The Book of Daniel - Number Forty

Daniël hoofdstuk één vertegenwoordigt, wanneer het over Daniël hoofdstuk vier wordt gelegd, de geschiedenis van de eerste en tweede engel, van 1798 tot 1844. In die geschiedenis werd het boek Daniël ontzegeld, en het gedeelte dat werd ontzegeld bestond uit de hoofdstukken zeven, acht en negen. „Regel op regel”: hoofdstukken één, vier en vervolgens zeven tot en met negen, illustreren de geschiedenis van de Milleritische beweging van de eerste engel.

In die geschiedenis (1798 tot 1844) werden de fundamentele waarheden van het adventisme gevestigd, en die waarheden werden uiteindelijk weergegeven op de pionierskaart van 1843. Het beeld van Nebukadnezar uit Daniël hoofdstuk twee staat op de kaart. De visioenen van Daniël zeven en acht staan op de kaart. „Het dagelijkse” van hoofdstuk acht wordt weergegeven, evenals de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. De drie Weeën van de islam, zoals voorgesteld in Openbaring hoofdstuk negen, zijn daar aanwezig. God heeft herhaaldelijk vooraf gewaarschuwd dat die fundamentele waarheden zouden worden aangevallen.

Het werk van de man met de vuilborstel, dat tot stand gebracht moet worden met de deelname van Gods volk van de laatste dagen, wordt ook uitgebeeld door Jesaja, wanneer hij het volk van de laatste dagen aanduidt en het werk dat het geroepen is te doen, want het was bestemd dat de fundamenten met dwaling begraven zouden worden voordat de laatste dagen aanbraken.

De „oude puinhopen” verwijzen naar de leerstellige waarheden die verband houden met de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom. Dat de twee verwoestende machten van het heidendom gevolgd worden door het pausdom, was het kader dat William Miller gebruikte voor elke profetie die hij uiteenzette.

De structuur van de profetie die als het raamwerk wordt voorgesteld, is de geschiedenis en onderlinge verhouding van die twee machten. „De paden om daarin te wonen” te herstellen, is het herstel van Millers raamwerk, dat in zijn droom werd voorgesteld door het werk van de man met de stofborstel. Jesaja gebruikte de geschiedenis van Ezra en van hen die uit Babylon terugkeerden en Jeruzalem herstelden als illustratie om het herstel van de vroegere verwoestingen aan te duiden.

Ezra en degenen die Jeruzalem herstelden, vertegenwoordigen het „overblijfsel” dat de paden herstelt om daarin te wonen, en zij zijn het die het werk volbrengen in de context van het gebed van Leviticus zesentwintig, waarnaar Ezra verwijst: „vanaf de dagen onzer vaderen zijn wij tot op deze dag in grote schuld geweest; en om onze ongerechtigheden zijn wij, onze koningen en onze priesters, overgegeven in de hand van de koningen der landen, aan het zwaard, aan de gevangenschap, aan de plundering en aan schaamte des aangezichts.” De „dag” waarnaar hij verwijst, is de „dag” waarop het „overblijfsel” van de laatste dagen de paden herstelt om daarin te wonen.

Ezra’s overblijfsel zijn de twee getuigen die aan het einde van drie en een halve dag worden opgewekt en het gebed van Leviticus zesentwintig vervullen, zoals door Daniël in hoofdstuk negen wordt geïllustreerd. Toen Ezra en zijn medewerkers uit de ballingschap terugkeerden en Jeruzalem herbouwden, waren zij een voorafschaduwing van het werk van het herstellen van Millers juwelen, hetgeen het werk is van het herstellen van de fundamentele waarheden van Miller. Om deze reden is het begrijpen van het raamwerk van Millers werk van wezenlijk belang.

In beide passages van Jesaja bestaat het werk erin de fundamenten en verwoestingen van vele geslachten weer op te richten. Jesaja duidt een geestelijk werk aan dat door het letterlijke werk werd uitgebeeld. De fundamenten moesten worden bewaakt, maar in plaats daarvan werden zij uiteindelijk geheel bedekt door een vals fundament van onechte juwelen. Degenen die Jesaja aanduidt, herstellen de fundamentele waarheden van de Millerieten, niet letterlijke bakstenen en stenen. Het symbool van die waarheden is Millers raamwerk van de twee verwoestende machten die het heiligdom en het heir gedurende „zeven tijden” vertrapten.

Dat werk van herstel wordt voorgesteld als het oprichten van „de fundamenten” en „verwoestingen van vele geslachten”, en stelt het profetische werk voor van het herstellen van de fundamentele waarheden door middel van de methodologie die profetische regel op profetische regel brengt, hier een weinig en daar een weinig. Het werk van het weder oprichten van de fundamenten en verwoestingen is het werk van het presenteren en verdedigen van de oorspronkelijke waarheden zoals voorgesteld op de pionierskaarten van 1843 en 1850, welke de twee tafelen van Habakuk hoofdstuk twee zijn. En het werk wordt volbracht met de methodologie van de late regen van „regel op regel”. Het is het werk van het terugkeren tot Jeremia’s oude paden in de strijd met hen die een vervalst fundament wensen te handhaven, zoals voorgesteld door de valse juwelen van Millers droom.

Het „werk om een volk voor te bereiden om in de laatste dagen stand te houden” is het werk dat verbonden is met de twee profetieën van Ezechiël in hoofdstuk zevenendertig. Een boodschap wordt gebracht door Jesaja’s stem in de woestijn, en de eerste boodschap van Ezechiël brengt hen die drieënhalve dag dood hebben gelegen op de straat van de stad Sodom en Egypte bijeen. Vervolgens erkennen zij dat zij zich in de vertoeftijd van Mattheüs’ gelijkenis van de tien maagden hebben bevonden. Daarna horen zij de oproep die aan Jeremia werd gegeven om het kostbare van het snode te scheiden, indien zij wensen terug te keren. Zij erkennen ook Daniëls gebed in hoofdstuk negen als tegenwoordige waarheid. Daarom, indien en wanneer zij ervoor kiezen terug te keren door de voorwaarden van het evangelie te aanvaarden en te volbrengen, ontvangen zij Ezechiëls tweede boodschap en gaan zij op hun voeten staan, een geweldig leger.

Het „werk van het voorbereiden van een volk om in de laatste dagen stand te houden” wordt volbracht door middel van de methode van de late regen van „regel op regel”. Dat werk omvat een werk van herstel van de Milleritische waarheden die worden voorgesteld op de pionierskaarten van 1843 en 1850. Die twee kaarten zijn de twee tafelen van Habakuk en zij moeten over elkaar heen worden gelegd (regel op regel), en daardoor vertegenwoordigen de twee kaarten de fundamentele waarheden die in de laatste dagen door de vuilborstelman hersteld moeten worden.

Wanneer zij samengebracht worden, regel op regel, wijzen zij de fout aan in de kaart van 1843, die vervolgens op de kaart van 1850 werd gecorrigeerd. Wanneer zij als één kaart worden beschouwd (regel op regel), vertegenwoordigen zij dan zowel de ervaring van Gods volk als de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen, want tezamen illustreren zij de eerste teleurstelling, de vertoeftijd, de Middernachtsroep, en 22 oktober 1844, en de grote teleurstelling.

Het is de eerste teleurstelling, de Middernachtsroep en de grote teleurstelling die de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen vormen. Het is de structuur van de waarheid, want de waarheid is daarop gegrond dat de eerste en laatste letter van het Hebreeuwse woord „waarheid” dezelfde zijn als de eerste en laatste teleurstelling van die geschiedenis. De middelste en dertiende letter is een symbool van opstand, zoals voorgesteld door hen die de boodschap van de Middernachtsroep verwerpen. Wanneer de twee kaarten samengebracht worden, leveren zij twee getuigen van de profetische waarheden van de Millerieten die door de man met de stofborstel hersteld moeten worden, maar zij wijzen ook op de ervaring die model staat voor de ervaring van de honderd vierenveertigduizend.

Degenen die geroepen waren om het vaandel te zijn (de honderd vierenveertigduizend), werden op 18 juli 2020 geconfronteerd met hun eerste teleurstelling, en vervolgens werd hun in juli 2023 een boodschap gebracht door een stem die roept in de woestijn. Die stem riep hen op terug te keren.

Op dit punt in de verborgen geschiedenis van de zeven donderslagen zal de opstand geopenbaard worden, want het volgende waymark is wanneer de man met de stofborstel de juwelen verzamelt en ze in het kistje werpt. Dan schitteren zij tienmaal helderder. Op dat moment werd Miller gewekt. Wanneer de maagden (Miller) ontwaken, is het te laat. Het herstel van de verwoestingen van vele geslachten is een werk waaraan de twee getuigen moeten deelnemen. Dat werk wordt nu uitgevoerd.

Het kader van de profetieën van William Miller, weergegeven door het visioen van de rivier de Ulai, van Daniël hoofdstuk zeven, acht en negen, bestond uit de twee verwoestende machten van het heidendom en het pausdom; en het kader voor Future for America is het heidendom (de draak), gevolgd door het pausdom (het beest) en het afvallige protestantisme (de valse profeet). De sleutel die beide kaders vaststelt, is de geschriften van de apostel Paulus. De apostel Paulus was de profetische stem die het oude Israël met het geestelijke Israël verbond. Vóór zijn bekering was Paulus’ naam Saul, wat „uitverkoren” of „naar voren gebracht” betekent.

Paulus werd uitgekozen (geselecteerd) om de apostel voor de heidenen te zijn, en hij werd onder andere uitgekozen vanwege zijn begrip van het Oude Testament. Omdat hij het grootste deel van het Nieuwe Testament schreef, is er onder de auteurs van het Nieuwe Testament geen ander die het inzicht in het Oude Testament bezat zoals Paulus dat deed. Hij werd uitgekozen om het voortouw te nemen in het verkondigen van het evangelie aan de heidenen, maar hij werd ook uitgekozen om de relatie vast te stellen tussen de profetische geschiedenissen van het Oude Testament en de profetische geschiedenis die volgde op de tijdsperiode van het kruis. Zonder het getuigenis van Paulus zou het profetische begrip van de Millerieten, en dat van Future for America, niet bestaan. In juist de geschiedenis waarin het letterlijke Israël werd verstoten als Gods uitverkoren volk, werd Paulus uitgekozen om aan te wijzen dat het oude Israël, hoewel toen van God verstoten, het symbool was van de profetische geschiedenis van het geestelijke Israël. De noodzakelijke profetische regels voor de bewegingen van de eerste en de derde engel zijn hoofdzakelijk gebaseerd op de geschriften van de apostel Paulus.

Om deze reden zullen wij enkele van de profetische beginselen beschouwen die door Paulus worden aangeduid en die van invloed waren op de boodschap van de Millerieten, welke was geplaatst binnen het kader van twee verwoestende machten; en daarbij zullen wij tevens nagaan hoe die beginselen van invloed zijn op het kader van drie verwoestende machten.

In tien korte verzen maakt Paulus duidelijk dat de rite van de doop werd voorafgebeeld in de doortocht door de Rode Zee, dat de Rots die het oude Israël volgde een „geestelijke Rots” was, en dat deze Christus was. Hij maakt duidelijk dat het oude Israël het voorbeeld was voor hen die in de laatste dagen leven. Deze passage is een waarschuwing, en de passage vormt een twistpunt tussen hen die de waarheid handhaven en hen die de waarheid bestrijden. Adventistische theologen leren dat Paulus eenvoudig aangaf dat de geschiedenissen van het oude Israël zedelijke lessen illustreerden die begrepen moesten worden door hen die in de laatste dagen leven, maar zij houden vol dat Paulus niet aangaf dat de geschiedenissen van het letterlijke Israël in werkelijkheid herhaald zouden worden door het geestelijke Israël. Zuster White gebruikt deze passage dikwijls om precies te bevestigen wat Paulus bedoelde.

De „grote gebeurtenissen en plechtige handelingen uit de geschiedenis van het Oude Testament hebben zich herhaald en herhalen zich in de gemeente in deze laatste dagen,” zo vat Zuster White Paulus’ bedoeling in de verzen samen. In een poging Paulus’ aanwijzing te ondermijnen dat het oude Israël de geschiedenis van het letterlijke Israël symbolisch illustreerde, heeft Satan twee voornaamste aanvallen tegen dit profetische beginsel gelanceerd. De eerste, die ik reeds noemde, is de bewering dat Paulus eenvoudigweg aangaf dat die geschiedenissen morele lessen vertegenwoordigden. Die valse leer is een halve waarheid, en een halve waarheid is in het geheel geen waarheid. Het is waar dat de morele lessen die uit de geschiedenis van het oude Israël kunnen worden afgeleid, ten nutte zijn van hen die in de laatste dagen leven, maar wanneer dit wordt gebruikt om te ontkennen dat die geschiedenissen tevens een illustratie zijn van gebeurtenissen die herhaald zullen worden, wordt het een halve waarheid, die erop is gericht de waarheid te ontkennen.

De ene waarheid mag niet worden gebruikt om een andere waarheid te ontkennen, want wanneer dat gebeurt, wordt de waarheid van God tot een leugen gemaakt.

De leer dat de geschiedenis van het oude Israël uitsluitend morele lessen vertegenwoordigt, wordt door adventistische theologen dikwijls gebruikt om Gods profetische Woord te ondermijnen, en zij is een van de halve waarheden die zijn opgenomen in de schotel van fabels die is bereid om Gods volk te misleiden tot het aannemen van een leugen; en de leugen die zij aannemen, wordt in de geschriften van de apostel Paulus geïdentificeerd.

De andere voornaamste aanval op het beginsel dat de geschiedenis van het oude Israël de geschiedenis van het moderne Israël illustreert, werd door de Jezuïeten uitgedacht tijdens de geschiedenis van de Contrareformatie, en bestaat hierin dat men instemt met het idee dat de geschiedenis van het oude Israël wordt herhaald. De leugen van de Jezuïeten is dat de geschiedenis letterlijk wordt herhaald, niet geestelijk wordt herhaald. De leugen werd uitgevonden als middel om te verhinderen dat men zou begrijpen dat de paus van Rome de antichrist van de Bijbelse profetie is; want deze leer stemt in met de waarheid dat er in de laatste dagen een antichrist is, maar zij betoogt dat de antichrist wordt voorgesteld door een letterlijke macht, niet door een geestelijke macht. De hoer in Openbaring zeventien, die het opschrift mysterie Babylon op haar voorhoofd heeft geschreven, zou dan een hoer zijn die opkomt in het letterlijke land Babylon, dat heden ten dage Irak is.

De paus is een letterlijke persoon, die een letterlijke macht vertegenwoordigt (de Katholieke Kerk), maar hij en zijn organisatie zijn profetisch aangeduid door het letterlijke Babylon, en kunnen alleen juist worden geïdentificeerd wanneer het onderwerp van de antichrist wordt uiteengezet als de geestelijke vervulling van een letterlijk voorbeeld. Paulus stelde vast dat het letterlijke Israël een afbeelding is van het geestelijke Israël, maar dit was geen nieuwe profetische waarheid die hij naar voren bracht, want zijn inzicht was in het algemeen gegrond op het Oude Testament, en daarin vindt zijn getuigenis zijn grondslag.

Wij behoren getuigen van Christus te zijn, evenals Paulus, dat de Alfa en de Omega niet alleen het Israël van oudsher, maar al de oudtestamentische volken heeft aangesteld als symbolen om „de dingen die komen zullen” te tonen aan hen die in de laatste dagen leven. Paulus was een kenner van het Oude Testament, en hij werd verwekt om de profetische verbindingsschakel te zijn tussen de bedeling van het letterlijke en het geestelijke Israël. Het waren zijn geschriften die leiding gaven aan hen die de toename van kennis in de tijd van het einde in 1798, en ook in 1989, begrepen.

Het oude letterlijke Babylon, de oude kinderen van het oosten, het oude Egypte, het oude Griekenland en het oude Medo-Perzische rijk zijn symbolen van geestelijke machten aan het einde van de wereld. De oude symbolen zijn het letterlijke dat voorafgaat en vertegenwoordigen het geestelijke dat volgt. Paulus gaat zelfs zo ver dat hij verklaart dat die letterlijke Adam de geestelijke Adam symboliseerde (die Christus is).

Er zijn enkele zeer diepgaande lessen die Paulus onderwijst aangaande de eerste en de laatste Adam, maar wij wijzen eenvoudig op het beginsel dat hij in deze passage zeer duidelijk uiteenzet, wanneer hij zegt: „niet het geestelijke was eerst, maar het natuurlijke; daarna het geestelijke.” Het letterlijke, dat Paulus hier als „natuurlijk” aanduidt, is eerst, en het geestelijke is laatst. Het letterlijke Israël was eerst, en natuurlijk, en het geestelijke Israël komt „daarna”.

Het letterlijke Babylon gaat aan het geestelijke Babylon vooraf. Het volgende belangrijke punt dat in Paulus’ geschriften wordt benadrukt, is het moment in de geschiedenis waarop de overgang van het letterlijke naar het geestelijke moet worden toegepast. Het is de tijdsperiode van het kruis waarin de profetische overgang van het letterlijke naar het geestelijke wordt aangeduid.

Het doet er niet toe wat uw geboorterecht ook moge zijn; indien en zodra u Christus aanneemt, wordt u het zaad van Abraham. U bent niet het letterlijke Israël; u bent het geestelijke Israël. De overgang van het letterlijke naar het geestelijke was het kruis. Paulus verdeelt de mensheid in twee klassen. Elke klasse heeft haar eigen verbond; beide zijn afstammelingen van Abraham. Elke klasse heeft een stad die haar familie en verbond vertegenwoordigt. Ieder is óf een zoon van de letterlijke Adam óf van de geestelijke Adam.

In de tijdsperiode van het kruis werden de oude letterlijke zaken symbolen van de moderne geestelijke. De apostel Paulus verduidelijkte deze wezenlijke profetische waarheden, die William Miller in staat stelden het raamwerk van twee verwoestende machten vast te stellen, waarop hij al zijn profetische conclusies baseerde. Hetzelfde werk dat door de apostel Paulus werd volbracht, is wat de drie verwoestende machten identificeert die het raamwerk vormen voor alle profetische conclusies van Future for America.

Het kader van Millers begrip van de toename van kennis, voorgesteld door het visioen van de rivier de Ulai in hoofdstuk zeven, acht en negen, was gebaseerd op zijn ontdekking dat „het gedurige” in het boek Daniël het heidense Rome vertegenwoordigde. Die ontdekking deed hij in Paulus’ tweede brief aan de Thessalonicenzen. Dat begrip is de voornaamste waarheid die wordt aangeduid in verband met de profetische „leugen”, welke in de laatste dagen een krachtige dwaling over de Zevendedagsadventisten brengt.

In het volgende artikel zullen wij onze studie voortzetten van de vermeerdering van kennis die wordt voorgesteld door het visioen van de rivier de Ulai, door te onderzoeken wat Miller in de brief van Paulus herkende.