The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

In het vorige artikel waren wij halverwege de vier verwijzingen naar het oude Israël als de generatie van „adders”. In Mattheüs bestempelen zowel Johannes als Jezus de Farizeeën en Sadduceeën als de generatie van adders. Johannes vertegenwoordigt het begin van een beproevingsproces, dat wordt aangeduid wanneer hij leerde dat Jezus, Die na hem zou komen, Zijn dorsvloer grondig zou zuiveren. Jezus voegde aan het beproevingsproces van Johannes het oordeelsproces toe, toen Hij verwees naar de koningin van Scheba en Ninevé. Het oordeel vindt plaats in de vierde generatie, en één klasse in het oordeel openbaart zich als slangen, want hun vader is de duivel. Jezus voegde daaraan de kwestie toe van de vierde generatie die een teken zoekt, terwijl het teken duidelijk zichtbaar was.

In Mattheüs drieëntwintig worden de „weeën” over de Farizeeën en Sadduceeën uiteengezet, en het proces van beproeving en oordeel wordt opnieuw in verband gebracht met de laatste generatie. Hoofdstuk tweeëntwintig bereidt het kader voor de weeën van hoofdstuk drieëntwintig.

Toen de deur voor elke verdere wisselwerking gesloten was, spreekt Jezus vervolgens in het volgende hoofdstuk acht weeën uit. In vers dertien betreft het wee het sluiten van de deuren van het koninkrijk der hemelen. Vanuit de deuren van de hemel wordt de late regen uitgestort. De acht weeën gaan over hen die belijden de deur te openen die niemand kan openen en de deur te sluiten die niemand kan sluiten. In een visioen werd Zuster White getoond hoe zij die Christus niet volgden in het Allerheiligste hun gebeden zonden naar het lege heilige, waar Satan, die zich voordeed als Christus, hen ertoe bracht te geloven dat alles in orde was. Zij hadden het heilige opnieuw geopend en het Allerheiligste gesloten.

Vers veertien is een wee over het verslinden van de huizen der weduwen en het opzenden van lange gebeden. Het wee van vers vijftien geldt het maken van hun bekeerlingen tot tweemaal zozeer kinderen der hel als zijzelf waren. In de verzen zestien tot en met tweeëntwintig zweren de goddelozen bij de tempel.

In vers drieëntwintig en vierentwintig geldt het wee hun verwaarlozing van recht, barmhartigheid en trouw. De verzen vijfentwintig en zesentwintig gaan over de schijn van het reinigen van de buitenkant van de beker, maar niet van de binnenkant.

Dan identificeren verzen zevenentwintig en achtentwintig de goddelozen als witgepleisterde graven, in aansluiting op Sebna uit Jesaja hoofdstuk tweeëntwintig, waar Sebna zich verhief in het prachtige graf dat hij voor zichzelf liet maken, maar waarin hij nooit zou liggen, want God zou hem uit Zijn mond uitwerpen naar een ver veld. Dat verre veld wordt uitgebeeld door het graf van de leugenachtige profeet van Bethel, die de ongehoorzame profeet ertoe bracht in hetzelfde graf begraven te worden. Dan zegt het achtste wee:

De slangen, die het adderengebroed zijn, worden in de passage geoordeeld. In de passage is het oordeel niet gebaseerd op de getuigenissen van de koningin van Scheba en Ninevé, maar op het bloed van Abel tot Zacharias. De vierde generatie, die adders zijn, wordt geoordeeld door twee getuigen uit de uiterlijke geschiedenis van het oude Israël en twee getuigen uit de innerlijke geschiedenis van het oude Israël. Lucas hoofdstuk drie is de laatste van de vier verwijzingen naar de adders van de vierde en laatste generatie en is eenvoudigweg een parallel van Mattheüs hoofdstuk drie. Vier verwijzingen die aanduiden dat tijdens het laatste oordeel over het huis van God, gedurende de vierde generatie, één klasse haar karakter zal openbaren als zonen en dochters van Satan, en de andere klasse als zonen en dochters van God. Het beproevingsproces dat de scheiding aanvangt, begint wanneer de boodschapper die de weg bereidt voor de Boodschapper van het Verbond zijn stem verheft in de woestijn.

In het heilige weefsel van de Schrift zijn namen niet louter aanduidingen, maar gefluisterde profetieën—tweede liederen die onder het oppervlak van de geschiedenis worden gezongen en het hart van de verlossing openbaren. Wanneer de betekenissen van de nakomelingen van Adam tot Noach tot een uitspraak worden geordend, ontstaat er een boodschap die overeenkomt met de geschiedenis die door de geslachtslijn wordt weergegeven. Adam betekent „mens”, en Seth betekent „aangesteld”. Enos betekent „sterfelijk” (aan de dood onderworpen), en Kenan betekent „droefheid”. Door „de lofprijzing/zegen van God” (Mahalalel) zou de hemel „neerdalen” (Jared). De hemel daalde neer als „de toegewijde of gezalfde” (Henoch), die de boodschap van het oordeel verkondigde door middel van zijn zoon Methusalah („wanneer hij sterft, zal het gezonden worden”). Zijn dood zou het hoogtepunt zijn van een „krachtige” uitstorting van de Heilige Geest, voorgesteld door Lamech (adem) die zich bij Methusalah voegde, zoals de Middernachtsroep zich bij de tweede engel voegde. Methusalah was de tweede engel en Lamech de Middernachtsroep, die haar hoogtepunt bereikte bij de vloed van Noach.

Verder samengevat verklaren de namen: „De mens werd aangesteld als sterfelijk, onderworpen aan droefheid en dood, als gevolg van de eerste Adam; maar door de zegen van God heeft Christus Zichzelf toegewijd om neer te dalen en het oordeel te verkondigen door Zijn dood aan het kruis, gevolgd door de krachtige uitstorting van de Heilige Geest.”

Deze tien namen vatten de evangelieboodschap samen en volgen tegelijk de geschiedenis van de aarde vanaf de schepping tot aan de late regen, uitlopend op de Wederkomst. Deze symboliek, verborgen in de namen, vindt haar tegenhanger in Openbaring. Genesis presenteert de alfa-genealogie, en de 144.000 van Openbaring 7 tonen de omega-vervulling in het verzegelde overblijfsel.

Juda betekent „lof”, Ruben betekent „zie, een zoon”, Gad betekent „goed geluk/troep”, Aser betekent „gelukkig/gezegend” en Naftali betekent „worsteling”. Manasse betekent „doende vergeten”, Simeon betekent „horen”, Levi betekent „gevoegd/gehecht”, Issachar betekent „beloning”, Zebulon betekent „eer/woning”, Jozef betekent „toename” en Benjamin betekent „zoon van de rechterhand”.

Zij die de Leeuw uit de stam van Juda volgen, zijn de zonen van God, gezegend met voorspoed terwijl zij door een beproevingsproces gaan van worstelen met God, zoals Jakob deed. Door deze strijd worden hun zonden vergeten in het heiligingsproces dat wordt voortgebracht door het horen van Gods Woord, hetgeen hen op zijn beurt aan Christus verbindt in een verbondsrelatie. Hun beloning is eervol met Christus op Zijn troon te wonen, gezeten in de hemelse gewesten, terwijl God hen gebruikt om Zijn koninkrijk te vermeerderen door de grote schare uit Babylon te roepen als zonen van Zijn rechterhand.

De zes zonen van Lea waren Ruben, Juda, Simeon, Levi, Issaschar en Zebulon. Haar dienstmaagd Zilpa, wier naam „een welriekende druppel” betekent, had twee zonen — Gad en Aser. De twee zonen van Rachel waren Jozef en Benjamin. Rachels dienstmaagd Bilha betekent „verlegen of schuchter”, en haar zonen waren Dan en Naftali. Profetisch bezien biedt de hier vermelde geslachtslijn verschillende lijnen ter overweging. Anders dan de alfa en tien generaties in Genesis hoofdstuk vijf, heeft de omega twaalf nakomelingen, met haar eigen specifieke profetische variabelen. Onder de honderdvierenvijftigduizend wordt Dan niet genoemd en heeft Manasse zijn broer Efraïm vervangen.

De alfa-genealogie van Genesis stemt overeen met de omega-genealogie van Openbaring, want Genesis duidt op Christus’ goddelijke werk in de zaligheid, en Openbaring duidt hen aan die in de omega-vervulling van die alfa-profetie de juist in die alfa-profetie uiteengezette belofte en profetie volmaakt vervullen.

De toepassing van deze twee lijnen wordt door de theologen dikwijls gemaakt, maar nooit vanuit het perspectief van de methodologie van regel op regel. De twee geslachtsregisters in Genesis en Openbaring leveren twee getuigen dat God op een secundair niveau spreekt. De ene taal is het schriftelijke getuigenis zoals het is opgetekend, en een secundaire lijn binnen dat getuigenis wordt op symbolisch niveau ontvouwd. De theologen gaan gewoonlijk niet verder dan de oppervlakkige waarnemingen omtrent de boodschap die wordt overgebracht door de betekenis van de namen in Genesis en Openbaring. Zij behandelen wat zij zien als een nieuwigheid die meer spreekt over hun eigen menselijke wijsheid, zoals blijkt uit hun zelfgenoegzame vermogen de metafoor binnen de betekenissen van de namen te onderscheiden. Zij zien nooit de boodschap die in de twaalf zonen van Ismaël wordt uiteengezet. Zij zien de geslachtsregisters van Jezus in Mattheüs en Lukas niet op de juiste wijze. Zij zien de geslachtsregisters van de laatste zeven koningen van Juda en de laatste zeven koningen van Israël niet, evenmin als die van de eerste zeven koningen van Juda of de eerste zeven koningen van Israël.

Wanneer ik zeg dat zij niet zien, bedoel ik het volgende: als u Google vraagt of er leringen bestaan over deze geslachtsregisters, dan luidt het antwoord „ja” voor Genesis’ lijn van Adam tot Noach, en „ja” voor de honderd vierenveertigduizend. Maar passen zij de tien afstammelingen van Abram in Genesis elf op deze wijze toe? Nee. Behandelen zij de geslachtslijn van Kaïn en de geslachtslijn van Seth? Ja, maar zó ver verwijderd van de werkelijke betekenis dat het is alsof zij over een ander onderwerp spreken. Ongetwijfeld behandelen zij de geslachtsregisters van Christus in Mattheüs en Lukas, maar opnieuw slaan zij de plank op ruime afstand mis. Waarom is dat van belang, vraagt u? Omdat ik voornemens ben een overzicht te geven van deze profetische lijnen van geslachtsregisters, en ik vanaf het begin duidelijk wil maken dat ik de betekenis van de vierde generatie als symbool van bijbelse profetie tracht te identificeren. Het overzicht van deze geslachtsregisters zal daarbij behulpzaam zijn, maar het zou nalatigheid van ieders zijde zijn, indien men zou menen dat de eenvoudige samenvatting van deze zaken die hierna volgt, alles is wat er over deze lijnen van geslachtsregisters te verstaan valt.

Na de geslachtslijn van Adam tot Noach vinden wij in hoofdstuk vier en vijf van Genesis twee lijnen van geslachtsregisters. Die twee lijnen worden vertegenwoordigd door de nakomelingen van Kaïn en de nakomelingen van Seth. Anders dan het geslachtsregister van Adam tot Noach, dat tien nakomelingen vertegenwoordigde, noemen de lijn van Seth en die van Kaïn beide acht nakomelingen. Om deze reden moeten zij worden behandeld als twee perioden van vier. Seth en Kaïn zijn verbondssymbolen, en Kaïn vertegenwoordigt hen die in Jesaja achtentwintig en negenentwintig een verbond met de dood sluiten, dat bij de overvloeiende gesel tenietgedaan zal worden. Zij zijn het die hun huizen op zand bouwen. Zij die op de Rots bouwen, sluiten een verbond van leven, zoals voorgesteld in 1 Petrus, hoofdstuk twee, als degenen die gesmaakt hebben dat de Heere goedertieren is en het „uitverkoren geslacht” zijn. De „velen” bouwen op het zand, maar „weinigen” zijn uitverkoren.

Kaïns geslachtsregister is een opstandige dissonant in de symfonie van namen, want de namen vertegenwoordigen menselijke heerlijkheid die ijdel is en, nadat zij door de hemel is geslagen, tot doelloos rondzwerven leidt. Zonder acht te slaan op de waarschuwing belijdt Kaïns geslacht een valse goddelijkheid, gehuld in wrekende menselijke macht, vertegenwoordigd door de kunsten van de mensheid, die een ijzeren cultuur smeedt: schoon, maar gewelddadig en verstoken van hoop. Die laatste uitspraak is een overzicht van de boodschap in de acht generaties van Kaïn die uit de namen wordt afgeleid.

De lijn van Seth beantwoordt de lijn van Kaïn met genade. In de menselijke broosheid die de mensheid is toebedeeld, zal voor hen die God aanroepen hun smart worden omgekeerd tot lofprijzing wanneer de hemel neerdaalt. Terwijl zij, gedurende een proeftijd, getrouw de weg bewandelen die opstijgt tot heerlijkheid, totdat de roep van „hoop” weerklinkt, brengt deze rust, door wateren van verlossing. Die laatste uitspraak is een overzicht van de boodschap in de acht generaties van Seth, zoals die uit de namen wordt afgeleid.

De reden om de acht generaties in twee groepen van vier generaties te verdelen, wordt vastgesteld in de eerste stap van het verbond, wanneer de profetie van de slavernij in Egypte wordt aangeduid als 400 jaar en tevens dat die 400 jaar in de vierde generatie zouden eindigen. Wanneer het getuigenis van Paulus in de alfa-verbondsprofetie wordt opgenomen, brengt dit twee perioden van 215 jaar voort, die in elke periode uit vier generaties bestonden. De acht generaties in de 430 jaar vertegenwoordigen twee perioden van 215 jaar. De eerste periode wordt vertegenwoordigd door de goede farao die Jozef kende. 215 jaar later was er een nieuwe farao, die Jozef niet kende. Toen begon de volgende reeks van vier generaties.

Acht generaties, gelijk verdeeld over twee perioden, elk duidelijk afgebakend als een eigen periode van vier generaties, rechtvaardigen dat de acht generaties van Kaïn en van Seth op dezelfde wijze worden toegepast. Wanneer die toepassing wordt gemaakt, worden Seths acht generaties in lijn gebracht met Kaïns acht generaties. Kaïn vertegenwoordigt de velen die het merkteken van het beest ontvangen, en Seth vertegenwoordigt de weinigen die het zegel van God ontvangen. Kaïn is het teken van de mensheid, en Seth is het teken van de mensheid verenigd met de Godheid in de context van het verbond van Noach, terwijl de lijn van Jozef en Mozes in de context van het verbond van Abram staat.

Vervolgens wordt in hoofdstuk elf de genealogie van het uitverkoren volk weergegeven door tien namen van Sem tot Abram. Hoofdstuk elf is het verhaal van de toren van Babel, maar ook de genealogie van het uitverkoren volk, zoals vertegenwoordigd door Abraham. Hoofdstuk elf introduceert een uitverkoren volk dat een drievoudig verbond met God zou aangaan. De derde en laatste stap was het offer van Isaak in hoofdstuk tweeëntwintig. Hoofdstuk „elf” is het alfa-begin en hoofdstuk „tweeëntwintig” is het omega-einde. Het geloof dat vereist is om Gods stem te horen in de betekenis van namen, verschilt niet van het geloof dat vereist is om Zijn stem te horen in de nummering van Zijn Woord. Een toepassing van een genealogie die door de theologen niet ter hand wordt genomen, is de genealogie van Ismaël, het symbool van de islam.

Wanneer de definities van deze twaalf namen worden samengevoegd tot één verklaring, luidt die als volgt: „Profetisch zijn de nakomelingen van Ismaël een vruchtbaar donkerhuidig volk dat vermaard is als krijgers, maar dat historisch en profetisch bedroefd wordt op 11 augustus 1840 en daarna op 11 september 2001. In de Bijbelse geschiedenis worden zij de kinderen van het oosten genoemd. Zij zijn voortgekomen uit Arabië, waar de welriekende specerijen groeien die in de Hebreeuwse heiligdomsdiensten werden gebruikt. Het woord „moordenaars” is afgeleid van de islamitische geschiedenis en vertegenwoordigt de dood die in stilte wordt teweeggebracht. In de tijd van de Kruistochten omsloot, omringde en belegerde de islam het katholieke Europa, maar hun daaropvolgende terughouding markeerde de komst van de verkwikking van 1840 tot 1844, en ook van 9/11 tot aan de zondagswetcrisis. De definities van de twaalf namen van de zonen van Ismaël worden alle in de voorgaande verklaring weergegeven door het vetgedrukte lettertype.״

De twaalf namen van de lijn van Ismaël vertegenwoordigen dertien, indien men Ismaël op de lijst opneemt. Dertien is het symbolische getal van „opstand”, en dat is wat Hagar deed, hetgeen ertoe leidde dat Abraham toestond dat Hagar en Ismaël werden uitgeworpen. Paulus gebruikt dat voorval om de verwerping van het oude Israël als Gods verbondsvolk te beschrijven, terwijl Hij tegelijkertijd een verbond sloot met Zijn christelijke bruid.

Ismaël is een symbool van de islam, en Hagar, Ismaëls moeder, is het symbool van de kerk van het verbond van de dood. Izak is een symbool van het christendom, en Sara is het symbool van de kerk van het verbond van het leven. Om deze reden had Ismaël twaalf zonen, want twaalf is een symbool van Gods verbondsvolk, en de islam is een vervalsing van Gods verbondsvolk.

Er zijn in de evangeliën twee geslachtsregisters van Christus: het ene in Matteüs en het andere in Lukas.

Mattheüs’ geslachtsregister onderscheidt drie gelijke perioden van veertien, die samen één periode van tweeënveertig vormen. Christus is de omega van de verbondsgeschiedenis in verhouding tot Mozes als de alfa van de verbondsgeschiedenis. Mozes profeteert dat Christus „aan hem gelijk” zou zijn. Mozes kende in zijn honderdtwintigjarige leven drie perioden van veertig jaar. Elke periode van veertig jaar in het leven van Mozes, wanneer zij regel op regel wordt geplaatst, eindigt bij Kades, een symbool van 1863 en de zondagswet. De drie perioden van Christus eindigen bij David, de Babylonische gevangenschap en Christus die het verbond met Zijn bloed aan het kruis bevestigt. David vertegenwoordigt de verheffing van de triomferende kerk bij de zondagswet, en de tweede lijn duidt de dwaze maagden aan die bij de zondagswet naar Babylon worden weggevoerd. De derde periode eindigt aan het kruis, dat wederom een voorafbeelding is van de zondagswet, waar Christus het verbond van Abraham met de honderd-vierenveertigduizend en het verbond van Noach met de grote schare bevestigt.

Wat kan worden begrepen wanneer deze twee lijnen over elkaar heen worden gelegd, is verbazingwekkend. De honderdtwintig jaren van Mozes houden verband met de honderdtwintig jaren van Noach, en de tweeënveertig geslachten van Christus houden verband met de antichrist die gedurende tweeënveertig symbolische maanden regeert bij de zondagswet.

Samen met de geslachtsregisters van Matteüs, die het verbond met Abraham benadrukken, gaat het geslachtsregister van Christus, zoals door Lukas uiteengezet, helemaal terug tot aan de schepping, en benadrukt aldus het levensverbond dat Adam in Eden verbrak. Het geslachtsregister van Lukas begint met Jezus en gaat vervolgens terug door Zijn afstamming helemaal tot Adam, die wordt aangeduid als de zoon van God. De lijn eindigt met de volmaakte tweede Adam, en zij begint met de volmaakte eerste Adam. Van de eerste Adam tot de tweede Adam worden 77 geslachten voorgesteld.

De geslachtsregisters van de Schrift vertegenwoordigen lijnen van waarheid. Wij hebben zojuist verscheidene daarvan geïdentificeerd die de noodzakelijke getuigen ruimschoots overtreffen die vereist zijn om een waarheid vast te stellen. De genealogische lijnen bevatten de stem van historische vervullingen en toekomstige voorzeggingen, en zij bevatten de stem van Palmoni, de Wonderbare Tellenaar van verborgenheden, aangezien de numerieke raadsels die binnen die lijnen zijn aangebracht een tweede stem verschaffen. Deze twee stemmen worden gehoord tezamen met een andere, derde stem: de stem van de Wonderbare Taalkundige, die alle dingen heeft geschapen en bestuurt, met inbegrip van de namen van mensen, plaatsen en dingen.

Toen Johannes zich omkeerde om de stem achter hem te zien, was zij als het geluid van vele wateren; en toen Daniël hetzelfde visioen had, was Zijn stem als de stem van een menigte. De boodschap aan de oppervlakte van de Schriften, evenals de namen die bij de boodschap worden aangetroffen, en ook de nummering binnen de boodschap, zijn drie stemmen in één passage. Wanneer u een regel met de drie stemmen neemt en die over een parallelle regel heen legt, worden drie stemmen tot vele stemmen.

Enkele van de meest betekenisvolle genealogieën worden aangetroffen bij de koningen van Israël. De eerste zeven koningen van Israël, het noordelijke koninkrijk, eindigen met Achab, Izebel en Elia, en vertegenwoordigen aldus de zondagswet. De reeks van de laatste zeven koningen van de noordelijke stammen begint bij de zondagswet en eindigt bij het sluiten van de menselijke genadetijd, wanneer Michaël opstaat in Daniël 12. De eerste zeven koningen van Juda illustreren de geschiedenis vanaf de zondagswet totdat Michaël opstaat, en de laatste zeven koningen identificeren de geschiedenis die tot de zondagswet leidt. Twee genealogische lijnen, die beide een alfageschiedenis en een omegageschiedenis bezitten. De alfageschiedenis is de periode van 9/11 tot aan de zondagswet, en de omegaperiode is de zondagswet tot aan het sluiten van de genadetijd. De eerste zeven koningen van Israël komen overeen met de laatste zeven koningen van Juda; en de laatste zeven koningen van Israël komen overeen met de eerste zeven koningen van Juda.

Wij zullen in het volgende artikel verdergaan.