The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

In Jesaja achtentwintig worden de „spottende mannen die heersen” over „Jeruzalem” voorgesteld als de „dronkaards van Efraïm” en als de „kroon der hoogmoed”. „Kroon” duidt op leiderschap en „hoogmoed” duidt op een satanisch karakter.

De dronkaards worden tegenover het overblijfsel („rest”) geplaatst, dat Gods „kroon” der heerlijkheid wordt; want tijdens de late regen richt de Heere Zijn „koninkrijk der heerlijkheid” op, zoals voorafgeschaduwd werd doordat Hij aan het kruis het „koninkrijk der genade” oprichtte. Het koninkrijk der genade aan het kruis is een voorafbeelding van het koninkrijk der heerlijkheid bij de zondagswet. De late regen begon op 11 september, toen de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend en het oordeel over de levenden begon.

De vier winden van Openbaring worden door Jesaja eveneens voorgesteld als een hevige wind die was tegengehouden ten tijde van de oostenwind, evenals de vier winden van strijd in Openbaring door de vier engelen in bedwang worden gehouden. De vier winden worden door Zuster White aangeduid als een „toornig paard dat tracht los te breken”, dat „dood en verderf” brengt. De vier winden worden geleidelijk losgelaten, beginnend bij 9/11, vervolgens sterk versterkt bij de zondagswet, en daarna volledig ontketend wanneer de menselijke genadetijd sluit.

De zevende bazuin, die ook het derde wee is, die de voleinding van het geheimenis van God aankondigt, werd profetisch geblazen op 11 september, toen de islam werd losgelaten en vervolgens na 11 september profetisch werd beteugeld door George W. Bush. De moeder van de islam, Hagar, de moeder van Ismaël, is een symbool van beteugeling en loslating. Zij werd door Sara losgelaten om, op aandringen van Sara, met Abraham kinderen te verwekken; daarna werd zij uit jaloezie door Sara beteugeld, waardoor Hagar wegliep, totdat de engel Hagar ervan weerhield verder te vluchten en haar gebood terug te keren. Na de geboorte van Isaak duurde de strijd tussen Hagar en Sara voort, totdat Abraham de slavin verstiet en aldus opnieuw een beteugeling op haar legde.

De vier engelen van de islam werden losgelaten aan het begin van de profetie van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen in Openbaring hoofdstuk negen, vers vijftien, en werden vervolgens op 11 augustus 1840 tegengehouden.

Nadat de islam van het derde wee was losgelaten om op 11 september aan te vallen, begon George W. Bush zijn wereldwijde oorlog tegen het terrorisme en legde hij de islam een beteugeling op. De eerste vermelding van Ismaël, het symbool van de islam, geeft aan dat de afstammelingen van Ismaël tegen iedere man zouden zijn en iedere man tegen hen.

De islam is de macht aan het einde van de wereld waartegen „ieders hand” zal zijn, en de islam zal tegen ieder mens zijn, juist zoals dit heden ten dage volkomen in vervulling gaat. Het bijzondere werk van de islam als symbool van de profetie is het teweegbrengen van een wereldoorlog. Dit onderwerp wordt bevestigd door het verhaal van Elia, Johannes de Doper, en wordt in het boek Openbaring voorgesteld als „het vertoornen van de volken”.

In de „dagen” waarin de late regen valt, richt Christus Zijn koninkrijk der heerlijkheid op, zoals weergegeven in het boek Daniël.

In de „dagen” waarin Christus Zijn koninkrijk der heerlijkheid opricht, worden degenen die van Christus zijn als de „kroon” der heerlijkheid gesteld tegenover de dronkaards die de „kroon” der hoogmoed dragen. Het „gezicht” van Habakuk, dat op „tafelen” geschreven en duidelijk gemaakt moest worden, beeldt op treffende wijze het historische getuigenis uit van de fundamentele waarheden van het adventisme. In Habakuks getuigenis worden Joëls twee klassen, hetzij van „hoogmoed”, hetzij van „heerlijkheid”, voorgesteld als een klasse die — door het geloof gerechtvaardigd is, of die — in hoogmoed verheven is. Vers vier van hoofdstuk twee richt zich tot deze twee klassen, en zij lopen parallel met de klassieke illustratie van de Farizeeër en de tollenaar. De tollenaar ging gerechtvaardigd naar huis, en de „ziel” van de Farizeeër is „niet oprecht”, want zij is „verheven”.

In het volgende vers identificeert Habakuk de groep wier harten in hoogmoed verheven zijn als dronkaards, en verbindt zo de dronkaards van Jesaja en Habakuk met „hoogmoed”.

Het is de moeite waard in gedachten te houden dat deze verzen in Habakuk niet alleen in de Milleritische geschiedenis werden vervuld, maar dat hun vervulling een veelbesproken onderwerp was bij zowel Ellen White als de vroege pioniers van het adventisme. Degenen die gerechtvaardigd werden door het geloof dat in vers vier van de Milleritische geschiedenis wordt voorgesteld, waren degenen die de crisis van de eerste teleurstelling verdroegen, die zowel de vertoeftijd als de komst van de boodschap van de tweede engel, die de val van Babylon aankondigde, markeerde. De Millerieten begrepen binnen die beproevende geschiedenis dat het vroegere verbondsvolk, dat historisch gezien protestants was geweest, de dochters van Babylon was geworden. Die protestanten waren protestanten die werden voorgesteld door de gemeente van Sardis, die een verbondsvolk vertegenwoordigt, want zij hadden een “naam”, symbool van zowel karakter als verbondsverhouding, maar zij waren dood.

In het beproevingsproces van 1844, dat op 19 april begon en vervolgens op 22 oktober eindigde, werden zij die in het beproevingsproces faalden, opgeblazen in trots; en indien wij slechts de verzen lazen die op vers vijf volgen, wordt daar het kenmerk van menselijke hoogmoed geïllustreerd aan de hand van een voorbeeld van pauselijke arrogantie en zelfverheffing. Het eindigt in vers twintig, waar wordt uitgesproken dat de Heere in Zijn heilige tempel is; laat de ganse aarde voor Zijn aangezicht zwijgen.

Het tweede vers van Habakuk hoofdstuk twee duidt op de eerste teleurstelling van 19 april 1844, en het hoofdstuk eindigt in vers twintig, dat duidelijk 22 oktober 1844 markeert, toen de Heere plotseling tot Zijn tempel kwam.

Verzen drie en vier identificeren de twee klassen die voortgebracht worden in het beproevingsproces van vers twee tot en met vers twintig, het beproevingsproces van 19 april 1844 tot 22 oktober 1844. Verzen vier tot en met negentien richten zich tot de pauselijke macht, met uitzondering van vers veertien, dat de geschiedenis behandelt die volgt op de nederdaling van de engel van Openbaring hoofdstuk achttien op 9/11.

In het beproevingsproces van de tweede engel in de Milleritische geschiedenis werden twee klassen van aanbidders ontwikkeld, die zich vervolgens openbaarden in de crisis van 22 oktober 1844. Het karakter van de goddelozen in de passage is het karakter van het pausdom, en in die beproevingsperiode kwamen de getrouwe Millerieten ertoe in overeenstemming met de boodschap van de tweede engel te verkondigen dat de protestantse kerk, door haar verwerping van de Milleritische boodschap, de dochters van Rome was geworden. De strijd die zich ontvouwde tussen het begin op 19 april en het einde op 22 oktober is de plaats waar karakter zich openbaart, hetzij als een trotse drinker van Babylons wijn, zoals Belsazar, hetzij als iemand die, zoals Daniël vóór Belsazar, door zijn geloof gerechtvaardigd was. Die strijd is de plaats waar het drama zich ontvouwt dat de wereld wakker schudt voor de eeuwige werkelijkheden die verbonden zijn met de boodschap van de derde engel. De achtergrond van de dronkaard tegenover de gerechtvaardigde wordt geplaatst binnen de context van het betoog over de wijze waarop de wereld tot inzicht in de geschilpunten wordt gebracht: “Want de aarde zal vol worden met de kennis van de heerlijkheid des Heren, zoals de wateren de zee bedekken.” Dat verlichten begon op 11 september.

Aan het einde van de geschiedenis die in Habakuk hoofdstuk twee wordt voorgesteld, kwam de Heer op 22 oktober 1844 plotseling tot Zijn tempel. Hij deed dit ter vervulling van de profetie die Hij als Palmoni in vers veertien van Daniël acht had uiteengezet.

Op de tiende dag van de zevende maand van de bijbelse kalender, die in 1844 viel op de tweeëntwintigste dag van de tiende maand, werd Habakuk 2:20 vervuld, en het symbolische getal „220” is te zien in het ‘hoofdstuk en vers’ dat een bedelingsverandering aanduidt in het werk van Christus in het hemelse heiligdom. Een profetisch kenmerk van de honderd vierenveertigduizend is dat zij degenen zijn die het Lam volgen, waarheen Het ook gaat. Christus volgen betekent Hem volgen in Zijn Woord.

In Zijn Woord vertegenwoordigt het getal „220” symbolisch de vereniging van goddelijkheid en menselijkheid, en juist het werk dat Christus op die datum begon, was het werk van de vereniging van Zijn goddelijkheid met de menselijkheid. In 1844, op de tweeëntwintigste dag van de tiende maand, of symbolisch tweeëntwintig maal tien is „220” (22 X 10 = 220), of men zou kunnen zeggen, op juist de datum die symbolisch overeenkomt met „220”, werd Habakuk „2:20” vervuld toen Christus Zich verplaatste van het heilige naar het Allerheiligste om het onderzoekend oordeel te beginnen.

Palmoni, het Wonderbare Getal, staat binnen de ‘vraag en antwoord’-structuur die de centrale pijler van het adventisme vormt, en de meeste adventisten zijn zich van die waarheid volstrekt niet bewust.

Daniël hoofdstuk acht, verzen dertien en veertien, bevatten in vers dertien een vraag, waarop in vers veertien een antwoord volgt. Het Hebreeuwse woord Palmoni wordt in vers dertien vertaald als „die zekere heilige”, en die bijzondere naam van Christus betekent de Wonderbare Teller of de Teler van Geheimen.

Wanneer Ellen White vaststelt dat vers veertien de centrale pilaar en grondslag van het adventisme is, legt zij de goddelijke nadruk op de vraag en het antwoord van deze twee verzen, wat vereist dat Christus als de Wonderbare Teller het voornaamste referentiepunt moet zijn. Zuster White benadrukte herhaaldelijk het belang om Christus te beschouwen als de centrale waarheid van elke Schriftplaats, en in de verzen dertien en veertien is er een rechtstreekse verschijning van Christus—„die zekere heilige,”—die Palmoni is.

Toen het adventisme in 1863 de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig verwierp, sloot het zijn ogen voor Palmoni, want de profetische structuur van de vraag en het antwoord berust op de relatie tussen de „zeven tijden” van Mozes en Daniëls „tweeëntwintighonderd dagen”. De profetische verhouding tussen de „zeven tijden” van Mozes, of tweeduizend vijfhonderd twintig jaar, en Daniëls „tweeëntwintighonderd avonden en morgens”, of tweeduizend driehonderd jaar, wordt vastgesteld door tijd, die door getallen wordt voorgesteld, en de Wonderbare Teller staat precies in het midden van de vraag en het antwoord die de centrale pijler van het adventisme vormen. Degenen die mogelijk de geschriften van Josephus hebben gelezen, herinneren zich wellicht zijn logische redeneringen waarin hij twee bijzondere dingen aanduidt die door God zijn geschapen. Het ene was de Hebreeuwse taal en het andere was meetbare tijd, die op haar beurt wiskunde vereist.

Vers dertien vraagt: „Hoe lang?” Het vers vraagt niet: „Wanneer?”, maar: „Hoe lang?” Of de vraag betrekking heeft op een duur („hoe lang?”) dan wel op een tijdstip („wanneer?”), is van wezenlijk belang om haar juist te verstaan. Het antwoord op de vraag in vers veertien duidt óf een tijdstip aan, óf een tijdsduur, en mogelijk beide; maar wat het antwoord ook moge zijn, het moet worden geplaatst binnen de context van de vraag in vers dertien. Om het Woord recht te snijden, dat wil zeggen het antwoord van vers veertien recht te verstaan, is een juist begrip van de context van de vraag noodzakelijk. Is het „wanneer” of „dan”?

De dronkaards van Efraïm leren op vage wijze dat vers veertien een tijdstip aanwijst, dat zij identificeren als 22 oktober 1844, en wanneer zij dat doen, verwijzen zij zeer waarschijnlijk naar de passage die wij zojuist uit The Great Controversy hebben aangehaald, maar Gods Woord verandert nooit en faalt nooit. De vraag „hoe lang” duidt een tijdsduur aan, niet een tijdstip. 22 oktober 1844 luidde de periode van het onderzoekend oordeel in, en de waarheden die met dat werk verbonden zijn vertegenwoordigen het eeuwige evangelie en zijn van veel groter belang dan enkel de datum waarop het begon.

De Hebreeuwse grammatica is duidelijk, en diezelfde betekenis is in de King James Version vertaald. Niet alleen plaatst de grammatica de vraag duidelijk in de context van duur, maar de vraag „hoe lang” is ook een symbool van de bijbelse profetie. Aan de hand van verschillende getuigen kan worden aangetoond dat de vraag „hoe lang” als symbool de geschiedenis van 11 september tot aan de zondagswet vertegenwoordigt. Wij zullen eerst het symbool van „hoe lang” beschouwen, voordat wij terugkeren tot Palmoni en Joël.

In Jesaja hoofdstuk zes, vers drie, geven de engelen te kennen dat de aarde vol is van Gods heerlijkheid.

Zuster White verbindt de nederdaling van de engel uit Openbaring achttien met de engelen van vers drie.

Jesaja bevindt zich bij 9/11 en hij vraagt „hoe lang” hij de boodschap van 9/11 moet voorhouden aan een Laodiceïsch volk dat niet wil zien of horen. Hem wordt gezegd dat hij moet volharden totdat de steden verwoest zijn; en de verwoesting van de steden, die begint bij de zondagswet wanneer op nationale afvalligheid nationaal verderf volgt.

Op 9/11, toen de aarde werd verlicht met Gods heerlijkheid, wordt Jesaja gezalfd om de boodschap van de late regen te verkondigen, en hij vraagt: „Hoe lang” moet hij de boodschap van 9/11 voorhouden aan een volk welks hart vet is? Het antwoord luidt: „totdat” de zondagswet komt, wanneer er „een grote verlatenheid in het midden des lands” zal zijn. De „grote verlatenheid” wordt teweeggebracht door het Laodiceïsche adventisme, dat Jesaja in hoofdstuk tweeëntwintig voorstelt als Sebna.

Laodiceïsch adventisme verlaat de waarheid bij de zondagwet en wordt daar „ten val gebracht”, zoals voorgesteld in Daniël hoofdstuk elf, vers eenenveertig.

Wanneer Jesaja vraagt: „hoe lang”, wordt hem gezegd de boodschap aan het adventisme voor te houden tot aan de zondagswet, wanneer de „velen” van Daniël elf vers eenenveertig „ten val gebracht” zullen worden, wanneer zij de sabbat en God verlaten. Dan zullen zij uit de mond van de Heer uitgespuwd worden, zoals voorgesteld in het boek Openbaring, waar alle boeken van de Bijbel samenkomen en eindigen, en waar Jesaja tweeëntwintig, Sebna die „met geweld” wordt weggeslingerd „als een bal naar een uitgestrekt land”, terwijl zij „verwijderd” worden „ver weg.”

In die periode zal het overblijfsel, voorgesteld als een „tiende” (dat is een tiende deel), „terugkeren”; in de passage worden zij vergeleken met bomen die een „stam” hebben die overblijft wanneer de bladeren worden afgeworpen. „Bladeren” vertegenwoordigen in de profetische symboliek belijdenis. Wanneer het adventisme bij de zondagswet komt en de eerste dag van de week aanvaardt in de plaats van Gods sabbat, zullen zij hun bladeren van „belijdenis” afwerpen en niet langer aanspraak maken op het handhaven van Gods sabbat van de zevende dag.

Bij de zondagswet verdwijnt de belijdenis van het Laodiceïsche Adventisme dat het Gods verbondsvolk is, wanneer het het merkteken van het verbond des doods aanneemt en het zegel van het verbond des levens verwerpt. Dan werpt het zijn bladeren van belijdenis af, en wat zichtbaar wordt, is een overblijfsel, vertegenwoordigd door Jesaja, dat op 9/11 “terugkeerde” tot de oude paden, vervolgens in het stof werd vernederd toen het (Jesaja) zijn verdorven ervaring inzag, en daarna werd gereinigd met een gloeiende kool van het altaar. Zuster White deelt ons mee dat de kool van het altaar reiniging voorstelt, maar reiniging is eenvoudigweg wat tot stand wordt gebracht doordat de kool de lippen van Jesaja aanraakt.

De „kooltjes” van het altaar die in de laatste dagen op de aarde worden geworpen, zijn de kooltjes die op de aarde worden geworpen wanneer het zevende en laatste zegel wordt geopend in de eerste vijf verzen van Openbaring hoofdstuk acht. Jesaja, en dus ook de honderdvierenveertigduizend, worden gereinigd doordat de kool hun lippen aanraakt, maar de „kool” is een boodschap. Zij raakt hun lippen aan wanneer zij het boek uit de hand van de engel nemen en het opeten.

Zij die „terugkeren” en het overblijfsel (restant) worden, worden voorgesteld als de eiken en terebinten; en evenals Christus „de boom met zedelijke hoedanigheden had bekleed en hem tot de uitlegger van goddelijke waarheid had gemaakt”, hebben de bomen van Jesaja de „zedelijke hoedanigheid” in zich, voorgesteld door de „substantie”. De substantie blijft bij de bomen, zelfs wanneer zij die slechts bladeren van belijdenis waren, worden afgeworpen. Het „heilige zaad” is de „substantie”, en Christus is het „heilige zaad” van de profetie. Die bomen die als het overblijfsel worden voorgesteld, evenals Jesaja zelf in hoofdstuk zes, vertegenwoordigen mensen en derhalve de mensheid, en het heilige zaad vertegenwoordigt de godheid. Zo identificeert Jesaja zes de zuivering van het adventisme vanaf 9/11 tot aan de zondagswet, en alle bijzonderheden die Jesaja aan die profetische geschiedenis bijdraagt, worden weergegeven door zijn vraag: „hoe lang?” Voor Jesaja luidde het antwoord op „hoe lang?”: vanaf 9/11 tot aan de zondagswet.

11 augustus 1840 was een voorafbeelding van 11 september, en binnen de profetische geschiedenis van 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844 vond de strijd op de berg Karmel tussen Elia en de profeten van Izebel plaats. Uiteindelijk werd aangetoond dat de profeten van Baäl valse profeten waren en werden zij door Elia ter dood gebracht, maar geheel aan het begin van de confrontatie stelde Elia de vraag: „Hoe lang nog” hinkt gij op twee gedachten.

Elia bevindt zich op 11 augustus 1840 en vraagt die generatie of de Milleritische boodschap waar is of onwaar. Het is opnieuw een boodschap aan Laodicea, zoals Jesaja 6 dat was.

In de beproevende geschiedenis van 1840 tot 1844 werden de protestanten die de boodschap van Elia verwierpen, de dochters van Rome en droegen zij de mantel van het protestantisme over aan het Milleritische adventisme. Met Jesaja en Elia hebben wij twee getuigen die getuigen van het feit dat de vraag „hoe lang” een symbool is van de geschiedenis die begint op 11 september en eindigt bij de zondagswet. In de Milleritische geschiedenis komt 11 augustus 1840 overeen met 11 september, en 22 oktober 1844 komt overeen met de zondagswet. Toen vuur uit de hemel neerdaalde en het offer van Elia verteerde, werden de twaalf stenen tezamen met het offer geheel verlicht, en zo werden de honderdvierenvierenveertigduizend gemarkeerd als een banier, voorgesteld als verlichte stenen. De valse profeten werden vervolgens door Elia gedood, evenals de Verenigde Staten, de valse profeet, als het zesde koninkrijk bij de zondagswet wordt gedood.

Jesaja zes legt nadruk op een proces van beproeving, zuivering en reiniging onder Gods volk vanaf 11 september tot aan de zondagswet. Elia spreekt de Laodiceïsche houding van Gods volk aan, maar levert tevens bewijs ter onderscheiding tussen een ware en een valse profeet en bijgevolg tussen een ware en een valse boodschap. Zo werd, beginnend op 11 augustus 1840 en eindigend op 22 oktober 1844, een profetische beproeving over de protestanten van de periode van Sardis gebracht, en evenals het vuur op de berg Karmel een scheiding in twee klassen teweegbracht, werden in 1844 twee klassen geopenbaard. De ene klasse in het beproevingsproces was het weldra „voormalige” verbondsvolk, en de andere klasse was het Milleritische adventisme, waarmee God op 22 oktober 1844 een verbond zou aangaan. De periode van beproeving en scheiding is het verhaal van de wijngaard, aangezien werd aangetoond dat het Milleritische adventisme de ware profeet was op hetzelfde moment dat het Sardische protestantisme zijn rol als afvallig protestantisme begon te vervullen. Zoals de profeten van Baäl als vals werden ontmaskerd, zo werd ook het voormalige verbondsvolk ontmaskerd en vervolgens door de Millerieten als een dochter van Rome geïdentificeerd. Het verhaal van de berg Karmel, en ook de vervulling van die geschiedenis in de tijd van de Millerieten, verschaft een tweede getuigenis van Jesaja zes, namelijk dat de vraag „hoelang” een symbool is van de periode vanaf 11 september tot aan de zondagswet.

De eerste keer dat de symbolische vraag „hoe lang” in het profetische Woord wordt gesteld, is bij de achtste plaag over de Egyptenaren ten tijde van Mozes. De achtste plaag bestaat uit „sprinkhanen” (een symbool van de islam), die door een „oostenwind” (een symbool van de islam) worden aangevoerd.

Eerst vraagt „de HEERE, de God der Hebreeën”: „Hoe lang zult gij weigeren u voor Mijn aangezicht te verootmoedigen?” en daarna vroegen de dienaren van Farao vervolgens opnieuw aan Farao: „Hoe lang zal deze man ons tot een strik zijn?” De vraag wordt gesteld tijdens de achtste plaag, die om verscheidene redenen overeenkomt met 9/11. De tiende plaag is de doding van de eerstgeborenen, hetgeen overeenkomt met het kruis en gevolgd wordt door de teleurstelling bij de Rode Zee, die de Inspiratie in overeenstemming brengt met de teleurstelling van de discipelen bij het kruis, hetgeen overeenkomt met de grote teleurstelling van de Millerieten in 1844. Deze drie getuigen stemmen alle overeen met de zondagswet. De tiende plaag is de zondagswet en twee plagen eerder bracht de achtste plaag de „sprinkhanen” op een „oostenwind”. De „sprinkhanen” vervulden de gehele aarde, zoals de islam heden de gehele wereld doet schudden nu zij haar duisternis heeft verbreid door middel van gedwongen immigratie. De Latijnse naam van de „treksprinkhaan” is „locusta migratoria”, hetgeen de verbreiding van de islam door immigratie voorstelt, die in de natuurlijke wereld als migratie wordt getypeerd.

De negende plaag was een duisternis die te tasten was.

In de symboliek van „hoelang”, vertegenwoordigd door de berg Karmel en Elia, wordt een onderscheid openbaar wanneer het vuur uit de hemel neerdaalt. Elia’s God deed wat Baäl niet kan doen. In de Milleritische geschiedenis werd het onderscheid gemaakt tussen het gevallen Sardische protestantisme en het Milleritische adventisme. Bij Mozes bestond het onderscheid uit duisternis of licht. Er was licht in de Hebreeuwse huizen. Jesaja maakt ons verder duidelijk dat zij die geen licht hebben in de lijn van Mozes, die ook degenen zijn die door Elia worden vernietigd, en zij die de mantel van het protestantisme verliezen in de Milleritische tijdsperiode, een „volk” zijn dat „wel hoort, maar niet verstaat; en wel ziet, maar niet opmerkt.” Vervolgens wordt over dit volk een uitspraak gedaan die luidt: „Maak het hart van dit volk vet, en maak hun oren zwaar, en sluit hun ogen; opdat zij niet met hun ogen zien, en met hun oren horen, en met hun hart verstaan, en zich bekeren, en genezen worden.”

Bereid om het werk te doen, maar overstelpt door de opdracht te prediken tot hen die niet zullen luisteren, zei Jesaja vervolgens: „Heere, hoe lang?”

De laatste drie van de tien plagen van Egypte leveren een getuigenis van de drie stappen vanaf 11 september tot aan de zondagswet. Op 11 augustus 1840 werd de boodschap van de eerste engel bekrachtigd, en op 19 april 1844 verscheen de tweede engel en werd bekrachtigd op de campmeeting te Exeter, 12–17 augustus, en de derde engel verscheen op 22 oktober 1844. De derde engel stemt overeen met de zondagswet en duidt daarom op een proces in drie stappen, want men kan geen derde hebben zonder een eerste en een tweede.

De tiende plaag van Egypte is door inspiratie in verband gebracht met het kruis en de daaropvolgende teleurstelling die daarmee gepaard ging. De tiende plaag is daarom de derde boodschap, die uit profetische noodzaak voorafgegaan moet worden door een eerste en een tweede boodschap. Bij 9/11 vroeg de Heer aan Farao: „hoe lang”, en onmiddellijk daarna vroegen ook Farao’s dienaren: „hoe lang.” Nadat Mozes Gods vraag „hoe lang” aan Farao had overgebracht, en vlak voordat de dienaren de vraag van Mozes aan Farao herhalen, markeert Mozes een keerpunt met de woorden: „hij keerde zich om en ging weg van Farao.” Exodus 10:6.

9/11 was een profetisch keerpunt, dat voorafschaduwd werd toen Mozes de sprinkhanenplaag bracht, die kwam op de oostenwind.

De volgende plaag bracht duisternis of licht voort, afhankelijk van de klasse waartoe men behoorde. 9/11 was een „keerpunt in de geschiedenis van de naties en van de kerk”. Op dat moment werd Gods volk geroepen om terug te keren en te wandelen in de oude paden, maar zij weigerden daarin te wandelen en gaven geen gehoor aan het geluid van de bazuin. Een scheiding tussen duisternis en licht werd voltrokken na Elia, en Mozes vroeg: „hoe lang?” Verder verklaart zij in de passage:

Wij zullen het onderwerp van „hoe lang” in het volgende artikel voortzetten.