïdentificeerd. De rol van de islam, en het pausschap dat het achtste hoofd van de zeven hoofden wordt, zijn reeds aangeduid als onderdeel van de boodschap die in de laatste dagen wordt ontzegeld, namelijk de Openbaring van Jezus Christus. Daarom maakt het blootleggen van het bedrog van Darius in Daniël hoofdstuk zes deel uit van de boodschap die de boodschap van de Middernachtsroep vormt. Het bedrog is het element dat de dodelijke wond volledig geneest en zo het pausschap doet herrijzen als het achtste en laatste koninkrijk. In het bedrog van Darius zijn de twee afvallige presidenten en de honderdtwintig vorsten de vertegenwoordigers van het verbond van bedrog, die tegenover Daniël worden gesteld.

Honderdtwintig is een symbool van Gods discipelen met Pinksteren.

Pinksteren is een voorafschaduwing van de zondagswet wanneer het zegel wordt opgedrukt, en de honderdtwintig vorsten die Darius misleidden, zijn een symbool van een vals priesterschap bij de zondagswet. Twee categorieën van hen die de koning misleiden, worden voorgesteld door de twee afvallige presidenten en de honderdtwintig afvallige vorsten. De twee presidenten worden ingedeeld bij Daniël, die de profeet is. De twee klassen die Darius misleiden, vertegenwoordigen een groep valse profeten en een groep verdorven priesters.

Jeremia’s “jaar der bezoeking” is het oordeel over de samenzweerders die Darius misleidden. Het oordeel over de valse profeten en priesters is een onderwerp van het profetische Woord. En evenals een verdorven priesterschap de Romeinse autoriteiten tegen Christus aanvoerde en misleidde, behandelt de samenzwering in Daniël zes juist die profetische waarheid.

De profetische lijnen van Daniël, hoofdstuk vijf, zetten het uitvoerende oordeel uiteen dat bij de zondagswet wordt voltrokken over de Republikeinse hoorn en de natie van de Verenigde Staten. Dat oordeel wordt uitgevoerd door de islam van het derde Wee, die zich via de onbewaakte zuidelijke muur het koninkrijk heeft binnengeslopen. De lijn van de zondagswet in Daniël, hoofdstuk drie, duidt aan dat Gods volk juist op datzelfde tijdstip als een banier voor de gehele wereld wordt verheven. Hoofdstuk zes richt zich op het oordeel dat in diezelfde geschiedenis over de valse profeten wordt voltrokken.

Bij de zondagswet in de Verenigde Staten bestaat de afvallige protestantse hoorn uit twee klassen: de ene handhaaft de zondag als de dag van aanbidding, en de andere beweert tevergeefs de sabbat als de dag van aanbidding te handhaven. Hun tegenhangers binnen de Republikeinse hoorn zijn de Democratische en Republikeinse partijen. Elk van de twee afvallige horens werd ten tijde van Christus voorgesteld door de Sadduceeën en de Farizeeën. De twee afvallige presidenten en honderdtwintig priesters in het bedrog van Darius vertegenwoordigen eveneens de twee categorieën van de afvallige hoorn van het protestantisme. Hoewel zij in de tijd waarin het verhaal zich afspeelde in werkelijkheid politieke figuren waren, maakt de profetische context duidelijk dat het de afvallige religieuze macht is die de staat misleidt.

Het verhaal, zoals uitgebeeld op de berg Karmel, onderscheidt twee groepen valse profeten: de profeten van Baäl en de profeten van het bos (Astarot). Samen zijn zij een voorafschaduwing van de verbinding van kerk en staat, want Baäl is een mannelijke godheid en Astarot een vrouwelijke godheid. Elia bracht uiteindelijk de valse profeten van de berg Karmel ter dood, zoals ook het verbond van Daniël hoofdstuk zes in de leeuwenkuil werd geworpen.

In hetzelfde verhaal van de berg Karmel, voorgesteld door Johannes de Doper, is de macht die misleidt de dochter. Beide verhalen duiden de misleiders aan als dansend, hetzij rond hun offer op de berg Karmel, hetzij op Herodes’ dronken verjaardagsfeest, waar Salome haar dans van misleiding uitvoerde. Samen duiden de twee lijnen op de combinatie van kerk en staat die bij de zondagswet volledig tot vorm komt, en dat de afvallige kerken van de Verenigde Staten de dochters van Herodias zijn, die Izebel is, die beiden het katholicisme vertegenwoordigen. Herodes’ verjaardag markeert het einde van het zesde koninkrijk van het beest van de aarde, maar markeert tegelijkertijd de geboortedag van het zevende koninkrijk van de Bijbelse profetie (de Verenigde Naties).

Reeds in de belofte aan Salome stemt Herodes ermee in haar de helft van zijn koninkrijk te geven, waarmee wordt aangeduid dat het zevende koninkrijk een combinatie voorstelt van een halve kerk en een halve staat. Het koninkrijk begint wanneer het hoofd van Johannes aan Herodias wordt overhandigd. Om deze reden wordt het zevende koninkrijk in Openbaring hoofdstuk zeventien voorgesteld als iets dat nog slechts een korte tijd voortduurt. Bij de zondagswet wordt de drievoudige unie tot stand gebracht, want daar komen de tien koningen overeen hun kortstondige koninkrijk voor één „uur” aan het beest te geven. Dat ene „uur” is het „uur” van de crisis van de zondagswet, die in de Verenigde Staten begint en eindigt wanneer Michaël opstaat.

De tien koningen, voorgesteld door Herodes, stemmen er bij de geboorte van het zevende koninkrijk mee in de helft van hun koninkrijk aan het beest te geven tijdens de zondagswetcrisis, die wordt voorgesteld als „één uur”. In dat „uur” wordt het handschrift op de wand van Belsazar geschreven. In dat „uur” worden Sadrach, Mesach en Abednego in de oven geworpen en in een wolk omhooggeheven, evenals de twee getuigen van Openbaring hoofdstuk elf. De drievoudige unie wordt samengebracht door het bedrog dat wordt uitgevoerd door het beest uit de aarde, dat voor de ogen der mensen vuur uit de hemel doet neerdalen.

De wereld wordt misleid, niet zozeer door de wonderen, als wel door “de middelen van die wonderen” die hij macht had te doen. De uitdrukking “middelen van die wonderen” is een toegevoegde formulering, maar zij legt de juiste nadruk op de wonderen, en dat dient zorgvuldig te worden opgemerkt. De wijze waarop de valse boodschap (vuur uit de hemel) de wereld misleidt, is van belang om te onderkennen, want wij bevinden ons nu in juist die geschiedenis waarin de bevolkingen van de planeet aarde worden gehypnotiseerd via een “informatie-supersnelweg” die wordt beheerst en gemanipuleerd door de globalistische kooplieden der aarde. Dat onderwerp zullen wij tot latere artikelen laten rusten, maar wij merken nu slechts op dat het bedrog van de presidenten en vorsten dat op Darius werd uitgevoerd, een specifiek profetisch onderwerp is, dat verschillende samenhangende elementen bevat die onderkend moeten worden.

De drievoudige unie wordt samengebracht door het bedrog van Salome’s zinnelijke dans voor de machthebbers op Herodes’ verjaardagsfeest. Het bedrog dat Pilatus werd opgedrongen, was tweevoudig van aard, namelijk de beschuldiging dat Christus oproer tegen de staatsmacht veroorzaakte en bevorderde, en tevens dat Hij godslastering pleegde tegen de religieuze macht. In die geschiedenis kwamen drie antagonisten samen. De Romeinse macht (de staat), Barabbas, een valse Christus (de valse profeet), en de afvallige Joodse kerk (het beest). De afvallige kerk misleidde de Romeinse overheid (de staat) met de tweevoudige leugen van oproer en godslastering.

Wanneer Darius uiteindelijk ontwaakt voor het motief van zijn bedriegers, wordt hij gedwongen Daniël in de leeuwenkuil te werpen. Daniël overtrad de wet van de staat door zijn gehoorzaamheid aan de wet van God. De leugen die aan Darius werd voorgelegd, werd ten uitvoer gebracht door de trots van Darius te verheffen, waardoor werd verhinderd dat hij het motief van zijn bedriegers onderkende. De leugen en het bedrog in het verhaal van Daniël en de leeuwenkuil duiden gehoorzaamheid aan God aan als godslastering en opruiing, hetgeen dezelfde tweevoudige misleiding van het kruis was; en de wegmarkering van het kruis komt overeen met de wegmarkering van de zondagwet.

De bestraffing van de religieuze misleidende macht is een onderwerp van de Bijbelse profetie, evenals het feit dat de religieuze macht de staatsmacht misleidt.

Na het sluiten van de genadetijd keren de kudden zich tegen de godsdienstige leiders, want zij erkennen dat zij door een door de godsdienstige leiders verbreide leugen misleid zijn geweest. De presidenten en vorsten leden, samen met hun gezinnen, allen hetzelfde vergeldende oordeel wegens de leugen die zij hadden verbreid. Toen Elia de valse profeten op de berg Karmel doodde, wordt diezelfde vergelding uitgebeeld bij „de grote aardbeving” van Openbaring hoofdstuk elf, wanneer „zevenduizend” omvergeworpen worden.

In de vervulling van de grote aardbeving van de Franse Revolutie vertegenwoordigden de zevenduizend die gedood werden het koningshuis van Frankrijk. In het „uur” van de grote aardbeving, dat wil zeggen de zondagswet, vertegenwoordigen de zevenduizend die gedood worden de Zevendedagsadventisten die zich voor Rome buigen, want alleen zij die de verantwoordelijkheid van de sabbat van de zevende dag verstaan, ontvangen het merkteken van het beest wanneer de zondagswet komt.

De „zeven duizend” die in het „uur” van de grote aardbeving, dat wil zeggen de zondagswet, worden omvergeworpen, worden ook geparallelliseerd door de „zeven duizend” die in de tijd van Elia weigerden zich voor Izebel neer te buigen.

De eerste verwijzing naar zevenduizend duidt op een getrouwe groep die weigerde voor Izebel te buigen, en de laatste verwijzing stelt een overblijfsel voor dat wél voor Izebel buigt. Wanneer het pausdom het Sieraadland verovert (het beest uit de aarde van Openbaring dertien), ten tijde van de zondagswet, wordt één klasse „omvergeworpen” en een andere klasse ontkomt aan de hand van Babylons heerschappij, want dan begint de boodschap om uit Babylon uit te gaan.

Het woord „landen” is een toegevoegd woord, want vele landen worden bij de zondagswet niet „omvergeworpen”, maar vele individuele Zevende-dags Adventisten wel, want op dat moment zijn zij de enigen die rekenschap moeten afleggen van het licht van de derde engel. Zij zijn de „velen”, want zij waren degenen die geroepen waren om te behoren tot hen die het zegel van God ontvingen, maar zij verwierpen die roeping.

Het bedrog van de vorsten en presidenten in Daniël hoofdstuk zes duidt op de bestraffing van de godsdienstige macht die de staatsmacht misleidt.

In het volgende artikel zullen wij verdergaan met het boek Daniël.