Laodicea - Number Four

Het aspect waarop ik wees en dat Stephen Haskell waarschijnlijk niet zag, hoewel hij het handhaafde door zijn erkenning van de waarheden die dit feit aan het licht brengen, is dat men in de geschiedenis aan het einde van het oude Israël tegelijkertijd het begin van het moderne Israël aantreft, dat dezelfde historische periode overlapt. Toen Christus het verbond met velen bevestigde gedurende één week (tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen), beleefde het oude Israël de ervaring van Laodicea, op de rand om uit de mond van de Heere uitgespuwd te worden. Tegelijkertijd beleefde het moderne Israël de ervaring van Efeze. Laodicea van het oude Israël werd verstrooid en Efeze van het moderne Israël werd in juist dezelfde geschiedenis bijeengebracht.

En „ja”, voor het geval u zich dit afvraagt: ik ben mij ervan bewust dat de week waarin Christus het verbond bevestigde ter vervulling van Daniël hoofdstuk negen, die begon bij Zijn doop en eindigde met de steniging van Stefanus, geen letterlijke tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen was; maar profetisch was zij dat zeer beslist wel, want profetisch is een jaar gelijk aan driehonderdzestig dagen. Driehonderdzestig dagen vermenigvuldigd met zeven is tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen, en „het dode middelpunt” van die profetische week is het kruis. Profetisch plaatste Christus het kruis in het dode middelpunt van de profetische periode van tweeduizend vijfhonderd en twintig dagen, en toonde daarmee dat de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig door het kruis van Christus zijn vastgesteld en bevestigd. Het is geen toeval dat, wanneer zuster White leert, zoals zij doet, dat beide heilige tabellen van Habakuk — de kaart van 1843 en die van 1850 — de profetie van de tweeduizend vijfhonderd en twintig jaren precies in het midden van de kaart hebben, beide kaarten ook het kruis in het dode middelpunt van die voorstelling hebben.

Naast het beginsel dat elk van de zeven gemeenten wordt herhaald in de Milleritische geschiedenis en ook in onze geschiedenis, is er nog een ander belangrijk beginsel dat het vroege adventisme heeft erkend. Dat beginsel toont aan dat „interne en externe” profetische lijnen van dezelfde geschiedenis door de Heilige Geest worden gebruikt om waarheid over te brengen. Miller onderkende dit en onderwees het rechtstreeks. Hij leerde terecht dat de zeven zegels van Openbaring een parallelle geschiedenis tot die van de gemeenten voorstellen, maar in die parallelle voorstelling vertegenwoordigen de zegels een uiterlijke en de gemeenten een innerlijke waarheid van dezelfde geschiedenis. Uriah Smith behandelt dit beginsel eveneens en gebruikt de woorden „innerlijk” en „uiterlijk”, wat mij de beste wijze schijnt om de twee parallelle lijnen tot uitdrukking te brengen.

Wij zullen nu beginnen met onze beschouwing van de zeven gemeenten. Het is van belang te erkennen dat de eerste twee gemeenten en vervolgens opnieuw de derde en vierde gemeente een oorzaak-en-gevolgverhouding hebben die vereist dat zij samen worden beschouwd. Smyrna is de gemeente die hen vertegenwoordigt die door Rome worden vervolgd, en Efeze was de gemeente die het evangelie naar de gehele wereld droeg.

De gemeente van Efeze vertegenwoordigde de vroege gemeente die „godzalig in Christus Jezus” leefde, hetgeen een „oorzaak” is die steeds een „gevolg” voortbrengt.

De godsvrucht van de gemeente van Efeze bracht de vervolging teweeg die door de gemeente van Smyrna wordt voorgesteld. De twee gemeenten vertegenwoordigen een oorzaak-en-gevolgrelatie, en het gevolg vereist dat het door een oorzaak wordt voorafgegaan. De vervolging van de crisis rond de zondagswet wordt teweeggebracht door een openbaring van wat zuster White „oorspronkelijke godsvrucht” noemt. Een godsvrucht die is geïllustreerd in vroegere, of oorspronkelijke, geschiedenissen.

De middernachtsroep van de „laatste dagen” is de herleving van de „oorspronkelijke godsvrucht” die in de passage wordt aangeduid. Het is een herleving die plaatsvindt in een beweging, niet in een kerk. De geschiedenis die zuster White gebruikt om de herleving te beschrijven, is de geschiedenis van de „apostolische tijd”, die wordt voorgesteld door de gemeente van Efeze. Die herleving zal „vervolging” voortbrengen.

Het „leven van Christus op aarde” in de volgende passage vertegenwoordigt het begin van de gemeente van Efeze, maar het typeert ook de geschiedenis van het Laodiceïsche adventisme aan het einde van de wereld.

De ervaring die door Efeze wordt voorgesteld, vindt gelijktijdig plaats met de ervaring van Laodicea. De haarklovende Joden waren de Laodiceeërs van het oude Israël, en Christus en Zijn discipelen waren Efeziërs van het moderne Israël. Johannes de Doper leidde de gemeente van Efeze in, en hij vertegenwoordigt de gemeente in de „laatste dagen”, die wordt tegengewerkt door Laodiceeërs, die zichzelf Joden noemen, maar het niet zijn.

Efeze is de „oorzaak” en Smyrna is het „gevolg”. Ook Pergamus en Thyatira vertegenwoordigen een oorzaak-en-gevolgverhouding. Pergamus is de kerk van het compromis, die het christendom verdierf door het met het heidendom te vermengen. De christelijke kerk kwam ten val toen zij het uitgangspunt aanvaardde dat het mogelijk was dat de afgodendienst van het heidendom binnen haar grenzen naast haar kon voortbestaan. Keizer Constantijn is het symbool van die geschiedenis van compromis, en zijn profetische rol was de afval van het ware christendom teweeg te brengen, voorafgaand aan de openbaring van het pausdom.

De gemeente van Pergamum was de „oorzaak” en Thyatira was het „gevolg”. De profeet Daniël stelt dikwijls de geschiedenis voor van het heidendom dat plaatsmaakt voor het pausdom, en de afval die aan de vestiging van het pausdom voorafging, die Paulus heeft aangeduid, wordt in Daniël 11 behandeld.

De kerk van het compromis, die afviel voordat de pauselijke macht in de geschiedenis werd geopenbaard, wordt door Daniël voorgesteld als „hen die” „het heilige verbond” verlieten. Nadat zij het verbond hadden verlaten, werd het pausdom, door Daniël voorgesteld als de „gruwel die verwoesting veroorzaakt”, op de troon der aarde geplaatst. Zuster White duidt de laatste zes verzen van Daniël elf aan wanneer zij verklaart dat de „profetie in het elfde hoofdstuk van Daniël haar volledige vervulling bijna heeft bereikt.” De laatste zes verzen vormen de uiteindelijke vervulling van Daniël elf, en zij leert dat de geschiedenis die door die laatste verzen wordt voorgesteld, werd getypeerd door Daniël 11:30–36, dat de historische „oorzaak en gevolg” aanduidt die door Pergamus en Thyatira worden voorgesteld.

De oorzaak-gevolgrelatie van Pergamum en Thyatira, evenals de oorzaak-gevolgrelatie van Efeze en Smyrna, wordt in de „laatste dagen” herhaald. De protestanten van de Verenigde Staten zullen een compromis sluiten met afgoderij, zoals voorgesteld door Pergamum (het voornaamste kenmerk van afgoderij is de aanbidding van de zon), en wanneer zij afvallen, wordt de weg bereid voor de mens der zonde om opnieuw profetisch geopenbaard te worden. Terwijl de afval en de plaatsing van het pausdom op de troon worden herhaald, zal God tegelijkertijd een gemeente doen opstaan, getypeerd door Efeze, om de boodschap van Daniël en Openbaring aan de wereld te brengen, en de vervolging die door Smyrna wordt voorgesteld, zal worden herhaald.

Ik zal de laatste drie gemeenten behandelen nadat wij de waarheid hebben overwogen dat de eerste vier zegels van Openbaring een uiterlijke lijn van waarheid vormen die parallel loopt aan de innerlijke lijn van waarheid die door de eerste vier gemeenten wordt voorgesteld. Zoals reeds is opgemerkt, verwoordt Uriah Smith het aldus:

Wij hebben aangetoond dat de eerste vier gemeenten twee relaties van „oorzaak en gevolg” vertegenwoordigen die in de „laatste dagen” worden herhaald. Op grond van de pioniers van het adventisme, maar nog belangrijker op grond van het gezag van Gods Woord, zouden die vier innerlijke geschiedenissen van de gemeente een parallelle uiterlijke geschiedenis moeten hebben, voorgesteld door de eerste vier zegels. Het eerste en het tweede zegel weerspiegelen dezelfde kenmerken van Efeze en Smyrna, maar gebruiken een wit paard om het werk uit te beelden van het brengen van het christendom naar de wereld. Het vertegenwoordigt het uiterlijke werk van de gemeente, en het tweede zegel stelt het bloedbad van Smyrna voor met een rood paard.

Zacharia bevat enkele passages die de vier paarden die in de eerste vier zegels van Openbaring worden voorgesteld, rechtstreeks identificeren. In een van die passages in hoofdstuk tien geeft Zacharia aan dat, wanneer de late regen wordt uitgestort, „de kudde van Juda”, die Gods „huis” is, zal worden gemaakt tot „zijn heerlijk strijdros in de strijd.”

Ellen White wijst er herhaaldelijk op dat de uitstorting van de Heilige Geest met Pinksteren een voorafbeelding is van de late regen die nu valt. Het werk dat met Pinksteren voor de wereld werd verricht, wordt voorgesteld door de gemeente van Efeze, en Efeze veroorzaakt de vervolging die door Smyrna wordt voorgesteld, welke Johannes weergeeft als het „rode paard” van het tweede zegel. De eerste twee zegels lopen parallel met de eerste twee gemeenten en zij illustreren de „laatste dagen”, wanneer de late regen wordt uitgestort.

De Geest der Profetie markeert eveneens zowel het einde van het derde zegel als het begin van het vierde zegel en verbindt deze aldus met elkaar (oorzaak en gevolg); en door dit te doen, plaatst zij de voorgestelde geschiedenis als bestaand in haar dagen en in de „laatste dagen.”

In de persoonlijke geschiedenis van zuster White (opgetekend in 1898) was de geest van compromis die de weg bereidt voor het pausdom om opnieuw op de troon te worden verheven, reeds springlevend; want de afval van het protestantisme, die begon met de verwerping van de boodschap van de eerste engel in het voorjaar van 1844, was reeds begonnen (in 1863) in te dringen op de hoorn van het protestants-adventisme.

Het compromis van Pergamus wordt in het derde zegel voorgesteld als een „paar” weegschalen. Twee weegschalen die tot afmeting dienen, stellen een oneerlijke meting voor. Het derde zegel leidt tot het vierde zegel, voorgesteld door een „vaal paard” van „de dood”, en beeldt zo de moord op miljoenen door het pausdom gedurende de Donkere Middeleeuwen uit. „De hel” is wat het vale paard van het pausdom volgt. De geschiedenis van het derde en vierde zegel loopt parallel met de geschiedenis van de gemeenten van Pergamus en Thyatire. Het compromis van Constantijn was een voortschrijdend werk; daarom was de geest van compromis reeds werkzaam in de persoonlijke geschiedenis van Zuster White, evenals in de tijd van Paulus, toen hij zei dat het „mysterie der wetteloosheid nu reeds werkt.” De afval die aan de troonsbestijging van het pausdom voorafgaat, is altijd een voortschrijdende geschiedenis, en die „geschiedenis zal worden herhaald. Wat geweest is, zal weder zijn.”

Jakobus White stelde nog een andere profetische anomalie vast in de zeven gemeenten en de zeven zegels. Hij wijst op een doelbewust onderscheid tussen de eerste vier gemeenten en de laatste drie gemeenten, en vervolgens opnieuw op hetzelfde verschijnsel in de eerste vier zegels en de laatste drie zegels.

James White vermeldde niet dat hetzelfde patroon ook in de bazuinen aanwezig is, maar dat is wel zo. De eerste vier bazuinen zijn bazuinen, maar de laatste drie bazuinen zijn drie weeën. De eerste vier bazuinen vertegenwoordigen Gods oordeel over het heidense Rome vanwege Constantijns zondagwet in het jaar 321, en de drie bazuinweeën vertegenwoordigen de islam. De eerste twee bazuinweeën waren oordelen over het pauselijke Rome vanwege de zondagwet die het in 538 uitvaardigde, en de derde bazuinwee is bestemd voor de crisis rond de zondagwet die in de zeer nabije toekomst zal komen.

Joseph Bates hanteert het pioniersbegrip van de laatste drie gemeenten als één enkel symbool om drie eigentijdse gemeenten in de Milleritische periode te beschrijven. Alle nadruk in de passage werd door Bates aangebracht.

In de geschiedenis van de Millerieten was Sardis de gemeente die de naam had te leven, maar zij was dood.

Gods volk heeft altijd een naam. De naam gedurende de geschiedenis van Efeze tot en met Pergamus was christen. De naam gedurende de pauselijke heerschappij was de gemeente in de woestijn. De naam vanaf de introductie van de morgenster, John Wycliffe, was protestant. Ten tijde van het einde, in 1798, waren de protestanten reeds begonnen met hun terugkeer naar de Roomse gemeenschap. Het enige wat toen nog nodig was, was een beproeving die aan het licht zou brengen dat zij, ondanks hun beleden naam, niet langer de uitverkoren gemeente waren. In het voorjaar van 1844 bereikten zij de beproeving die zou openbaren dat zij niet langer de gemeente waren die de verbondsnaam van Christus droeg. Het verhaal van Elia verschaft een zeer gedetailleerde tweede getuige van dit feit. Toen zij hun ware karakter openbaarden, was het voor de Millerieten aanvankelijk moeilijk te onderkennen dat de protestanten hadden aangetoond dat zij de dochters van Babylon waren geworden. Maar de Millerieten deden uiteindelijk precies dat, en begonnen zielen uit die gevallen kerken uit te roepen, ter vervulling van de boodschap van de tweede engel. Vervolgens was er een beproevingsproces dat de Millerieten ertoe zou brengen hun eigen karakter te openbaren. Waren zij Filadelfianen of Laodicenzen?

De Filadelfiërs volgden Christus het Allerheiligste binnen, en die Millerieten die weigerden dit te doen, openbaarden het karakter van Laodiceanen. Zo vinden wij de logica voor Bates’ identificatie van de drie gemeenten als gelijktijdigen binnen dezelfde geschiedenis. Die geschiedenis werd vervuld binnen de profetische structuur van de gelijkenis van de tien maagden, waarvan de Geest der inspiratie ons meedeelt dat zij tot op de letter vervuld is en vervuld zal worden.

De laatste drie gemeenten vertegenwoordigen hen buiten de Milleritische beweging als Sardis, en hen binnen de beweging vertegenwoordigen óf Filadelfia óf Laodicea. Die drie gemeenten worden aangeduid in Openbaring hoofdstuk drie, en de eerste vier gemeenten bevinden zich in hoofdstuk twee. Daarom duidt Zuster White, wanneer zij verwijst naar de geschiedenis van hoofdstuk drie van Openbaring, juist diezelfde gemeenten aan die Joseph Bates zojuist heeft geïdentificeerd.

De drie hedendaagse gemeenten uit de Milleritische geschiedenis worden aan het einde van het adventisme herhaald. Joseph Bates duidde de dynamiek van de Milleritische periode en identificeerde Sardis als de dochters van Babylon, die de doelgroep vormden van de boodschap van de tweede engel. Hij behandelde de strijd tussen de kleine kudde die Christus op 22 oktober 1844 volgde in het Allerheiligste, en hen die weigerden uit het heilige te vertrekken. Hij trachtte de Laodicenzen uit de duisternis waarin zij terechtgekomen waren te roepen, en ten minste een deel van hun Laodiceïsche blindheid was te wijten aan het feit dat William Miller een leidende positie had ingenomen in de Laodiceïsche beweging. Dit is dezelfde strijd als die welke wordt aangeduid in de boodschap aan Filadelfia.

Een godsdienstige crisis brengt altijd twee klassen van aanbidders voort, zoals dit ook het geval was bij de Grote Teleurstelling. De mantel van het protestantisme was zojuist van Sardis weggenomen, toen zij naar Rome terugkeerden en officieel de dochter van Rome werden. De mantel werd vervolgens gedragen door het Milleritische Adventisme, maar kort daarna zou een beproeving twee klassen voortbrengen die beleden de kleine kudde te zijn: een ware kudde en een valse kudde. Bates vertegenwoordigde de kleine kudde die Christus volgde in het Allerheiligste. Zijn strijd was met Laodicenzen die beweerden de kleine kudde te zijn. Als Filadelfiër was Bates’ strijd met de synagoge van Satan, een groep die beleed Gods volk te zijn, maar loog en geen Joden was.

Wanneer de gelijkenis aan het einde van het adventisme voor de laatste maal in vervulling gaat, zal er een uitverkoren verbondsvolk zijn dat in 1989, ten tijde van het einde, werd voorbijgegaan, evenals de Joodse leiders bij de geboorte van Christus werden voorbijgegaan, hetgeen in die profetische geschiedenis de tijd van het einde voorstelt. Toen de geschiedenis van Christus de triomfantelijke intocht in Jeruzalem bereikte, werd de geschiedenis van de Middernachtsroep in de tijd van de Millerieten voorafgeschaduwd. De Inspiratie brengt herhaaldelijk het wegmerk van het kruis in verband met de Grote Teleurstelling van 1844. Judas vertegenwoordigt de Laodicenzen in de geschiedenis van Christus, en de apostelen waren de Filadelfiërs. Gedurende drieënhalf jaar na het kruis trachtten de Filadelfiërs, vertegenwoordigd door Bates, de Laodicenzen uit een gevallen kerk te roepen, die werd vertegenwoordigd door de discipel Judas Iskariot.

In 1989 verwierp het vroegere uitverkoren verbondsvolk het licht dat was ontzegeld en werd voorbijgegaan. Toen de eerste teleurstelling van 18 juli 2020 kwam, begon het beproevingsproces onder hen die voorheen de schijn hadden tot dezelfde beweging te behoren. Toch is de ene klasse Laodiceaans en de andere klasse Filadelfisch. Zoals Judas vóór het kruis driemaal een verbond sloot met het Sanhedrin om Christus te verraden, zo zullen de Laodiceeërs van de geschiedenis na 11 september 2001 drie gelegenheden om zich te bekeren hebben laten voorbijgaan. Bij de spoedig komende zondagswet zal even zeker als Judas die aan een boom hing, openbaar worden dat de Laodiceeërs gescheiden zijn van de Filadelfiërs. Het is bij de oogst dat het onkruid van de tarwe wordt gescheiden. Wij naderen die oogst snel.

Deze waarheden worden alleen onderkend wanneer en indien wij bereid zijn te begrijpen dat de enige bijbelse methodologie die ‘waarheid’ kan blootleggen en vaststellen, het “historicisme” is. De ware methodologie is niet het preterisme, futurisme, dispensationalisme, woke-isme, grammaticale of historische deskundigheid, noch enige variatie van de vele satanische vervalsingen. Er bestaat een algemeen bekende uitdrukking die wordt toegeschreven aan een zeventiende-eeuwse filosoof genaamd Jean-Jacques Rousseau en die op vele manieren is herhaald, maar de kern van die gedachte luidt: “Dwaling heeft vele wortels, maar waarheid heeft er slechts één.” “Waarheid” is de Alfa en de Omega, die is als een wortel uit dorre aarde.

De waarheden die wij thans delen, moeten worden erkend binnen de context dat de groei van de waarheid door de geschiedenis heen progressief is; en nog belangrijker: ons begrip van de waarheid moet worden geplaatst binnen de context van de Alfa en de Omega, de context waarin Jezus het einde van een zaak vereenzelvigt met het begin van een zaak.

De vierde gemeente is Thyatira en zij vertegenwoordigt de periode waarin het pausdom regeerde als het vijfde koninkrijk van de Bijbelse profetie, namelijk de periode waarin de gemeente in de woestijn in gevangenschap verkeerde. De gevangenschap van het geestelijke Israël door het geestelijke Babylon gedurende twaalfhonderdzestig jaar werd voorafgebeeld door de gevangenschap van het letterlijke Israël in het letterlijke Babylon gedurende zeventig jaar.

De zeventig jaren van de Babylonische gevangenschap worden voorgesteld door de gemeente van Thyatira. De gemeente van Thyatira is het gevolg dat werd voortgebracht door de oorzaak, die wordt voorgesteld door Pergamus. Pergamus wordt gesymboliseerd door keizer Constantijn, die afgoderij met het christendom vermengde. Het symbool van zijn afgoderij was de aanbidding van de zon. De bijbelse reden waarom het oude Israël in gevangenschap werd weggevoerd gedurende de zeventig jaren van Thyatira, is dat hun koningen betrekkingen en bondgenootschappen aangingen met de afgodische volken rondom hen, in rechtstreeks verzet tegen Gods Woord. God waarschuwde Israël herhaaldelijk zich niet te vermengen met de heidense volken rondom hen. De Tien Geboden, juist datgene waarvan het oude Israël de bewaarders moest zijn, verbieden uitdrukkelijk de aanbidding van afgoden. Toen de Heere Mozes voorbijging bij de spelonk van Horeb en Zijn karakter openbaarde, nam Hij tweemaal juist de waarschuwing op waarnaar wij verwijzen.

Tweemaal waarschuwde God het oude Israël alleen al in deze passage, en er zijn vele andere bijbelse getuigenissen van het gebod aan het oude Israël dat het geen verbonden mocht sluiten met de afgodische volken rondom hen. Die compromissen begonnen met de verwerping door het oude Israël van God en van Zijn theocratie. Toen zij een koning verlangden, stond God hun toe een koning te hebben, en vanaf dat moment sloeg de meerderheid van alle koningen, en zeer zeker iedere koning van de noordelijke tien stammen, datzelfde gebod in de wind. Het beginsel dat vereiste dat Israël afgescheiden en bijzonder was te midden van de afgodische volken rondom hen, werd verworpen en geïllustreerd door het compromis waarvan Constantijn later een symbool zou worden. Pergamus en Constantijn vertegenwoordigen de opstandigheid van Israëls koningen, die afgoderij in Gods kerk invoerden. De afval die begon met koning Saul was een voorafbeelding van de afval van de christelijke kerk, die leidde tot de gevangenschap in het geestelijke Babylon. De heilige geschiedenis, beginnend met koning Saul en vervolgens voortgaand tot aan de Babylonische gevangenschap, wordt gesymboliseerd door de gemeente van Pergamus. De daaropvolgende gevangenschap van zeventig jaar was de gemeente van Thyatira.

Efeze vertegenwoordigt de gemeente die uittrekt om het Beloofde Land te veroveren. Efeze vertegenwoordigt de tijd van Mozes en de bevrijding van Israël uit de slavernij van Egypte.

De geschiedenis die wordt uitgebeeld door de verlossing uit Egypte, wordt in de laatste dagen herhaald. Daarom werd zij ook herhaald in de Milleritische geschiedenis. Dat is de reden waarom Zuster White herhaaldelijk naar die geschiedenis verwijst om de Milleritische geschiedenis te beschrijven. Zij stelt de Grote Teleurstelling van 1844 gelijk aan de teleurstelling van de Hebreeën toen zij voor de Rode Zee stonden terwijl het leger van Farao hen van achteren naderde. Zij stelt de geschiedenis van de verlossing uit Egypte ook gelijk aan de tijd van Christus; aldus werd de teleurstelling van de discipelen bij het kruis getypeerd door de teleurstelling bij de Rode Zee, die op haar beurt ook de Grote Teleurstelling van 1844 typeerde. De teleurstelling van het kruis vertegenwoordigde het begin van de gemeente van Efeze. De tijd van Mozes aan het begin van het oude Israël, voorgesteld door de gemeente van Efeze, typeerde eveneens het begin van het moderne Israël in de tijd van Christus. Beide geschiedenissen worden voorgesteld door de gemeente van Efeze. De waarheden die wij hier vaststellen, zijn door de jaren heen dikwijls in het openbaar gepresenteerd door Future for America, zodat ik slechts een overzicht geef.

In de geschiedenis van Christus vinden wij het begin van het nieuwtestamentische verbondsvolk dat wordt opgericht terwijl het voorheen uitverkoren verbondsvolk wordt voorbijgegaan. De geschiedenis van Christus is het einde van het oude Israël, en in de geschiedenis van de verlossing uit Egypte, aan het begin van het oude Israël, was er een eerder uitverkoren verbondsvolk dat werd voorbijgegaan ten gunste van een nieuw verbondsvolk.

In de geschiedenis van Christus kwamen de vroegere uitverkorenen in het jaar 70 met de verwoesting van Jeruzalem tot hun definitieve einde. In het begin, in de tijd van Mozes, stierven de vroegere uitverkorenen gedurende een periode van veertig jaar in de woestijn, en Jozua en Kaleb werden de vertegenwoordigers van de nieuwe uitverkorenen, die bestemd waren de boodschap naar het Beloofde Land te dragen, zoals de apostelen in de tijdsperiode van de gemeente van Efeze het evangelie naar de wereld droegen.

Het begin en het einde van het oude, en ook het begin van het moderne Israël, wijzen alle op een overgang van een vroeger uitverkoren volk naar een nieuw uitverkoren volk. Op het getuigenis van twee of drie wordt een zaak bevestigd; en elk van deze drie lijnen van getuigen identificeert de verstoting van het voorafgaande uitverkoren volk, en deze getuigen dragen de handtekening van de Alfa en de Omega, Degene die het einde van het begin af bekendmaakt. Er zal een vroeger uitverkoren volk zijn dat voorbijgegaan wordt wanneer God met de honderdvierenveertigduizend een verbond aangaat. God is niet de auteur van verwarring; Hij verandert nooit en Zijn woord faalt nooit.

De verlossing uit Egypte en de overwinningen die God door Jozua tot stand bracht, worden uitgebeeld door de gemeente van Efeze, maar het was Efeze beschoren haar eerste liefde te verliezen. Toen Jozua ter ruste was gelegd, stond een andere generatie op, waarmee de periode werd gemarkeerd die door Smyrna wordt voorgesteld. Jozua’s wonderbare werk om het Beloofde Land te zuiveren, werd nooit ten volle voltooid, want het volk werd met zichzelf tevreden en verliet het werk dat aan Jozua was opgedragen. Zij verloren hun eerste liefde. Die periode duurde voort totdat Israël God verwierp en Samuël koning Saul zalfde, en daarmee de gemeente van Pergamus inluidde.

Hoewel Smyrna een van de twee gemeenten is die geen bestraffing van de Heer ontvangen, getuigt de geschiedenis ervan dat degenen die in die periode als martelaren stierven, sommigen vertegenwoordigen wier beweegredenen berustten op menselijke en niet op goddelijke impulsen. Het boek Richteren opent met de vermelding van de dood van Jozua, en er is een vers dat tweemaal in het boek wordt herhaald en dat de geschiedenis van de richteren definieert. De tweede keer dat dit vers wordt aangehaald, is het het laatste vers van het boek. Het eerste vers van het boek markeert het einde van Jozua en het laatste vers vat de geschiedenis samen.

Zoals in de geschiedenis van Smyrna was „zelf” van het begin tot het einde een hoofdthema. Omdat zij geen koning hadden, besloten zij te doen wat zij zelf verkozen te doen. Het ontbreken van leiding was hetgeen Haskell in de geschiedenis van Smyrna aanwees, en dat werd voorgesteld door het ontbreken van een actieve Geest der Profetie. In beide geschiedenissen opende een gebrek aan leiding de deur voor besluiten die werden genomen op grond van iemands eigen beweegredenen. Efeze vertegenwoordigt de verlossing uit Egypte. De geschiedenis die in het boek Richteren is opgetekend, wordt vertegenwoordigd door de gemeente van Smyrna. De periode van koning Saul tot aan de Babylonische gevangenschap wordt vertegenwoordigd door de gemeente van Pergamus, en de gevangenschap in Babylon wordt vertegenwoordigd door de gemeente van Thyatira.

In overeenstemming met het verschijnsel dat door de pioniers werd vastgesteld, is er een verdeling van vier en drie in de gemeenten, de zegels en de bazuinen, en de eerste vier gemeenten in de geschiedenis van het oude Israël beginnen met de Egyptische gevangenschap en eindigen met de Babylonische gevangenschap, want de Alfa en de Omega vereenzelvigt altijd het einde met het begin. De eerste vier gemeenten in de geschiedenis van het moderne Israël beginnen met de onderwerping van de Joden aan het Romeinse gezag, en de vier gemeenten eindigen met de onderwerping van de geestelijke Joden aan het geestelijke Rome gedurende twaalfhonderdzestig jaar.

Op Thyatira volgde Sardis, dat begon toen zij uit de door Thyatira getypeerde Babylonische gevangenschap kwamen. Sardis is de gemeente die de naam had dat zij leefde, maar zij leefde niet. Haar belijdenis van leven was een leugen. Opmerkelijk genoeg is van alle zeven gemeenten juist het woord Sardis het enige dat geen betekenisomschrijving heeft. Aan Sardis zijn op grond van de context van de geschiedenis en van de verzen wel betekenissen toegekend, maar er bestaat geen etymologische betekenis van de naam. Het heeft een naam, maar het heeft die niet.

Na de Babylonische ballingschap herbouwden zij Jeruzalem en de tempel. Toen hadden zij weer een naam, want God had beloofd Zijn naam in Jeruzalem te vestigen. Maar Zijn naam vertegenwoordigt Zijn karakter, en het ontbreken van Zijn persoonlijke tegenwoordigheid maakte duidelijk dat zij wel de naam hadden die het leven vertegenwoordigde, maar in werkelijkheid niet langer de tegenwoordigheid bezaten die leven voortbrengt. Alles wat zij in werkelijkheid hadden, was belijdenis en schijn.

De laatste stem in Sardis beloofde een Elia die zou komen vóór de grote en ontzagwekkende dag des Heren. Voor het oude Israël was de verwoesting van Jeruzalem de grote en vreselijke dag des Heren. Om deze reden verwijst Zuster White naar de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr. als een illustratie van de grote en vreselijke dag des Heren, voorgesteld door de zeven laatste plagen. De gemeente van Filadelfia begon met de stem van Johannes de Doper, roepende in de woestijn, en is aldus een type van de stem van William Miller. De stemmen van Johannes de Doper en William Miller brachten de Laodiceaanse boodschap tot een volk dat geloofde dat alles in orde was, terwijl alles geheel verkeerd was. Zowel Johannes de Doper als William Miller legden de bijl aan de wortel van de boom. De boodschap aan Sardis was dat er “enige weinige namen ook in Sardis zijn, die hun klederen niet bevlekt hebben; en zij zullen met Mij wandelen in witte klederen, want zij zijn het waardig.” Johannes de Doper en William Miller vertegenwoordigen hen die uit de tijdsperiode kwamen die door Sardis wordt voorgesteld en waardig waren om met Christus te wandelen.

De zeven gemeenten van Openbaring vertegenwoordigen de geschiedenis vanaf de apostelen tot aan de Tweede Komst van Christus, en de zeven gemeenten vertegenwoordigen ook de geschiedenis van het oude Israël vanaf de profeet Mozes tot aan de eerste komst van Christus.

De verlossing uit Egypte wordt vertegenwoordigd door de gemeente van Efeze, en het symbool van de gemeente van Efeze in die geschiedenis was Jozua. Nadat zij die God uit Egypte had geleid tien opeenvolgende beproevingen niet hadden doorstaan, nam de Heere het verbond weg van de opstandigen en gaf het aan Jozua en Kaleb.

Zuster White duidt aan dat Jozua en Kaleb degenen vertegenwoordigen „op wie het einde der eeuwen gekomen is”, die „een verbond met God sluiten door offerande.”

Het verbond dat wordt vernieuwd, zoals uitgebeeld door het verbond dat met Jozua en Kaleb wordt vernieuwd, is het verbond met de honderdvierenvijftigduizend en de grote schare. Het wordt vernieuwd nadat het oorspronkelijke, door het verbond verkozen volk van God is gescheiden en ertoe is bestemd in de woestijn te sterven. Het verbond met de honderdvierenvijftigduizend wordt voltrokken in precies dezelfde geschiedenis waarin een voormalig uitverkoren volk wordt verworpen.

Efeze betekent begeerlijk, en het werk dat zowel door Jozua als door de vroege gemeente werd volbracht, was „begeerlijk”. Toen Jozua Gods volk het Beloofde Land binnenleidde, trok hij uit overwinnende. Het eerste zegel loopt parallel met de gemeente van Efeze en wordt voorgesteld door een wit paard dat uittrekt overwinnende. Dit gold zowel voor Jozua als voor de apostolische gemeente. Het eerste zegel loopt parallel met de gemeente van Efeze in zowel het oude als het moderne Israël.

Smyrna is afgeleid van het woord „mirre”, een olie die werd gebruikt voor het balsemen van de doden. Het tweede zegel wordt voorgesteld door een rood paard, aan wie „een groot zwaard” en „macht” werden gegeven om „de vrede van de aarde weg te nemen”, hetgeen betekende dat de mensen in die geschiedenis „elkander zouden doden”. Het tweede zegel loopt parallel met de gemeente van Smyrna en vertegenwoordigt het gezag dat aan Gods vijanden werd gegeven, waardoor hun werd toegestaan Gods volk te overwinnen en te doden. Dit werd vervuld in de periode na de apostolische gemeente en ook in de geschiedenis van de Richteren. In beide geschiedenissen liet God machten van buiten Zijn volk toe om oorlog en dood over Zijn volk te brengen. In de apostolische gemeente werd die oorlogvoering ingegeven door de verwerping van de godsdienst van Christus, die in de voorgaande periode van Efeze onoverwinnelijk was geweest terwijl zij het evangelie naar de wereld droeg. De drijfveer van de vijanden van Gods volk in de periode van de Richteren was gegrond op de voorgaande periode van Efeze, waarin God Zijn macht had getoond over Egypte en over de daaropvolgende volken die Jozua had mogen overwinnen. Het tweede zegel loopt parallel met de gemeente van Smyrna in zowel het oude als het moderne Israël.

Pergamus betekent een „versterkte citadel” en vertegenwoordigt aldus het kasteel van een koning. Het derde zegel loopt parallel met Pergamus en vertegenwoordigt de geschiedenis waarin menselijk oordeel wordt voltrokken door de koningen der aarde in oppositie tegen Gods oordeel. Aldus duidt de maat, of het oordeel dat wordt voorgesteld door de „twee” weegschalen die de „tarwe”, „gerst”, „olie” en „wijn” wegen, op koninklijk menselijk gezag, dat in verhouding tot Gods oordeel altijd gebrekkig is. Bedenk dat een eerlijke maatneming of een eerlijke weging geen twee weegschalen vereist. Twee weegschalen vertegenwoordigen ongelijk oordeel.

De „gerst” is een symbool van de „eerstelingsgave” van het Paschafeest; de „tarwe” is een symbool van de gave van de „twee beweegbroden” van het Pinksterfeest. De „olie” is een symbool van de Heilige Geest en de „wijn” is een symbool van de leer. Pergamum in de tijd van het oude Israël is de periode van de compromissen sluitende koningen van Israël, die oordeel brachten over Gods stelsel van aanbidding, vertegenwoordigd door de periode van Pascha tot Pinksteren. De waarheden van Gods woord worden vertegenwoordigd door de „wijn” en de „olie”. Zowel in het oude als in het moderne Israël is de gemeente van Pergamum de periode waarin Satan tracht te volbrengen wat hij niet kon doen door het vergieten van bloed in de geschiedenis die door Smyrna wordt voorgesteld. In Pergamum trachtte Satan Gods volk en Gods waarheid te vernietigen door middel van compromis, niet door het vergieten van bloed zoals voorgesteld in Smyrna. Het compromis van de koningen van het oude Israël is een voorafschaduwing van het compromis van Constantijn in het moderne Israël.

Thyatira betekent „offer van verbrijzeling” en spreekt van de geest van martelaarschap die God schenkt aan Zijn volk dat om Zijns Naams wil wordt gedood. Het offer van verbrijzeling staat voor de bereidheid om Christus te dienen onder zware omstandigheden, zoals vertegenwoordigd door Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego tijdens de gevangenschap van de zeventig jaren; en het staat ook voor het offer van de Waldenzen, de Hugenoten en anderen die tijdens de geschiedenis van de twaalfhonderdzestig jaren door het pauselijke gezag werden gemarteld, gevangengezet, belasterd en gedood. Het vierde zegel loopt parallel met de gemeente van Thyatira en stelt de vervolging door het oude Babylon tegen het oude Israël voor, evenals de vervolging door het moderne Babylon tegen het moderne Israël. De geschiedenis van beide gevangenschappen vereiste eerst een afval van de waarheid, hetgeen door de koningen van Israël en door keizer Constantijn werd teweeggebracht. Beide bereidden de weg voor een periode die door Thyatira wordt voorgesteld.

Sardis heeft geen betekenis die strookt met haar belijdenis van een naam, maar die belijdenis is een leugen. De tegenwoordigheid van de Shekina openbaarde zich nooit in de tweede tempel. De tegenwoordigheid van Christus openbaarde zich nooit in de geschiedenis van Sardis. De Reformatie van de Donkere Middeleeuwen was in wezen een opeenvolging van één stap vooruit en twee stappen achteruit. Het werk dat de geschiedenis van Sardis in de Protestantse Reformatie had moeten volbrengen, is nooit voltooid.

Philadelphia betekent broederliefde, en het is onmogelijk uw broeder lief te hebben indien u niet eerst God liefhebt.

Filadelfia vertegenwoordigt de gemeente die God liefheeft, en om die reden wordt tegen Filadelfia geen veroordeling of bestraffing uitgesproken.

Aan Filadelfia wordt „de sleutel van David” gegeven, en in de Filadelfische geschiedenis van het oude Israël werd hun de Zoon van David gegeven, die onder andere het profetische beginsel van Alfa en Omega vertegenwoordigt, de Eerste en de Laatste. Die sleutel vertegenwoordigt de methodologie van het „historisme”. In de periode die door de Filadelfische gemeente aan het einde van het oude Israël wordt voorgesteld, was de Auteur van de bijbelse profetie Zelf de sleutel. In de periode die in de Milleritische geschiedenis door de Filadelfische gemeente wordt voorgesteld, werd William Miller de sleutel gegeven. In die twee geschiedenissen handelde Christus met Joden die dachten dat zij zonen van Abraham waren, maar zij waren het niet. Miller handelde met protestanten die dachten dat zij geestelijke Joden waren, maar dat niet waren.

Laodicea betekent een geoordeeld volk, en de Laodicenzen, de Joden uit de tijd van Christus, werden uiteindelijk geoordeeld in 70 n.Chr. bij de verwoesting van Jeruzalem. Het uiteindelijke oordeel over het afvallige protestantisme vindt plaats in de zondagswetcrisis, maar zij ontmoetten hun oordeel toen zij in het voorjaar van 1844 de boodschap van de eerste engel verwierpen en vervolgens goddelijk werden aangeduid als de dochters van Babylon. Die gevallen protestanten zijn een voorafbeelding van het Laodiceïsche adventisme in de laatste dagen van het onderzoekend oordeel.

Wij hebben thans in wezen verschillende wijzen onderzocht waarop de zeven gemeenten van Openbaring terecht kunnen worden begrepen als profetische symbolen en vervolgens profetisch kunnen worden toegepast. Maar zij moeten worden verstaan en toegepast binnen de context van de profetische regels „die ons door het hoogste gezag zijn gegeven.”

De boodschappen aan de zeven gemeenten waren boodschappen die gegeven werden aan de zeven gemeenten die bestonden toen Johannes de boodschappen optekende. De boodschappen aan de zeven gemeenten verschaffen onderricht en waarschuwing voor alle gemeenten door de gehele geschiedenis heen. De boodschappen aan de zeven gemeenten verschaffen onderricht en waarschuwing voor individuele christenen door de gehele geschiedenis heen. De zeven gemeenten vertegenwoordigen de geschiedenis van het christendom vanaf de tijd van de apostelen tot aan het einde van de wereld. De zeven gemeenten vertegenwoordigen de geschiedenis van het oude Israël vanaf de tijd van Mozes tot aan de verwoesting van Jeruzalem in 70 n.Chr. De zeven gemeenten kunnen worden herkend en toegepast door het onderscheid te onderkennen tussen de eerste vier gemeenten en de laatste drie gemeenten.

Van de zes verschillende profetische toepassingen die wij onderscheiden, worden dezelfde toepassingen vertegenwoordigd in de zeven zegels.

Wij zullen deze waarheden in het volgende artikel behandelen.