The Hidden History of Verse Forty - Number Three

Wanneer de „zondagsbeweging” „zal spreken, zal zij de geest van de draak openbaren.” De vier alinea’s wijzen aan dat de Verenigde Staten bij de zondagswet „zich volledig van de gerechtigheid zullen losmaken.” Bij de zondagswet „is de tijd gekomen voor Satans wonderbare werking.” Bij de zondagswet wordt de drievoudige unie tot stand gebracht. Bij de zondagswet „verwerpen de Verenigde Staten elk beginsel van hun Grondwet als een protestants-republikeinse regering”, en zij „treffen tevens voorzieningen voor de verbreiding van pauselijke valsheden en misleidingen.” Die zondagswet is voor ons een „teken dat de grens van Gods lankmoedigheid bereikt is, dat de maat van de ongerechtigheid van onze natie vol is, en dat de engel van barmhartigheid op het punt staat weg te vliegen om nooit terug te keren.” Dat teken werd voorafgeschaduwd door de waarschuwing die Jezus gaf toen Hij de gruwel der verwoesting aanduidde waarvan gesproken is door Daniël, de profeet. Dáár wordt het gebed vervuld dat de martelaren onder het vijfde zegel uitspreken: „Hoe lang nog, Heere, heilig en waarachtig, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?” Ook bij die wegmarkering openbaren de dwaze en de wijze maagden hun karakter.

Bij de zondagswet „verwerpt” de Verenigde Staten „elk beginsel van haar Grondwet”. De periode waarin dit werk werd volbracht, begon met de Patriot Act in 2001. De tijd van 2001 tot aan de zondagswet vertegenwoordigt een voortschrijdend werk van het verwerpen van de Grondwet. Dat voortschrijdende werk komt overeen met de profetische lijn waarin de vorming van het beeld van het beest wordt volbracht. De lijn van het beeld van het beest kan enigszins gecompliceerder lijken, maar die complexiteit is het waard om te begrijpen. Wat de lijn van het beeld van het beest compliceert, is dat zij twee lijnen vertegenwoordigt.

Voor het beest uit de aarde zijn de twee lijnen de horens van het Republikeinisme en het Protestantisme. Die twee horens komen samen in een kerk-staatverhouding en vervullen aldus de vorming van het beeld van het beest. De lijn van de vorming van het beeld van het beest heeft daarom twee lijnen binnen die ene lijn, want de Republikeinse en Protestante horens lopen in de geschiedenis parallel aan elkaar, maar hun afzonderlijke lijnen hebben ook hun eigen profetisch getuigenis te dragen. Eén profetische lijn, met twee parallelle onderwerpen, is ingewikkelder dan eenvoudigweg de wegmarkeringen aan te duiden van politieke handelingen die het spreken vertegenwoordigen dat met de Grondwet verbonden is.

De twee lijnen van de Republikeinse en Protestantse horens worden verder gecompliceerd door het profetische feit dat zich binnen de Republikeinse hoorn de geschiedenis bevindt van de strijd tussen slavernijgezinde Democraten en antislavernij-Republikeinen; en voorts dat zich binnen de Protestantse hoorn een voortdurend beproevingsproces voltrekt dat de wijzen en de dwaze maagden volgt binnen de geschiedenis van de Protestantse hoorn. Toch is het van groot belang zich in deze waarheden te vestigen.

Binnen de lijn die wordt voorgesteld door de twee horens van het beest uit de aarde, bevindt zich de parallelle illustratie van óf het vormen van een karakter van Christus óf een karakter van Satan, hetgeen gelijkstaat aan óf het vormen van een beeld van Christus óf een beeld van het beest; want in deze context vertegenwoordigt het „beest” een geschapen wezen in tegenstelling tot de Schepper. De vorming van deze eigenschappen wordt innerlijk onder alle mensen tot stand gebracht, want wanneer de genadetijd sluit, zijn er slechts twee klassen. De vorming wordt ook uiterlijk tot stand gebracht door de alliantie tussen de pauselijke macht en de Verenigde Naties.

Dus begon de beproevingstijd voor de vorming van het beeld van het beest in 2001, en deze eindigt bij de zondagswet in de Verenigde Staten. In die periode beeldt de profetische geschiedenis van de twee horens van het beest uit de aarde een interne en externe controverse binnen elk van hun respectieve horens af, hetzij godsdienstig, hetzij politiek, alsook een strijd tussen de twee horens zelf.

De zondagswet in de Verenigde Staten vertegenwoordigt de waarschuwing om te vluchten die Jezus aanduidde als „de gruwel der verwoesting”. De zondagswet in de Verenigde Staten is de afsluiting van de periode die in 2001 begon. De Patriot Act was de „gruwel der verwoesting, waarvan door Daniël gesproken is”, en werd door Jezus aangewezen als een teken om te vluchten voor een komende verwoesting.

De Patriot Act omvat het profetische licht van 1888 en de Blair Bill. De Patriot Act bevat dan tevens profetisch de voorafschaduwing van de zondagwet, zodat de periode vanaf 2001 begint met een zondagwet zoals getypeerd door 1888—Blair Bill, 2001—Patriot Act, en eindigt met de zondagwet.

De waarschuwing om de steden in 2001 te ontvluchten, is een type van de waarschuwing om bij de zondagswet uit Babylon te vluchten. Het oordeel dat bij de zondagswet over de Verenigde Staten wordt gebracht, is een type van het oordeel dat over de gehele wereld wordt gebracht wanneer Michaël opstaat en de menselijke genadetijd sluit. Christus’ handtekening als de Alfa en de Omega wordt herhaaldelijk weergegeven binnen de waarheden die door de Blair Bill in 1888 worden voorgesteld, en door alles wat 1888 vertegenwoordigt, terwijl dit zich in 2001 herhaalt.

2001, dat werd voorafgeschaduwd door 1888, vertegenwoordigt niet alleen het teken om te vluchten, zoals voorgesteld door de gruwel der verwoesting, maar werd ook voorgesteld door 66 na Chr. en het beleg van Cestius. Het beleg van Titus in 70 na Chr. vertegenwoordigt de zondagswet in de Verenigde Staten. De zondagswet in de Verenigde Staten wordt vertegenwoordigd door het jaar 321 en de eerste zondagswet van Constantijn, en 538 vertegenwoordigt het moment waarop het laatste volk op aarde bezwijkt voor het merkteken van het beest.

2001 is 1888, Cestius en het jaar 66 n.Chr. De zondagswet is Titus en de jaren 70 en 321. 2001 is ook de doop van Jezus en Zijn nederdaling in Openbaring hoofdstuk tien op 11 augustus 1840. Al deze symbolen dragen bij aan de lijn van de Grondwet.

De profetische geschiedenis van de Verenigde Staten loopt parallel aan de geschiedenis van het adventisme. In 1798 ontving het pausdom zijn dodelijke wond, en 1798 was de tijd van het einde, toen dat gedeelte van de profetieën van Daniël dat betrekking had op de geschiedenis van de eerste en de tweede engel van Openbaring veertien, werd ontsloten. Daar, in 1798, wordt het profetische begin van het adventisme gemarkeerd, en in 1798 werd het aardbeest met lamachtige horens het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie.

1798 werd voorafgegaan door drie profetische wegmarkeringen die verband houden met de lijn van het beest uit de aarde, en derhalve met het spreken van de Verenigde Staten en met de Grondwet van de Verenigde Staten. Deze drie wegmarkeringen waren de Onafhankelijkheidsverklaring, uitgesproken in 1776, vervolgens de Grondwet in 1789, en daarna de Vreemdelingen- en Opruiingswetten van 1798.

Die drie wegmarkeringen betreffen de profetische lijn van de Grondwet en markeren het begin van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie. De zondagswet is het einde van de heerschappij van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, en daarom moeten er uit profetische noodzaak drie wegmarkeringen zijn die aan het einde voorafgaan, zoals getypeerd door de drie wegmarkeringen die aan het begin voorafgingen.

In 2001, bij de val van de torens, wordt de Patriot Act voorafgeschaduwd door de Blair Bill van 1888, samen met de openlijke opstand van de leiding van het adventisme op de Algemene Conferentie van Minneapolis. Een opstand waarvan een engel Zuster White meedeelde dat zij werd voorafgeschaduwd door de opstand van Korach, Dathan en Abiram tegen Mozes, wordt eveneens voorafgeschaduwd door de doop van Christus in 27 n.Chr., de beteugeling van de islam op 11 augustus 1840 en de Onafhankelijkheidsverklaring in 1776, evenals door de „gruwel der verwoesting, waarvan gesproken is door Daniël, de profeet” als een teken om te vluchten voor de komende toorn, zoals voorgesteld door Cestius en 66 n.Chr.

Als u zich nog kunt herinneren dat de lijn van profetie die wij thans beschouwen de lijn van de Grondwet van de Verenigde Staten is, dan dragen alle bovengenoemde profetische lijnen bij tot en bevestigen zij het profetische thema dat door de lijn van de Grondwet wordt voorgesteld. Toch is de lijn die het meest verweven lijkt te zijn de lijn van de vorming van het beeld van het beest. Het beeld van het beest is een beeld van het pauselijke beest, dat wordt voorgesteld als een beest waarover een vrouw heerst, hetgeen de vereniging van kerk en staat is, waarbij de kerk de verhouding beheerst. Opdat de Verenigde Staten een beeld voor het beest zouden vormen, moet het afvallige protestantisme de regering zó beheersen dat de regering religieuze verordeningen zal uitvaardigen en handhaven, en uiteindelijk de zondagswet.

Naarmate het proces van de vorming van het beeld van het beest wordt voltooid, moet de Grondwet, opgesteld met als voornaamste beginsel hetgeen Thomas Jefferson formuleerde als „scheiding van kerk en staat”, terzijde worden gesteld. Wanneer de protestantse hoorn de macht heeft de republikeinse hoorn ertoe aan te zetten religieuze voorschriften af te dwingen, wordt het wezenlijke hart van de Grondwet uiteengereten; aldus hebt u de profetische samenhang tussen de lijn van de Grondwet en de lijn van het beeld van het beest.

De periode waarin het beeld van het beest wordt gevormd, begon in 2001, met de Patriot Act, en eindigt bij de zondagswet, wanneer het merkteken van het beest wordt afgedwongen. Gedurende die periode wordt de late regen gesprenkeld, want de late regen begint te vallen wanneer de machtige engel van Openbaring achttien neerdaalt en de aarde verlicht met Zijn heerlijkheid, hetgeen volgens Zuster White zou plaatsvinden wanneer de grote gebouwen van New York City door een aanraking van de Heer werden neergehaald.

De periode van de besprenkeling van de late regen vertegenwoordigt een tijdsbestek waarin de tarwe en het onkruid van de laatste generatie van het adventisme worden geschud en gelouterd. Dat schudden en die loutering eindigen bij de zondagswet, en de wijze maagden die de olie bezitten wanneer de crisis van de zondagswet aanbreekt, worden verzegeld, waarna de Heilige Geest zonder mate wordt uitgestort totdat Michaël opstaat en de menselijke genadetijd wordt afgesloten.

Tijdens de vorming van het beeld van het beest in de Verenigde Staten zal de late regen neerdruppelen, en tijdens de vorming van het beeld van het beest in de wereld zal de late regen zonder mate worden uitgestort.

In 2001 begon de beproeving van de Laodiceaanse Zevendedagsadventkerk, zoals voorafgebeeld door de protestanten van 11 augustus 1840 en door het oude Israël toen Christus werd gedoopt.

Het laatste beproevingsproces voor het vroegere verbondsvolk begint wanneer het licht van de engel van Openbaring achttien zijn boodschap begint te verkondigen. Zijn boodschap wordt ook voorgesteld in de eerste drie verzen van Openbaring hoofdstuk achttien, en die drie verzen werden volgens zuster White vervuld toen de grote gebouwen van New York City neerstortten.

Toen begon het beproevingsproces, zoals door Johannes wordt voorgesteld in het tiende hoofdstuk van Openbaring. De beproeving was of men het kleine boekje dat in de hand van de engel was, zou nemen en het vervolgens opeten. Gedurende deze beproevingsperiode, terwijl de late regen wordt gesprenkeld, valt deze alleen op hen die ervoor kiezen het kleine boekje te nemen en op te eten.

Zij die de boodschap van 2001 aten, ontvingen een boodschap die passend was voor die periode, maar zij moesten beproefd worden om te openbaren of zij de boodschap werkelijk hadden verinnerlijkt tot een ervaring die voorbereid was op het zegel van God. In die periode wordt de late regen daarom voorgesteld als een besprenkeling, want de tarwe en het onkruid zijn nog steeds tezamen. Daarom zegt zuster White: “Hij kan neerdalen op harten overal om ons heen, maar wij zullen hem niet onderscheiden of ontvangen.” Wanneer de wijzen van de dwazen gescheiden worden, wordt de late regen vervolgens uitgestort zonder mate, zoals dit was op Pinksteren, hetgeen de zondagwet voorafbeeldt.

De periode van de besprenkeling van de late regen, gevolgd door een periode waarin de late regen zonder mate wordt uitgestort, worden eveneens uitgebeeld als twee perioden waarin het oordeel over Gods volk wordt voltrokken. De eerste periode van oordeel over Gods volk begon met het huis Gods op 11 september 2001, en bij het zondagwetsoordeel wordt dit oordeel vervolgens voltrokken voor Gods andere kudde, die reageert op of de luide roep van de derde engel verwerpt, welke bij de zondagwet in de Verenigde Staten begint en eindigt wanneer Michaël opstaat en de menselijke genadetijd wordt gesloten.

De twee perioden van de late regen, die tevens de twee perioden van het oordeel zijn dat begint bij het huis van God en vervolgens overgaat op Gods andere kudde, zijn ook de twee perioden van de vorming van het beeld van het beest.

Binnen de eerste van die twee profetische perioden, wanneer het oordeel over Gods kerk en ook over de Verenigde Staten wordt gebracht, bevindt zich precies dezelfde geschiedenis waarin zowel de Republikeinse hoorn als de Protestantse hoorn worden geoordeeld. Juist daar, waar het Laodiceïsche adventisme uit de mond van de Heere wordt uitgespuwd, vullen de Verenigde Staten hun proeftijdsbeker, en wordt nationale ondergang over het land gebracht, en verschijnt vervolgens Satan en begint zijn wonderbaarlijke werk. De honderdvier-en-veertigduizend worden verzegeld en bij de zondagswet als een banier opgericht.

Ons wordt meegedeeld dat het onmogelijk is enig denkbeeld te geven van „de ervaring van het volk van God dat levend op aarde zal zijn wanneer hemelse heerlijkheid en een herhaling van de vervolgingen uit het verleden samenvloeien.”

De herhaling van de vervolgingen uit het verleden begint bij de zondagswet in de Verenigde Staten, want Satan begint op dat tijdstip zijn wonderbaarlijke werk, en de wijze maagden, die reeds „beproefd en getoetst” zijn, zullen dan „wandelen in het licht dat uitgaat van de troon van God.” Dit zal tot stand worden gebracht door het werk van engelen, want „door middel van de engelen zal er een voortdurende gemeenschap zijn tussen de hemel en de aarde.”

De wijzen zijn degenen die verzegeld worden in Openbaring hoofdstuk zeven en Ezechiël hoofdstuk negen, en die worden gesteld tegenover de dwazen die de Heere onteren door „de mededelingen die Hij zendt” te weigeren. De dwazen zijn degenen „die hun verbond met God hebben verbroken en die op die dag zonder God en zonder hoop zullen zijn.” Die twee klassen werden beproefd en gebracht tot een punt waarop zij hun karakter openbaarden op grond van de vraag of zij de boodschap van het uur aannamen of verwierpen. De boodschap van het uur sinds 11 september 2001 is de boodschap van de late regen.

De boodschap van de late regen wordt herkend door de methodologie van regel op regel, zoals uiteengezet in Jesaja hoofdstuk achtentwintig. De methodologie van regel op regel is Gods aangestelde methode van bijbelstudie; daarom is het verwerpen van die methodologie niet alleen een verwerping van de boodschap die wordt weergegeven door de toepassing van regel op regel, hier een weinig en daar een weinig, maar ook een verwerping van de Gever van die methodologie.

Vanwege de geïnspireerde parameters die in het beproevingsproces zijn geopenbaard dat leidt tot de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend, is het duidelijk dat de enige wijze waarop een kind van God zich een weg kan banen door de geschiedenis waarin „hemelse heerlijkheid en een herhaling van de vervolgingen van het verleden vermengd zijn”, gelegen is in een ervaring waarin het licht van de troon van God kan worden herkend. Het moet worden herkend, anders is het nutteloos, en zijn wij verloren.

In de periode die begon toen de engel van Openbaring achttien de gehele aarde met Zijn heerlijkheid vervult, beginnend op 11 september 2001, is de late regen slechts gekomen „op” hen „die” „de dauw en regenbuien van genade die” „op ons vallen” hebben „erkend en zich toegeëigend”. De „grote vergissing” die eerder door zuster White werd aangeduid, was dat de dwaze maagden dachten dat zij konden wachten totdat de late regen zonder mate zou worden uitgestort, want dan meenden zij hun achterstand te kunnen inhalen. Dat is niet zo; alleen zij die groeien in hun begrip van Gods profetisch Woord ontvangen meer licht.

Ter afsluiting van dit artikel wil ik wijzen op het doel van de beproevingstijd waarin wij ons thans bevinden. Indien wij willen „wandelen in het licht dat uitgaat van de troon van God” in de tijd waarin de vervolgingen van het verleden zich herhalen, zullen wij het profetische Woord vóór de crisis moeten beheersen.

In hoofdstuk één hadden Daniël en de drie waardigen hun opleiding reeds voltooid voordat zij binnengingen om door Nebukadnezar op de proef te worden gesteld. Gedurende veertig dagen opende Christus het profetische Woord voor het verstand van de discipelen, voorafgaand aan de tien dagen waarin de discipelen hun eenheid vervolmaakten. Daarna kwam Pinksteren, dat de zondagswet typeert.

In Daniël hoofdstuk drie lieten Sadrach, Mesach en Abednego Nebukadnezar weten dat zij geen extra tijd nodig hadden, want zij hadden reeds vastgesteld wat zij zouden doen in de beproevingstijd van de zondagwet. Hun trouw werd verheerlijkt toen zij met Christus in de oven wandelden, en de boodschap waartoe zij reeds vóór de beproeving waren gekomen, werd door alle bezoekende hoogwaardigheidsbekleders die het wonder in de oven aanschouwden, uitgedragen naar de gehele toen bekende wereld.

Wij zullen deze gedachten in het volgende artikel voortzetten.