The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eleven

De boodschap van de late regen is een waarschuwing voor de naderende afsluiting van de genadetijd, verbonden met een oproep tot persoonlijke voorbereiding. Deze twee begrippen worden voorgesteld in hoofdstukken tien en elf van het visioen van Jesaja, en wel in de context van de boodschap van Daniël elf, die in 1989 werd ontzegeld, en waarvan de verborgen geschiedenis wordt ontzegeld gedurende de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend, die in het visioen worden voorgesteld door Jesaja en zijn zonen. Deze twee lijnen samen vormen een waarschuwing voor Achaz, die de Laodicenzen voorstelt, welke geen „verstand” hebben van deze twee innerlijke en uiterlijke lijnen die de bijbelse profetie doordringen.

Daniël 11:11 en Openbaring 11:11 vertonen dezelfde innerlijke en uiterlijke voorstelling, waarbij Daniël het uiterlijke vertegenwoordigt en Openbaring het innerlijke. Deze twee innerlijke en uiterlijke „hoofdstukken en verzen” houden rechtstreeks verband met de uiterlijke en innerlijke boodschappen van hoofdstukken tien en elf, en dit doen zij in Jesaja 11:11.

Jesaja zes is 9/11 en duidt de reiniging en zalving van Jesaja als boodschapper op 9/11 aan. Vanaf hoofdstuk zeven volgt een schets van de boodschap die op 9/11 aankwam. Hoofdstuk tien duidt de rol van de laatste zes verzen van Daniël elf aan, want het was de boodschap die in 1989, ten tijde van het einde, werd ontsloten.

Hoofdstuk elf van Jesaja vertegenwoordigt 9/11 en de zalving van Jesaja en zijn boodschap. Vers één is door „Isaï” verbonden met vers tien, en vers tien zegt: „En te dien dage”; en vers elf gaat verder met te zeggen: „En het zal geschieden te dien dage, dat de Heere opnieuw, ten tweeden male, Zijn hand zal uitstrekken om het overblijfsel van Zijn volk terug te winnen.”

Dat jaar was 1850.

Vers één luidt: “En er zal een twijg voortkomen uit de tronk van Isaï, en een Scheut zal opschieten uit zijn wortelen; en de Geest des Heren zal op Hem rusten.” De krachtige beschrijving van Christus gaat verder, MAAR de beschrijving heeft meer betrekking op de laatste dagen dan op de dagen van Jesaja of zelfs op de dagen waarin Christus onder de mensen wandelde.

Een zorgvuldige lezing maakt duidelijk dat de verzen één tot en met negen alle kenmerken ter identificatie van Christus bevatten, en in vers tien staat: „En er zal een twijg voortkomen.” Er is geen onderbreking in de gedachtegang van vers één tot en met vers tien. Vers tien zegt: „en te dien dage”, wat op dezelfde dag moet plaatsvinden als in vers één. Zowel vers tien als vers één noemen de „wortel” en verbinden daardoor de twee verzen, regel op regel.

Samen luiden vers één en tien: „Maar er zal een twijg voortkomen uit de tronk van Isaï, en een Scheut zal uit zijn wortelen opgroeien; En te dien dage zal er een Wortel van Isaï zijn, die zal staan tot een banier der volken; naar Hem zullen de heidenen vragen, en zijn rust zal heerlijk zijn.”

Een „staf” is een symbool van gezag.

Een „staf” is een symbool van uitverkiezing, verdeling en scheiding.

Aärons staf die bloeide, duidt een „staf” aan in de periode van de late regen, want Aärons staf was de enige „staf” die uit de dertien „staven” ontlook. Het ontluiken is een symbool van de periode van de late regen, wanneer God een onderscheid zal openbaren tussen de twaalf opstandige „staven” die beweren de boodschap van de late regen te hebben, en zoals ook geïllustreerd wordt door Elia’s demonstratie door vuur, die het onderscheid markeert tussen het ware en het valse. Een „staf” is ook een symbool van meting en oordeel.

De „roede” komt voort uit de tronk van Jesse, en „Jesse” betekent ‘opvallen’, zoals wegwijzers dat doen in de Bijbelprofetie. Perez was de eigenlijke „wortel” van Jesse, en Perez betekent „een breuk, uitbarsten of verstrooien”. Perez is de wortel of het begin van Jesses bloedlijn. De „wortel van Jesse” is daarom een symbool van de alfa Perez, en de omega is Jesse, het begin en het einde. De wortel van Jesse begint met een verstrooiing (Perez) en eindigt bij een wegwijzer van een staande man. Mannen die profetisch opstaan, markeren een koninkrijk. In de Bijbel begint Perez een bloedlijn, zonder verbinding vóór zijn introductie, en zijn naam betekent een breuk; zo duiden het verslag van zijn geslachtsregister en zijn naam Perez aan als het begin, waardoor Jesse het einde wordt. Melchizedek is eveneens een bijbelse figuur die wordt aangeduid als iemand zonder voorafgaande afstamming, zoals ook het geval is met Perez. De wortel van Perez bevat de waarheid dat hij een priesterschap van Melchizedek vertegenwoordigt, aan wie Abraham tienden betaalde.

De orde van Melchizedek is de priesterlijke orde van Christus.

De wortel van Isaï was het priesterschap van Melchizedek, en het begin moet het einde weerspiegelen. Isaï vertegenwoordigt de laatste groep van het priesterschap van Melchizedek die zal opstaan, die volgens Jesaja een banier voor de volken is.

De „tronk” betekent ‘afhakken (van bomen); de stam of stronk van een boom (hetzij geveld, hetzij geplant)’, en de „tronk” groeit voort uit een koninkrijk dat terzijde is gesteld, zoals Nebukadnezar in Daniël hoofdstuk vier. Een boom is profetisch een koninkrijk, en wanneer een koninkrijk ten einde komt, is die boom omgehakt.

De „stam” in de passage komt voort uit een tronk — niet uit een bovenste tak. Uit een voormalig koninkrijk, voorgesteld door de tronk, komt een „roede” — een symbool van gezag — voort, en dat gezag berust op de vraag of de „roede” de „knoppen en bloesems” van de boodschap van de late regen draagt. Dat gezag is afgeleid van een eerder koninkrijk dat is omgehouwen.

De „wortel” is de „wortel van Jesse”, en de „scheut” die voortkomt uit „de tronk” komt voort uit „de tronk” waarvan de wortels de wortel van Jesse zijn. De scheut die het gezag voortbrengt, komt uit de tronk, maar de Rijs komt voort uit de wortel — en de wortel is het banier. De wortel is het begin, en het einde is de Rijs.

Het woord „tak” betekent wachter of wegwijzer. Jesaja maakt ons duidelijk dat de Tak bij de zondagswet komt.

De „ene man” die door de zeven vrouwen wordt aangegrepen, is de paus, die bij de zondagswet de achtste wordt die uit de zeven is, als vervalsing van de 8 zielen op de ark. Bij de zondagswet, „te dien dage”, zal „de Spruit des HEEREN schoon en heerlijk zijn”, „wanneer de HEERE de vuilheid der dochteren van Sion zal afgewassen hebben, en het bloed van Jeruzalem uit het midden daarvan zal gezuiverd hebben door den geest des oordeels en door den geest der uitbranding.” De zuivering door den geest des oordeels en der uitbranding wordt volbracht door den Boodschapper des Verbonds in Maleachi drie bij de zondagswet. De „schone Spruit” zijn de honderd vierenveertig duizend, die niet uit den tronk, maar uit den wortel van Jesse voortkomen, welke het banier is.

Hun gezag wordt voorgesteld door de staf die voortkwam uit een tak van een gevallen koninkrijk. Het koninkrijk van Filadelfia viel van 1856 tot 1863, en het gezag dat in dat gevallen koninkrijk werd gevestigd, wordt bij de zondagswet opnieuw gevestigd. Wanneer de tak die het banier is, wordt opgeheven, gaat de Laodiceaanse beweging van de honderd vierenveertigduizend over in de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend. Dan wordt het gezag, of de staf, die uit het Milleritische of Filadelfische koninkrijk voortkwam, voorgesteld door een sleutel die in Jesaja 22:22 op Eljakim wordt gelegd.

Het vers markeert 22 oktober 1844 en duidt Eliakim aan als degene die een „sleutel” ontvangt. In de twee voorgaande verzen wordt het gezag van Laodicea van Sebna afgenomen en aan Eliakim gegeven. Bij de zondagswet wordt het gezag dat eens aan het uitverkoren verbondsvolk was gegeven, afgenomen van het koninkrijk van het Laodicese Zevendedagsadventisme en gegeven aan het koninkrijk van de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend — het koninkrijk der heerlijkheid.

De staf van gezag, voorgesteld als een sleutel die aan Petrus wordt gegeven, wordt in Jesaja 22:22 op de schouder van Eljakim gelegd. Petrus vertegenwoordigt de tak van de honderdvierenvijftigduizend die vlak vóór de zondagwet in verbond treden met Christus. In de passage bevindt Petrus zich in Caesarea Filippi, dat Panium is van de verzen dertien tot vijftien van Daniël elf. Zijn naam wordt veranderd, als voorstelling van een verbondsverhouding, en de naam Petrus, benaderd door de genummerde posities van elke letter met elkaar te vermenigvuldigen, komt uit op 144.000. Het gezag, of de staf, of de sleutel die op Eljakim wordt gelegd wanneer Sebna als een bal in een veld wordt geworpen, is de „staf” die voortkomt uit de tronk van het Filadelfische Milleritische Adventisme dat van 1856 tot 1863 werd omgehouwen.

Petrus ontvangt het gezag van Gods verbondsvolk bij de scheiding van de tarwe en het onkruid, want de tarwe moet worden opgeheven als het beweegbroodoffer van Pinksteren. Eerst wordt het onkruid afgescheiden, zoals voorgesteld door het zuurdeeg in de pinksterlijke beweegbroden dat door het bakproces wordt verwijderd. Het gezag van de staf of sleutel komt voort uit de stronk van een gevallen koninkrijk, en de tak die het banier is, komt voort uit de wortel van Isaï en is de wortel van Isaï, want Jezus illustreert het einde van een zaak door middel van het begin van een zaak. De wortel is het begin en de tak het einde. Deze profetische toepassing kan niet worden begrepen door de kibbelende Joden uit de tijd van Christus, noch door die van heden, want zij is het voornaamste beginsel van de methodologie van de late regen, en zij wordt ook voorgesteld als de sleutel van het huis van David. De sleutel opent de deur tot het huis van David, die gesloten is geweest. De sleutel opent de deur naar het hemelse heiligdom, het huis van David. De alpha van 22 oktober 1844 herhaalt zich in de omega van de zondagswet.

David, de zoon van Isaï, vermeldt een raadsel dat een einde maakte aan elke verdere discussie met de kibbelende Joden in de dagen van Christus, en aldus het einde markeerde van Zijn getuigenis aan de Joden.

Palmoni bepaalde dit gedeelte in Psalm 110 te plaatsen, wat uiteraard nog een getal is in de wereld van de wiskunde dat als een bijzonder getal wordt erkend. De helft van „220” en tienmaal „11” zouden een ziel doen verwachten dat het getal „110” enige betekenis draagt, en dat doet het inderdaad—zoals ook het gedeelte zelf. Het is een lied van David, en David is een symbool van de honderd vierenveertigduizend, zodat het een vers is uit het lied van de wijngaard, dat het lied van Mozes en het Lam is. Het geeft aan wanneer de vroegere pachters van de wijngaard worden voorbijgegaan en de wijngaard aan de honderd vierenveertigduizend wordt gegeven. Wanneer dat gebeurt, is het de „dag van Uw kracht”, in overeenstemming met de kracht van Pinksteren op het hoogtepunt van het pinksterseizoen.

Gods volk zal „gewillig” zijn op de dag dat zij uit „de schoot van de morgen” voortkomen, met „de dauw van uw jeugd”. Wedergeboorte is een illustratie van bekering en leven. De honderdvierenveertigduizend werden in juli 2023 uit de schoot genomen, en zij werden geboren met de dauw van hun jeugd, want zij werden geboren in de boodschap van de Middernachtsroep, die ook bij de Millerieten in het begin, of hun „jeugd”, plaatsvond. Het is dezelfde dauw, want het is een herhaling van de alfageschiedenis binnen de geschiedenis van de omega. Op de „dag van hun” ‘bekrachtiging’, wanneer Sebna „uit” zijn „post, en uit” zijn „staat” verdreven en „neergetrokken” wordt, wordt Eljakim verheven; de honderdvierenveertigduizend worden tot omega-priesters gemaakt, want zij worden gemaakt naar de ordening van Melchizedek, want de honderdvierenveertigduizend zullen de dood niet smaken, of, zoals bij Melchizedek, zij zijn priesters voor eeuwig.

Op de „dag van zijn macht” zal de Heer de „staf van Zijn kracht uit Sion” zenden. Het gezag van Zijn koninkrijken, zowel genade (rechtvaardiging) als heerlijkheid (heiliging), is gelegd op hen die Zijn kroon der heerlijkheid dragen, want zij vertegenwoordigen Zijn koninkrijk. Zij worden uitgezonden uit Sion, want de betekenis van Sion vertegenwoordigt het vaandel van de honderdvierenveertigduizend.

Davids profetische verhouding tot Christus in termen van alfa en omega — het begin en het einde — is de voornaamste regel van de methodologie van „regel op regel”, en die regel kon door de haarklovende Joden evenmin worden doorgrond als een Laodiceïsche Zevende-dags Adventist kan begrijpen dat de geschiedenis van de Millerieten ten tijde van de boodschap van de Middernachtsroep de plaats was waar de dauw des hemels werd uitgestort gedurende de jeugd van het adventisme. De „dauw” van uw jeugd rust op de honderd vierenveertigduizend, en zij begon te neerdruppelen op 11 september, en de zondagswet is de „dag van kracht”, wanneer het overblijfsel wordt gezalfd tot priesters naar de ordening van Melchizedek.

Uit de tronk van het Laodiceïsche Zevendedags Adventisme (de strijdende kerk) komt de twijg voort (de triomferende kerk), terwijl uit de wortel van Isaï de honderdvierenveertigduizend voortkomen—de tak van heerlijke vrucht, omhooggeheven als een beweegoffer op de dag van zijn macht.

Wij zullen deze gedachten in het volgende artikel voortzetten.