The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

Het boek Joël confronteert de leiding van de Laodiceïsche Kerk van de Zevende-dags Adventisten met het getuigenis van haar toenemende opstand over vier generaties. Deze vier generaties worden ook uitgebeeld in Ezechiël hoofdstuk acht, waar de vijfentwintig mannen van die vierde generatie zich neerbuigen voor de zon. In 1901, dertien jaar na de opstand van 1888, organiseerde de Adventkerk een comité om de kerk te leiden.

Het aanvankelijke Uitvoerend Comité van de Generale Conferentie werd ingesteld tijdens de grote reorganisatie op de zitting van de Generale Conferentie van 1901 en bestond uit 25 leden. Dit was een aanzienlijke uitbreiding ten opzichte van het comité van vóór 1901, dat slechts 13 leden telde. Het aantal leden is in de loop der jaren toegenomen, maar Jezus identificeert het einde altijd met het begin. In het begin waren er 25 leden, met één als leider, parallel aan een gang van zaken in het heiligdom, dat bestond uit 24 priesters en één hogepriester.

Judas en het Sanhedrin zijn twee symbolen van opstand in de tijd van Christus. Het Sanhedrin vertegenwoordigt de Laodiceese Kerk van de Zevende-dags Adventisten. De deelname van het Sanhedrin aan de kruisiging van Christus is een type van de rol van het adventisme in de zondagwetcrisis. Het Sanhedrin — de hoogste Joodse raad in Jeruzalem, samengesteld uit overpriesters, oudsten en schriftgeleerden, en voorgezeten door de hogepriester Kajafas — speelde een centrale rol in de gebeurtenissen die tot Jezus’ dood leidden.

Na Jezus’ arrestatie in Gethsémané (georkestreerd door Judas’ verraad) werd Hij ’s nachts voor het Sanhedrin gebracht in het huis van Kajafas. Men zocht getuigenis om Hem te veroordelen en liet getuigen optreden die Hem beschuldigden van godslastering en oproer.

Toen Kajafas Jezus rechtstreeks vroeg of Hij de Messias was (of de Zoon van God), leidde Jezus’ bevestigende antwoord, „U zegt het”, ertoe dat de hogepriester uitriep: „Godslastering!” De raad veroordeelde Hem als des doods schuldig. Omdat zij onder het Romeinse bewind niet bevoegd waren doodvonnissen te voltrekken, leverden zij Jezus over aan Pontius Pilatus, de Romeinse stadhouder, en beschuldigden Hem van opruiing om een Romeinse terechtstelling te bewerkstelligen. De feitelijke kruisiging werd uitgevoerd door Romeinse soldaten op bevel van Pilatus, maar pas nadat Pilatus had toegegeven aan de druk van de overpriesters en een menigte (die de dood van Jezus en de vrijlating van Barabbas eisten).

Als de passage werkelijk betekent wat zij zegt, dan zullen degenen die werden aangeduid als mensen die „Barabbas kiezen”, niet in staat zijn te begrijpen wat de passage leert. Die mensen zijn de mensen in 2 Thessalonicenzen die een krachtige dwaling ontvangen, omdat zij de waarheid niet hebben liefgehad. Over hen die Barabbas kiezen, zegt zij: „Zij die hun genegenheid schenken aan enige leider buiten Christus, zullen zichzelf bevinden onder de heerschappij, naar lichaam, ziel en geest, van een verblinding die zó bekoorlijk is dat zielen onder haar macht zich afwenden van het horen van de waarheid om de leugen te geloven.” Degenen die Barabbas kiezen, staan reeds onder de heerschappij van Satan vóór het wegmerk van het kruis en de zondagwet. In die toestand kunnen zij onmogelijk begrijpen wat de passage leert. Zij zullen daarom suggereren dat „de omstandigheden waaronder zuster White deze woorden neerschreef, voor die bijzondere geschiedenis golden, niet voor nu.” Misschien zouden zij zeggen: „Zij spreekt over het christendom in algemene zin, en dit is niet rechtstreeks van toepassing op Zevende-dags Adventisten.” Onzin.

Natuurlijk waren de omstandigheden van de geschiedenis ten tijde dat zuster White die woorden schreef in feite een commentaar op haar persoonlijke geschiedenis; maar evenals bij Johannes in de Openbaring geldt dat, wanneer een profeet wordt opgedragen te schrijven, hem wordt opgedragen te schrijven „wat gij gezien hebt, en hetgeen is, en hetgeen hierna geschieden zal.” Wanneer een profeet de dingen optekent die zijn, tekent hij daarmee tegelijkertijd de dingen op die zullen zijn.

De leiding van het adventisme wordt vertegenwoordigd door de vijfentwintig mannen van Ezechiël, die ook profetisch in verband staan met de tweehonderdvijftig mannen die aan de zijde van Korach, Dathan en Abiram stonden. Even betekenisvol is het feit dat de rebellen van 1888 en de Algemene Conferentie van Minneapolis door Zuster White werden geïdentificeerd als een herhaling van de opstand van Korach, Dathan en Abiram. Zuster White leert uitdrukkelijk dat, wanneer de engel van Openbaring achttien neerdaalt en de aarde verlicht met zijn heerlijkheid, de late regen begint.

Zuster White leert rechtstreeks dat de engel van Openbaring achttien op de Algemene Conferentie van 1888 neerdaalde met de boodschappen van A. T. Jones en E. J. Waggoner. Toen zij zich op de Conferentie bevond, was zij zo overweldigd door de opstandigheid dat zij besloot haar spullen bijeen te pakken en te vertrekken, maar een engel zei haar dat zij moest blijven en de geschiedenis vastleggen, want het was een herhaling van de opstand van Korach. Waarom wilde de engel dat dit werd opgetekend, als het niet was tot een getuigenis in de laatste dagen? Als het een getuigenis voor de laatste dagen is, wat anders zou het dan kunnen betekenen, dan dat de Laodiceïsche Kerk der Zevende-dags Adventisten in de voetstappen van het Sanhedrin zal wandelen tijdens de zondagswetcrisis, en in het bijzonder de geschiedenis die daartoe leidt.

De boodschap van Jones en Waggoner werd voorgesteld als de „boodschap van rechtvaardiging door het geloof, in waarheid”, de „Laodicese boodschap”, de „boodschap van Christus’ gerechtigheid” en de „boodschap van de derde engel”. De opstandelingen boden weerstand aan de boodschap en verwierpen tevens de leiding van de Geest der Profetie en de uitverkoren boodschappers van de samenkomst. Zuster White leert ook dat, wanneer de grote gebouwen van New York City door een aanraking van Gods macht worden neergehaald, Openbaring 18:1–3 vervuld zal worden. Sinds 9/11 heeft de leiding van de Laodicese Kerk der Zevende-dags Adventisten de opstand van Korach, de opstand van de vijfentwintig mannen uit de oudheid, de opstand van de leiding in 1888 en de opstand van het Sanhedrin in de tijd die aan het kruis voorafging, herhaald. Die vijfentwintig mannen zijn een symbool dat een vervalst Levitisch priesterschap voorstelt.

Een Leviet moest vijfentwintig jaar oud zijn wanneer hij zijn dienst begon.

Een Leviet begint zijn dienst op de leeftijd van vijfentwintig jaar en dient vijfentwintig jaar, totdat hij vijftig is. De Boodschapper van het Verbond in Maleachi drie zuivert en reinigt de Levieten eveneens bij de zondagswet, zoals Hij deed op 22 oktober 1844.

Het getal „25” stelt als symbool niet alleen een trouwe Leviet voor, maar ook een vervalste Leviet. „25” als symbool duidt daarom op de scheiding van twee klassen aanbidders, of het nu wijze en dwaze maagden zijn, schapen en bokken, tarwe en dolik. Het getal vijfentwintig is niet alleen een symbool van een Leviet, maar evenzeer een symbool van de scheiding (zuivering) van de Levieten. Die scheiding vindt plaats bij de zondagwet, en zij is een hoofdonderwerp van Gods profetische Woord. Het is passend dat Mattheüs hoofdstuk vijfentwintig eenvoudigweg een voortzetting is van Jezus’ profetie over het einde van de wereld in Mattheüs vierentwintig.

Toen Jezus de tempel verliet, keerde Hij er nooit meer terug. In de slotverzen van hoofdstuk drieëntwintig had Jezus oordeel uitgesproken over het Sanhedrin, en het oordeel wordt uitgedrukt in „acht” weeën, en bootst zo de acht zielen op de ark na, de achtste dag van de besnijdenis, de achtste dag van de opstanding, de acht generaties van Abraham, 430 jaar en verder. Het vervalste getal „acht” komt overeen met de vervalste Leviet.

Mattheüs hoofdstuk tweeëntwintig besluit met een illustratie van het bijeenbinden van de goddelozen in bundels, en eindigt met de laatste confrontatie tussen Christus en de redetwistende Joden. Vervolgens verlaat Hij in hoofdstuk 24 voor de laatste maal de tempel en staakt Hij Zijn arbeid ten behoeve van het oude Israël. Het hoofdstuk eindigt waar het begon, met de uitspraak dat hun huis hun leeg werd overgelaten, en wat Hij bij Zijn eerste reiniging van de tempel het huis van Zijn Vader noemde, was nu het lege Joodse huis.

In hoofdstuk 24 zal Jezus vragen beantwoorden over de tempel en zijn naderende verwoesting. De verwoesting zou plaatsvinden in juist die generatie, die een adderengebroed was. Hij verliet die tempel om nooit terug te keren; daarom richten de voorspellingen die Hij uiteenzet zich tot geestelijk en niet tot letterlijk Israël. Wanneer Christus de tempel verlaat die de Laodiceaanse Kerk van de Zevende-dags Adventisten is, zoals Hij deed met het oude Israël, zal tegelijkertijd de menselijke tempel van de honderdvierenveertigduizend voor eeuwig met de goddelijke tempel verenigd worden. Toen Jezus de tempel van het oude Israël verliet, verstootte Hij Zijn voormalige verbondsvolk voor eeuwig.

Hoofdstuk elf tot en met hoofdstuk tweeëntwintig van Mattheüs is de omega van de lijn van hoofdstuk elf tot en met tweeëntwintig in het boek Genesis. Wanneer de lijn in Genesis elf begint, markeert zij tevens het begin van Babel en van Babels verbond des doods, dat zijn omega-vervulling bereikt in Openbaring hoofdstuk zeventien, vers elf, het vers dat het dode middelpunt vormt van de verzen waaruit hoofdstuk elf tot en met tweeëntwintig bestaat. Het midden van hoofdstukken elf tot en met tweeëntwintig in Genesis, Mattheüs en Openbaring legt telkens nadruk op het vaandel of op het vervalste vaandel daarvan. In Genesis was het de besnijdenis, in Mattheüs was het Petrus en de Rots waarop Christus zijn kerk zou bouwen, en in Openbaring was het het vervalste beest dat was en niet is en zal opkomen, dat de achtste is, en uit de zeven is, en dat vervolgens met de draak wordt verbonden.

Elf en tweeëntwintig zijn symbolen die de vereniging van Goddelijkheid met menselijkheid aanduiden, hetgeen juist de kwestie is die wordt voorgesteld doordat Christus Zijn wet op onze harten en in onze gedachten schrijft. 11 en 22 zijn symbolen van het verbond van de honderdvierenvijftigduizend. In Mattheüs, hoofdstuk drieëntwintig, ontving het valse priesterschap acht weeën; op hetzelfde tijdstip wordt het ware priesterschap gezalfd. De priesters werden gedurende zeven dagen gewijd, en op de achtste dag begonnen zij hun dienst.

Het is geen toeval dat de zeven dagen van de wijding van de priesters, die ertoe leidden dat hun dienst op de achtste dag begon, aanvangen in Numeri hoofdstuk acht en vers één, want „81” is een symbool van de priesters.

Hoofdstuk drieëntwintig duidt de valse Levieten aan die geopenbaard worden op het moment dat de echte Levieten verzegeld worden. Hoofdstuk tweeëntwintig van Mattheüs eindigt ermee dat niemand Jezus ooit nog vragen stelde; vervolgens stelt Hij in hoofdstuk drieëntwintig de acht weeën voor ogen, waarmee Hij te kennen geeft dat de genadetijd van het Sanhedrin was gesloten en dat het uitvoerend oordeel toen zou beginnen. In hoofdstuk vierentwintig duidt Hij de tempel aan als het huis van de Joden. Het is belangrijk de volgorde in de hoofdstukken te zien.

De hoofdstukken elf tot en met tweeëntwintig van Mattheüs duiden op de voltooiing van de verzegeling van de honderdvierenvierenveertigduizend in de context van Gods verbond met een uitverkoren volk. Palmoni’s symboliek van de alfa in hoofdstuk elf en Zijn symboliek van de omega in hoofdstuk tweeëntwintig voegen iets toe aan het verhaal binnen deze hoofdstukken.

Hoofdstuk drieëntwintig is de verzoening, de vereniging van het Goddelijke met het menselijke, zoals voorgesteld door het getal drieëntwintig. Maar het hoofdstuk verhaalt van het uitvoerende oordeel over het onkruid, het valse priesterschap, de valse Levieten. Iedere priester was een Leviet, maar niet iedere Leviet was een priester. Onder de nakomelingen van Levi was alleen de bloedlijn van Aäron bevoegd voor het priesterschap. De Bijbel geeft aan dat de Levieten op vijfentwintigjarige leeftijd met hun dienst zouden beginnen, maar de zonen van Kehath zouden dienen op dertigjarige leeftijd.

Het getal “30” vertegenwoordigt de priesters die tot de bloedlijn van Kehath behoorden, die een zoon van Levi was; en de zoon van Kehath was Amram, die de vader van Aäron was. Levi betekent “verbonden of gehecht aan God.” Kehath betekent “verzameld rondom Zijn tegenwoordigheid.” Amram betekent “verheven volk,” en Aäron betekent “lichtdrager of verheven middelaar.” Samen tekenen zij een beweging van de Rode Zee naar Sinaï, en typeren aldus het verbond tussen God en de honderdvierenveertigduizend, die de menselijke tempel zijn die zich verenigt met de goddelijke tempel, wanneer Christus voor de tweede maal Zijn hand uitstrekt om Zijn overblijfselvolk in Zijn heiligdom te vergaderen, waar Hij hen vervolgens opheft en verheft terwijl zij worden verlicht met de hemelse Hogepriester, zoals Hij Sadrach, Mesach en Abednego verlichtte.

Het getal „30” vertegenwoordigt een periode van voorbereiding voor de priesters, en 25, als de leeftijd van de Levieten, moet op 30 worden toegepast, regel op regel, want elke priester was een Leviet, maar niet elke Leviet was een priester. Dertig vertegenwoordigt de periode van voorbereiding die in 1989 begon, ten tijde van het einde, en zij eindigt bij de zondagswet in de Verenigde Staten. Het getal vijfentwintig, als symbool van Levieten, is tevens het symbool van scheiding tussen twee klassen, en met betrekking tot de priesters duidt het een scheiding aan. Vijfentwintig markeert de scheiding van de Levieten en de valse Levieten bij de zondagswet, en in de context van de ware priesters en de ware Levieten brengt het eveneens een onderscheid tot stand, hoewel niet een negatieve scheiding, zoals bij de valse Levieten.

Kehath was een van de drie hoofdtakken van de Levieten (samen met Gerson en Merari). De priesterlijke lijn liep in het bijzonder via Kehaths nakomeling Aäron. Aäron is de afstammeling van Levi in de vierde generatie, en het priesterlijke voorrecht was binnen deze Kehathitische tak beperkt tot zijn mannelijke nakomelingen. De Kehathieten als geheel (alle afstammelingen van Kehath) hadden de eer de allerheiligste voorwerpen te dragen, maar alleen de lijn van Aäron kon daadwerkelijk de priesterlijke functies bij het altaar en in het heiligdom vervullen. Aäron vertegenwoordigt dezelfde vierde generatie als Joëls „ouden”, of de „oude mannen” in Ezechiël hoofdstuk acht, die zich voor de zon neerbuigen.

Het stelsel van 24 roulerende afdelingen voor de priesters (en op overeenkomstige wijze voor niet-priesterlijke Levieten in ondersteunende functies zoals musici en poortwachters) werd ingesteld door koning David. David ordende de nakomelingen van Aäron in 24 afdelingen om bij toerbeurt dienst te doen (1 Kronieken 24:1–19). David verdeelde hen, met hulp van de priesters Zadok (uit de lijn van Eleazar) en Ahimelech (uit de lijn van Ithamar), in 24 groepen (16 uit de grotere familie van Eleazar, 8 uit die van Ithamar). Door het lot werd de volgorde van de dienst bepaald.

Elke afdeling diende één week lang (van sabbat tot sabbat), tweemaal per jaar, terwijl bovendien alle afdelingen gezamenlijk dienst deden tijdens de grote feesten (Pesach, Pinksteren, Loofhuttenfeest). David ordende op vergelijkbare wijze ook de niet-priesterlijke Levieten in 24 afdelingen voor muziek, poortwachtersdienst enz. (1 Kronieken 23–26). Dit stelsel werd onder Salomo ingevoerd (2 Kronieken 8:14) en bleef gedurende de periode van de Tweede Tempel in gebruik. Zacharia, de vader van Johannes de Doper, behoorde tot de afdeling van Abia — Lukas 1:5; 1 Kronieken 24:10. De volgorde van de 24 priesterafdelingen werd door het lot bepaald, en Zacharia was in de afdeling van Abia, die van de vierentwintig afdelingen de “achtste” afdeling vertegenwoordigde. Zacharia betekent “God gedenkt”, en de naam van zijn vader, Abia, betekent “God is mijn vader.”

De hemelse Vader herinnerde Zich Zijn belofte om een boodschapper te verwekken die de weg voor de Messias zou bereiden. Maar Zacharias stemt ook overeen met de zondagswet, want daar wordt de sabbat, de dag die de mensen zich altijd moesten herinneren, de laatste beproeving. Zacharias stelt een priester voor, uit de afdeling van Abia, wat de „achtste” afdeling is. Zacharias gelooft de boodschap van de engel niet en wordt stom gemaakt, tot aan de geboorte van zijn zoon Johannes. Wanneer Johannes geboren wordt, mengt Zacharias zich in de bespreking over de naam van Johannes, en dan spreekt hij. Het profetische spreken van de laatste dagen is wanneer de Verenigde Staten spreken als een draak.

Johannes de Doper behoort tot de achtste afdeling van Abia, evenals zijn vader. Bij de besnijdenis van Johannes wordt op de achtste dag zijn naam veranderd. Johannes de Doper vertegenwoordigt hen die priesters zijn, van de vierde generatie, die in een verbondsverhouding met God staan, die hun naam verandert (van Laodicea tot Filadelfia), hen verzegelt met het teken van het verbond, wanneer de Verenigde Staten spreekt als een draak.

Wij zijn de tempel van God. De profetische lijnen die zich tot de tempel richten, spreken tot mannen en vrouwen als individuen, en ook op gezamenlijke wijze, want Gods gemeente is eveneens een tempel. En natuurlijk is er een hemelse tempel, en het is Christus die de tempel des HEEREN bouwt. Hij is het die het fundament legt en de sluitsteen op de tempel plaatst. Wat betreft het getal „25” als symbool: 25 staat voor de Levieten, die in Maleachi hoofdstuk drie van de valse Levieten gezuiverd (afgescheiden) worden, en die in dezelfde passage ook gelouterd worden. In Ezechiël hoofdstuk 40 tot 48 wordt met grote nauwkeurigheid een symbolische tempel beschreven. Het water des levens komt uit die tempel voort en vervult de aarde.

Ezechiëls tempel is profetische symboliek van de hoogste orde, en Johannes werd in Openbaring hoofdstuk elf bevolen de tempel te meten, maar de voorhof buiten beschouwing te laten. Wanneer wij precies dat doen met Ezechiëls tempel, ontdekken wij dat de twee meest prominente getallen binnen de afmetingen van de tempel het priesterschap vertegenwoordigen. 50 el is het meest prominente getal, en het wordt 11 keer herhaald als de totale lengte van elk poortcomplex (Ezechiël 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, enz.). 50 wordt ook gebruikt voor bepaalde lengten van muren en kamers (42:7–8). Het bepaalt de volledige doorgang van de poort, van de buitenste tot de binnenste drempel.

25 el is duidelijk het op één na meest prominente. Het wordt 10 keer herhaald als de breedte en wijdte van de poortcomplexen (Ezechiël 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Samen vormen 50 en 25 het consequente rechthoekige patroon van 50 bij 25 voor de zes hoofdpoorten. Deze combinatie van 50 bij 25 beheerst de architectonische beschrijving van de poorten die naar de binnenste gebieden leiden. Er is geen ander paar dat zich in het tempelgebouw zelf met zo’n systematische frequentie herhaalt.

Levieten traden op vijfentwintigjarige leeftijd in actieve dienst (Numeri 8:24: “van vijfentwintig jaar oud en daarboven zullen zij binnengaan om dienst te doen in de bediening”). Zij dienden tot hun vijftigste jaar (Numeri 4:3, 39, 43; 8:25: “tot vijftig jaar oud”). Dit geeft precies 25 jaar actieve dienst (50 – 25 = 25).

Aldus wordt de periode van 25 jaar Levitische dienst rechtstreeks weerspiegeld in de afmetingen van 25 bij 50 el die de poorten en de structuur van de tempel beheersen—juist de plaats waar de Levieten dienden. De voornaamste afmetingen van Ezechiëls tempel, dat wil zeggen de tempel van de triomferende kerk en van de honderd vierenveertigduizend, zijn bouwkundig ontworpen in de tempel zelf waar zij moesten dienen; EVENZOALS de zesenveertig chromosomen zijn ingebouwd in de tempel zelf waar Gods volk moet dienen. Palmoni heeft Zijn handtekening geplaatst op de individuele menselijke tempel en op de tempel van het gemeenschappelijke lichaam dat Zijn bruid zal zijn.

Wij zullen deze lijnen in het volgende artikel voortzetten.