The Book of Daniel - Number Forty-Four

De fundamentele waarheden van William Miller zijn gedurende de vier generaties van het adventisme bedekt geraakt. Het herstel van die fundamentele waarheden wordt uiteengezet in zijn tweede droom en wordt in de Bijbel en de Geest der Profetie herhaaldelijk aangeduid als het werk dat Gods volk in de laatste dagen moet volbrengen. Millers droom geeft aan dat, wanneer de man met de vuilborstel de juwelen herstelt, zij tienmaal helderder dan de zon zullen schitteren.

Millers raamwerk was gebaseerd op de erkenning van de twee verwoestende machten van het heidendom, gevolgd door het pausdom, en het getuigenis van de apostel Paulus in het tweede hoofdstuk van Thessalonicenzen verschafte Miller het anker voor zijn raamwerk. Daar maakt Paulus duidelijk dat het heidense Rome het pausdom ervan had weerhouden tot macht op te stijgen, totdat het heidense Rome werd weggenomen. In 2 Thessalonicenzen verschafte Paulus ook het anker voor het raamwerk van Future for America, toen hij aangaf dat de „mens der zonde” in dat hoofdstuk eveneens werd voorgesteld als de koning die zichzelf verhief, in Daniël hoofdstuk elf, vers zesendertig.

Het is van wezenlijk belang te zien dat de toename van kennis in de beweging van zowel de eerste als de derde engel rechtstreeks verbonden was met Paulus’ getuigenis in het tweede hoofdstuk van Thessalonicenzen. In de tijd van het einde in 1798, en ook in 1989, werd het boek Daniël ontzegeld, waarmee een drievoudig beproevingsproces werd ingeleid. Het beproevingsproces brengt in de geschiedenis waarin het boek Daniël wordt ontzegeld altijd twee klassen van aanbidders voort. Het is van wezenlijk belang Paulus’ geschriften te zien in samenhang met de toename van kennis in de tijd van het einde, want het is juist in dat hoofdstuk dat Paulus waarschuwt dat zij die de “liefde der waarheid” niet aannemen, door God aan een krachtige dwaling zullen worden overgegeven. Die krachtige dwaling is wat over de goddelozen in Daniël hoofdstuk twaalf wordt gebracht, die de toename van kennis verwerpen. In beide geschiedenissen verwijst de krachtige dwaling het meest rechtstreeks naar het adventisme.

Het adventisme was „de getrouwe stad” toen het in 1844 de Middernachtsroep verkondigde. Tegen 1863 begon het aan het proces van verwerping van de „fundamenten” die door de bediening van William Miller waren gelegd. Toen men de fundamentele waarheden terzijde begon te stellen en ze aldus met valse juwelen en munten bedekte, bouwde men een nieuw fundament. Degenen die dat werk begonnen, uitvoerden en voortzetten, worden in de geschriften van de Geest der Profetie voorgesteld als „zij die groot licht hebben gehad.”

Het „grote licht” dat zij eens hadden, werd in Millers droom voorgesteld door de juwelen in het kistje, die Miller op een tafel in het midden van zijn kamer plaatste en die helderder schenen dan „de zon”. In de zojuist aangehaalde passage identificeert zuster White „hen die groot licht hebben gehad”, maar die „hun eigen wegen hebben gekozen”.

Zij kozen in 1863 een nieuwe weg. Zij zegt dat het „een betoverende misleiding” is, „die bezit neemt van de geest, wanneer mensen die eens de waarheid hebben gekend, de schijn van godsvrucht verwarren met haar geest en kracht; wanneer zij menen dat zij rijk zijn en verrijkt met goederen en aan niets gebrek hebben, terwijl zij in werkelijkheid aan alles gebrek hebben.”

Zij duidt de Laodiceïsche toestand aan, waarvan zij en haar echtgenoot vaststelden dat die in 1856 intrad. Vervolgens werden zij zeven jaar lang beproefd, maar zij faalden in die beproeving in 1863 en begonnen het valse fundament op te richten dat de krachtige dwaling voortbrengt waarvan Paulus waarschuwt in zijn boodschap aan de Thessalonicenzen. Paulus’ waarschuwing in Thessalonicenzen is een ankerpunt voor zowel de beweging aan het begin als aan het einde van het adventisme, en stemt volkomen overeen met Millers droom, die zowel het begin als het einde van het adventisme behandelt. Zijn droom maakt duidelijk dat, wanneer het werk van herstel van de oorspronkelijke juwelen der waarheid is volbracht, die waarheden tienmaal helderder zullen schijnen dan toen zij voor het eerst straalden bij de Middernachtsroep aan het begin van het adventisme. Hoe komt het dat Millers inzicht nu helderder straalt dan toen hij de waarheid voor het eerst onderkende?

Er zijn verschillende waarheden afgebeeld op de twee heilige kaarten van Habakuk hoofdstuk twee. Die waarheden werden in Millers droom voorgesteld als juwelen die uiteindelijk in de laatste dagen, vlak vóór de Middernachtsroep, zouden worden hersteld. De valse juwelen die in Millers droom uit het venster worden weggedragen, vertegenwoordigen zowel de dwaleringen die in het adventisme werden binnengebracht om een valse grondslag te vormen als om de ware grondslag te verbergen; maar zij vertegenwoordigen ook hen die weigeren de valse leringen los te laten waaruit die valse grondslag bestaat. „Het gedurige” was het anker van William Millers raamwerk van waarheid dat de oorspronkelijke grondslag vestigde, en in de laatste dagen symboliseert „het gedurige” niet alleen het heidendom, zoals Miller terecht vaststelde, maar het is ook het symbool van de opstand die de valse grondslag voortbracht.

De Bijbel, de Geest der Profetie en de geschiedenis getuigen allen dat de oordeelsuurbazuin van 1798 tot 1844 de verkondiging was van de boodschap die door William Miller werd ontdekt en gebracht. Daarom wordt de beweging de Milleritische beweging genoemd. Logischerwijs betekent het verwerpen van die beweging het verwerpen van het licht dat in 1798 werd voortgebracht, dat Daniël aanwees als een vermeerdering van kennis.

Jesaja spreekt over de dronkaards van Efraïm en duidt die dronkaards aan als de spotters die over het volk van Jeruzalem regeren. Jesaja maakt duidelijk dat zij niet dronken zijn van letterlijke wijn, maar van geestelijke wijn. Geestelijke wijn in de Bijbel is, afhankelijk van de context, hetzij ware hetzij valse leer. De dronkaards van Efraïm zijn dronken van valse leer, die de wijn van Babylon is, zoals voorgesteld door de hoer van Tyrus in hoofdstuk zeventien van Openbaring en door Belsazar in de laatste nacht van zijn feestgedruis.

Jesaja duidde de gevolgen aan van de geestelijke dronkenschap die over de spottende mannen komt die over het volk van Jeruzalem heersen.

Zuster White citeert deze verzen en voegt daaraan toe:

Alle profeten, met inbegrip van Jesaja en Zuster White, duiden de laatste dagen aan. In deze dagen staan de leiders van het adventisme „beslist aan de zijde van Satan en geven zij gehoor aan verleidende geesten en leringen van demonen.” Zuster White stelt een voorzegging voor wanneer zij zegt: „Wanneer deze spiritistische misleidingen geopenbaard worden als wat zij werkelijk zijn,—de geheime werkingen van boze geesten,—zullen zij die eraan hebben deelgenomen worden als mensen die hun verstand hebben verloren.” De leiding van het adventisme zal worden als mensen die hun verstand hebben verloren, op het punt in de geschiedenis van de laatste dagen waarop hun dronkenschap geopenbaard wordt als „de geheime werkingen van boze geesten.”

Er is een ontzegeling van het werk van de spotters die in de laatste dagen over het volk in Jeruzalem regeren. Die ontzegeling werd geïllustreerd in Millers droom, toen Miller bad en er vervolgens een deur werd geopend. Zij vindt plaats vlak voordat hij zijn ogen een ogenblik sloot, waarmee juist het uiterste einde van het verzegelingsproces van de honderd vierenveertigduizend wordt aangeduid. Het openen van een deur duidt op een verandering van bedelingen, en op dat punt gaat de Laodiceaanse beweging van de derde engel over in de Filadelfische beweging van de derde engel.

In de passage in Jesaja wordt een samenvatting gegeven van het boze werk van de dronkaards van Efraïm, die de mannen zijn die „als getrouwe wachters hadden moeten staan.” De samenvatting wordt aldus verwoord: „Voorwaar, uw omkering van alle dingen zal geacht worden als leem van de pottenbakker; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? of zal het geformeerde van hem die het geformeerd heeft zeggen: Hij had geen verstand?”

Miller’s identificatie van „het gedurige” als hetzij de godsdienst van het heidendom, hetzij het heidense Rome, is uiteindelijk een symbool van Satan, want zowel Satan als het heidense Rome worden voorgesteld als de draak.

Sprekend over de mannen die Jeruzalem in de laatste dagen regeren, verklaart Zuster White: “Sommigen worden doordrongen van de duisternis die heerst, en stellen de waarheid terzijde ten gunste van dwaling. De door de profetie aangewezen dag is gekomen. Jezus Christus wordt niet begrepen. Jezus Christus is voor hen een fabel.” In 1901 begon een leider van het adventisme uit Duitsland de valse opvatting van het afvallige protestantisme over “het dagelijkse” in het boek Daniël in te voeren. Die opvatting stelt dat “het dagelijkse” het heiligdomswerk van Christus vertegenwoordigt, of een of andere variatie van die gedachte. Ik zeg een of andere variatie, omdat er in de geschiedenis die op 1901 volgde verschillende accenten op die onwaarheid zijn gelegd, maar die valse opvattingen monden altijd uit in de conclusie dat “het dagelijkse” een of andere vorm van het werk van Christus voorstelt.

Het juweel dat de leer van „het dagelijkse” was, welke Miller identificeerde als een satanisch symbool, is in het adventisme van de laatste dagen een symbool van Christus. Toen deze in 1901 werd ingevoerd, aanvaardden zeer weinigen de opvatting dat „het dagelijkse” een symbool van Christus was en niet een symbool van Satan, maar tegen de jaren dertig was het juweel van de leer van „het dagelijkse”, dat Miller uit de ader van waarheid had opgedolven die in 2 Thessalonicenzen, hoofdstuk twee, wordt gevonden, verworpen, zoals ook de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig in 1863 waren verworpen. Ergens in de geschiedenis van 1863 tot aan de jaren dertig had het adventisme van leiders gewisseld, zonder dit te onderkennen.

De spottende mannen die heersen over het volk van Jeruzalem, die mannen zijn „in vertrouwensposities”, zullen „de zonde gerechtigheid noemen en de gerechtigheid zonde”, en „Voorzeker, uw omkering der dingen zal geacht worden als leem van de pottenbakker; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft, zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? of zal het gevormde van hem die het gevormd heeft, zeggen: Hij had geen verstand?” In de voortschrijdende opstand over de vier generaties van het adventisme veranderen zij die zich in vertrouwensposities bevinden van leiders, en weten het niet. Zij weten het niet, want zij hebben gaandeweg en voortdurend het bewijs van hun dwalingen verworpen. In die voortschrijdende opstand „zal de wijsheid van hun wijzen vergaan, en het verstand van hun verstandigen zal verborgen worden.”

Zij zullen de dingen ondersteboven keren en de zonde gerechtigheid noemen en de gerechtigheid zonde. Het symbool van deze opstand is de leer van „het dagelijkse”, die voor Miller een satanisch symbool was, en die het adventisme heden ten dage aanduidt als een symbool van Christus. Wat eens het anker was dat het raamwerk van William Millers profetische toepassingen bevestigde, is nu een symbool geworden van de dronkenschap van de spottende mannen die heersen over het volk van Jeruzalem. De symboliek die met „het dagelijkse” in het boek Daniël verbonden is, straalde helder als de zon toen zij aan het begin van het adventisme in Millers schrijn werd herkend; maar in de laatste dagen straalt die waarheid tienmaal helderder, want het getal tien is een symbool van een beproeving, en voor het oude Israël was de tiende beproeving de laatste beproeving.

Moderne Farizeeën hebben „de werken van Christus” „toegeschreven” „aan satanische machten”, waarbij zij het heidendom aanduiden als „de heilige kracht van God.”

In het volgende artikel zullen wij onze beschouwing voortzetten over de vermeerdering van kennis, die werd ontsloten in de beweging van de eerste engel.