Laodicea - Number Five

Idealiter moeten de zeven gemeenten en de zeven zegels worden begrepen als parallelle symbolen die interne en externe lijnen van dezelfde geschiedenis voorstellen. Het is ook van belang op te merken dat, wanneer men de laatste drie gemeenten en de laatste drie zegels beschouwt, de historische lijn die de voortschrijdende geschiedenis vertegenwoordigt, geen primair onderwerp van de symbolen is. Wanneer de gemeenten worden toegepast in de context van parallelle geschiedenissen, is de voortgang van de geschiedenis een wezenlijk element van de symboliek, maar dit is niet het geval wanneer de laatste drie gemeenten en zegels als een symbool op zichzelf worden behandeld.

De laatste drie gemeenten hebben als symbool betrekking op de relatie tussen drie groepen en op de dynamiek van de wisselwerking tussen de drie groepen aanbidders die door de verschillende gemeenten worden voorgesteld. De laatste drie zegels duiden Gods volk aan zoals vertegenwoordigd door Mozes en Elia. Elia vertegenwoordigt de honderdvierendertigduizend en Mozes de rechtvaardige doden.

Zuster White deelt ons mee dat het vijfde zegel betrekking heeft op „een toekomstige tijdsperiode”. De verzen van het vijfde zegel vragen wanneer God het pausdom zou oordelen wegens het vermoorden van Gods volk tijdens de Donkere Middeleeuwen. Het antwoord werd gegeven dat God in de „laatste dagen” het pausdom zou oordelen om hun moord en ook om een andere groep pauselijke martelaren die eveneens door het pausdom gedood zou worden tijdens de crisis van de zondagwet.

De inspiratie bevestigt tevens dat de zielen onder het altaar, die verlangen te weten wanneer God het pausdom zal oordelen, verbonden zijn met de twee stemmen van de engel die in het achttiende hoofdstuk van Openbaring de aarde met zijn heerlijkheid verlicht.

In Openbaring achttien is het oordeel over het katholicisme dubbel, want daar en dan wordt zij gestraft, niet alleen om degenen die zij in de „laatste dagen” zal vermoorden, maar ook om de slachtoffers van moord tijdens de duistere eeuwen van het pauselijke bewind.

Het zesde zegel biedt een van de klassieke illustraties in de Bijbel van de gebeurtenissen die onmiddellijk voorafgaan aan de Wederkomst van Christus tijdens de zeven laatste plagen. Het eindigt met de inleiding tot hoofdstuk zeven van Openbaring, dat het antwoord geeft op de vraag die in het laatste vers van het zesde zegel wordt opgeworpen: “wie zal kunnen bestaan.” Er zijn twee groepen die als Gods banier zullen staan in de zondagwetcrisis, die haar afsluiting vindt wanneer de zeven laatste plagen komen. Die twee groepen zijn de honderd vierenveertigduizend, die door Elia worden voorgesteld, en de “grote schare”, die door Mozes wordt voorgesteld. Deze twee symbolen, Mozes en Elia, werden eerder aangeduid als degenen die aan het einde van de wereld staan, want zij stonden beiden met Christus op de Berg der Verheerlijking.

De eerste groep pauselijke martelaren uit de Donkere Middeleeuwen ontving witte gewaden, en de tweede groep op wie hun gezegd werd te wachten totdat die groep voltallig zou zijn, is de „grote schare”, die eveneens witte gewaden draagt. Het vijfde en zesde zegel geven geen parallelle geschiedenis van de vijfde en zesde gemeenten; zij geven een getuigenis aangaande de twee groepen die opstaan als een banier voor de Heere in de „laatste dagen”. Die twee groepen zijn zij die de boodschappen verkondigen van de twee stemmen in Openbaring hoofdstuk achttien. De boodschap die dan wordt verkondigd, gaat vergezeld van de uitstorting van de Heilige Geest, zoals getypeerd door de geschiedenis van Pinksteren en de geschiedenis van de Middernachtsroep aan het begin van het adventisme.

Nadat het zesde zegel de vraag heeft doen opkomen die Elia en Mozes, zoals voorgesteld in het zevende hoofdstuk van Openbaring, introduceert, wordt het zevende zegel geopend en beschrijft het de uitstorting van de Heilige Geest over die twee groepen. Het dient te worden opgemerkt dat er in die beschrijving een stilte is van een half uur. De uitstorting van de late regen, voorgesteld bij de opening van het zevende zegel, omvat een periode van stilte.

Zoals zojuist opgemerkt in de aangehaalde passage uit De Grote Strijd begint de late regen te worden uitgestort wanneer de machtige engel neerdaalt en de aarde verlicht met zijn heerlijkheid. De late regen begon toen „de grote gebouwen van New York City werden neergehaald” op 11 september 2001.

Op 11 september 2001 begon de late regen te vallen, en de uitstorting van die regen valt op hen die door Elia en Mozes worden voorgesteld, en omvat een tijd van stilte. Een tijd van stilte voor Mozes en Elia wordt eveneens voorgesteld in het elfde hoofdstuk van Openbaring, waar Mozes en Elia, die twee profeten die de wereld kwelden, in de straten werden “gedood”. Maar na drieënhalve dag kwamen zij uit de grot van Horeb tevoorschijn en voeren op naar de hemel. In de geschiedenis van de late regen wordt de boodschap, voorgesteld door die twee boodschappers, gedood en op straat geworpen, maar niet begraven totdat zij worden opgewekt. Dit is een van de voornaamste waarheden die de Leeuw uit de stam van Juda thans ontsluit.

De laatste drie zegels identificeren de eindbeweging van Gods volk, zoals voorgesteld door Elia en Mozes. Die beweging sterft en wordt opgewekt. Het is een beweging, want het adventisme begon met een beweging die voortduurde tot 1863, toen men de eerste waarheid terzijde stelde die William Miller ertoe werd geleid te onderkennen. In 1863 eindigde de beweging, want in 1863 werden zij wettelijk een kerkgenootschap. De Alfa en Omega houdt vol dat, als Hij Zijn overblijfselvolk als een beweging is begonnen, Hij het ook als een beweging zal beëindigen.

Wij hebben nu het overzicht van de zeven gemeenten en de zeven zegels voltooid. In de laatste drie zegels zien wij twee klassen van de verlosten, die worden voorgesteld door Mozes en Elia. Al deze zegels getuigen van de machtige engel van Openbaring achttien. Toen hij op 11 september 2001 neerdaalde, gingen twee klassen van verlosten een reinigingsproces binnen dat erop gericht is twee klassen van aanbidders binnen de beweging aan het einde van het adventisme aan het licht te brengen en te scheiden, zoals voorafgeschaduwd door de beweging aan het begin van het adventisme. Daniël geeft aan dat die ene klasse, die hij de goddelozen noemt, de toename van kennis niet zal begrijpen, maar de wijzen wel. Mattheüs deelt ons mee dat het ontbreken van begrip van de kennis die is ontzegeld, een maagd als dwaas kenmerkt. De wijze maagden tonen in de crisis te middernacht aan dat zij de toename van kennis begrepen en bezitten. De wijzen en de dwazen worden voorgesteld door de gemeente van Filadelfia of de gemeente van Laodicea. De goddeloze, dwaze maagden van Laodicea zullen uit de mond van de Heere worden uitgespuwd, en de wijzen ontvangen Gods naam, of Zijn karakter, op hun voorhoofden. Indien de zesde gemeente van Filadelfia de wijzen vertegenwoordigt, hoe komt het dan dat de zevende gemeente van Laodicea de goddelozen vertegenwoordigt? Indien dit het geval is, is de volgorde dan niet verstoord? Het antwoord wordt uiteraard opgelost door Alfa en Omega.

Aan het begin van het eerste benoemde volk van God, het oude Israël, was Mozes een voorafbeelding van Christus aan het einde van dat benoemde volk.

Aan het einde van het eerste benoemde volk van God was Johannes de Doper de Elia-boodschapper die de weg bereidde voor Christus’ eerste komst. Jezus zou vervolgens aan het kruis Zijn offer brengen en daarna Zijn hogepriesterlijke bediening beginnen in het heilige van het hemelse heiligdom. Aan het begin van het tweede benoemde volk van God, het moderne Israël, was William Miller de Elia-boodschapper die de weg bereidde voor Christus’ tweede komst. Jezus kwam toen plotseling in het Allerheiligste en begon met het oordeel. Aan het einde van het tweede benoemde volk van God bereidde een laatste Elia-boodschapper de weg voor Christus om de bedeling van het oordeel over de levenden te beginnen, de voltooiing van Zijn werk als hemelse Hogepriester en Zijn tweede komst.

William Miller symboliseert niet alleen de boodschapper, maar ook de beweging waarmee hij verbonden was.

Aan het begin van het oude Israël riep God Mozes, die veertig jaar van verdorven opvoeding in Egypte had ontvangen, wat veertig jaar leven in de woestijn vereiste in een poging de invloed van Egypte uit zijn karakter te verwijderen. Veertig jaar na zijn geboorte oefende Mozes, begrijpend dat hij was uitverkoren om Gods volk uit Egypte te leiden, menselijke kracht uit door de Egyptenaar te doden. Veertig jaar later, bij de brandende braamstruik, verzette hij zich tegen Gods roeping. Nadat hij de roeping uiteindelijk had aanvaard, veronachtzaamde hij het gebod zijn zoon te besnijden totdat hij met de dood werd bedreigd. Aan de grens van het Beloofde Land kwam hij in opstand en sloeg de Rots voor de tweede maal. Aan het begin van het oude Israël bezat Mozes de karaktertrekken van een Laodiceaan. Daarbij vervulde hij toch nog steeds zijn hoge en heilige roeping, met inbegrip van de voorafbeelding van Christus aan het einde van het oude Israël. Christus, die worstelde met de haarklovende Joden, of hen die zeiden dat zij Joden waren, maar het niet waren, vertegenwoordigde het karakter van een Filadelfiër. Aan het begin van het oude Israël vertegenwoordigde Mozes een Laodiceaan die behoefte had aan goud, ogenzalf en witte klederen. Aan het einde is Christus een Filadelfiër.

Aan het begin van het adventisme was William Miller, vertegenwoordigd door die weinigen in Sardis die hun klederen niet bevlekt hadden, een vertegenwoordiger van Filadelfia, evenals de beweging die met hem verbonden was. Aan het einde van het adventisme was de beweging die in 1989 de tijd van het einde herkende, evenzeer Laodiceaans als Mozes. De Milleritische beweging is een type van de beweging van Future for America, met de profetische kanttekening dat de eerste beweging werd vervuld door Filadelfianen in de tijd van Filadelfia, en de laatste beweging wordt vervuld door Laodiceanen in de tijd van Laodicea.

Ik ben meer dan enig ander persoon die met de geschiedenis van Future for America verbonden is, getuige van de profetische geschiedenis van deze beweging vanaf 1989, en ik getuig dat ik die geschiedenis persoonlijk heb doorlopen, beginnend in 1989 en voortgaand, als een gecertificeerde Laodiceaanse Adventist. Er zijn vele zielen op die weg die mijn getuigenis zouden bevestigen. Ik kan ook met zekerheid getuigen dat degenen die aan het einde van het adventisme met de beweging verbonden waren, eveneens gecertificeerde Laodiceaanse Adventisten waren. Het eerste benoemde volk begint met een Laodiceaan die een Filadelfiër wordt en eindigt met een Filadelfiër. Het tweede benoemde volk begint met een Filadelfiër en eindigt met een Laodiceaan die geroepen wordt een Filadelfiër te worden. Dit is het kenmerk van Alfa en Omega.

Ondanks de ellendige, jammerlijke geestelijke blindheid van de leider en van hen die zich met hem verenigden, bestuurde en beheerde God nog steeds de profetische wegmarkeringen die zich vanaf 1989 tot nu toe hebben voltrokken. Ondanks de geestelijke naaktheid en armoede van de leider en van hen die zich met hem verenigden, was God nog steeds de ontzegeling van de waarheden aan het leiden die Hij geschikt achtte te ontzegelen. In Zijn barmhartigheid, die nooit van Zijn „waarheid” is gescheiden, stelde Hij een reinigingsproces in werking dat erin voorzag dat een Laodiceeër zou sterven en daarna als een Filadelfiër zou worden opgewekt. Die dood en opstanding werden getypeerd door de auteurs van de boeken Daniël en Openbaring, die beiden symbolisch werden gedood en opgewekt. Johannes werd opgewekt uit de dood van het geworpen worden in een ketel kokende olie, Daniël uit de kuil van hongerige leeuwen. Zo leggen de twee boeken, die één boek zijn, nadruk op het symbool van dood en opstanding als deel van de boodschap die nu wordt ontzegeld.

Naarmate de beweging in de „laatste dagen” van het onderzoekend oordeel (dat voorafgebeeld werd door de Milleritische beweging) het einde der tijden naderde, heeft God beschikt dat de leider en de beweging gedood zouden worden en daarna opgewekt. In de context van de zeven gemeenten werd Laodicea op 18 juli 2020 gedood en zou zij vóór de naderende zondagswet als Filadelfia worden opgewekt. De opgewekte beweging zou tot de zeven gemeenten behoren, maar zij zou de achtste zijn. De beweging zou de achtste zijn, dat is uit de zeven.

Dit profetische geheim wordt in het boek Openbaring op grond van verscheidene getuigen bevestigd, hoewel het tot dusver niet is onderkend. In deze tijdsperiode treden wij nu de beproeving van het beeld van het beest binnen, waarvan zuster White ons meedeelt dat zij de toets is die aan de zondagswet voorafgaat. Het is bij de zondagswet dat het zegel van God wordt opgedrukt op de Filadelfiërs van die geschiedenis. Maar zij moeten de beproeving van het beeld van het beest, die komt vóór de genadetijd wordt gesloten, doorstaan.

In deze huidige geschiedenis zijn de twee hoornen die voorheen werden aangeduid als het republicanisme en het protestantisme, reeds veranderd in een democratie en afvallig protestantisme. Wanneer die twee hoornen ten volle verenigd zijn, vormen zij vervolgens één macht, één hoorn. In diezelfde periode zal God de ware hoorn van het protestantisme aanwijzen en verheffen om te waarschuwen tegen het beeld van het beest. Die twee hoornen lopen evenwijdig aan elkaar totdat de Verenigde Staten ophouden het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie te zijn.

Openbaring zeventien maakt duidelijk dat de drievoudige verbintenis van de draak (de Verenigde Naties), het beest (de pauselijke macht) en de valse profeet (de Verenigde Staten) de macht is die het achtste hoofd vormt, dat uit de zeven hoofden is. Die zeven hoofden zijn de koninkrijken van de Bijbelse profetie, beginnend met Babylon, vervolgens Medo-Perzië, Griekenland en daarna het heidense Rome. Vervolgens is het vijfde koninkrijk het pauselijke Rome, dat in profetische zin in 1798 een dodelijke wond ontving. Op dat punt in de geschiedenis besteeg het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, de Verenigde Staten, de troon, totdat het ten val wordt gebracht bij de spoedig komende zondagswet.

De Verenigde Naties zullen dan door de macht die de gehele wereld ertoe dwingt een beeld voor het beest op te richten, daartoe worden gedwongen. Op dat moment heeft ook het zesde koninkrijk een dodelijke wond ontvangen, maar de Verenigde Staten zullen dan de gehele wereld dwingen hun leiderschap over de Verenigde Naties te aanvaarden en eisen dat zij ook het morele gezag van het pausdom aanvaarden om de drievoudige unie te besturen.

De enige definitie van het „beeld van het beest” in de geïnspireerde openbaring is dat het de combinatie vertegenwoordigt van kerk (de pauselijke macht) en staat (de Verenigde Naties, waarbij de Verenigde Staten de andere negen koningen beheersen). Izebel is de pauselijke macht; Achab zijn de Verenigde Staten, die koning zijn van de tien noordelijke stammen.

Wanneer de Verenigde Staten vallen bij de zondagswet, wordt Tyrus (het pausdom), dat sinds 1798 vergeten is geweest, „in herinnering gebracht” en begint zij haar verleidelijke liederen. Als gevolg van de financiële ineenstorting, in de geschriften van Ellen White voorgesteld als „nationale ondergang”, worden de Verenigde Staten gedwongen de gehele wereld bijeen te brengen om de bijbelse macht het hoofd te bieden die ieders hand tegen hem verenigt. Die macht is de islam, zoals voorgesteld door Ismaël, de voorvader van de islam.

De Verenigde Staten sluiten een verbond met de andere negen koningen en nemen daarin de leidende positie in. Zij doen dit slechts voor korte tijd, en zullen er vervolgens op aandringen dat de pauselijke macht het hoofd van dit alles wordt, evenals Izebel Achab beheerste.

Zo trekt het drievoudig bondgenootschap van de draak, het beest en de valse profeet gezamenlijk op naar Armageddon. Het getal acht vertegenwoordigt de opstanding, en het koninkrijk dat door de profetie wordt aangeduid als een dodelijke wond ontvangende, was het vijfde koninkrijk, de pauselijke macht. Wanneer het pausdom wordt opgewekt, wordt het het achtste koninkrijk en krijgt het de heerschappij over de drievoudige unie, en dat achtste koninkrijk is die ene kop van de zeven koninkrijken die is aangeduid als een dodelijke wond te hebben ontvangen; maar de inspiratie wijst ook op de genezing van die dodelijke wond.

Het vijfde koninkrijk, het zesde koninkrijk en het zevende koninkrijk hebben op dat moment alle hun afzonderlijke koninkrijken verloren; daarom worden hun respectieve koninkrijken alle tezamen opgewekt als één koninkrijk dat uit drie delen bestaat, als vervalsing van de drievoudige samenstelling van de Godheid.

Het zesde koninkrijk dat begon met twee lamachtige horens en eindigt als één hoorn die spreekt als een draak, bezit het profetische kenmerk van de pauselijke macht, want het wordt het beeld van het beest. Het is het beest, de pauselijke macht, dat in de eerste plaats wordt voorgesteld als het herrezen achtste koninkrijk dat uit de zeven was. Maar hoewel het de pauselijke macht is die het profetische raadsel, namelijk dat het achtste uit de zeven is, het meest rechtstreeks vervult, vormt de Verenigde Staten een beeld van het pausdom en brengt daarom profetisch dezelfde kenmerken voort als de pauselijke macht.

De Verenigde Staten begonnen in 1798, toen volgens Jesaja drieëntwintig Tyrus, de pauselijke macht, vergeten zou worden tot aan het einde van het zesde koninkrijk. 1798 was voor de Millerieten de tijd van het einde aan het begin van het adventisme. Tegen het voorjaar van 1844 had het Milleritische adventisme de mantel van het protestantisme aanvaard, die parallel loopt met de hoorn van het republicanisme, welke de regering van de Verenigde Staten vertegenwoordigt. De twee horens bevinden zich op hetzelfde dier, en gaan daarom samen door de geschiedenis heen. Het begin en het einde van het adventisme lopen parallel met de republikeinse hoorn. De geschiedenis vanaf 1798, totdat de protestanten de boodschap van de eerste engel verwierpen, was de periode waarin God die protestantse hoorn bevestigde. Hij deed dit door middel van een beproevingsproces, zoals Hij dat ook met de republikeinse hoorn deed. Er valt veel te zeggen over de parallelle horens, maar nu niet.

De Republikeinse hoorn bedrijft hoererij met het afvallige protestantisme, niet met de ware protestantse hoorn, want de ware hoorn is de bruid van het Lam en zij is een maagd. Sinds de tijd van het einde in 1989 zijn er zeven presidenten geweest. De zesde van die presidenten ontving een dodelijke wond in juist hetzelfde jaar waarin de beweging aan het einde van het adventisme eveneens een dodelijke wond ontving. De achtste president sinds de tijd van het einde in 1989 zal degene zijn die een dodelijke wond ontving die genezen is. Hij moet een president zijn die uit de zeven is. Tegelijkertijd werd in 2020, toen de zesde president zijn dodelijke wond ontving, ook de hoorn gedood die nu de protestantse mantel draagt. Zoals het is met het beest van het katholicisme, en zoals het is met het beeld van het beest van het afvallige protestantisme, zo is het ook met de ware hoorn van het protestantisme. De hoorn van het protestantisme wordt voorgesteld als de zesde gemeente, die de achtste wordt, maar uit de zeven is.

Wanneer u deze beweringen toetst, bedenk dan dat de boodschap die vlak vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld, zeer zeker zal worden gebracht binnen de context dat het begin het einde illustreert. Die boodschap zal worden gebracht volgens de methodologie van het „historicism”, die de bijbelse geschiedenis in samenhang met de wereldgeschiedenis gebruikt om het einde van de wereld te identificeren. Die boodschap komt op uit de aarde.

Het is niet slechts zo dat de aarde in de passage wordt aangeduid als een „land”. De passage in de Psalmen identificeert het „land” niet alleen als het „aardbeest” van Openbaring dertien, maar merkt ook op dat de „waarheid” uit de aarde „opspruit”.

De Verenigde Staten zijn het beest uit de aarde dat „opkomt”. Dus wanneer u de beweringen toetst die in deze artikelen worden gedaan, duidt de inspiratie aan dat de boodschap gebaseerd zal zijn op het feit dat het einde wordt geïllustreerd door het begin; zij zal geplaatst worden in de context van historische lijn op historische lijn, en zij moet voortkomen uit een stem in de Verenigde Staten. Er zijn natuurlijk valse stemmen binnen de Verenigde Staten, maar overeenkomstig en op gezag van Gods Woord is iedere boodschapper of bediening die zich buiten de Verenigde Staten bevindt of daarbuiten haar oorsprong heeft, een vals licht. Het adventisme begon in de Verenigde Staten met de stem van een man en een beweging die in de Verenigde Staten werd gevestigd. Jezus illustreert het einde van een zaak met het begin van een zaak.

Wie een oor heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt.