The Book of Daniel - Number Forty-Two

Johannes de Doper was een profeet die als verbindende schakel fungeerde.

Jezus was ook een profeet die als verbindende schakel fungeerde.

Het profetische werk van Johannes de Doper omvatte het verbinden van de bedeling van het aardse met het hemelse heiligdom. De eerste woorden die Johannes sprak toen hij Jezus voor het eerst zag, waren:

Maar hoewel Johannes de overgang van het oude Israël naar het geestelijke Israël moest aanduiden, was zijn begrip van die overgang beperkt.

De apostel Paulus was eveneens een schakelprofeet die de profetische toepassingen van de letterlijke overgang naar het geestelijke moest identificeren. Hij begreep dat het letterlijke Jeruzalem niet langer het Jeruzalem van de profetie was, want het was toen overgegaan in het hemelse Jeruzalem.

In het tweede hoofdstuk van 2 Thessalonicenzen, dat wij hebben behandeld, stelde Paulus vast dat het letterlijke heidense Rome de macht was die het geestelijke pauselijke Rome ervan weerhield de troon te bestijgen tot het jaar 538. In dat hoofdstuk geeft hij aan dat de „mens der zonde”, die in de tempel van God gezeten is, dezelfde „koning” was die Daniël in hoofdstuk elf, vers zesendertig, aanwees. Het bewijs dat de „koning van het noorden” in de laatste zes verzen van Daniël elf het pausdom is, werd de sleutel tot het vaststellen van het raamwerk van waarheid dat Future for America vanaf de vermeerdering van kennis in 1989 hanteerde.

In hetzelfde hoofdstuk duidde Paulus het werk van het heidense Rome aan als het tegenhouden van de opkomst van het pausdom, tot de tijd dat het heidense Rome zou worden weggenomen, en stelde daarmee vast dat „het dagelijkse” in het boek Daniël het heidense Rome was. Die waarheid werd juist de sleutel tot het vaststellen van het raamwerk der waarheid dat in 1798 de vermeerdering der kennis voortbracht.

In de geschiedenis van William Miller werd de boodschap verkondigd toen een overgang van de Filadelfische naar de Laodiceïsche beweging zou plaatsvinden. In de geschiedenis van Future for America vindt nu de overgang van een Laodiceïsche beweging naar de Filadelfische beweging plaats.

De waarheid die Paulus in 2 Thessalonicenzen uiteenzette, waarin de overgang van het letterlijke heidense Rome naar het geestelijke pauselijke Rome werd geïdentificeerd, werd het kader voor Millers profetisch begrip. Zowel Johannes de Doper als Paulus werden verwekt om de overgang van het letterlijke naar het geestelijke te verklaren. William Miller werd voorgesteld door Johannes de Doper, en in zijn werk was het wezenlijk dat hij de relatie en de overgang tussen het heidense en het pauselijke Rome onderkende, de overgang die Johannes was verwekt te identificeren.

Er zijn vijf verwijzingen naar “het gedurige” in het boek Daniël, en zij gaan altijd vooraf aan een symbool van de pauselijke macht. In de context van de profetische overgang die wij overwegen, omvatten alle vijf verwijzingen de overgang van het letterlijke Rome naar het geestelijke Rome. “Het gedurige” in het boek Daniël is een van de waarheden die op Habakuks twee tafelen worden voorgesteld, en is daarom een fundamentele waarheid die verdedigd moest worden; een waarheid die uiteindelijk bedekt zou raken met valse en nagemaakte juwelen en munten. Het is geen toeval dat iedere waarheid die op de twee heilige kaarten wordt voorgesteld, in de geschriften van Ellen White rechtstreeks geïnspireerde bevestigingen heeft. Om enige van de fundamentele waarheden (met inbegrip van “het gedurige”) te verwerpen, betekent tegelijkertijd het gezag van de Geest der Profetie te verwerpen.

Degenen „die de roep van het uur van het oordeel gaven”, verstonden „het dagelijkse” als een symbool van het heidendom en/of van het heidense Rome. Hun opvatting omvatte tevens het besef dat het woord „offer” niet in de passage in Daniël thuishoorde, waar het door de vertalers (door menselijke wijsheid) van de King James Bible was toegevoegd. Het inzicht van de pioniers omvatte ook dat „het dagelijkse” altijd werd voorgesteld in samenhang met een van de twee symbolen van de pauselijke macht, en dat het heidendom („het dagelijkse”) altijd aan het pauselijke symbool voorafging. Zij werden steeds aangeduid in de volgorde waarin zij in de profetische geschiedenis optraden. De boeken Daniël en Openbaring wijken nooit af van de historische volgorde waarin het heidendom aan het pausdom voorafgaat, en wanneer het boek Openbaring de derde verwoestende macht van de valse profeet introduceert, wordt die volgorde altijd gehandhaafd.

Zonder Paulus’ onderwijzing dat de letterlijke zaken van de profetie in de tijdsperiode van het kruis overgingen in het geestelijke, ontstaat er een dilemma met Christus’ voorspelling van de verwoesting van Jeruzalem, die in alle evangeliën behalve dat van Johannes wordt aangetroffen. De twee symbolen van het pausdom die in het boek Daniël met „het gedurige” verbonden zijn, zijn de gruwel der verwoesting en de overtreding der verwoesting. Die twee symbolen vertegenwoordigen het merkteken van het beest (de gruwel) en het beeld van het beest (de overtreding).

De overtreding die het pausdom in staat stelt hen die het als ketters beschouwt te vermoorden, is de vereniging van kerk en staat, waarbij de kerk de heerschappij over die verhouding voert. Daarom stelt Daniël de vereniging van kerk en staat, die het beeld van het pauselijke beest is, voor als de overtreding der verwoesting. De Bijbel duidt afgoderij aan als een gruwel, en alle afgoderij van de pauselijke macht wordt voorgesteld door haar afgodische sabbat, die Johannes het merkteken van het beest noemt, en Daniël de gruwel die verwoesting veroorzaakt.

Wij zullen deze verzen in een ander artikel uitvoeriger behandelen, maar in vers elf was de macht die zich tegen Christus verhief het heidense Rome, toen zij trachtten Hem bij Zijn geboorte te doden en dat uiteindelijk aan het kruis deden. Het vers zegt dat “door hem” (het heidense Rome) “het dagelijks offer werd weggenomen”. Het Hebreeuwse woord dat met “weggenomen” is vertaald, is “rum”, en het betekent “opheffen en verheffen”. Het heidense Rome zou de godsdienst van het heidendom opheffen en verheffen, en juist dat hebben zij in de geschiedenis gedaan. Daarom worden zij “heidens” Rome genoemd.

Het volgende vers geeft aan dat het pauselijke Rome een „heirschare” (militaire macht) werd gegeven, die gericht was tegen, of bestemd was om „het gedurige” (het heidendom) te overwinnen. Ook dit is een historisch feit, want militaire kracht werd door het pausdom aangewend (hoewel het zelf nooit een eigen leger heeft gehad) om de belemmering te overwinnen die aan zijn machtsopkomst in de weg stond. Die macht kwam voort uit het heidense Rome. De militaire macht die het aanwendde, werd het gegeven door „overtreding”, want de overtreding die het in staat stelde de legers te beheersen van de koningen die het in het jaar 538 op de troon plaatsten, was de overtreding van de vereniging van kerk en staat. Eerst wordt in vers elf het heidense Rome aangesproken, waarbij de student wordt meegedeeld dat het heidense Rome zich tegen Christus zou verheffen en dat het de religie van het heidendom zou verhogen.

Het volgende vers beschrijft de overtreding van de vereniging van kerk en staat die het pausdom in staat stelde de beperking die het heidense Rome tegen haar had uitgeoefend, te overwinnen en weg te nemen. De geschiedenis bevestigt de toepassing van beide verzen. „Het dagelijkse” vertegenwoordigt óf het heidense Rome, de macht die zich tegen Christus stelde, óf de godsdienst van het heidendom die door het heidense Rome werd verheven. Op het symbool van „het dagelijkse” volgt vervolgens het pausdom, aangezien het de overtreding van kerk en staat aanduidt die juist datgene is wat het pausdom met een leger toerust om zijn vuile werk te doen. Daniëls derde gebruik van „het dagelijkse” is de vraag die het antwoord voortbrengt dat de centrale pijler van het adventisme is.

In dit vers wordt de vraag gesteld hoe lang het gezicht zal duren, en daarmee wordt om een antwoord gevraagd dat een tijdsduur aanduidt, en niet een tijdstip. De vraag luidt niet op welke datum het gezicht vervuld zal worden, maar wat de duur van het gezicht is. Het vers vraagt niet: „Wanneer?”, maar het vraagt: „Hoe lang?” Het gezicht handelt over de verwoestende machten van het heidendom, voorgesteld als „het dagelijkse”, en van het pausdom, zoals voorgesteld door de overtreding van het pausdom die tot stand komt wanneer het hoererij bedrijft met de koningen der aarde. Deze twee verwoestende machten, het heidendom gevolgd door het pausdom, zouden het heiligdom en het heir vertreden gedurende een periode van „zeven tijden”.

Het is belangrijk te erkennen dat de vertreding van het letterlijke heiligdom, die begon in de tijd van Babylon en voortduurde tot aan de verwoesting van Jeruzalem door het heidense Rome in 70 na Chr., van het begin tot het einde van die geschiedenis werd uitgevoerd door heidense machten. Zo was het het letterlijke heidendom in het meervoud dat het letterlijke heiligdom en de letterlijke legermacht (Gods volk) vertreden heeft. Maar het was het geestelijke Rome dat het geestelijke Jeruzalem en het geestelijke Israël vertrad.

Johannes de Doper was een verbindingsschakel-profeet die de verandering van bedeling van het aardse heiligdom naar het hemelse aanwees, zonder de volheid van zijn werk te kennen. Paulus was een verbindingsschakel-profeet die de verandering van bedeling van het letterlijke Israël (de menigte) naar het geestelijke Israël aanwees. Het Jeruzalem dat gedurende tweeënveertig maanden vertreden werd, was het geestelijke Jeruzalem.

Paulus stelde vast dat bij de overgang die plaatsvond in de geschiedenis van het kruis, het geestelijke Jeruzalem, dat „boven is”, de stad werd die God verkoos om zijn naam daar te vestigen, en dat het letterlijke Jeruzalem ophield het Jeruzalem van de Bijbelse profetie te zijn.

Deze waarheid is van wezenlijk belang om juist te verstaan, en de valse toepassing van het letterlijke Jeruzalem als symbool van de bijbelse profetie maakt deel uit van het bedrog dat door de jezuïeten is gecreëerd om de waarheid te ondermijnen dat de paus van Rome de antichrist is. Die valse leer brengt binnen het afvallige protestantisme een overtuiging voort die hun toestaat ten onrechte op de moderne Joodse natie Israël te zien als een symbool van profetie. Het letterlijke Jeruzalem hield op Gods Jeruzalem te zijn ten tijde van het kruis.

De relevantie van het onderscheid tussen het letterlijke Jeruzalem en het geestelijke Jeruzalem zal aan de orde komen wanneer wij Christus’ profetie over het einde van de wereld beschouwen. De vierde keer dat Daniël „het dagelijks offer” aanduidt, is in hoofdstuk elf.

Dit vers duidt op het werk van het heidense Rome bij het plaatsen van het pausdom op de troon der aarde in het jaar 538. De „armen” vertegenwoordigen de militaire macht van het heidense Rome, die vanaf Clovis, koning der Franken, in het jaar 496 opkwam ten behoeve van het pausdom. Verschillende Europese koningen werkten na Clovis mee aan de vestiging van het pausdom, maar het vers wijst op vier dingen die de Europese koningen (armen) voor het pausdom deden, nadat zij overtreding hadden begaan door met de hoer van Tyrus een bondgenootschap tussen kerk en staat te vormen.

Nadat zij voor het pausdom waren opgekomen, „verontreinigden” of verwoestten zij de stad Rome, die het symbool van kracht was van zowel het heidense als het pauselijke Rome. De verontreiniging van het vers werd door de jaren heen herhaaldelijk voltrokken, terwijl de stad Rome aan voortdurende militaire aanvallen werd blootgesteld. Die Europese koningen (de armen) zouden ook „het dagelijkse” wegnemen. Het Hebreeuwse woord dat in dit vers met „wegnemen” is vertaald, is niet „rum”, zoals in hoofdstuk acht. In dit vers is het woord dat met „wegnemen” is vertaald, „sur”, en het betekent verwijderen. De armen van de Europese koningen zouden in het jaar 508 het heidense verzet tegen de opkomst van het pausdom wegnemen. Vervolgens zouden die armen in het jaar 538 het pausdom op de troon der aarde plaatsen. Daarna voerde het pausdom op het Concilie van Orléans, in datzelfde jaar, een zondagswet in.

De zondag als dag van aanbidding is wat zuster White de „afgoden”-sabbat noemt, en afgoderij is de volmaakte bijbelse definitie van het woord „gruwel”. In het jaar 538 plaatsten de armen van het heidense Rome de gruwel die verwoesting brengt.

Profetie en geschiedenis bevestigen de toepassing die wij zojuist voor vers eenendertig hebben vastgesteld. Wanneer wij zeggen dat de profetie deze toepassing bevestigt, doelen wij op het feit dat er andere profetieën zijn die op dezelfde feiten betrekking hebben, zonder deze op dit moment in de bespreking te betrekken. De vijfde en laatste keer dat Daniël „het dagelijkse” gebruikt, wordt gevonden in hoofdstuk twaalf.

Profetie en geschiedenis bevestigen dat in het jaar 508 het verzet tegen de opkomst van het pausdom in wezen ten einde kwam, toen de laatste van drie geografische hindernissen (de Goten) werd uitgerukt, zoals Daniël hoofdstuk zeven aangeeft.

De verwijdering van de drie horens wordt afgebeeld op de twee heilige tafelen, en toen het derde van die drie geografische obstakels in het jaar 508 uit de stad Rome verdreven werd, werd de weerstand tegen de opkomst van de pauselijke macht weggenomen. Het oprichten waarnaar in vers elf verwezen wordt, stelt de dertig jaren tussen 508 en 538 voor. Het duidt dertig jaren aan waarin de voorbereiding voor de vestiging van de mens der zonde in de tempel van God volbracht werd.

Het woord dat vertaald is als „weggenomen” is ook „sur”, wat verwijderen betekent, en in 508 werd de weerstand tegen de opkomst van het pausdom verwijderd (weggenomen). Vanaf die datum brengen twaalfhonderdnegentig jaren u tot 1798 en tot de dodelijke wond van het pausdom. Dertienhonderdvijfendertig dagen brengen u tot de eerste teleurstelling en het begin van de vertoeftijd geheel aan het einde van het jaar 1843. Het vers belooft een zegen aan hen die tot 1843 „komen”. Het woord „komen” betekent aanraken. De eerste dag van 1844 markeert de eerste teleurstelling, maar de laatste dag van 1843 raakt het eerste ogenblik van 1844 aan. De laatste dag van een jaar raakt de eerste dag van het daaropvolgende jaar aan. De zegen die met die datum verbonden is, wordt bevestigd door geschiedenis en profetie.

Wij zullen onze beschouwing over de betekenis van „het dagelijkse” als een fundamentele waarheid in het volgende artikel voortzetten.