The Book of Daniel - Number Fifty-Two

In het vorige artikel hebben wij erop gewezen dat Gabriël het einde van de „laatste gramschap” gaf om de datum van 1844 te bevestigen, op grond van twee getuigen. Miller begreep de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig, die voltrokken werden over het koninkrijk Juda, maar hij kwam nooit tot het punt waarop hij het doel en de verhouding van het oordeel van de „zeven tijden” over zowel het noordelijke als het zuidelijke koninkrijk van Israël inzag. Of hij ooit het onderscheid van „de laatste gramschap” in vers negentien heeft onderkend, is twijfelachtig, hoewel hij ongetwijfeld in algemene zin begreep dat de „gramschap” de „zeven tijden” was. Het licht van een eerste en laatste gramschap werd in 1856 door Palmoni ontzegeld, maar het werd in 1863 verworpen. Toch was Millers boodschap van de „zeven tijden” juist, zij het beperkt.

Miller zou niet hebben onderkend dat de kleine horen van het heidense Rome in vers elf van Daniël acht het heidendom verhief en groot maakte, want voor Miller betekende “wegnemen” eenvoudigweg verwijderen in elk van de drie voorkomens ervan in Daniël. Toch was zijn boodschap nog steeds juist, zij het beperkt.

De Millerieten erkenden wel dat het “heiligdom” in vers elf de heidense tempel in de stad Rome was (het Pantheon), maar de Hebreeuwse taal was niet waarop hun boodschap was gebaseerd. Millers boodschap was gericht op profetische tijd. De geschiedenis waarin hun boodschap werd ontzegeld, verhinderde hun de Verenigde Staten te zien als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, maar meer nog verhinderde zij hun het pausdom te zien als het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie.

Gedwongen door de geschiedenis waarin zij leefden, pasten zij de profetieën toe in overeenstemming met hun verwachting van de spoedig komende wederkomst van Christus, en zij werden teleurgesteld, toch was hun boodschap juist. Wanneer Gabriël in de verzen vijftien tot en met zevenentwintig de uitleg van de twee visioenen geeft, verhinderde Millers begrip hem de bredere openbaring van de koninkrijken te vatten die werd voorgesteld in de genderoscillatie van de kleine hoorn in de verzen negen tot en met twaalf. De Millerieten zien in Gabriëls uitleg Rome slechts als een vierde en laatste aards koninkrijk.

Hoewel Daniël het visioen van de rivier de Ulai ontving (dat nu bezig is in vervulling te gaan), wordt in de geschiedenis van Babylon het eerste koninkrijk buiten het visioen gelaten. Het was opgenomen als het hoofd van goud en als de leeuw in de hoofdstukken twee en zeven, maar de profetische eigenschap van Babylon, namelijk verwijderd en hersteld te worden, werd in hoofdstuk acht benadrukt. Nebukadnezar had de dodelijke wond van het pausdom getypeerd toen hij voor „zeven tijden” van de mensen werd verdreven, en zo de symbolische zeventig jaren typifieerde waarin de hoer van Tyrus vergeten is. In Daniël hoofdstuk acht wordt Babylon vergeten uit de koninkrijken van de Bijbelprofetie en begint het visioen met de Meden en de Perzen (de ram), waarop Griekenland volgde (de geitenbok).

Het koninkrijk van Alexander de Grote viel uiteen in vier koninkrijken die minder machtig waren dan Alexander, zoals dit ook in hoofdstuk zeven was voorgesteld door de luipaard, die vier vleugels en vier koppen had. Vier vertegenwoordigt het wereldwijde, zoals voorgesteld door noord, oost, zuid en west. In vers acht van hoofdstuk acht kwamen vier aanzienlijke horens op naar de vier winden des hemels. In hoofdstuk zeven stemmen de vier vleugels van Griekenland overeen met de vier winden van hoofdstuk acht, en de vier koppen van Griekenland stemmen overeen met de vier aanzienlijke horens. De vier koppen en de vier aanzienlijke horens vertegenwoordigen de vier koninkrijken waarin Alexanders oorspronkelijke koninkrijk uiteenviel, en de vier vleugels en de vier winden vertegenwoordigen de vier gebieden van verdeling. Het onderscheid in dit punt is belangrijk om te onderkennen, want het vertegenwoordigt een argument dat de Millerieten aanvoerden tegen het traditionele begrip van de protestanten met betrekking tot het vierde koninkrijk van Rome.

Op de tafelen van Habakuk, weergegeven door de pionierskaarten van 1843 en 1850, is er slechts één voorstelling die geen profetische toepassing illustreert, en die heeft betrekking op het onderscheid tussen de vier hoofden en de aanzienlijke horens, en de vier vleugels en winden. In een poging de waarheid te verduisteren dat Rome het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie is, voerde Satan een redenering in met betrekking tot de ware of valse betekenis van de vier hoofden en aanzienlijke horens, en de vier vleugels en winden. Satan deed dit omdat het boek Daniël duidelijk vaststelt dat er in het boek Daniël één onderscheiden symbool is dat het gezicht bevestigde. Een deel van het bewijs dat dit symbool bevestigt, ligt in de vier hoofden en aanzienlijke horens, en de vier vleugels en winden. De protestanten hielden vast aan een satanische zienswijze van deze redenering, en de redenering was zo betekenisvol voor de Milleritische geschiedenis dat zij er op de kaart naar verwezen. De macht die het “chazon”-gezicht in het boek Daniël bevestigt, wordt aangeduid als de “rovers van uw volk”, en de protestanten identificeerden die macht als een van een lange reeks Syrische koningen met de naam Antiochus Epiphanes, en Miller identificeerde haar als Rome.

Antiochus was een van de koningen in een reeks koningen die voortkwam uit een van de vier koninkrijken waarin het rijk van Alexander uiteengevallen was. De kleine hoorn van vers negen van Daniël acht was voortgekomen na het koninkrijk van Alexander, en vers negen zegt dat uit een van hen de kleine hoorn voortkwam.

Het betoog over de vraag of Rome het gezicht bevestigt, dan wel een zwakke en tamelijk onbeduidende Syrische koning het gezicht bevestigt, omvat tevens het betoog over de vraag of de macht van de kleine hoorn voortkwam uit een van de vier horens, dan wel uit een van de vier winden. Het is nauwelijks een punt van discussie, want geschiedenis en profetie maken duidelijk dat Rome geen afstammeling was van het Griekse rijk, maar dat Rome een nieuwe macht was. Indien Rome het vierde koninkrijk was, dan moet het „een van hen” van vers negen een van de vier winden of vleugels zijn. Indien het Antiochus Epiphanes was, kwam het voort uit de hoorn van Syrië.

De millerieten zagen in dat de macht die werd voorgesteld als „de geweldenaars van uw volk” zich tegen Christus zou verheffen.

De „Vorst der vorsten” is Christus, en Antiochus Epiphanes leefde lang vóór de geboorte van Christus; daarom wezen de Millerieten op dit feit op de kaart van 1843. Op de kaart namen zij het jaartal 164 op, dat in werkelijkheid geen bijbelse verwijzing heeft en eenvoudig een aantekening was die de betekenis aanduidt van het geschil over het vierde koninkrijk tussen Miller en de protestantse theologen. Naast het jaartal „164” schreven zij op de kaart: „Dood van Antiochus Epiphanes, die uiteraard niet opstond tegen de Vorst der vorsten, daar hij 164 jaar dood was geweest voordat de Vorst der vorsten werd geboren.”

Tegenwoordig leert het adventisme dat „de rovers van uw volk” Antiochus Epiphanes is, evenals het afvallige protestantisme, ondanks het feit dat de Inspiratie heeft opgetekend dat „de kaart van 1843 werd geleid door de hand des Heren en niet gewijzigd mocht worden.” De millerieten wisten dat de koning met het onbeschaamde aangezicht Rome was, zodat zij niet aan het wankelen werden gebracht door de satanische leer die het vermogen ondermijnt om het visioen van de „chazon” vast te stellen. De Bijbel is duidelijk dat, als er geen visioen is, het volk te gronde gaat.

Het visioen dat Salomo in het vers aanduidt, is het „chazon”-visioen, dat in vers dertien van Daniël acht het visioen is dat het heidendom en het pausdom aanwijst als machten die het heiligdom en het heir vertrappen. Voor de Millerieten vertegenwoordigden die twee verwoestende machten het vierde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en zonder het vierde koninkrijk van Rome (de rovers van uw volk) te erkennen, zouden zij niet in staat zijn geweest het visioen vast te stellen. De „rovers van uw volk” in vers veertien van Daniël elf zouden opstaan tegen de koning van het zuiden, zich verheffen, het visioen bevestigen en vallen. Rome vervulde elk van die kenmerken.

In hoofdstuk zeven wordt het vierde koninkrijk uitdrukkelijk aangeduid als „verschillend” van de koninkrijken die eraan voorafgingen.

Het vierde koninkrijk van Daniël zeven werd tweemaal aangeduid als „verschillend” van de koninkrijken die eraan voorafgingen. Indien de „kleine hoorn” van vers negen slechts een voortzetting van de Syrische hoorn (Antiochus Epiphanes) was geweest, zou hij niet anders zijn geweest. De beesten die in hoofdstuk zeven aan Rome voorafgingen, waren de leeuw, de beer en de luipaard, alle dieren die daadwerkelijk in de natuur bestaan; maar toen het om het vierde beest ging, met ijzeren tanden en koperen klauwen, kende Daniël geen beest uit de natuur dat het vreselijke, verslindende beest vertegenwoordigde. Het was anders (verschillend). De „kleine hoorn” van vers negen kwam voort uit een van de gebieden die door de vier winden en vleugels werden voorgesteld, en niet uit een van de horens of aanzienlijken.

Daniël hoofdstuk acht verklaart dat „in het laatst van hun koninkrijk, wanneer de overtreders de maat vol hebben gemaakt, een koning met een grimmig gelaat, bedreven in duistere raadselen, zal opstaan.” In de „laatste tijd van hun koninkrijk” (Griekenland, dat uiteengevallen was in vier koninkrijken), in de tijd „wanneer de overtreders de maat vol hebben gemaakt”, zou een nieuwe koning opstaan.

Aan het einde (“in de laatste tijd”) van het koninkrijk van Griekenland, wanneer hun beker van genadetijd beproeving vol geworden was (“wanneer de overtreders de maat vol gemaakt hebben”), zou een “koning met een grimmig aangezicht” opstaan. Die koning zou “duistere spreuken” verstaan, want hij zou een geheel andere taal spreken dan het Hebreeuws van de Joden of het Grieks van het voorafgaande koninkrijk, namelijk Latijn. Dat koninkrijk was door Mozes aangeduid als de natie die het beleg van de jaren 66 tot 70 n.Chr. zou brengen, waar onder andere de hongersnood zo verschrikkelijk was dat de Joden hun eigen kinderen aten om te overleven.

In Daniël hoofdstuk twee werd het vierde koninkrijk voorgesteld door „ijzer”, en Mozes wees op „een volk” dat een „ijzeren juk” op de Joden zou leggen. Dat „volk” zou de Joden „verdelgen”, en het zou zo snel zijn als een arend, waarvan de arend het symbool van Rome is. Het zou een „volk” zijn „welks taal gij niet zult verstaan”, want zijn taal zou voor de Joden „duistere woorden” zijn. Het zou een „volk met een grimmig gelaat” zijn, zoals in Daniël hoofdstuk acht wordt beschreven als „een koning met een grimmig gelaat”. En in de „belegering” van Jeruzalem aten de Joden hun „zonen en dochters”.

Miller erkende het heidense Rome als de macht die door Mozes was voorzegd, en als het vierde „ijzeren” koninkrijk van Daniël twee, en als de „natie” die Latijn sprak, niet Hebreeuws of Grieks. Miller maakte geen onderscheid tussen het vierde en het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie, want voor hem waren zij beide eenvoudigweg Rome. Daarom wilde hij, nadat het heidense Rome in vers drieëntwintig was opgestaan, het onderscheid dat in vers vierentwintig wordt weergegeven, niet zien. In het visioen had de kleine hoorn in de verzen negen tot en met twaalf gewisseld van mannelijk naar vrouwelijk, van vrouwelijk naar mannelijk en van mannelijk naar vrouwelijk, en vers drieëntwintig duidt de profetische kenmerken van het heidense Rome aan; Gabriëls uitleg in vers vierentwintig verandert naar vrouwelijk Rome. De macht in vers vierentwintig zou „grote kracht” bezitten, „maar niet door zijn eigen kracht; en hij zal wonderbaarlijk verderven, en voorspoedig zijn, en handelen, en hij zal de machtigen en het heilige volk verderven.”

Het pauselijke Rome zou de militaire macht van het heidense Rome ontvangen, en het zou Gods volk vernietigen gedurende duizend tweehonderdzestig jaar, van het jaar 538 tot 1798. Het zou „op wonderbaarlijke wijze” vernietigen, want het is het beest waarover de gehele wereld zich „verwondert”, en het was de macht die zou „handelen en voorspoedig zijn” totdat de eerste verontwaardiging, die was „vastgesteld” om in 1798 te worden voleindigd, vervuld was.

Dan volgt Gabriël in vers vijfentwintig de schommeling die gevestigd was in de verzen die hij voor Daniël uitlegde, en richt zich opnieuw tot het heidense Rome, dat door middel van een ander soort „beleid” zijn rijk bijeenbracht, zoals door alle geschiedschrijvers wordt bevestigd. De „list” van het heidense Rome was de volken ertoe te bewegen zich bij zijn groeiende rijk aan te sluiten, en het gebruikte de belofte van vrede en voorspoed om het rijk op te bouwen, in tegenstelling tot de voorafgaande rijken, die eenvoudigweg door militaire macht werden gesmeed. Het heidense Rome zou zich ook „verheffen tegen de Vorst der vorsten”, zoals het deed toen het Christus aan het kruis van Golgotha plaatste.

Daarna spreekt Gabriël over de twee visioenen die hij voor Daniël uitlegde, door vast te stellen dat het „mareh”-visioen van de verschijning (de tweeduizend driehonderd dagen) waar was, en dat het „chazon”-visioen van de vertrapping van het heiligdom en het leger door het heidense Rome en het pauselijke Rome „toegesloten (verzegeld)” moest worden, „voor vele dagen” (tot de tijd van het einde in 1798).

Toen was Daniël enige tijd ziek en keerde daarna terug naar zijn werk, maar hij begreep nog steeds het visioen van de „mareh” niet, het visioen waarvan Gabriël de opdracht had gekregen hem het te doen verstaan. Daarom zou Gabriël in hoofdstuk negen terugkeren om zijn werk te voltooien, namelijk Daniël het visioen van de „mareh” te doen verstaan.

In Daniël hoofdstuk negen had Daniël het profetische Woord bestudeerd en kwam hij door de geschriften van Mozes en Jeremia tot inzicht. Jeremia had vastgesteld dat de ballingschap waarin hij verkeerde zeventig jaar zou duren.

Volgens Mozes zou de gevangenschap in het land van de vijand overeenkomen met een tijd waarin het land zijn sabbatten zou genieten.

Daniël had uit Gods profetische Woord, op grond van twee getuigen, verstaan dat Zijn volk verstrooid was in het land van de vijand, gedurende welke tijd het land zijn sabbatten zou genieten. Hij begreep wat de schrijver van Kronieken begreep met betrekking tot Jeremia’s zeventig jaren.

Daniël begreep dat Jeremia’s zeventig jaren van verstrooiing in het land van de vijand, terwijl het land haar sabbatten genoot, gegrond waren op de vloek van „zeven tijden” in Leviticus zesentwintig; en in gehoorzaamheid aan dat inzicht volbracht hij het voorgeschreven herstelmiddel dat daar gegeven wordt voor hen die uiteindelijk ontwaken tot hun verstrooide toestand.

Daniëls gebed in hoofdstuk negen behandelt elk onderdeel van de raad voor hen die zich verstrooid bevinden in het land van de vijand. Dat gebed moet in overeenstemming worden gebracht met zijn gebed in hoofdstuk twee, want samen vertegenwoordigen zij het gebed van hen in Openbaring hoofdstuk elf, die dood lagen op de straten van die grote stad, Sodom en Egypte, en die ontdekken dat ook zij verstrooid waren. Wanneer Daniël zijn gebed besluit, keert Gabriël terug om het werk te voltooien van de verklaring van het visioen van de „mareh”, juist zoals de Heilige Geest voornemens is te volbrengen voor de twee getuigen van Openbaring hoofdstuk elf.

Wij zullen deze studie in het volgende artikel voortzetten.