The Hour of God's Judgment is Come - Number One

“Intussen zochten aanbidders uit alle volken de tempel op die was gewijd aan de aanbidding van God. Schitterend van goud en kostbare stenen was zij een schouwspel van schoonheid en majesteit. Maar Jehovah was in dat paleis van lieflijkheid niet langer te vinden. Israël had zich als natie van God losgemaakt. Toen Christus, tegen het einde van Zijn aardse bediening, voor de laatste maal het inwendige van de tempel aanschouwde, zei Hij: ‘Zie, uw huis wordt aan u woest overgelaten.’ Mattheüs 23:38. Tot dan toe had Hij de tempel het huis van Zijn Vader genoemd; maar toen de Zoon van God van binnen die muren naar buiten ging, werd Gods tegenwoordigheid voorgoed onttrokken aan de tempel die tot Zijn heerlijkheid was gebouwd.” Handelingen van de Apostelen, 145.

‘Jeruzalem was het kind van Zijn zorg geweest, en zoals een tedere vader treurt over een afgedwaalde zoon, zo weende Jezus over de geliefde stad. Hoe zou Ik u kunnen prijsgeven? Hoe zou Ik kunnen toezien dat gij aan de ondergang wordt overgegeven? Moet Ik u laten gaan om de beker van uw ongerechtigheid vol te maken? Eén ziel is van zulk een waarde dat, vergeleken daarbij, werelden in het niet verzinken; maar hier stond een heel volk op het punt verloren te gaan. Wanneer de snel dalende zon in het westen aan de hemel uit het gezicht zou verdwijnen, zou voor Jeruzalem haar genadetijd ten einde zijn. Terwijl de stoet stilhield op de helling van de Olijfberg, was het voor Jeruzalem nog niet te laat om zich te bekeren. De engel van barmhartigheid vouwde toen haar vleugelen samen om af te dalen van de gouden troon en plaats te maken voor gerechtigheid en een snel naderend oordeel. Maar het grote liefdeshart van Christus pleitte nog steeds voor Jeruzalem, dat Zijn barmhartigheden had versmaad, Zijn waarschuwingen had veracht en op het punt stond haar handen in Zijn bloed te dopen. Indien Jeruzalem zich slechts wilde bekeren, was het nog niet te laat. Terwijl de laatste stralen van de ondergaande zon nog rustten op tempel, toren en tinne, zou dan niet een goede engel haar leiden tot de liefde van de Heiland en haar onheil afwenden? Schone en onheilige stad, die de profeten had gestenigd, die de Zoon van God had verworpen, die zich door haar onboetvaardigheid in boeien van slavernij opsloot,—haar tijd van barmhartigheid was bijna voorbij!’

„Opnieuw spreekt de Geest van God tot Jeruzalem. Voordat de dag ten einde is, wordt er opnieuw getuigenis afgelegd van Christus. De stem van het getuigenis wordt verheven als antwoord op de roep uit een profetisch verleden. Indien Jeruzalem de roep zal horen, indien zij de Heiland die haar poorten binnengaat zal aannemen, kan zij nog worden gered.

„Berichten hebben de machthebbers in Jeruzalem bereikt dat Jezus de stad nadert met een grote menigte mensen. Maar zij hebben geen welkom voor de Zoon van God. In vrees gaan zij uit Hem tegemoet, hopende de schare uiteen te drijven. Terwijl de stoet op het punt staat de Olijfberg af te dalen, wordt hij door de machthebbers tegengehouden. Zij vragen naar de oorzaak van de onstuimige vreugde. Terwijl zij de vraag stellen: ‘Wie is Dit?’, beantwoorden de discipelen, vervuld met de geest der inspiratie, deze vraag. In welsprekende bewoordingen herhalen zij de profetieën aangaande Christus:”

„Adam zal u zeggen: Het is het zaad van de vrouw dat de kop van de slang zal vermorzelen.‟

‘Vraag het Abraham, hij zal u zeggen: Het is “Melchizedek, koning van Salem”, Koning van de Vrede.’ Genesis 14:18.

‘Jakob zal u zeggen: Hij is Silo uit de stam van Juda.’

„Jesaja zal u zeggen: ‘Immanuel,’ ‘Wonderlijk, Raadsman, de sterke God, de eeuwige Vader, de Vredevorst.’ Jesaja 7:14; 9:6.

„Jeremia zal u spreken van de Spruit van David, ‘de HEERE, onze Gerechtigheid.’ Jeremia 23:6.״

„Daniël zal u zeggen: Hij is de Messias.‟

“Hosea zal u zeggen: Hij is ‘de HEERE, de God der heerscharen; de HEERE is Zijn gedachtenisnaam.’ Hosea 12:5.

„Johannes de Doper zal u zeggen: Hij is ‘het Lam Gods, Dat de zonde der wereld wegneemt.’ Johannes 1:29.

‘De grote Jehovah heeft vanaf Zijn troon verkondigd: “Dit is Mijn geliefde Zoon.”’ Mattheüs 3:17.

“Wij, Zijn discipelen, verklaren: Dit is Jezus, de Messias, de Vorst van het leven, de Verlosser van de wereld.

„En de vorst van de machten der duisternis erkent Hem met de woorden: ‘Ik weet wie Gij zijt, de Heilige Gods.’ Markus 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

„De triomftocht van Christus naar Jeruzalem was de vage voorafschaduwing van Zijn komst op de wolken des hemels met kracht en heerlijkheid, te midden van de triomf der engelen en de vreugde der heiligen. Dan zullen de woorden van Christus tot de priesters en Farizeeën in vervulling gaan: ‘Gij zult Mij van nu aan niet zien, totdat gij zult zeggen: Gezegend is Hij Die komt in de Naam des Heeren.’ Mattheüs 23:39. In een profetisch gezicht werd Zacharia die dag van de uiteindelijke triomf getoond; en hij zag ook het lot van hen die Christus bij de eerste komst hadden verworpen: ‘Zij zullen Mij aanschouwen, Dien zij doorstoken hebben, en zij zullen over Hem rouw bedrijven, gelijk men rouw bedrijft over een enig kind, en over Hem bitterlijk klagen, gelijk men bitterlijk klaagt over een eerstgeborene.’ Zacharia 12:10. Dit tafereel voorzag Christus toen Hij de stad aanschouwde en over haar weende. In de tijdelijke ondergang van Jeruzalem zag Hij de uiteindelijke vernietiging van dat volk dat schuldig was aan het bloed van de Zoon van God.”

„De discipelen zagen de haat van de Joden jegens Christus, maar zij zagen nog niet waartoe die zou leiden. Zij begrepen nog niet de ware toestand van Israël, noch doorzagen zij de vergelding die over Jeruzalem zou komen. Dit maakte Christus hun duidelijk door middel van een veelzeggende aanschouwelijke les.‟

„De laatste oproep tot Jeruzalem was tevergeefs geweest. De priesters en oversten hadden de profetische stem uit het verleden horen weerklinken in de schare, als antwoord op de vraag: ‘Wie is Deze?’ maar zij aanvaardden die niet als de stem der Inspiratie. In toorn en verbazing trachtten zij het volk tot zwijgen te brengen. Er bevonden zich Romeinse officieren in de menigte, en bij hen klaagden Zijn vijanden Jezus aan als de leider van een opstand. Zij stelden het voor alsof Hij op het punt stond bezit te nemen van de tempel en als koning in Jeruzalem te regeren.” The Desire of Ages, 580.

„De waarschuwing geldt voor alle tijden. Christus’ daad, toen Hij de boom vervloekte die door Zijn eigen macht was geschapen, staat als een waarschuwing voor alle kerken en voor alle christenen. Niemand kan de wet van God naleven zonder anderen te dienen. Maar er zijn velen die het barmhartige, onzelfzuchtige leven van Christus niet uitleven. Sommigen die zichzelf voortreffelijke christenen achten, begrijpen niet wat dienst voor God inhoudt. Zij plannen en overdenken alles om zichzelf te behagen. Zij handelen uitsluitend met het oog op zichzelf. Tijd heeft voor hen slechts waarde voor zover zij voor zichzelf kunnen vergaren. In alle aangelegenheden van het leven is dit hun doel. Niet voor anderen, maar voor zichzelf verrichten zij hun dienst. God heeft hen geschapen om te leven in een wereld waarin onzelfzuchtige dienst bewezen moet worden. Hij heeft hen bestemd hun medemensen op elke mogelijke wijze te helpen. Maar het ik is zo groot dat zij niets anders kunnen zien. Zij staan niet in verbinding met de mensheid. Wie aldus voor zichzelf leeft, is als de vijgenboom, die alle schijn vertoonde, maar zonder vrucht was. Zij onderhouden de vormen van de eredienst, maar zonder berouw of geloof. In hun belijdenis eren zij de wet van God, maar aan gehoorzaamheid ontbreekt het. Zij zeggen, maar doen niet. In het oordeel dat over de vijgenboom werd uitgesproken, toont Christus hoe verfoeilijk deze ijdele schijn in Zijn ogen is. Hij verklaart dat de openlijke zondaar minder schuldig is dan hij die belijdt God te dienen, maar geen vrucht draagt tot Zijn eer.”

„De gelijkenis van de vijgenboom, uitgesproken vóór Christus’ bezoek aan Jeruzalem, hield rechtstreeks verband met de les die Hij onderwees door de vruchteloze boom te vervloeken.” The Desire of Ages, 584.

„Het was niet de tijd voor rijpe vijgen, behalve op bepaalde plaatsen; en op de hoogten rondom Jeruzalem kon men naar waarheid zeggen: ‘De tijd der vijgen was nog niet gekomen.’ Maar in de boomgaard waar Jezus kwam, scheen één boom alle andere vooruit te zijn. Hij was reeds met bladeren bedekt. Het is de aard van de vijgenboom dat, voordat de bladeren zich openen, de zich ontwikkelende vrucht verschijnt. Daarom bood deze boom, vol in het blad, de belofte van goed ontwikkelde vrucht. Maar zijn uiterlijk was bedrieglijk. Toen Jezus zijn takken doorzocht, van de laagste tak tot de hoogste twijg, vond Hij ‘niets dan bladeren’. Het was een massa aanmatigend loof, niets meer.

„Christus sprak er een vernietigende vloek tegen uit. ‘Nooit meer ete iemand vrucht van u in eeuwigheid,’ zei Hij. De volgende morgen, toen de Heiland en Zijn discipelen opnieuw op weg waren naar de stad, trokken de verdorde takken en neerhangende bladeren hun aandacht. ‘Meester,’ zei Petrus, ‘zie, de vijgenboom die Gij vervloekt hebt, is verdord.’

„De daad van Christus in het vervloeken van de vijgenboom had de discipelen verbaasd. Het scheen hun niet in overeenstemming met Zijn wegen en werken. Dikwijls hadden zij Hem horen verklaren dat Hij niet gekomen was om de wereld te veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden zou worden. Zij herinnerden zich Zijn woorden: ‘Want de Zoon des mensen is niet gekomen om der mensen zielen te verderven, maar om te behouden.’ Lukas 9:56. Zijn wonderbare werken waren verricht om te herstellen, nooit om te vernietigen. De discipelen hadden Hem alleen gekend als de Hersteller, de Genezer. Deze daad stond op zichzelf. Wat was het doel ervan? zo vroegen zij zich af.

God „heeft behagen in barmhartigheid”. „Zo waar Ik leef, spreekt de Heere HEERE, Ik heb geen lust in de dood van de goddeloze.” Micha 7:18; Ezechiël 33:11. Voor Hem is het werk van verwoesting en de aankondiging van het oordeel een „vreemd werk”. Jesaja 28:21. Maar het is in barmhartigheid en liefde dat Hij de sluier van de toekomst opheft en aan de mensen de gevolgen van een weg der zonde openbaart.

„De vervloeking van de vijgenboom was een uitgebeelde gelijkenis. Die onvruchtbare boom, die zijn aanmatigende loof ten aanschouwen van Christus ten toon spreidde, was een symbool van het Joodse volk. De Heiland wenste aan Zijn discipelen de oorzaak en de zekerheid van Israëls ondergang duidelijk te maken. Daartoe bekleedde Hij de boom met morele eigenschappen en maakte hem tot verkondiger van goddelijke waarheid. De Joden traden duidelijk onderscheiden van alle andere volken naar voren en beweerden trouw aan God te betonen. Zij waren door Hem op bijzondere wijze begunstigd, en zij maakten aanspraak op een gerechtigheid die die van alle andere volken te boven ging. Maar zij waren verdorven door de liefde tot de wereld en de hebzucht naar gewin. Zij beroemden zich op hun kennis, maar zij waren onkundig van Gods vereisten en waren vol huichelarij. Gelijk de onvruchtbare boom spreidden zij hun aanmatigende takken omhoog, weelderig van aanzien en schoon voor het oog, maar zij brachten ‘niets voort dan bladeren.’ De Joodse godsdienst, met zijn prachtige tempel, zijn heilige altaren, zijn priesters met de mijter en zijn indrukwekkende plechtigheden, was inderdaad schoon in uiterlijke verschijning, maar ootmoed, liefde en weldadigheid ontbraken.” The Desire of Ages, 581, 582.

“‘Ik aanschouwde,’ zegt de profeet Daniël, ‘totdat tronen werden geplaatst en Een, de Oude van dagen, Zich neerzette; Zijn kleed was wit als sneeuw, en het haar van Zijn hoofd als reine wol; Zijn troon bestond uit vuurvlammen, en de raderen daarvan uit brandend vuur. Een stroom van vuur vloeide uit en ging van voor Zijn aangezicht uit; duizendmaal duizenden dienden Hem, en tienduizendmaal tienduizenden stonden voor Hem: het gericht werd gehouden en de boeken werden geopend.’ Daniël 7:9, 10, R.V.”

„Zo werd aan het profetisch gezicht van de profeet de grote en plechtige dag voorgesteld waarop het karakter en het leven van de mensen aan het onderzoek van de Rechter van de ganse aarde zouden worden onderworpen, en aan ieder mens zou worden vergolden ‘naar zijn werken’. De Oude van dagen is God de Vader. De psalmist zegt: ‘Eer de bergen geboren waren, en Gij de aarde en de wereld voortgebracht hadt, ja, van eeuwigheid tot eeuwigheid zijt Gij God.’ Psalm 90:2. Hij, de oorsprong van al het bestaan en de bron van alle wet, is het die in het oordeel zal voorzitten. En heilige engelen, als dienaren en getuigen, ten getale van ‘tienduizendmaal tienduizenden en duizenden maal duizenden’, wonen dit grote gericht bij.”

“‘En zie, er kwam met de wolken des hemels Iemand als een Mensenzoon, en Hij kwam tot de Oude van dagen, en men leidde Hem voor Diens aangezicht. En Hem werd heerschappij gegeven, en eer en koningschap, opdat alle volken, natiën en talen Hem zouden dienen; Zijn heerschappij is een eeuwige heerschappij, die niet zal vergaan.’ Daniël 7:13, 14. De komst van Christus die hier wordt beschreven, is niet Zijn tweede komst naar de aarde. Hij komt tot de Oude van dagen in de hemel om heerschappij en eer en een koninkrijk te ontvangen, die Hem gegeven zullen worden aan het einde van Zijn werk als Middelaar. Het is deze komst, en niet Zijn tweede advent naar de aarde, die in de profetie was voorzegd plaats te vinden bij de beëindiging van de 2300 dagen in 1844. Vergezeld door hemelse engelen gaat onze grote Hogepriester het heilige der heiligen binnen en verschijnt daar in de tegenwoordigheid van God om de laatste daden van Zijn bediening ten behoeve van de mens te verrichten—het werk van het onderzoekend oordeel te volbrengen en verzoening te doen voor allen van wie wordt aangetoond dat zij recht hebben op de weldaden daarvan.

“In de zinnebeeldige dienst hadden alleen zij die met belijdenis en berouw voor God waren gekomen, en wier zonden door het bloed van het zondoffer op het heiligdom waren overgebracht, deel aan de dienst van de Grote Verzoendag. Zo worden op de grote dag van de uiteindelijke verzoening en het onderzoekend oordeel alleen de gevallen van het belijdende volk van God in aanmerking genomen. Het oordeel over de goddelozen is een onderscheiden en afzonderlijk werk en vindt op een later tijdstip plaats. ‘Want het oordeel moet beginnen bij het huis Gods; en als het eerst bij ons begint, wat zal het einde zijn van hen die aan het evangelie van God ongehoorzaam zijn?’ 1 Petrus 4:17.”

“De boeken der herinnering in de hemel, waarin de namen en de daden der mensen zijn opgetekend, zullen de uitspraken van het oordeel bepalen. De profeet Daniël zegt: ‘Het gericht werd gezet, en de boeken werden geopend.’ De openbarer voegt, bij de beschrijving van hetzelfde tafereel, eraan toe: ‘En een ander boek werd geopend, hetwelk is des levens; en de doden werden geoordeeld uit hetgeen in de boeken geschreven was, naar hun werken.’ Openbaring 20:12.”

„Het boek des levens bevat de namen van allen die ooit in de dienst van God zijn getreden. Jezus gebood Zijn discipelen: ‘Verblijdt u, omdat uw namen opgeschreven zijn in de hemel.’ Lukas 10:20. Paulus spreekt van zijn trouwe medearbeiders, ‘wier namen in het boek des levens zijn.’ Filippenzen 4:3. Daniël, uitziende naar ‘een tijd van benauwdheid, zoals er niet geweest is,’ verklaart dat Gods volk verlost zal worden, ‘ieder die geschreven gevonden wordt in het boek.’ En de ziener zegt dat alleen zij de stad Gods zullen binnengaan wier namen ‘geschreven staan in het boek des levens van het Lam.’ Daniël 12:1; Openbaring 21:27.

“Een gedenkboek” wordt voor God geschreven, waarin de goede daden staan opgetekend van “hen die de HEERE vrezen en Zijn Naam in gedachten houden.” Maleachi 3:16. Hun woorden van geloof, hun daden van liefde, zijn in de hemel geregistreerd. Nehemia verwijst hiernaar wanneer hij zegt: “Denk aan mij, o mijn God, … en delg mijn goede daden niet uit, die ik gedaan heb voor het huis van mijn God.” Nehemia 13:14. In het gedenkboek van God wordt elke daad van gerechtigheid vereeuwigd. Daar wordt elke weerstane verzoeking, elk overwonnen kwaad, elk woord van tedere ontferming getrouw opgetekend. En elke daad van zelfopoffering, elk lijden en elk verdriet dat om Christus’ wil is gedragen, wordt geregistreerd. De psalmist zegt: “Gij telt mijn omzwervingen; doe mijn tranen in Uw fles; zijn zij niet in Uw boek?” Psalm 56:8.

Er bestaat ook een verslag van de zonden der mensen. ‘Want God zal ieder werk in het gericht brengen, met al wat verborgen is, hetzij goed, hetzij kwaad.’ ‘Van elk ijdel woord dat de mensen spreken, daarvan zullen zij rekenschap geven op de dag des oordeels.’ De Heiland zegt: ‘Want uit uw woorden zult gij gerechtvaardigd worden, en uit uw woorden zult gij veroordeeld worden.’ Prediker 12:14; Mattheüs 12:36, 37. De geheime voornemens en beweegredenen verschijnen in het onfeilbare register; want God ‘zal aan het licht brengen wat in de duisternis verborgen is, en de overleggingen der harten openbaar maken.’ 1 Korinthe 4:5. ‘Zie, het staat voor Mijn aangezicht geschreven, … uw ongerechtigheden en de ongerechtigheden uwer vaderen tezamen, zegt de HEERE.’ Jesaja 65:6, 7.

“Ieders werk komt in Gods beoordeling voor en wordt opgetekend naar trouw of ontrouw. Tegenover elke naam wordt in de boeken des hemels met ontzagwekkende nauwkeurigheid elk verkeerd woord, elke zelfzuchtige daad, elke onvervulde plicht en elke verborgen zonde ingeschreven, met iedere listige veinzerij. Door de hemel gezonden waarschuwingen of vermaningen die veronachtzaamd zijn, verspilde ogenblikken, ongebruikte gelegenheden, de invloed die ten goede of ten kwade is uitgeoefend, met haar ver reikende gevolgen — dit alles wordt door de registrerende engel opgetekend.

“De wet van God is de maatstaf waaraan het karakter en het leven van de mensen in het oordeel zullen worden getoetst. De wijze zegt: ‘Vrees God en onderhoud Zijn geboden, want dit geldt voor alle mensen. Want God zal iedere daad in het gericht brengen.’ Prediker 12:13, 14. De apostel Jakobus vermaant zijn broeders: ‘Spreekt alzo en handelt alzo als zij die geoordeeld zullen worden naar de wet der vrijheid.’ Jakobus 2:12.”

“Zij die in het oordeel ‘waardig geacht’ worden, zullen deelhebben aan de opstanding der rechtvaardigen. Jezus zei: ‘Maar zij, die waardig geacht zullen worden die wereld te verkrijgen, en de opstanding uit de doden, … zijn aan de engelen gelijk; en zij zijn kinderen Gods, omdat zij kinderen der opstanding zijn.’ Lukas 20:35, 36. En opnieuw verklaart Hij dat ‘zij die het goede gedaan hebben’, zullen uitgaan ‘tot de opstanding des levens.’ Johannes 5:29. De rechtvaardige doden zullen niet worden opgewekt vóór het oordeel waarin zij waardig geacht worden voor ‘de opstanding des levens.’ Daarom zullen zij niet persoonlijk aanwezig zijn voor de rechterstoel wanneer hun verslagen worden onderzocht en hun zaken worden beslist.”

„Jezus zal verschijnen als hun Voorspraak, om ten behoeve van hen vóór God te pleiten. ‘Indien iemand gezondigd heeft, wij hebben een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige.’ 1 Johannes 2:1. ‘Want Christus is niet binnengegaan in heiligdommen met handen gemaakt, die afbeeldingen zijn van het ware, maar in de hemel zelf, om nu voor ons te verschijnen in de tegenwoordigheid van God.’ ‘Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken hen die door Hem tot God gaan, omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten.’ Hebreeën 9:24; 7:25.

„Wanneer in het oordeel de gedenkboeken worden geopend, komen de levens van allen die in Jezus hebben geloofd ter beoordeling voor God. Beginnend met hen die het eerst op de aarde hebben geleefd, legt onze Voorspraak de gevallen van elke opeenvolgende generatie voor en besluit met de levenden. Elke naam wordt genoemd, elk geval nauwkeurig onderzocht. Namen worden aangenomen, namen verworpen. Wanneer van enigen zonden in de gedenkboeken blijven staan, waarover geen berouw is gehad en die niet vergeven zijn, zullen hun namen uit het boek des levens worden uitgewist, en de vermelding van hun goede daden zal worden uitgedelgd uit het gedenkboek van God. De Heere verklaarde aan Mozes: ‘Wie tegen Mij gezondigd heeft, die zal Ik uit Mijn boek delgen.’ Exodus 32:33. En de profeet Ezechiël zegt: ‘Wanneer nu de rechtvaardige zich afkeert van zijn gerechtigheid en ongerechtigheid doet, … al zijn gerechtigheden die hij gedaan heeft, zullen niet vermeld worden.’ Ezechiël 18:24.” De Grote Strijd, 479–483.