The “daily” in the book of Daniel was recognized by William Miller as a symbol of pagan Rome or paganism, but in the last days it is the symbol of the rejection of William Miller’s foundational truths. It represents the end of a rebellion that began in 1863, with the rejection of Miller’s understanding of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six. When Adventism rejected the correct identification of “the daily” as paganism, they turned the symbol of Satan into a symbol of Christ. Isaiah identifies that this work was turning things upside down. The rejection of “the daily” was put in place in the 1930’s (the third generation of Adventism), but it had been a controversy since 1901 (the second generation of Adventism). As with ancient Israel, a progressive rejection of truth led to the acceptance of an error that contained the elements of the unpardonable sin.
Het „dagelijkse” in het boek Daniël werd door William Miller erkend als een symbool van het heidense Rome of van het heidendom, maar in de laatste dagen is het het symbool van de verwerping van de fundamentele waarheden van William Miller. Het vertegenwoordigt het einde van een opstand die begon in 1863, met de verwerping van Millers begrip van Mozes’ „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Toen het adventisme de juiste identificatie van „het dagelijkse” als heidendom verwierp, maakten zij van het symbool van Satan een symbool van Christus. Jesaja duidt aan dat dit werk een omkering van de orde was. De verwerping van „het dagelijkse” werd in de jaren 1930 gevestigd (de derde generatie van het adventisme), maar sinds 1901 (de tweede generatie van het adventisme) was het reeds een punt van controverse geweest. Zoals bij het oude Israël leidde een voortschrijdende verwerping van de waarheid tot de aanvaarding van een dwaling die de elementen van de onvergeeflijke zonde bevatte.
The unpardonable sin for the quibbling Jews, was represented when they identified the works that Christ had done as the works of Satan. Ancient Israel is the premier symbol of modern Israel, and modern Israel did that very thing, only in reverse. They took the works of Satan (paganism), and attributed those works to Christ. Ancient Israel’s rebellion includes their choice of Satan as their king.
De onvergeeflijke zonde van de haarklovende Joden werd uitgebeeld toen zij de werken die Christus had gedaan, vereenzelvigden met de werken van Satan. Het oude Israël is het voornaamste symbool van het moderne Israël, en het moderne Israël deed precies hetzelfde, zij het omgekeerd. Het nam de werken van Satan (heidendom) en schreef die werken toe aan Christus. De opstand van het oude Israël omvat ook hun keuze van Satan als hun koning.
When Pilate therefore heard that saying, he brought Jesus forth, and sat down in the judgment seat in a place that is called the Pavement, but in the Hebrew, Gabbatha. And it was the preparation of the passover, and about the sixth hour: and he saith unto the Jews, Behold your King! But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. Then delivered he him therefore unto them to be crucified. And they took Jesus, and led him away. John 19:13–16.
Toen Pilatus dan dat woord hoorde, bracht hij Jezus naar buiten en ging zitten op de rechterstoel, op een plaats die Het Plaveisel genoemd wordt, maar in het Hebreeuws Gabbatha. En het was de voorbereiding van het pascha, en omstreeks het zesde uur; en hij zeide tot de Joden: Zie, uw Koning! Maar zij riepen uit: Weg met Hem, weg met Hem, kruisig Hem. Pilatus zeide tot hen: Zal ik uw Koning kruisigen? De overpriesters antwoordden: Wij hebben geen koning dan de keizer. Toen leverde hij Hem dan aan hen over om gekruisigd te worden. En zij namen Jezus en leidden Hem weg. Johannes 19:13–16.
Pilate was the representative of pagan Rome, and Sister White identifies that the dragon who was kicked out of heaven in Revelation chapter twelve, is Satan, but in a secondary sense the dragon, is also pagan Rome. The dragon is therefore symbolized by “the daily.” The end of ancient Israel’s rebellion, when they publicly proclaimed, “We have no king but Caesar,” represented their public declaration that they were subjects of their king, and their king was Satan. That rebellion against God as King, began in the days of Samuel the prophet, when they rejected God as their king and demanded that they be given a human king so they could be as the other nations.
Pilatus was de vertegenwoordiger van het heidense Rome, en Zuster White stelt vast dat de draak die in Openbaring hoofdstuk twaalf uit de hemel werd geworpen, Satan is; maar in secundaire zin is de draak ook het heidense Rome. De draak wordt daarom gesymboliseerd door „het gedurig offer”. Het einde van het verzet van het oude Israël, toen zij openlijk verklaarden: „Wij hebben geen koning dan de keizer”, vormde hun openbare belijdenis dat zij onderdanen van hun koning waren, en hun koning was Satan. Dat verzet tegen God als Koning begon in de dagen van de profeet Samuël, toen zij God als hun koning verwierpen en eisten dat hun een menselijke koning gegeven zou worden, opdat zij zouden zijn als de andere volken.
Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. 1 Samuel 8:4–8.
Toen vergaderden zich al de oudsten van Israël, en zij kwamen tot Samuel te Rama, en zeiden tot hem: Zie, gij zijt oud geworden, en uw zonen wandelen niet in uw wegen; stel nu dan een koning over ons aan om ons te richten, zoals al de volken. Maar deze zaak was kwaad in Samuels ogen, toen zij zeiden: Geef ons een koning om ons te richten. En Samuel bad tot de HEERE. En de HEERE zeide tot Samuel: Luister naar de stem van het volk in alles wat zij tot u spreken; want niet u hebben zij verworpen, maar Mij hebben zij verworpen, dat Ik geen Koning over hen zou zijn. Overeenkomstig al de daden die zij gedaan hebben van de dag af dat Ik hen uit Egypte heb doen optrekken tot op deze dag, waarmee zij Mij verlaten en andere goden gediend hebben, zó doen zij ook u. 1 Samuel 8:4–8.
Ancient Israel never recognized that they had rejected God, or that their desire for an earthly king would progress to the point where they crucified the Messiah, and chose Satan as their king. Their rebellion was hidden from their eyes by their own self-righteous ideas that in spite of rejecting God, they were still the chosen people, for after all, they reasoned, God still maintained a holy prophetic ministry, even after Samuel.
Het oude Israël heeft nooit onderkend dat het God had verworpen, noch dat hun verlangen naar een aardse koning zich zó zou ontwikkelen dat zij de Messias kruisigden en Satan tot hun koning kozen. Hun opstand was voor hun eigen ogen verborgen door hun eigengerechtige denkbeelden dat zij, ondanks het verwerpen van God, toch nog steeds het uitverkoren volk waren; want, zo redeneerden zij, God handhaafde immers nog altijd een heilige profetische bediening, zelfs na Samuël.
They misinterpreted the prophetic ministry of the prophets, believing that the presence of God’s prophets proved they were God’s chosen people. They did not see that they were far from God and the prophets were seeking to lead them back to God, for they interpreted the activity of the prophets as evidence of God’s leading. This was in spite of their continued rejection of all the messages of the prophets that were sent to them. The same deception came upon Adventism in 1863.
Zij verstonden de profetische bediening van de profeten verkeerd en meenden dat de aanwezigheid van Gods profeten bewees dat zij Gods uitverkoren volk waren. Zij zagen niet in dat zij ver van God verwijderd waren en dat de profeten hen terug tot God trachtten te leiden, want zij beschouwden de werkzaamheid van de profeten als een bewijs van Gods leiding. Dit ondanks hun voortdurende verwerping van alle boodschappen van de profeten die tot hen waren gezonden. Dezelfde misleiding kwam in 1863 over het adventisme.
Adventism rejected the movement that had been brought together through the ministry of William Miller, and chose to become a legally registered church the same year in which they rejected Moses’ message of the “seven times,” as delivered by Elijah (William Miller). The same year they produced a counterfeit prophetic chart, that could no longer be read, and could no longer “speak” as per Habakkuk 2, verse 3, for it required a handout to explain it. Habakkuk’s charts could be read just as they existed and therefore they could “speak”.
Het adventisme verwierp de beweging die door de bediening van William Miller was samengebracht, en koos ervoor een wettelijk geregistreerde kerk te worden in hetzelfde jaar waarin het de boodschap van Mozes van de „zeven tijden” verwierp, zoals gebracht door Elia (William Miller). In datzelfde jaar brachten zij een vervalste profetische kaart voort, die niet langer gelezen kon worden en niet langer kon „spreken” overeenkomstig Habakuk 2:3, want zij vereiste een bijlage ter verklaring ervan. Habakuks kaarten konden gelezen worden zoals zij waren en daarom konden zij „spreken”.
Adventism refused to accomplish any self-examination of the choice they made in 1863, for after all they had the prophetess among them, proving they were the remnant people identified in the book of Revelation, which had the Spirit of Prophecy. They manifested the same spirit and attitude of ancient Israel, and the rebellion that began with the rejection of the first jewel that was discovered by Miller, ultimately led to their rejection of Miller’s identification of the jewel of “the daily” also.
Het adventisme weigerde enig zelfonderzoek te verrichten naar de keuze die het in 1863 had gemaakt; zij hadden immers de profetes in hun midden, hetgeen bewees dat zij het overblijfselvolk waren dat in het boek Openbaring wordt aangeduid als hebbende de Geest der Profetie. Zij openbaarden dezelfde geest en houding als het oude Israël, en de opstand die begon met de verwerping van het eerste juweel dat door Miller was ontdekt, leidde uiteindelijk ook tot hun verwerping van Millers identificatie van het juweel van „het dagelijks” (the daily).
Modern Israel rejected Miller’s understanding of “the daily,” a symbol of pagan Rome, which in turn is a symbol of Satan, and claimed that “the daily” is a symbol of Christ. In other words, modern Israel chose to accept a satanic symbol as a symbol of Christ. Just as ancient Israel proclaimed that they had no king but Caesar, a representative of pagan Rome, which is a symbol of Satan.
Het moderne Israël verwierp Millers begrip van „het dagelijks” als een symbool van het heidense Rome, dat op zijn beurt een symbool van Satan is, en beweerde dat „het dagelijks” een symbool van Christus is. Met andere woorden, het moderne Israël koos ervoor een satanisch symbool te aanvaarden als een symbool van Christus. Evenals het oude Israël verklaarde dat het geen koning had dan alleen Caesar, een vertegenwoordiger van het heidense Rome, dat een symbool van Satan is.
In terms of prophetic application, that choice demanded that modern Israel would need to redefine chapters seven, eight and nine of Daniel, which were the very chapters that are represented by the Ulai River, and were the increase of knowledge in Millerite history. They would be forced to change those chapters, for chapter eight directly references “the daily” three times.
Wat de profetische toepassing betreft, vereiste die keuze dat het moderne Israël hoofdstukken zeven, acht en negen van Daniël opnieuw zou moeten definiëren—juist de hoofdstukken die door de rivier de Ulai worden voorgesteld en die de vermeerdering van kennis in de Milleritische geschiedenis vormden. Zij zouden gedwongen zijn die hoofdstukken te veranderen, want hoofdstuk acht verwijst driemaal rechtstreeks naar „het dagelijkse”.
Forced by the history where the vision of the Ulai River was unsealed, the Millerites could see no other earthly kingdoms before Christ returned and set up His everlasting kingdom, as represented in Daniel chapter two. They therefore treated the fourth kingdom of Rome as one kingdom with two aspects. Those two aspects were directly represented in chapters seven and eight of Daniel. Daniel identifies that the vision he received in chapter eight was to be understood in connection with the vision of chapter seven.
Gedwongen door de geschiedenis waarin het visioen van de rivier de Ulai werd ontzegeld, konden de Millerieten vóór de wederkomst van Christus en de oprichting van Zijn eeuwigdurend koninkrijk, zoals voorgesteld in Daniël hoofdstuk twee, geen andere aardse koninkrijken zien. Daarom beschouwden zij het vierde koninkrijk van Rome als één koninkrijk met twee aspecten. Die twee aspecten werden rechtstreeks voorgesteld in Daniël hoofdstukken zeven en acht. Daniël geeft te kennen dat het visioen dat hij in hoofdstuk acht ontving, begrepen moest worden in samenhang met het visioen van hoofdstuk zeven.
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. Daniel 8:1.
In het derde jaar van de regering van koning Belsazar verscheen mij, ja, mij, Daniël, een gezicht, na datgene wat mij in het begin verschenen was. Daniël 8:1.
The vision “which appeared unto” Daniel “at the first,” was the vision of chapter seven.
Het visioen „dat aan” Daniël „in het begin verscheen”, was het visioen van hoofdstuk zeven.
In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.
In het eerste jaar van Belsazar, de koning van Babel, had Daniël op zijn bed een droom en gezichten in zijn hoofd; daarna schreef hij de droom op en gaf de hoofdinhoud der zaken weer. Daniël 7:1.
The two visions represent two aspects of the kingdoms of Bible prophecy that had first been represented in chapter two of Daniel. The four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome were repeated in chapters seven, and then again in chapter eight, but with a distinction between the political elements of the four kingdoms and the religious elements of the four kingdoms. In Daniel seven, the kingdoms are represented by beasts of prey, but in chapter eight the same kingdoms are presented by sanctuary beasts. Daniel wished to understand the vision of chapter seven, and Gabriel came to him to explain.
De twee visioenen vertegenwoordigen twee aspecten van de koninkrijken van de Bijbelse profetie die eerst in Daniël, hoofdstuk twee, waren voorgesteld. De vier koninkrijken van Babylon, Medo-Perzië, Griekenland en Rome werden herhaald in hoofdstuk zeven, en vervolgens opnieuw in hoofdstuk acht, maar met een onderscheid tussen de politieke elementen van de vier koninkrijken en de religieuze elementen van de vier koninkrijken. In Daniël zeven worden de koninkrijken voorgesteld door roofdieren, maar in hoofdstuk acht worden dezelfde koninkrijken voorgesteld door heiligdomsdieren. Daniël wenste het visioen van hoofdstuk zeven te begrijpen, en Gabriël kwam tot hem om het uit te leggen.
I Daniel was grieved in my spirit in the midst of my body, and the visions of my head troubled me. I came near unto one of them that stood by, and asked him the truth of all this. So he told me, and made me know the interpretation of the things. These great beasts, which are four, are four kings, which shall arise out of the earth. But the saints of the most High shall take the kingdom, and possess the kingdom forever, even for ever and ever. Daniel 7:15–18.
Ik, Daniël, was bedroefd in mijn geest in het midden van mijn lichaam, en de gezichten van mijn hoofd verschrikten mij. Ik naderde tot een van hen die daar stonden, en vroeg hem de waarheid aangaande dit alles. Toen sprak hij tot mij en maakte mij de uitlegging van deze dingen bekend. Deze grote dieren, die met vier zijn, zijn vier koningen, die uit de aarde zullen opkomen. Maar de heiligen des Allerhoogsten zullen het koninkrijk ontvangen, en zij zullen het koninkrijk bezitten tot in eeuwigheid, ja, tot in alle eeuwigheid. Daniël 7:15–18.
Daniel was informed that the four beasts were four earthly kingdoms that would exist until God’s everlasting kingdom would be set up, in agreement with Daniel chapter two. There were to be four earthly kingdoms that preceded the arrival of God’s everlasting kingdom, as represented by the rock that was cut out of the mountain and filled the whole earth in chapter two.
Aan Daniël werd meegedeeld dat de vier dieren vier aardse koninkrijken waren die zouden bestaan totdat Gods eeuwig koninkrijk zou worden opgericht, overeenkomstig Daniël hoofdstuk twee. Er zouden vier aardse koninkrijken zijn die aan de komst van Gods eeuwig koninkrijk voorafgingen, zoals voorgesteld door de steen die uit de berg werd losgehouwen en in hoofdstuk twee de gehele aarde vervulde.
Sister White took the Millerite understanding of those four kingdoms well beyond the Millerite understanding, when she addressed the earth beast of Revelation chapter thirteen.
Zuster White voerde het Milleritische begrip van die vier koninkrijken ver voorbij het Milleritische begrip, toen zij het aardbeest van Openbaring hoofdstuk dertien behandelde.
“At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation seventeen an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.” The Great Controversy, 439.
“Op dit punt wordt een ander symbool ingevoerd. De profeet zegt: ‘En ik zag een ander beest opkomen uit de aarde; en het had twee horens, een lam gelijk.’ Vers 11. Zowel het voorkomen van dit beest als de wijze van zijn opkomst duiden erop dat de natie die het vertegenwoordigt, verschilt van die welke onder de voorgaande symbolen werden voorgesteld. De grote koninkrijken die over de wereld hebben geheerst, werden aan de profeet Daniël voorgesteld als roofdieren, die oprezen toen ‘de vier winden des hemels streden op de grote zee.’ Daniël 7:2. In Openbaring zeventien verklaarde een engel dat wateren ‘volken, en scharen, en natiën, en tongen’ voorstellen. Openbaring 17:15. Winden zijn een symbool van strijd. De vier winden des hemels, die op de grote zee streden, beelden de verschrikkelijke taferelen van verovering en omwenteling uit, waardoor koninkrijken tot macht zijn gekomen.” The Great Controversy, 439.
The beasts are symbols of the conquests that were accomplished as the kingdoms came to power. A beast of prey prophetically represents the political, economic and military power of a kingdom. The same kingdoms represented in Daniel chapter two and seven, are also represented in chapter eight, but there they are all associated with elements derived from God’s sanctuary, and in so doing they represent the religious element of the kingdoms, for they were all a union of church and State.
De beesten zijn symbolen van de veroveringen die werden volbracht toen de koninkrijken aan de macht kwamen. Een roofdier vertegenwoordigt profetisch de politieke, economische en militaire macht van een koninkrijk. Dezelfde koninkrijken die in Daniël hoofdstuk twee en zeven worden voorgesteld, worden ook in hoofdstuk acht voorgesteld, maar daar worden zij allen verbonden met elementen die aan Gods heiligdom zijn ontleend, en daardoor vertegenwoordigen zij het religieuze element van de koninkrijken, want zij waren alle een vereniging van kerk en staat.
In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. I saw the ram pushing westward, and northward, and southward; so that no beasts might stand before him, neither was there any that could deliver out of his hand; but he did according to his will, and became great. And as I was considering, behold, an he goat came from the west on the face of the whole earth, and touched not the ground: and the goat had a notable horn between his eyes. And he came to the ram that had two horns, which I had seen standing before the river, and ran unto him in the fury of his power. And I saw him come close unto the ram, and he was moved with choler against him, and smote the ram, and brake his two horns: and there was no power in the ram to stand before him, but he cast him down to the ground, and stamped upon him: and there was none that could deliver the ram out of his hand. Therefore the he goat waxed very great: and when he was strong, the great horn was broken; and for it came up four notable ones toward the four winds of heaven. Daniel 8:1–8.
In het derde jaar van de regering van koning Belsazar verscheen mij, ja mij, Daniël, een gezicht, na hetgeen mij in het begin verschenen was. En ik zag in een gezicht; en het geschiedde, toen ik zag, dat ik te Susan was, in het paleis, dat in de provincie Elam is; en ik zag in een gezicht, en ik was bij de rivier de Ulai. Toen sloeg ik mijn ogen op en zag, en zie, er stond voor de rivier een ram die twee horens had; en de twee horens waren hoog, maar de ene was hoger dan de andere, en de hoogste kwam het laatst op. Ik zag de ram stoten naar het westen, naar het noorden en naar het zuiden, zodat geen dieren voor hem konden standhouden, en er was niemand die uit zijn hand kon verlossen; maar hij deed naar zijn welbehagen en werd groot. En terwijl ik daarop acht sloeg, zie, daar kwam een geitenbok uit het westen over de gehele aarde, zonder de grond aan te raken; en de bok had een aanzienlijke horen tussen zijn ogen. En hij kwam tot de ram met de twee horens, die ik voor de rivier had zien staan, en rende op hem aan in de grimmigheid van zijn kracht. En ik zag hem dicht bij de ram komen, en hij werd verbitterd tegen hem, sloeg de ram en brak zijn beide horens; en er was geen kracht in de ram om voor hem stand te houden, maar hij wierp hem ter aarde en vertrad hem; en er was niemand die de ram uit zijn hand kon verlossen. Daarom werd de geitenbok uitermate groot; en toen hij sterk geworden was, werd de grote horen gebroken; en in zijn plaats kwamen vier aanzienlijke horens op naar de vier winden van de hemel. Daniël 8:1–8.
Chapter eight begins with Daniel affirming that he is then living in the history of the first kingdom of Bible prophecy (Babylon), but his vision does not identify any symbol that was to represent Babylon, for it begins with the ram that represented the second earthly kingdom of Medo-Persia. The absence of a symbol of Babylon is purposeful, for a primary characteristic of Babylon is that it represents a kingdom that is removed, and thereafter restored, as represented by Nebuchadnezzar’s “seven times” living as a beast. During that “seven times” an element of spiritual Babylon (the papacy), is represented, for the papacy is the kingdom that is forgotten for seventy symbolic years, during which she had a deadly wound. The fact that Daniel identifies that he receives the vision “in the third year of the reign of king Belshazzar,” identifies Babylon as the kingdom that precedes the second kingdom of Medo-Persia, but it emphasizes Babylon as the hidden, or forgotten kingdom that is forgotten during the days of one king.
Hoofdstuk acht begint met Daniël die bevestigt dat hij op dat moment leeft in de geschiedenis van het eerste koninkrijk van de Bijbelse profetie (Babylon), maar zijn visioen duidt geen enkel symbool aan dat Babylon moest voorstellen, want het begint met de ram die het tweede aardse koninkrijk van Medo-Perzië voorstelde. De afwezigheid van een symbool van Babylon is opzettelijk, want een primair kenmerk van Babylon is dat het een koninkrijk voorstelt dat wordt weggenomen en daarna hersteld, zoals voorgesteld door Nebukadnezars „zeven tijden” waarin hij als een beest leefde. Gedurende die „zeven tijden” wordt een element van geestelijk Babylon (het pausdom) voorgesteld, want het pausdom is het koninkrijk dat gedurende zeventig symbolische jaren wordt vergeten, waarin het een dodelijke wond had. Het feit dat Daniël aangeeft dat hij het visioen ontvangt „in het derde jaar van de regering van koning Belsazar”, duidt Babylon aan als het koninkrijk dat voorafgaat aan het tweede koninkrijk van Medo-Perzië, maar het benadrukt Babylon als het verborgen, of vergeten koninkrijk dat gedurende de dagen van één koning wordt vergeten.
The beasts of chapter eight, are not beasts of prey, they are beasts that were used as sacrificial animals in the sanctuary service. The fourth kingdom is represented as “a little horn,” not as a beast, but horns were part of God’s sanctuary, for the altars in God’s sanctuary had horns as part of their design.
De dieren van hoofdstuk acht zijn geen roofdieren; het zijn dieren die in de heiligdomsdienst als offerdieren werden gebruikt. Het vierde koninkrijk wordt voorgesteld als „een kleine hoorn”, niet als een dier; maar hoorns maakten deel uit van Gods heiligdom, want de altaren in Gods heiligdom hadden hoorns als onderdeel van hun vormgeving.
Not only were the four kingdoms of prophecy represented by Daniel with sanctuary terms, the narrative of the chapter contains several words derived directly from God’s sanctuary service. The narrative in the chapter is presented with Hebrew words drawn from the sanctuary service, but also the action of presenting an offering in the sanctuary service is built within the structure of the chapter. The fact that Daniel purposely associated chapter seven and eight together, allows those who wish to see, that chapter seven, is identifying the statecraft of the kingdoms of Bible prophecy and chapter eight, is identifying the churchcraft of the kingdoms of Bible prophecy.
Niet alleen werden de vier koninkrijken van de profetie door Daniël met heiligdomsterminologie voorgesteld, het verhaal van het hoofdstuk bevat verscheidene woorden die rechtstreeks zijn afgeleid van Gods heiligdomsdienst. De verhalende voorstelling in het hoofdstuk wordt weergegeven met Hebreeuwse woorden ontleend aan de heiligdomsdienst, maar ook de handeling van het brengen van een offer in de heiligdomsdienst is in de structuur van het hoofdstuk ingebouwd. Het feit dat Daniël hoofdstuk zeven en acht opzettelijk met elkaar verbond, maakt voor hen die willen zien duidelijk dat hoofdstuk zeven het staatsbestel van de koninkrijken van de Bijbelse profetie aanduidt en hoofdstuk acht het kerkelijk bestel van de koninkrijken van de Bijbelse profetie aanduidt.
Adventism has been forced to cover this fact up with satanic fables, for this recognition reveals that Miller’s jewels were just as God designed them to be. Their rejection of Miller’s understanding of “the daily,” is represented as a claim that “God had no understanding,” for they claim that when God gave the framework to Miller (through the ministry of holy angels), it was not accurate.
Het adventisme is gedwongen dit feit met satanische fabels toe te dekken, want deze erkenning onthult dat Millers juwelen precies waren zoals God ze had ontworpen. Hun verwerping van Millers begrip van „het dagelijkse” wordt voorgesteld als een bewering dat „God geen inzicht had”, want zij beweren dat, toen God het raamwerk aan Miller gaf (door de bediening van heilige engelen), het niet nauwkeurig was.
Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.
Voorwaar, uw omkering van alle dingen zal geacht worden als het leem van de pottenbakker; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? of zal het gevormde van hem die het gevormd heeft zeggen: Hij had geen verstand? Jesaja 29:16.
The framework of Miller was the prophetic structure he recognized and employed but from 1863 onward, Adventism returned to the theological applications of apostate Protestantism and Catholicism, in order to cover up the jewels of Miller’s dream. Adventism accepted a false framework (the thing framed), in order to reject the work, and also the Maker of the work. In doing so, they claim the Maker of the work has no understanding. The rejection of that framework, was and still is, a rejection of the increase of knowledge that was unsealed in 1798. Those that reject the increase of knowledge reject the work and the Maker of the work, and in terms of Daniel they were “the wicked”.
Het kader van Miller was de profetische structuur die hij herkende en toepaste, maar vanaf 1863 keerde het adventisme terug tot de theologische toepassingen van het afvallige protestantisme en het katholicisme, teneinde de juwelen van Millers droom te bedekken. Het adventisme aanvaardde een vals kader (het omlijste voorwerp) om het werk, en ook de Maker van het werk, te verwerpen. Door dit te doen, beweren zij dat de Maker van het werk geen inzicht heeft. De verwerping van dat kader was, en is nog steeds, een verwerping van de toename van kennis die in 1798 werd ontzegeld. Degenen die de toename van kennis verwerpen, verwerpen het werk en de Maker van het werk, en in de termen van Daniël waren zij “de goddelozen”.
Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.
Velen zullen gereinigd, wit gemaakt en beproefd worden; maar de goddelozen zullen goddeloos handelen; en geen van de goddelozen zal het verstaan; maar de wijzen zullen het verstaan. Daniël 12:10.
The “wicked shall do wickedly”, thus identifying a progressive escalating rejection of truth. The wickeds rejection of the framework is a rejection of God, and in turn God rejects the wicked for the rejection they attempt to accomplish by a counterfeit framework.
De goddelozen zullen goddeloos handelen, waarmee een voortschrijdende, toenemende verwerping van de waarheid wordt aangeduid. De verwerping door de goddelozen van het denkkader is een verwerping van God, en op zijn beurt verwerpt God de goddelozen vanwege de verwerping die zij trachten te bewerkstelligen door middel van een vervalst denkkader.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis verworpen hebt, zal Ik ook u verwerpen, zodat gij voor Mij geen priester zult zijn; omdat gij de wet van uw God vergeten hebt, zal Ik ook uw kinderen vergeten. Hosea 4:6.
God’s people, who were God’s “priests” from 1844 through to 1863, were rejected for their lack of the “knowledge” that has been increased through the ministry of William Miller. It is important to consider the context of verse six in Hosea, for the context identifies an escalating rebellion against the truth, represented as the “knowledge.”
Gods volk, dat van 1844 tot en met 1863 Gods „priesters” was, werd verworpen wegens hun gebrek aan de „kennis” die door de bediening van William Miller was vermeerderd. Het is belangrijk de context van vers zes in Hosea in overweging te nemen, want die context duidt op een toenemende opstand tegen de waarheid, voorgesteld als de „kennis”.
Hear the word of the Lord, ye children of Israel: for the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land. By swearing, and lying, and killing, and stealing, and committing adultery, they break out, and blood toucheth blood. Therefore shall the land mourn, and every one that dwelleth therein shall languish, with the beasts of the field, and with the fowls of heaven; yea, the fishes of the sea also shall be taken away. Yet let no man strive, nor reprove another: for thy people are as they that strive with the priest. Therefore shalt thou fall in the day, and the prophet also shall fall with thee in the night, and I will destroy thy mother. My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. They eat up the sin of my people, and they set their heart on their iniquity. And there shall be, like people, like priest: and I will punish them for their ways, and reward them their doings. For they shall eat, and not have enough: they shall commit whoredom, and shall not increase: because they have left off to take heed to the Lord.
Hoort het woord des Heren, gij kinderen Israëls; want de Here heeft een rechtsgeding met de inwoners van het land, omdat er geen trouw, geen barmhartigheid en geen kennis van God in het land is. Vloeken en liegen en moorden en stelen en echtbreken breken los, en bloed raakt bloed. Daarom zal het land treuren, en ieder die daarin woont zal wegkwijnen, met de dieren des velds en met het gevogelte des hemels; ja, ook de vissen der zee zullen weggenomen worden. Laat echter niemand twisten, noch een ander bestraffen; want uw volk is als zij die met de priester twisten. Daarom zult gij vallen bij dag, en ook de profeet zal met u vallen bij nacht, en Ik zal uw moeder verdelgen. Mijn volk wordt uitgeroeid door gebrek aan kennis; omdat gij de kennis verworpen hebt, zal ook Ik u verwerpen, zodat gij Mij geen priester meer zult zijn; omdat gij de wet van uw God vergeten hebt, zal ook Ik uw kinderen vergeten. Naarmate zij talrijker werden, zondigden zij tegen Mij; daarom zal Ik hun eer in schande veranderen. Zij eten de zonde van Mijn volk, en zetten hun hart op hun ongerechtigheid. En het zal zijn: zoals het volk, zo de priester; en Ik zal hun wegen aan hen bezoeken en hun daden hun vergelden. Want zij zullen eten en niet verzadigd worden; zij zullen hoererij bedrijven en zich niet uitbreiden; omdat zij hebben nagelaten acht te slaan op de Here.
Whoredom and wine and new wine take away the heart. My people ask counsel at their stocks, and their staff declareth unto them: for the spirit of whoredoms hath caused them to err, and they have gone a whoring from under their God. They sacrifice upon the tops of the mountains, and burn incense upon the hills, under oaks and poplars and elms, because the shadow thereof is good: therefore your daughters shall commit whoredom, and your spouses shall commit adultery. I will not punish your daughters when they commit whoredom, nor your spouses when they commit adultery: for themselves are separated with whores, and they sacrifice with harlots: therefore the people that doth not understand shall fall. Though thou, Israel, play the harlot, yet let not Judah offend; and come not ye unto Gilgal, neither go ye up to Bethaven, nor swear, The Lord liveth. For Israel slideth back as a backsliding heifer: now the Lord will feed them as a lamb in a large place. Ephraim is joined to idols: let him alone. Their drink is sour: they have committed whoredom continually: her rulers with shame do love, Give ye. The wind hath bound her up in her wings, and they shall be ashamed because of their sacrifices. Hosea 4:1–19.
Hoererij en wijn en most nemen het hart weg. Mijn volk vraagt raad aan zijn hout, en zijn staf geeft het te kennen; want de geest der hoererijen heeft hen doen dwalen, en zij hebben gehoereerd van onder hun God vandaan. Zij offeren op de toppen der bergen, en ontsteken reukwerk op de heuvelen, onder eiken en populieren en iepen, omdat hun schaduw goed is; daarom zullen uw dochters hoereren en uw bruiden overspel bedrijven. Ik zal uw dochters niet straffen wanneer zij hoereren, noch uw bruiden wanneer zij overspel bedrijven; want zijzelf zonderen zich af met hoeren, en zij offeren met ontuchtigen; daarom zal het volk dat geen verstand heeft, ten val komen. Al hoereert gij, Israël, laat Juda zich toch niet schuldig maken; en komt niet te Gilgal, noch trekt op naar Bethaven, en zweert niet: Zo waar de HEERE leeft. Want Israël is weerspannig als een weerspannige vaars; nu zal de HEERE hen weiden als een lam in de ruimte. Efraïm is verbonden aan de afgoden: laat hem begaan. Hun drank is ontaard; zij bedrijven voortdurend hoererij; haar vorsten hebben de schande lief: Geeft. De wind heeft haar in zijn vleugelen samengebonden, en zij zullen beschaamd worden vanwege hun offers. Hosea 4:1–19.
The warning of Hosea is that “the Lord hath a controversy with the inhabitants of the land, because there is no truth, nor mercy, nor knowledge of God in the land.” Adventism is God’s people of the last days. In the day that the dirt brush man enters Miller’s room, Adventism, including the people, the priests, the prophets “that doth not understand shall fall,” for they will be “joined to idols.” Their idols are their counterfeit doctrines, woven into a counterfeit framework.
De waarschuwing van Hosea luidt dat „de HEERE een rechtsgeding heeft met de inwoners van het land, omdat er geen waarheid, geen barmhartigheid en geen kennis van God in het land is.” Het adventisme is Gods volk van de laatste dagen. Op de dag dat de man met de stofborstel Millers kamer binnengaat, zal het adventisme, met inbegrip van het volk, de priesters en de profeten, „die geen verstand heeft, ten val komen”, want zij zullen „aan de afgoden verbonden” zijn. Hun afgoden zijn hun vervalste leerstellingen, verweven in een vervalst raamwerk.
The rebellion represented by the rejection of the increase of knowledge is a progressive escalation of rebellion that reaches the point where their probation ends with the pronouncement that they are joined to the counterfeit doctrines that are swept from Miller’s room. Their rebellion is represented as the commission of whoredom continually. From 1863 onward until the close of probation, they continually rebel until they are spewed out of the mouth of the Lord.
De opstand, voorgesteld door de verwerping van de toename van kennis, is een voortschrijdende verheviging van opstand die het punt bereikt waarop hun genadetijd eindigt met de uitspraak dat zij verbonden zijn met de vervalste leerstellingen die uit Millers kamer worden weggeveegd. Hun opstand wordt voorgesteld als het voortdurend bedrijven van hoererij. Vanaf 1863 tot aan de sluiting van de genadetijd volharden zij voortdurend in opstand, totdat zij uit de mond van de Heere worden uitgespuwd.
The rebellion of rejecting knowledge was represented by their “continually” committing adultery, and although not the same Hebrew word, the meaning is the same as the Hebrew word “tamid” which means “continual”, and that is translated as “the daily” in the book of Daniel.
De opstand van het verwerpen van kennis werd weergegeven door hun „voortdurend” overspel te plegen, en hoewel het niet hetzelfde Hebreeuwse woord is, is de betekenis dezelfde als die van het Hebreeuwse woord „tamid”, dat „voortdurend” betekent, en dat in het boek Daniël wordt vertaald als „het dagelijks offer”.
We will continue our study of the four kingdoms of Bible prophecy in the next article.
Wij zullen onze studie van de vier koninkrijken uit de Bijbelse profetie in het volgende artikel voortzetten.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“Toen zag ik met betrekking tot het ‘Dagelijksche’, dat het woord ‘offer’ door menselijke wijsheid is ingevoegd en niet tot de tekst behoort; en dat de Heere degenen die de verkondiging van het uur van het oordeel brachten, het juiste inzicht daarover heeft gegeven. Toen er eenheid bestond, vóór 1844, waren bijna allen verenigd in de juiste opvatting van het ‘Dagelijksche’; maar sinds 1844 zijn, in de verwarring, andere opvattingen aanvaard, en daarop zijn duisternis en verwarring gevolgd.” Review and Herald, 1 november 1850.