Future for America and July 18, 2020 - Number Six

Nadat zij op de straat vertreden zijn, ontvangen Elia en Mozes de Trooster, en daarna gaan zij op hun voeten staan. De beenderen in het dal van Ezechiël horen eerst een geluid en ervaren vervolgens een schudding, maar zij waren nog zonder adem.

Wanneer de lichamen zijn hersteld, horen zij de boodschap van de vier winden.

Alle profeten duiden het einde van de wereld aan; daarom doet de passage uit Ezechiël een dilemma ontstaan voor hen die de boodschap van de twee profeten van Openbaring 11 willen ontwijken. Uiteraard is voor hen die deze boodschap willen verwerpen de gemakkelijkste leugen die zij zichzelf kunnen vertellen, dat Openbaring 11 slechts een geschiedenis is die de Franse Revolutie voorstelt, en geen toepassing op het einde van de wereld heeft. Maar als u het uitgangspunt aanvaardt dat ook Openbaring 11 het einde van de wereld aanduidt, dan moet u het feit verzoenen dat het machtige leger aan het einde van de wereld, dat de boodschap van de derde engel met een luide roep verkondigt, wordt aangeduid als gestorven en opgewekt, voorafgaand aan het moment waarop het opstaat als Gods leger.

Christus voer ten hemel met een wolk en Hij keert terug met wolken, en de wolken vertegenwoordigen engelen. Mozes en Elia varen ten hemel op in een wolk die de boodschap van de derde engel vertegenwoordigt, die te midden des hemels vliegt ten tijde van de zondagswet in de Verenigde Staten. Mozes en Elia varen ten hemel op ten tijde van de zondagswet in samenhang met een boodschap van de islam.

Jesaja noemt vele van de waarheden die met deze geschiedenis verbonden zijn, en wel in dezelfde passage waarnaar Jezus verwees om Zijn werk te identificeren. Hij gebruikte de profeten Elia en Elisa als voorbeelden van een profetische boodschap die door hun eigen landgenoten niet werd aanvaard, en dit bracht degenen van de gemeente in Nazareth onmiddellijk tot toorn, en zij trachtten Hem te doden.

De Heer gaat een „eeuwig verbond” aan met de honderd vierenveertigduizend die tevoren „verlaten” waren, maar daarna „een stad” worden die „niet verlaten” is. Zij waren „verwoest” en dood op de straat. Jesaja duidt hen aan als de „priesters des HEEREN”, de „dienaren” des HEEREN, een „heilig volk” en de „wachters” op de muren van Sion.

In tegenstelling tot hen die zich over hun dode lichamen verheugden, verheugt God Zich vervolgens over hen „zoals de bruidegom zich verheugt over de bruid.” De bruid is dan gereedgemaakt. Evenals in de belofte aan Filadelfia geeft de Heere hun een „nieuwe naam”, en Hij duidt hun naam aan als „Hephzibah” en „Beulah”. Hephzibah betekent: mijn welbehagen is in haar, en Beulah betekent: trouwen. De Heere huwt hen die door Elia en Mozes worden voorgesteld.

Het werk dat hun is opgedragen, is de weg te bereiden voor Christus’ tweede komst door de “blijde boodschap” van Christus en Zijn gerechtigheid te prediken “tot aan het einde der wereld”. Zij zijn door de Trooster gezalfd in de uitstorting van de Geest en zullen dan “omhooggeheven worden als een banier”, wanneer “een grote stem uit de hemel” “tot hen” zegt: “Kom hier omhoog.” Dan zullen zij zijn als “een kroon der heerlijkheid” en “een koninklijke tulband” in de hand des Heeren. Zacharia duidt diezelfde kroon aan als een banier, terwijl hij de gebeurtenis tevens plaatst in de tijd van de late regen.

Zij zullen de „kudde van Zijn volk” zijn, maar de Heere heeft een tweede kudde, die dan nog in Babylon is, die Hij eveneens zal roepen. Hun werk zal zijn de „oude” puinhopen en de „verwoestingen” van vele geslachten te herbouwen. Zij zullen degenen zijn die terugkeren en de oude paden, die binnen en buiten het adventisme verworpen en toegedekt zijn, opnieuw herstellen. Zij zullen terugkeren tot de fundamentele waarheden van het millerisme en deze in hun zuiverheid aan het Laodiceïsche adventisme voorhouden; tevens zullen zij een boodschap brengen aan hen buiten het adventisme aangaande de „oude” waarheden die verbonden zijn met Gods wet, in het bijzonder de sabbat. Daarbij zullen zij de geschiedenissen van vele geslachten gebruiken om de nieuwe geschiedenis te illustreren. Hun werk zal plaatsvinden tijdens de late regen, wanneer Gods oordelen in het land zijn. Wanneer de Heere hen met Zijn rechterhand als een banier verheft, zal de gehele wereld, die zich tevoren verblijd had over hun dode lichamen die op de straat lagen, de banier zien en de waarschuwende bazuin van de wachters horen.

In het elfde hoofdstuk van Openbaring viel, toen zij die zich over hun dode lichamen hadden verheugd hen zagen opstaan, „grote vrees … op hen die hen aanschouwden.”

Alle getuigenissen van de profeet komen samen in het boek Openbaring. De Assyriër vertegenwoordigt de koning van het noorden in Daniël elf, vers veertig tot vijfenveertig, die aan zijn einde komt zonder dat iemand hem helpt. Wanneer de honderd vierenveertigduizend, die Gods wachters zijn, op de bazuin blazen, zal de gehele wereld het horen en bevreesd zijn. Degenen die door de twee profeten worden voorgesteld, zullen door de Trooster worden “gezalfd” “om blijde boodschap te verkondigen”; dit zijn de “geruchten uit het oosten en uit het noorden” die de koning van het noorden in Daniël hoofdstuk elf, vers vierenveertig, “verontrusten”, en dat markeert het begin van de vervolging tijdens de crisis van de zondagswet. Te dien tijde zullen de heidenen gehoor geven aan de boodschap om uit Babylon uit te gaan en te komen om zich te voegen bij de priesters des HEEREN, die eveneens worden voorgesteld als “een wortel van Isaï”; daarmee wordt de bijbelse methodologie aangeduid die zij zullen gebruiken om de waarschuwingsboodschap tot de heidenen te brengen.

De Heer vergaderde Zijn volk op 11 september 2001 met de boodschap die de aanval van de islam identificeerde als de komst van het derde wee. De Heer vergadert Zijn volk opnieuw, een tweede maal, nadat zij dood op de straat hebben gelegen. Wanneer Hij dat doet, worden degenen die vergaderd zijn aangeduid als „de verdrevenen van Israël”, „de verstrooiden van Juda”. Zij werden op 18 juli 2020 op straat geworpen, maar zij worden een tweede maal vergaderd om het banier te zijn die Gods andere kudde, die nog in Babylon is, vergadert. De vergadering van hen die nog in Babylon zijn, begint bij de zondagswet in de Verenigde Staten, die de tweede van twee stemmen in Openbaring achttien is.

De eerste verzameling vond plaats op 11 september 2001, toen de islam de Verenigde Staten trof. Als het vaandel dat ten tweeden male verzameld moet worden, worden zij voorgesteld als de wortel van Isaï, hetgeen een symbool is dat het werk van Alpha en Omega voorstelt en het einde van een zaak met het begin van een zaak illustreert. De eerste verzameling werd gekenmerkt door een islamitische aanval op de Verenigde Staten en beeldt zodoende een islamitische aanval op de Verenigde Staten uit en identificeert die als de tweede verzameling. Wanneer de wortel van Isaï tot een vaandel voor de heidenen staat, zal zijn „rust” heerlijk zijn, want het vaandel zal hen die nog in Babylon zijn terugleiden naar het oudtestamentische oude pad van de sabbat van de zevende dag, en markeert aldus de oprichting van het vaandel voor de heidenen ten tijde van de crisis van de zondagswet.

De „banier” ondergaat eerst een reinigingsproces dat is geïllustreerd in Maleachi hoofdstuk drie, de twee tempelreinigingen van Christus en natuurlijk de gelijkenis van de tien maagden aan het einde van de Milleritische beweging. Het reinigingsproces aan het begin wordt aan het einde tot op de letter herhaald en wordt door Jesaja voorgesteld in verband met een enkelvoudige tafel die in een boek is opgemerkt. De opstandigheid van het adventisme is de vervalste tafel die in 1863 werd voortgebracht om de twee tafelen die in het boek Habakuk hoofdstuk twee worden vermeld, te verwerpen en te vervangen.

In 1863 begon het adventisme met het proces van verwerping van de profetische boodschap van William Miller, zoals weergegeven op de twee heilige tafelen van Habakuk. Jezus illustreert het einde met het begin. In deze passage vertegenwoordigen de opstandelingen aan het begin van het adventisme ook de opstandelingen aan het einde van het adventisme. In beide gevallen vertegenwoordigt de opstand een verwerping van de profetische boodschap en methodologie van elke geschiedenis, wanneer zij tot de „zieners” uitroepen: „Ziet niet”; en tot de profeten: „Profeteert ons geen rechte dingen, spreekt tot ons gladde dingen, profeteert bedriegerijen.”

Zij besluiten eveneens het pad te verlaten wanneer zij uitroepen: “Gaat uit de weg, wijkt af van het pad, doet de Heilige Israëls van voor ons ophouden.” Het pad der rechtvaardigen zijn de “oude paden” van Jeremia hoofdstuk zes, verzen zestien en zeventien. De opstandelingen besluiten niet te wandelen in de fundamentele waarheden, noch gehoor te geven aan het geluid van de bazuin die wordt geblazen door de wachters die zijn opgericht, als voorstelling van de Milleritische beweging en de beweging van Future for America.

De opstandelingen worden, in hun weigering om op de oude paden te wandelen, ook voorgesteld als verlangend “de Heilige Israëls van voor hun aangezicht te doen ophouden”, en dit stelt de verwerping voor van de boodschap van de Middernachtsroep, die gegrond is op de Alfa en Omega, welke het einde van het adventisme met het begin illustreert.

Het reinigingsproces dat door de Middernachtsroep wordt voorgesteld, brengt twee klassen aanbidders voort, en Jesaja hoofdstuk dertig stelt het gebrek aan olie van de dwaze maagden voor als een onvermogen om water of vuur te verzamelen, die beide symbolen zijn van de Trooster, wanneer Jesaja schrijft: “whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.” Hun oordeel komt “plotseling, in een ogenblik”, zoals voorgesteld door de roep te middernacht, wanneer zij dan ontdekken dat het te laat is om de olie te verkrijgen. Het vuur en het water in Jesaja’s getuigenis zijn eenvoudigweg een andere voorstelling van de olie in de gelijkenis van de tien maagden. Olie, water en vuur stellen karakter voor; zij stellen de boodschap voor en ook de tegenwoordigheid van de Trooster. Geen van deze symbolen kan worden verkregen wanneer het oordeel van de tien maagden “plotseling, in een ogenblik” komt. Dan is het te laat.

De enige veiligheid ligt in het „terugkeren”, hetgeen de belofte is die aan Jeremia werd gedaan toen hij degenen vertegenwoordigde die teleurgesteld waren bij de eerste teleurstelling. Indien Gods volk tot Hem zou terugkeren, zou Hij tot hen terugkeren; maar de opstandigen weigeren, en het licht dat het pad verlichtte, doofde uit. Het licht aan het begin was de Middernachtsroep, en het pad voorwaarts werd verlicht door Christus’ heerlijke rechterarm, geheel tot in de eeuwigheid. Christus bevond Zich vóór hen op het pad, en het licht achter hen moet hetzelfde licht zijn, want Christus tekent het einde van het pad met het begin van het pad. De Middernachtsroep was en is tegenwoordige waarheid.

Het verlangen de Heilige van vóór hen te doen ophouden, is een verwerping niet alleen van Christus, maar van Christus als de Alfa en de Omega. Het is de verwerping van de boodschap van de Middernachtsroep. De boodschap van de Middernachtsroep was in het begin van het adventisme een correctie op de mislukte voorspelling.

De opstandelingen verwierpen de „oude paden” en richtten een vervalste „tafel” op, afgescheiden van de rechtvaardigen zoals voorgesteld in de vervulling van de Middernachtsroep door de Milleritische beweging. Toen vluchtten „duizend” „voor de bedreiging van één”, en de beweging kromp plotseling van vijftigduizend tot vijftig. Zij vluchtten vanwege de „bedreiging” die uitging van de „vijf” wijze maagden, die hun zeiden dat zij geen olie hadden om te delen, en dat zij heen moesten gaan om hun eigen olie te kopen. De scheiding van de dwazen van de wijzen liet de wijze maagden achter „als een baken op de top van een berg, en als een banier op een heuvel.” De opstand van de dwaze maagden op 22 oktober 1844 beeldde de opstand van 1863 uit, want 22 oktober 1844 was het begin van de negentien jaren die het einde van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig voorstellen. Over dit onderwerp hebben wij nog meer te zeggen, maar de opstand in 1844 was een type van de opstand van 1863 en markeert het punt waarop de vervalste tafel werd opgericht.

De vrees die door de dwaze maagden wordt ervaren, is de vrees die wordt uitgebeeld wanneer de wijze maagden weer tot leven worden gebracht en op hun voeten gaan staan. Dan is het te laat om terug te keren van de teleurstelling van 18 juli 2020, en het volgende dat plaatsvindt is de hemelvaart omhoog naar de hemel die geschiedt bij de zondagswet. Dan vindt er een grote aardbeving plaats.

Openbaring elf laat zien dat tijdens de Franse Revolutie een tiende deel van de stad viel, en in die geschiedenis werd de natie Frankrijk, een natie die bestond uit twee profetische horens en werd voorgesteld als Sodom en Egypte, omvergeworpen. De twee horens van Frankrijk zijn een voorafschaduwing van de twee horens van de Verenigde Staten.

Frankrijk was profetisch een van de tien koninkrijken die het heidense Rome in Daniël zeven vertegenwoordigen, en daarom viel een tiende deel van het koninkrijk (de stad). In feite was Frankrijk, van die tien horens van Daniël zeven die het pausdom uiteindelijk in 538 op de troon van de aarde plaatsten, het voornaamste koninkrijk dat het pausdom vestigde. Als een van de tien machten van Daniël zeven verbeeldt Frankrijk de rol van het tweehoornige beest uit de aarde van Openbaring dertien. De Verenigde Staten volbrengen aan het einde voor het pausdom hetzelfde werk als Frankrijk in het begin deed. De Verenigde Staten zijn de voornaamste macht van tien koningen die de Verenigde Naties vertegenwoordigen, en zij vallen bij de aardbeving van de zondagswet. Wij zullen deze verzen in het volgende artikel uitvoeriger behandelen.

Een van de voornaamste kwesties van dit artikel is dat het een boodschap is die Gods volk op de been brengt, want de Trooster die hen op de been brengt, stelt de olie voor, die niet alleen de Heilige Geest voorstelt, maar ook de boodschappen die God tot Zijn volk zendt. De boodschap van Openbaring elf die Mozes en Elia op de been brengt, wordt eveneens voorgesteld door de belofte die aan Jeremia werd gegeven.

Jesaja had dezelfde oproep gedaan toen hij zei: „Want zo zegt de Heere HEERE, de Heilige Israëls: door wederkeer en rust zoudt gij behouden worden.” Jesaja voegde eraan toe dat de „wederkeer” in verband stond met de vertoeftijd van de gelijkenis, want hij schreef: „En daarom zal de Heere wachten, opdat Hij u genadig zij, en daarom zal Hij verheven worden, opdat Hij Zich over u ontferme; want de Heere is een God des oordeels; welgelukzalig zijn allen die Hem verwachten.”

Het voorrecht om Gods „mond” te zijn, zoals Jeremia zich kenmerkte, is het voorrecht om voor God te spreken in de tijd waarin de Verenigde Staten „spreken als een draak”. De woorden die dan door Gods volk gesproken zullen worden, zijn de waarschuwing tegen het merkteken van het pauselijke beest. Om deel te hebben aan die heerlijke beweging, is het vereist dat wij terugkeren.