The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.
De vraag die wij in dit artikel trachten op te lossen, is hoe de eerste vermelding van de koninkrijken van de Bijbelse profetie in Daniël hoofdstuk twee overeenstemt met de laatste vermelding van de koninkrijken van de Bijbelse profetie in Openbaring zeventien. Ik ben voornemens enkele vragen op te werpen over wat in het beeld van Nebukadnezar daadwerkelijk wordt geïdentificeerd, en over het standpunt van de pioniers dat hun geschiedenis het tijdstip vertegenwoordigde waarop de steen de voeten van het beeld zou treffen.
Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”
Zuster White stelt vast dat wij het punt hadden bereikt waarop „Gods heilige werk wordt voorgesteld door de voeten van het beeld waarin het ijzer met het modderige leem vermengd was”, hetgeen zij verder omschrijft als de „vermenging van kerkelijke en staatskundige machtsuitoefening”.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
„Wij zijn gekomen tot een tijd waarin Gods heilige werk wordt voorgesteld door de voeten van het beeld, waarin het ijzer vermengd was met modderig leem. God heeft een volk, een uitverkoren volk, welks onderscheidingsvermogen geheiligd moet zijn, dat zich niet onheilig mag maken door hout, hooi en stoppelen op het fundament te leggen. Iedere ziel die trouw is aan de geboden van God, zal inzien dat het onderscheidende kenmerk van ons geloof de sabbat van de zevende dag is. Indien de overheid de sabbat zou eren zoals God heeft geboden, zou zij staan in de kracht van God en ter verdediging van het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd. Maar staatslieden zullen de onechte sabbat handhaven, en zij zullen hun godsdienstig geloof vermengen met de viering van dit kind van het pausdom, en het stellen boven de sabbat die de Heere heeft geheiligd en gezegend, die Hij heeft afgezonderd opdat de mens die heilig zou houden, als een teken tussen Hem en Zijn volk tot in duizend geslachten. De vermenging van kerkelijke en wereldlijke machtsuitoefening wordt voorgesteld door het ijzer en het leem. Deze vereniging verzwakt alle kracht van de kerken. Dit bekleden van de kerk met de macht van de staat zal kwade gevolgen hebben. De mensen zijn het punt van Gods lankmoedigheid bijna voorbijgegaan. Zij hebben hun kracht geïnvesteerd in de politiek en zich met het pausdom verenigd. Maar de tijd zal komen dat God hen zal straffen die Zijn wet krachteloos hebben gemaakt, en hun boze werk zal op henzelf terugvallen.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”
De tijd waarin wij zijn gekomen, waarin Gods heilige werk kerkpolitiek en staatskunde vermengt, is een beschrijving van een voortschrijdende tijdsperiode. Zij zegt dat deze vermenging „alle kracht van de kerken verzwakt”, en dat zij „boze gevolgen zal teweegbrengen”, en dat „de tijd zal komen dat God hen zal straffen die Zijn wet krachteloos hebben gemaakt.”
The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”
De vermenging van kerk en staat die de kracht van de kerken verzwakt, is een beschrijving van de gemeente van Pergamos, waar de samensmelting van kerkpolitiek en staatsmanschap de afval voorstelde die aan de openbaring van de mens der zonde voorafgaat. Pergamos en de keizer, die het compromis tussen het christendom en de afgoderij symboliseren, treden op in het vierde koninkrijk van Daniël twee. Dat compromis wordt in Daniël twee voorgesteld door het gebruik van het woord „leem”.
Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.
Gij, o koning, zaagt, en zie, een groot beeld. Dit grote beeld, welks glans uitnemend was, stond vóór u; en zijn aanblik was ontzagwekkend. Het hoofd van dit beeld was van fijn goud, zijn borst en zijn armen van zilver, zijn buik en zijn dijen van koper, zijn benen van ijzer, zijn voeten deels van ijzer en deels van leem. Gij zaagt toe, totdat er zonder handen een steen werd losgehouwen, die het beeld trof aan zijn voeten, die van ijzer en leem waren, en ze verbrijzelde. Daniël 2:31–34.
As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”
Naarmate Daniëls uitleg voortgaat, is het niet langer „klei”, maar is het vuile of „modderige klei” geworden.
And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.
En dat gij de voeten en tenen gezien hebt, ten dele van pottenbakkersleem en ten dele van ijzer, het koninkrijk zal verdeeld zijn; maar er zal daarin iets zijn van de sterkte van het ijzer, omdat gij het ijzer vermengd gezien hebt met modderig leem. Daniël 2:41.
The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.
De zuivere klei, die de klei van de Pottenbakker was, verandert in modderige klei. God is de goddelijke Pottenbakker, en zijn werk is nooit modderig.
But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.
Maar nu, o HEERE, Gij zijt onze Vader; wij zijn het leem, en Gij onze Pottenbakker; en wij allen zijn het werk van Uw hand. Jesaja 64:8.
In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.
In de geschiedenis van het heidense Rome was de gemeente van Smyrna zuivere klei. In de geschiedenis van Pergamus, dat het vierde koninkrijk in Daniël twee is, verandert de klei in modderig leem. Wat in de tekst eerst eenvoudigweg als „klei” wordt genoemd, en daarna als „pottenbakkersklei”, verandert in „modderig leem” naarmate de uitlegging voortgaat. In Pergamus werd die verandering voltrokken om de weg te banen voor Thyatira, ofwel pauselijk Rome. De verandering van „klei” in „modderig leem” is de afval die de weg bereidt voor Thyatira, welke Paulus in de Tweede brief aan de Thessalonicenzen aanduidt als de „afval eerst”.
The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?
De Millerieten konden niet verder zien dan het vierde koninkrijk van Rome en verwachtten dat de wederkomst van Christus de volgende profetische gebeurtenis zou zijn, want de steen die de voeten van het beeld treft, vertegenwoordigt de wederkomst. Maar richtte Christus in 1798 een koninkrijk op? Hij kwam op 22 oktober 1844 inderdaad in het Heilige der Heiligen om een koninkrijk te ontvangen, maar werd het toen opgericht?
The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.
Het antwoord op de eerste van die twee vragen is dat Christus Zijn eeuwigdurend koninkrijk niet heeft opgericht in 1798. Ook op de tweede vraag, namelijk of Christus op 22 oktober 1844 Zijn eeuwigdurend koninkrijk heeft opgericht, luidt het antwoord nee.
Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.
Werd er in de tijd van het heidense Rome een koninkrijk opgericht? Ik vraag dit omdat de pioniers het vierde koninkrijk opvatten als zowel het heidense als het pauselijke Rome, hetgeen 1798 aanwijst als de afsluiting van het vierde koninkrijk, wanneer Christus een eeuwigdurend koninkrijk zou oprichten. Maar het boek Openbaring duidt vier koninkrijken aan die op het heidense Rome volgen.
If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”
Indien het vierde koninkrijk van ijzer in Daniël twee eenvoudig het heidense Rome vertegenwoordigt, waarbij het compromis van Constantijn wordt voorgesteld doordat de klei tot modderig leem wordt, heeft Christus dan in die geschiedenis een koninkrijk opgericht? Het antwoord is ja. Aan het kruis, dat de geschiedenis van Pergamum is, niet van Thyatira, heeft Christus Zijn koninkrijk van „genade” opgericht. Aan het kruis werd een eeuwigdurend koninkrijk opgericht, en de troon van dat koninkrijk is een type van een troon die gedurende de late regen wordt opgericht. Die troon van de late regen vertegenwoordigt Zijn koninkrijk van „heerlijkheid.”
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
“De aankondiging die door de discipelen in de naam van de Heere was gedaan, was in elk opzicht juist, en de gebeurtenissen waarnaar zij verwees, vonden toen reeds plaats. ‘De tijd is vervuld en het Koninkrijk Gods is nabijgekomen,’ was hun boodschap. Bij het verstrijken van ‘de tijd’—de negenenzestig weken van Daniël 9, die zich zouden uitstrekken tot aan de Messias, ‘de Gezalfde’—had Christus na Zijn doop door Johannes in de Jordaan de zalving van de Geest ontvangen. En het ‘Koninkrijk Gods’ dat zij als nabijgekomen hadden verkondigd, werd gevestigd door de dood van Christus. Dit koninkrijk was niet, zoals men hun had leren geloven, een aards rijk. Evenmin was het dat toekomstige, onsterfelijke koninkrijk dat zal worden opgericht wanneer ‘het koningschap, de heerschappij en de grootheid van de koninkrijken onder de ganse hemel gegeven zullen worden aan het volk van de heiligen des Allerhoogsten;’ dat eeuwige koninkrijk, waarin ‘alle heerschappijen Hem zullen dienen en gehoorzamen.’ Daniël 7:27. Zoals deze uitdrukking in de Bijbel wordt gebruikt, dient ‘Koninkrijk Gods’ ter aanduiding van zowel het koninkrijk der genade als het koninkrijk der heerlijkheid. Het koninkrijk der genade wordt door Paulus in de Brief aan de Hebreeën voor ogen gesteld. Nadat hij op Christus heeft gewezen, de medelijdende Middelaar die ‘medelijden kan hebben met onze zwakheden,’ zegt de apostel: ‘Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot de troon der genade, opdat wij barmhartigheid verkrijgen en genade vinden.’ Hebreeën 4:15, 16. De troon der genade vertegenwoordigt het koninkrijk der genade; want het bestaan van een troon veronderstelt het bestaan van een koninkrijk. In veel van Zijn gelijkenissen gebruikt Christus de uitdrukking ‘het Koninkrijk der hemelen’ om het werk van de goddelijke genade in de harten van de mensen aan te duiden.”
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
„De troon der heerlijkheid vertegenwoordigt dus het koninkrijk der heerlijkheid; en naar dit koninkrijk wordt verwezen in de woorden van de Heiland: ‘Wanneer de Zoon des mensen zal komen in Zijn heerlijkheid, en al de heilige engelen met Hem, dan zal Hij plaatsnemen op de troon Zijner heerlijkheid; en vóór Hem zullen alle volken bijeenvergaderd worden.’ Mattheüs 25:31, 32. Dit koninkrijk is nog toekomstig. Het zal niet worden opgericht vóór de tweede komst van Christus.
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.
„Het koninkrijk der genade werd onmiddellijk na de val van de mens ingesteld, toen een plan werd ontworpen voor de verlossing van het schuldig menselijk geslacht. Toen bestond het in het voornemen en door de belofte van God; en door het geloof konden mensen de onderdanen ervan worden. Toch werd het niet daadwerkelijk opgericht vóór de dood van Christus. Zelfs nadat de Heiland Zijn aardse zending had aanvaard, had Hij, vermoeid door de halsstarrigheid en ondankbaarheid van de mensen, zich nog kunnen terugtrekken van het offer van Golgotha. In Gethsémané beefde de beker van het wee in Zijn hand. Zelfs toen had Hij het bloedige zweet van Zijn voorhoofd kunnen wissen en het schuldig menselijk geslacht aan zijn ongerechtigheid kunnen overlaten om daarin om te komen. Indien Hij dit had gedaan, zou er geen verlossing voor gevallen mensen hebben kunnen zijn. Maar toen de Heiland Zijn leven gaf en met Zijn laatste adem uitriep: ‘Het is volbracht,’ toen werd de vervulling van het verlossingsplan verzekerd. De belofte van zaligheid, aan het zondige paar in Eden gedaan, werd bekrachtigd. Het koninkrijk der genade, dat tevoren door de belofte van God had bestaan, werd toen opgericht.” The Great Controversy, 347.
Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.
Christus heeft in de profetische geschiedenis van het heidense Rome wel degelijk een eeuwig koninkrijk opgericht, niet aan het einde van het pauselijke Rome. Hij richt ook Zijn koninkrijk der heerlijkheid op bij Zijn Wederkomst, hetgeen de geschiedenis van de late regen omvat, wanneer de vier winden van de islam worden losgelaten.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
„De late regen komt over hen die rein zijn—dan zullen allen die ontvangen, zoals voorheen.״
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
„Wanneer de vier engelen loslaten, zal Christus Zijn koninkrijk oprichten. Niemand ontvangt de late regen behalve zij die alles doen wat zij kunnen. Christus zou ons helpen. Allen zouden overwinnaars kunnen zijn door de genade van God, door het bloed van Jezus. De gehele hemel is betrokken bij het werk. Engelen zijn erin geïnteresseerd.” Spalding and Magan, 3.
When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.
Wanneer de vier winden worden losgelaten, richt Christus Zijn koninkrijk op. Zowel de late regen als het loslaten van de vier winden stellen voortschrijdende gebeurtenissen voor, en geen van beide stelt een tijdstip voor. De vier winden stellen de islam voor.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
„Engelen houden de vier winden vast, voorgesteld als een verwoed paard dat tracht los te breken en over het aangezicht der gehele aarde heen te stormen, terwijl het verwoesting en dood op zijn weg met zich voert.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
„Zullen wij slapen op de uiterste grens van de eeuwige wereld? Zullen wij dof en koud en dood zijn? O, dat wij in onze gemeenten de Geest en adem van God in Zijn volk ingeblazen mochten hebben, opdat zij op hun voeten zouden staan en leven. Wij moeten inzien dat de weg smal is en de poort eng. Maar wanneer wij door de enge poort gaan, is haar wijdte zonder grens.” Manuscript Releases, deel 20, 217.
The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.
De engelen houden het woedende paard van de islam tegen, dat tracht los te breken en dood en verwoesting op zijn weg mee te voeren, in de tijdsperiode waarin de Geest van God over Gods volk wordt uitgeblazen. Dan gaan zij op hun voeten staan en leven. Voordat de Geest over hen wordt uitgeblazen, is Gods volk dood, want de adem van de Geest doet hen opstaan en leven. Wanneer zuster White zegt dat wij nu zijn gekomen tot een tijd waarin de voeten van het beeld, vermengd met ijzer en modderig leem, de vereniging van kerk en staat voorstellen, lag de uitstorting van de late regen nog in de toekomst.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
„De late regen zal neerdalen op het volk van God. Een machtige engel zal neerdalen uit de hemel, en de gehele aarde zal verlicht worden met zijn heerlijkheid.” Review and Herald, 21 april 1891.
There are two voices in Revelation eighteen.
Er zijn twee stemmen in Openbaring achttien.
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.
„Toen Jezus Zijn openbare bediening begon, reinigde Hij de Tempel van zijn heiligschennende ontwijding. Onder de laatste daden van Zijn bediening was de tweede reiniging van de Tempel. Zo worden in het laatste werk ter waarschuwing van de wereld twee onderscheiden oproepen tot de kerken gedaan.” Selected Messages, boek 2, 118.
The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.
De eerste stem is een wekroep voor Gods volk; de tweede stem is de wekroep voor Gods andere kinderen, die zich nog steeds in Babylon bevinden.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.
„Er is een wereld die ligt in goddeloosheid, in misleiding en in waan, in de diepe schaduw van de dood,—in slaap, in slaap. Wie gevoelen zielennood om hen te wekken? Welke stem kan hen bereiken? Mijn gedachten worden gevoerd naar de toekomst, wanneer het sein zal worden gegeven: ‘Zie, de Bruidegom komt; gaat uit Hem tegemoet.’ Maar sommigen zullen hebben getalmd om de olie te verkrijgen ter aanvulling van hun lampen, en te laat zullen zij ontdekken dat karakter, voorgesteld door de olie, niet overdraagbaar is.” Bible Echo, 4 mei 1896.
In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?
In de passage werden twee vragen gesteld. Wie verkeren in zielsbenauwdheid om hen wakker te schudden? Welke stem kan hen bereiken?
The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.
De „stem” die de wereld doet ontwaken, is de tweede stem van Openbaring achttien, die Gods andere kudde uit Babylon roept. Zowel Gods volk als de wereld moeten door de Middernachtsroep worden gewekt, die eenvoudigweg een ander symbool is van de late regen.
Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.
Hadden de Millerieten gelijk toen zij vaststelden dat Christus in de dagen van het vierde koninkrijk een eeuwig koninkrijk zou oprichten? Ja.
He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.
Hij heeft Zijn koninkrijk van „genade” aan het kruis opgericht, tijdens de geschiedenis van het vierde koninkrijk van de bijbelse profetie. Dat koninkrijk was het heidense Rome. Wordt in Daniël twee de afval die aan de gemeente van Thyatira voorafgaat, uitgebeeld? Ja, want de klei, die Gods volk voorstelt, veranderde van klei in modderig leem. Waar bevindt Thyatira zich dan in het beeld? Of bevindt het zich zelfs wel in het beeld? Het wordt in het beeld voorgesteld, en Nebukadnezar werpt licht op dat feit wanneer hij in hoofdstuk vier van Daniël het toppunt van zijn trotse hoogmoed bereikt.
The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.
De koning nam het woord en zei: Is dit niet het grote Babel, dat ik gebouwd heb tot woonplaats van het koninkrijk, door de macht van mijn kracht en tot eer van mijn majesteit? Daniël 4:30.
Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.
Vlak vóór Nebukadnezars oordeel van tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen, waarin hij leefde als een dier van het veld, toonde hij zijn trots door de vraag te stellen of hij het koninkrijk, dat het grote Babylon is, al dan niet had gebouwd. Op het voorhoofd van de hoer van Openbaring zeventien staat geschreven: „VERBORGENHEID, HET GROTE BABYLON, DE MOEDER DER HOERERIJEN EN DER GRUWELEN DER AARDE.” De Roomse kerk is, zoals zuster White haar noemt, het Grote Babylon. Het gouden hoofd in het beeld stelt het letterlijke Babylon voor en vertegenwoordigt ook het geestelijke Babylon, het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie, dat de unieke eigenschap bezit de macht te zijn die een dodelijke wond ontving. In Jesaja drieëntwintig zou de pauselijke macht, voorgesteld als Tyrus, zeventig jaren lang vergeten worden, gelijk de dagen van één koning. Het letterlijke Babylon, voorgesteld door Nebukadnezar, ontving eveneens een dodelijke wond, die werd genezen toen Nebukadnezar voor tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen uit zijn koninkrijk werd verbannen. Het letterlijke grote Babylon was een type van het geestelijke grote Babylon, en van beide werd hun koninkrijk tijdelijk weggenomen en daarna hersteld. De hoer van Openbaring zeventien had geen zilveren beker in haar hand, noch een koperen of ijzeren beker; zij had een gouden beker.
And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.
En de vrouw was bekleed met purper en scharlaken, en getooid met goud en kostbare stenen en parels, terwijl zij in haar hand een gouden beker had, vol gruwelen en onreinheid van haar hoererij. Openbaring 17:4.
Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.
Goud vertegenwoordigde het letterlijke Babylon en het vertegenwoordigt ook het geestelijke Babylon, het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie, dat in 1798 een dodelijke wond ontving, toen het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie de troon besteeg. Het letterlijke Babylon in het beeld werd gevolgd door een zilveren koninkrijk dat uit twee machten bestond, de Meden en de Perzen, en de Perzische hoorn in Daniël acht kwam het laatst op en was hoger. Darius de Meder was de eerste hoorn, en zijn generaal, Cyrus, was een Pers die uiteindelijk aan de macht zou komen na de Medische koning Darius.
Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.
Kores was een type van Christus, die het proces zou beginnen om Gods volk uit de gevangenschap te bevrijden. Het Medo-Perzische rijk vertegenwoordigt het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, namelijk de Verenigde Staten. De Verenigde Staten hebben twee horens, die het republicanisme en het protestantisme vertegenwoordigen. Darius vertegenwoordigt de republikeinse horen van de Verenigde Staten en Kores vertegenwoordigt de horen van het protestantisme. Zoals Kores het proces begon om Gods volk te bevrijden teneinde Jeruzalem en de tempel te herbouwen, zo waren de Verenigde Staten het land dat werd opgericht om de gevangenen uit de gevangenschap van geestelijk Babylon te bevrijden, opdat de geestelijke tempel zou worden opgericht, waarvan de Millerieten het fundament legden. De letterlijke gevangenschap in Babylon, die zeventig jaar duurde, was een type van de gevangenschap in het geestelijke Babylon gedurende twaalfhonderd zestig jaar. De Verenigde Staten zijn de schouders van zilver in het beeld van Nebukadnezar.
The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.
Het derde koninkrijk van koper was Griekenland, dat een wereldwijd koninkrijk voorstelt. Dat koninkrijk is de Verenigde Naties, dat in Openbaring zeventien het koninkrijk was dat in 1798 nog niet gekomen was. De tien koningen van Openbaring zeventien stemmen erin toe hun koninkrijk aan het pausdom te geven, het achtste koninkrijk, dat uit de zeven is. Zij sluiten deze overeenkomst omdat zij daartoe door de Verenigde Staten worden gedwongen, en omdat de wereld wordt verwoest door de „vier winden” van de islam, die worden losgelaten gedurende de tijd van de late regen, die volledig begint te worden uitgestort bij de zondagwet in de Verenigde Staten.
At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.
Bij de zondagswet in de Verenigde Staten richt God Zijn koninkrijk van „heerlijkheid” op, terwijl Hij Zijn volk verheft als een banier om Gods andere kinderen uit Babylon te roepen. Zo komt de hoorn van het protestantisme het laatst op en is hij hoger dan de eerste, in overeenstemming met de twee hoornen van Medo-Perzië. Zodra de Verenigde Naties ermee instemmen de heerschappij over de wereld aan het pausdom over te dragen, worden de vier winden van de islam losgelaten en wordt het wereldwijde koninkrijk geconfronteerd met de oorlogvoering die volgde op de dood van de eerste hoorn van Griekenland, die werd verbroken en vier hoornen voortbracht.
When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.
Wanneer het beeld de voeten van ijzer (staatsbestuur) en leemachtig klei (kerkelijk bestuur) en de tien tenen (tien koningen) bereikt, treft de steen die zonder handen uit de berg is gehouwen de voeten van het beeld. De Millerieten stemden overeen met het beeld van Daniël, voor zover zij vanuit hun gezichtspunt in de profetische geschiedenis daarmee konden overeenstemmen. Maar de Alfa en de Omega beeldt altijd het einde af door middel van het begin, en de vier koninkrijken van het beeld van Nebukadnezar vertegenwoordigen vier letterlijke koninkrijken die hun geestelijke tegenhangers aan het einde van de wereld uitbeelden.
With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).
Bij de koninkrijken van de geschiedenis komt Rome als achtste op en is uit de zeven. In Daniël zeven komt Rome als achtste op en is uit de zeven. In Daniël acht komt Rome als achtste op en is uit de zeven. In Openbaring zeventien komt Rome als achtste op en is uit de zeven. In Daniël twee, dat de eerste vermelding van de koninkrijken van de Bijbelse profetie vertegenwoordigt, komt het moderne geestelijke Rome als achtste op en is uit de zeven. De eerste (Alpha) illustratie van de koninkrijken van de Bijbelse profetie identificeert de laatste (Omega).
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
„Wij zijn gekomen in een tijd waarin Gods heilige werk wordt voorgesteld door de voeten van het beeld, waarin het ijzer met modderig leem vermengd was. God heeft een volk, een uitverkoren volk, welks onderscheidingsvermogen geheiligd moet zijn, dat zich niet mag ontheiligen door hout, hooi en stoppelen op het fundament te leggen. Iedere ziel die trouw is aan de geboden van God, zal zien dat het kenmerkende onderscheid van ons geloof de sabbat van de zevende dag is. Indien de regering de sabbat zou eren zoals God heeft geboden, dan zou zij staan in de kracht van God en ter verdediging van het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd. Maar staatslieden zullen de onechte sabbat handhaven en hun godsdienstig geloof vermengen met de viering van dit kind van het pausdom, door haar te verheffen boven de sabbat die de Heere heeft geheiligd en gezegend, die Hij heeft afgezonderd opdat de mens die heilig zou houden, als een teken tussen Hem en Zijn volk, tot in duizend geslachten. De vermenging van kerkelijke en staatskundige macht wordt voorgesteld door het ijzer en het leem. Deze vereniging verzwakt alle kracht van de kerken. Dit bekleden van de kerk met de macht van de staat zal kwade gevolgen teweegbrengen. Mensen zijn bijna het punt van Gods lankmoedigheid voorbijgegaan. Zij hebben hun kracht in de politiek gesteld en zich met het pausdom verenigd. Maar de tijd zal komen dat God hen zal straffen die Zijn wet krachteloos hebben gemaakt, en hun boze werk zal op henzelf terugvallen.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 4, 1168.
The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”
De Alfa en de Omega heeft het juiste pioniersbegrip van Daniël 2 „nieuw” gemaakt.
And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.
En Hij die op de troon zat, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. En Hij zei tot mij: Schrijf, want deze woorden zijn waarachtig en getrouw. En Hij zei tot mij: Het is geschied. Ik ben de Alfa en de Omega, het begin en het einde. Ik zal hem die dorst heeft om niet geven uit de bron van het water des levens. Openbaring 21:5, 6.