The Book of Daniel - Number Forty-Eight

De toename van kennis die door het visioen van de rivier de Ulai wordt voorgesteld, is hetgeen uiteindelijk op de twee tafelen van Habakuk werd geschreven.

De twee tafelen van Habakuk zijn profetisch twee getuigen. Bijbels gezien moeten twee getuigen worden samengebracht om de waarheid vast te stellen.

Wanneer Habakuks twee tafelen (de pionierskaarten van 1843 en 1850) over elkaar heen worden gelegd, bevestigen zij de waarheden die de juwelen van Millers droom waren. De vergissing van 1843, voorgesteld op de eerste tafel, vestigt, wanneer zij met de tweede tafel over elkaar heen wordt gelegd, de vertoeftijd van het gezicht. Miller (de symbolische wachter van die geschiedenis) vroeg wat hij moest zeggen gedurende het dispuut van zijn geschiedenis.

De Heer droeg Miller op het visioen op te schrijven, en in zijn droom plaatste hij het kistje dat het visioen bevatte op een tafel in het midden van zijn kamer.

De tabellen duiden vervolgens de vertoeftijd en de eerste teleurstelling aan.

Vervolgens wordt het drievoudige beproevingsproces voorgesteld dat voortvloeit uit de toename van kennis (Millers juwelen).

De twee klassen van aanbidders zouden door het beproevingsproces van Daniël hoofdstuk twaalf geopenbaard worden.

De wijzen van Daniël zijn de wijze maagden van Mattheüs vijfentwintig, die door het geloof werden gerechtvaardigd, en de goddelozen waren de dwaze maagden, die in hoogmoed verheven werden. Aan het einde van Millers droom stellen de juwelen de olie voor in de gelijkenis van de tien maagden, hetgeen de boodschap was.

Het licht van Millers juwelen zal in de laatste dagen tienmaal helderder schijnen, en zowel het getal tien als licht zijn symbolen van een beproeving. In de laatste dagen, voorgesteld in het slot van Millers droom, brengt het licht der waarheid, afgebeeld op de tafelen van Habakuk, een toetsende boodschap voort, die in de gelijkenis van de tien maagden wordt voorgesteld als de boodschap van de Middernachtsroep. Dat beproevingsproces is een herhaling van het beproevingsproces van de Milleritische geschiedenis, want de gelijkenis van de tien maagden wordt in de laatste dagen tot op de letter herhaald.

Tien is het symbool van een beproeving, en aan het einde van tien dagen waren Daniël en de drie waardigen zichtbaar schoner van uiterlijk en welgedaner dan degenen die het voedsel van Babylon aten. De hoogmoedigen die in Habakuk worden voorgesteld, die door aanmatiging leefden en niet door geloof, ontwikkelden het karakter van Babylon. In de Milleritische geschiedenis werden zij de dochters van Babylon, en in Habakuk zijn het de profetische kenmerken van het pausdom die worden gebruikt om het karakter te identificeren van hen die ervoor kozen niet door geloof te leven.

Het beproevingsproces dat over de maagden van Mattheüs vijfentwintig komt, brengt een klasse aanbidders voort die het karakter van de koning van het noorden (het pausdom) hebben ontwikkeld, die tevens de macht is die „vele volken beroofde”. Het is de pauselijke macht die plotseling wordt gebeten, evenals Izebel door honden werd gegeten.

Habakuks twee klassen zijn zij die door het geloof gerechtvaardigd worden, en zij die de leerstellingen van Babylon hebben gegeten en gedronken. Degenen in de laatste dagen van Millers droom die als maagden worden voorgesteld, ontwikkelen óf het karakter van Christus en ontvangen aldus het zegel van God, óf zij ontwikkelen het karakter van het pausdom en ontvangen het merkteken van het beest.

De maagden die de wijn van Babylon drinken, zullen uiteindelijk de wijn van Gods toorn drinken. In Jesaja openbaren de dronkaards van Efraïm hun blinde dronkenschap door de dingen ondersteboven te keren, en die handeling moet worden geacht als „pottenbakkersklei”.

De identificatie van „het dagelijks” als een symbool van Christus keert de waarheid omtrent „het dagelijks” volledig om, want „het dagelijks” is een satanisch symbool. Millers identificatie van „het dagelijks” als het heidendom wordt rechtstreeks weergegeven op Habakuks tafelen. Millers ontdekking van de passage in Thessalonicenzen, die hem in staat stelde te begrijpen dat het het heidendom was dat „weggenomen” werd, opdat de „mens der zonde”, die in de tempel Gods zit, geopenbaard zou worden, is de voornaamste waarheid die zich bevindt in 2 Thessalonicenzen, hoofdstuk twee.

De betekenis van „het dagelijkse” in Thessalonicenzen, die Miller ontdekte, is de voornaamste waarheid van de passage. Wanneer Paulus degenen aanwijst die de waarheid niet liefhebben en daarom een krachtige dwaling zullen ontvangen, wijst hij zeer zeker op de haat jegens de waarheid in algemene zin; maar de waarheid waarnaar in de passage rechtstreeks wordt verwezen, is de waarheid dat „het dagelijkse” het heidense Rome voorstelt.

Er is slechts een liefde voor de waarheid, of een haat tegen de waarheid. Er is geen middenweg. De krachtige dwaling die over de dwaze maagden van Matteüs vijfentwintig komt, is gegrond op hun verwerping van het licht van Millers juwelen, die de laatste beproeving vertegenwoordigen. De laatste beproeving van het oude Israël was hun tiende beproeving, en Millers juwelen schijnen in de laatste dagen tienmaal helderder. Het symbool van de verwerping van Millers juwelen is „het gedurige”, dat de dronkaards van Efraïm in de derde generatie van het adventisme ondersteboven hebben gekeerd. „Het gedurige” is een satanisch symbool van het heidendom. De dronkaards voerden een vervalst juweel in, dat zij uit het afvallige protestantisme hadden meegebracht, en dat „het gedurige” aanduidt als een symbool van Christus.

Millers begrip van zijn juwelen werd begrensd door de geschiedenis waarin hij was verwekt. Overtuigd dat de Wederkomst de volgende profetische gebeurtenis was, kon de dodelijke wond van het pausdom in 1798 slechts het vierde en laatste aardse koninkrijk van Daniël twee vertegenwoordigen. Miller was ook beperkt in zijn begrip van „het dagelijks”, want zijn getuigenis luidt dat hij door openbaring tot een specifieke studiemethode werd geleid, waarbij hij verklaarde dat hij zijn Bijbel gebruikte, Crudens Concordantie, en enkele kranten las. Zijn besluit om op die wijze te studeren was eenvoudigweg in zijn gedachten opgekomen.

Millers juwelen werden niet enkel onderkend door zijn studiemethode, maar ook door rechtstreekse openbaring van God.

Wanneer zuster White verklaart dat „God Zijn engel zond” tot Miller, duidt dit erop dat Gabriël de engel was die tot Miller gezonden werd; want „Zijn engel” is een aanduiding die aan Gabriël wordt toegekend.

Gabriël en de andere engelen werden gezonden om Millers denken te leiden en “voor zijn verstand profetieën te ontsluiten die voor Gods volk altijd duister waren geweest.” Zijn boodschap werd niet louter ontwikkeld door zijn studiemethode, maar ook door goddelijke openbaring. Zelfs de methode die hij gebruikte om de Bijbel te bestuderen, was in zijn gedachten gekomen. Wanneer God waarheid in ons denken brengt, is dat goddelijke openbaring, in tegenstelling tot het komen tot waarheid door het proces van het recht verdelen van de Bijbel. Miller deed beide, maar goddelijke openbaring moest deel uitmaken van de wijze waarop Miller ertoe kwam het onderwerp van “het dagelijkse” te begrijpen.

Miller zou de geslachtswisselingen in Daniël hoofdstuk acht, verzen negen tot en met twaalf, niet hebben onderkend, want alles wat hij had was de Bijbel en een concordantie die verstoken is van enige informatie betreffende de Bijbelse talen. Hij zou het onderscheid tussen “sur” en “rum”, die beide met “wegnemen” worden vertaald, niet hebben gezien. Hij zou het onderscheid tussen “miqdash” en “qodesh”, die beide met “heiligdom” worden vertaald, niet hebben gezien.

Hij zou de waarheid van het woord „tamid”, dat honderdvier maal in de Bijbel voorkomt, niet hebben gezien. De waarheid die hij niet had kunnen zien (die tevens de waarheid is die hij wél zag), was deze: van de honderdvier maal dat het Hebreeuwse woord „tamid” in de Bijbel wordt gebruikt, wordt het Hebreeuwse woord „tamid” alleen in het boek Daniël als een zelfstandig naamwoord gebruikt. „Tamid” is het Hebreeuwse woord dat „voortdurend” betekent en in het boek Daniël wordt vertaald als „het dagelijkse”.

Alleen in het boek Daniël wordt het woord als zelfstandig naamwoord gebruikt, en de overige negenennegentig keer wordt het als bijwoord gebruikt. Om deze reden werden de vertalers van de King James Bible, toen zij ermee werden geconfronteerd dat Daniël het woord vijfmaal als zelfstandig naamwoord gebruikte, terwijl alle andere schrijvers van de Bijbel het woord negenennegentig maal als bijwoord gebruikten, door het gewicht van het bewijsmateriaal gedwongen Daniëls gebruik van het woord als zelfstandig naamwoord te corrigeren. Om Daniël te corrigeren, voegden zij het woord “sacrifice” aan het Woord toe en veranderden zo een zelfstandig naamwoord in een bijwoord. En vervolgens werd Ellen White, om de vertalers te corrigeren, geïnspireerd om vast te leggen dat zij “saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.”

Miller trachtte, naar zijn eigen getuigenis, „het dagelijkse” te begrijpen, hetgeen hij uiteindelijk in 2 Thessalonicenzen deed. Maar eveneens, naar zijn eigen getuigenis, overwoog hij, wanneer hij een woord trachtte te begrijpen, iedere plaats waar het woord werd gebruikt, en dat woord wordt nog negenennegentig andere keren in de Bijbel gebruikt. Toch luidt zijn getuigenis aangaande „het dagelijkse”, dat hij het nergens anders vond dan in het boek Daniël, toen hij verklaarde: „Ik las verder en kon geen ander geval vinden waarin het [het dagelijkse] voorkwam dan in Daniël.” Miller werd niet alleen door zijn studiemethode tot de juwelen geleid, maar ook door goddelijke openbaring die hem werd geschonken door de bediening van engelen.

Daarom was zijn begrip van „het dagelijkse” juist, maar beperkt. Hij kon niet onderkennen dat van de vijf malen dat „het dagelijkse” in het boek Daniël wordt genoemd, één van de drie malen waarop „het dagelijkse” wordt „weggenomen”, een andere betekenis vertegenwoordigde dan de andere twee malen. Eénmaal wordt „het dagelijkse” gebruikt met het Hebreeuwse woord „rum”, en de andere twee malen wordt het gebruikt met het Hebreeuwse woord „sur”. Beide woorden worden vertaald met wegnemen, maar „rum” in Daniël hoofdstuk acht, vers elf, betekent „opheffen en verheffen”, en in hoofdstuk elf, vers eenendertig, en hoofdstuk twaalf, vers elf, betekent het woord „sur” „verwijderen”.

De theologen die van het Babylonische dieet eten en drinken, betogen dat, hetzij men iets wegneemt, hetzij men iets opheft, beide een vorm van verwijdering voorstellen, zodat beide woorden geacht moeten worden dezelfde betekenis te bezitten. Zij betogen dat de drie malen dat „het dagelijks” „weggenomen” wordt, altijd verwijdering betekenen, en daardoor stellen zij vast dat Daniël onzorgvuldig was in zijn woordkeus. Zij zeggen dat niet openlijk, maar bij gevolgtrekking leren zij dat Daniël in alle drie de gevallen het woord „sur” had moeten gebruiken, want volgens de theologen bedoelde hij zogenaamd telkens hetzelfde wanneer „het dagelijks” „weggenomen” werd.

Zij doen hetzelfde met de woorden “miqdash” en “qodesh”, die beide worden vertaald met “heiligdom”, in de verzen elf tot en met veertien van hoofdstuk acht. Bij elke vermelding van “heiligdom” in die vier verzen houden zij vol dat zij alle Gods heiligdom vertegenwoordigen. Opnieuw geldt bij gevolgtrekking dat Daniël eenvoudigweg in alle drie de verwijzingen “qodesh” had moeten gebruiken en niet “miqdash” in vers elf. Miller zou het onderscheid tussen die woorden niet hebben onderkend, maar de moderne theologen doen dat wel, en wanneer zij dat doen, houden zij vol dat geen onderscheid erkend behoort te worden. Toch kwam Miller, die de onderscheidingen tussen de woorden niet onderkende, tot het tegenovergestelde inzicht van de moderne theologen.

De werkelijkheid is dat Daniël een buitengewoon zorgvuldig schrijver was, die de Hebreeuwse taal kende en geoordeeld werd tienmaal verstandiger te zijn dan alle andere wijzen van Babylon, die op zichzelf in hun samenleving zeer verstandige mannen waren. Als iemand het juiste gebruik van de Hebreeuwse taal kende en wist hoe die in die specifieke geschiedenis correct moest worden weergegeven, dan was het Daniël. Indien Daniël verschillende woorden gebruikte, dan was dat omdat zij bedoeld waren verschillende betekenissen over te brengen, die hij opzettelijk trachtte weer te geven. Wanneer Daniëls onderscheiden gebruik van de woorden die vertaald worden als „heiligdom” of als „wegnemen” wordt erkend, bevestigen zij Millers begrip van „het dagelijkse”, dat door Miller werd onderkend in juist die passage waarin Paulus vaststelt dat zij die de waarheid haten, ertoe bestemd zijn een krachtige dwaling te ontvangen.

Zij die de waarheid haten en de leugen geloven die een krachtige dwaling voortbrengt, worden ook voorgesteld als de dronkaards van Efraïm, die in twee klassen worden voorgesteld. De ene klasse is de geleerde leiding, en de andere klasse is de ongeletterde leken, die slechts willen horen wat de geleerden hun leren. Zij zijn het die zich onder leugens verbergen en die een verbond met de dood sluiten. Zij zijn het wier ziel opgeblazen is in Habakuk twee, en zij zijn de dwaze maagden van Mattheüs vijfentwintig. Zij zijn het die de fundamentele waarheden van Millers droom verwerpen, die aan het einde tienmaal helderder schijnen (als voorstelling van de tiende en laatste beproeving voor het moderne Israël), zoals voorafgebeeld door de tiende en laatste beproeving voor het oude Israël.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.