Rome Establishes the Vision - Number Two

De juiste identificatie van de macht in de laatste dagen die wordt voorgesteld als het moderne Rome, en derhalve de macht die “het gezicht bevestigt”, is essentieel en van beslissende betekenis voor de zaligheid. Zij vormt een onderdeel van het uiteindelijke beproevingsproces van de honderd vierenveertigduizend. Het woord “gezicht” in het vers is hetzelfde Hebreeuwse woord dat Salomo gebruikte toen hij aangaf waarom Gods volk te gronde gaat.

Alle profeten spreken met grotere directheid over de laatste dagen dan over enige andere periode van de gewijde geschiedenis, en Salomo’s waarschuwing omtrent de noodzaak de „visie” te bezitten is een kwestie van leven of dood. Waarheid scheidt altijd en brengt twee klassen van aanbidders voort. In het vers is er een klasse die omkomt en een klasse die gelukkig de wet onderhoudt. Er dient echter te worden opgemerkt dat Salomo’s raad is geplaatst in de context van een controverse over „waarheid”. Zij staat ook in de context van de gelijkenis van de tien maagden, want de gelijkenis van de tien maagden is een voorname illustratie van de ervaring van Gods volk in de laatste dagen.

Het is niet mijn bedoeling met de vinger te wijzen naar hen die mogelijk een andere opvatting over het hedendaagse Rome huldigen dan ik. Mijn bedoeling is aan te tonen dat Salomo zich richt tot twee groepen aanbidders, die hij aanduidt als een „wijze” en een „dwaas”. De „dwaas” wordt ook aangeduid als de „goddeloze”. De wijze en dwaze maagden uit de gelijkenis worden in de profetische lijn van Daniël hoofdstuk twaalf eveneens aangeduid als de wijzen en de goddelozen.

Salomo en Daniël stemmen met elkaar overeen, want alle profetische getuigenis komt in de laatste dagen overeen. De wijzen verstaan de „toename van kennis.”

Vers tien duidt het drievoudige beproevingsproces aan dat de maagden zeeft, die geroepen zijn om tot de honderdvierenveertigduizend te behoren. In beide gevallen is het ziftings- en beproevingsproces gebaseerd op de vraag of de maagden de toename van kennis (het visioen) begrijpen die in de tijd van het einde, in 1989, werd ontzegeld.

„De tijd van het einde” in de laatste dagen was 1989, toen de verzen veertig tot en met vijfenveertig van Daniël elf werden ontzegeld. Toen werd vastgesteld dat het onderwerp van deze verzen de uiteindelijke opkomst en ondergang van de koning van het noorden was. Toen werd vastgesteld dat de koning van het noorden in deze verzen de pauselijke macht van de laatste dagen is. Inspiratie gebruikt nooit de uitdrukking „Modern Rome”. Die uitdrukking is door mij bedacht om de pauselijke macht van de laatste dagen aan te duiden, want profetisch staat „modern” voor de laatste dagen. Ellen White heeft de uitdrukking „Modern Rome” nooit gebruikt.

Er bestaan onjuiste opvattingen over wie de koning van het noorden vertegenwoordigt in de laatste zes verzen van Daniël elf, maar er is slechts één juiste uitleg. Het inzicht dat de koning van het noorden in deze verzen de pauselijke macht is, is afgeleid van vele profetische getuigen. Vers veertig begint met de aanduiding dat het pausdom in 1798 een dodelijke wond ontvangt; vervolgens duiden de verzen eenenveertig tot en met drieënveertig de dynamiek aan die betrokken is bij de genezing van de dodelijke wond. Vers vierenveertig beschrijft de boodschap die het pausdom in toorn doet ontsteken en overgaat in vers vijfenveertig, wanneer de pauselijke macht tot haar uiteindelijke en volledige einde komt. Het gezicht dat in 1989 werd ontzegeld, is het gezicht van de laatste opkomst en val van de pauselijke macht in de laatste dagen. Dat gezicht is de toeneming van kennis die twee klassen van aanbidders voortbrengt en openbaar maakt, op grond van hun aanvaarding of verwerping van de kennis die in die verzen besloten ligt.

Volgens hetzelfde hoofdstuk waarin de toename van kennis in 1989 werd ontzegeld, zijn de „rovers van uw volk”, die „zich verheffen” en uiteindelijk „vallen”, het symbool waardoor het „gezicht” wordt bevestigd. In de laatste schifting is de eerste toetsingsvraag wie wordt voorgesteld als de „rovers van uw volk”, want zij zijn het profetische symbool waardoor het „gezicht” wordt bevestigd. Zijn de rovers de pauselijke macht of zijn zij de Verenigde Staten?

De boeken Daniël en Openbaring zijn hetzelfde boek en vertegenwoordigen twee getuigen van dezelfde profetische lijn. Daniël is het begin en Openbaring is het einde, en samen vertegenwoordigen zij twee getuigen van de waarheid die in de tijd van het einde, in 1989, wordt ontsloten.

Daniël beschrijft het zuiveringsproces dat werd teweeggebracht toen de Leeuw uit de stam van Juda in 1989 de verzen veertig tot en met vijfenveertig ontzegelde. In die tijd begon een beproevingsproces om vast te stellen en te openbaren wie de „priesters” zouden zijn die het verbondsvolk vormen, dat in de laatste dagen de honderdvierenveertigduizend is. Hosea voegt daaraan toe dat zij die de vermeerdering van kennis van de laatste dagen verwerpen, niet zullen behoren tot de priesters die de honderdvierenveertigduizend vormen.

Het boek Openbaring duidt aan dat de kennis die wordt ontzegeld en door één groep wordt verworpen, hun verwerping bewerkt vlak voordat de genadetijd wordt afgesloten.

De geschiedenis van de Millerieten illustreert de geschiedenis van de honderdvierenveertigduizend, en samen vertegenwoordigen de Millerieten en de honderdvierenveertigduizend het begin en het einde van de boodschap en het werk van de drie engelen van Openbaring hoofdstuk veertien. De parallelle geschiedenissen duiden de gebeurtenissen aan die verbonden zijn met de sluiting van de genadetijd. Het werk van beide geschiedenissen is voorafgebeeld door Elia en Johannes de Doper.

De Milleritische boodschap duidde op de „gebeurtenissen” die verband houden met het einde van de genadetijd, zoals voorgesteld door zowel Elia als Johannes de Doper.

In 1989 werd, met de ineenstorting van de Sovjet-Unie, het gedeelte van het boek Daniël dat betrekking had op de laatste dagen ontzegeld en begon een beproevingsproces. De toets was gebaseerd op het vermogen of onvermogen van Gods volk om de toename van kennis, voorgesteld in de laatste zes verzen van Daniël hoofdstuk elf, te begrijpen of te verwerpen; verzen die leiden tot het eerste vers van hoofdstuk twaalf, dat de „sluiting van de genadetijd” aanduidt. De boodschap van de „gebeurtenissen in verband met de sluiting van de genadetijd” werd toen ontzegeld, en het werk van hen die de kandidaten waren om de „priesters” van de honderd vierenveertigduizend te zijn, begon. Hun werk bestond erin de in de passage voorgestelde boodschap te „verstaan” en te verkondigen. De boodschap en het werk van de honderd vierenveertigduizend bestonden erin de ontzegelde boodschap te brengen teneinde de mensen op te wekken „zich voor te bereiden op de plechtige gebeurtenissen in verband met de sluiting van de genadetijd.”

De geschiedenis van Johannes de Doper en van Christus, evenals de geschiedenis van de Millerieten, illustreert de boodschap en het werk van de honderd vierenveertigduizend. Zowel Johannes als Christus begrepen hun boodschap als een voorstelling van het einde van de genadetijd.

Christus beeldde de verwoesting van Jeruzalem uit, dezelfde verwoesting waarvoor Johannes de redetwistende Joden had gewaarschuwd als naderende. Jezus gebruikte die verwoesting als een symbool van de „toorn” die begint wanneer Hij, als Michaël, opstaat in Daniël hoofdstuk twaalf, vers één.

De waarschuwingsboodschap die door Johannes de Doper en ook door Christus werd verkondigd, was dezelfde waarschuwingsboodschap, evenals de waarschuwingsboodschap van de Millerieten dezelfde boodschap was die de gebeurtenissen aanduidt die verband houden met het einde van de genadetijd, welke door de honderd vierenveertigduizend zal worden verkondigd. Drie getuigen; Johannes de Doper, Christus en de Millerieten, die getuigen dat het werk en de boodschap van de honderd vierenveertigduizend een beproevingsproces op leven en dood is, tot stand gebracht door de vermeerdering van kennis die in 1989 werd ontsloten. De boodschap die toen werd ontsloten, is het gezicht van de laatste dagen dat door de wijzen moet worden verstaan, indien zij de „priesters” willen zijn die de honderd vierenveertigduizend vormen. Indien die kandidaten dat gezicht niet verstaan, worden zij als goddelozen, of als dwazen, aangemerkt, en zij komen om. Zij en hun kinderen worden verworpen, overeenkomstig hun verwerping van het gezicht dat de vermeerdering van kennis is.

Gods Woord maakt duidelijk dat Rome de macht is die zichzelf verheft, Gods volk berooft, en vervolgens valt en het gezicht bevestigt. De vraag of het Moderne Rome de pauselijke macht of de Verenigde Staten is, vormt de toets die aan het licht brengt of die kandidaten wijze of dwaze maagden zijn. De toets is een profetische toets, ontleend aan het boek Daniël, die vervolgens in het boek Openbaring wordt bevestigd en tot volmaaktheid gebracht. Het onderwerp van het Moderne Rome is niet eenvoudigweg een keuze tussen de pauselijke macht of de Verenigde Staten; het is de laatste toets voor de honderdvierenveertigduizend. Het is een profetische toets, en, juist begrepen, omvat zij elke voorstelling van het laatste beproevingsproces dat binnen Gods geheiligd profetisch getuigenis wordt uiteengezet.

Het beproevingsproces ten tijde van Johannes de Doper en van Christus was afgeleid uit het boek Daniël, evenals het beproevingsproces in de tijd van de Millerieten. Als profetische toets is de methodologie van de wijze waarop waarheid wordt vastgesteld voor die kandidaten even wezenlijk om correct toe te passen, als het eenvoudigweg vasthouden aan de juiste opvatting over wie het hedendaagse Rome is. Of nu de juiste identificatie van het hedendaagse Rome in aanmerking wordt genomen, of de toepassing van de juiste methodologie, beide elementen van de toets zijn verankerd in het boek Daniël. In Daniël hoofdstuk één doorliep Daniël een beproevingsproces in drie stappen, beginnend met het dieet, vervolgens een visuele toets, gevolgd door een toets die werd uitgevoerd door Nebukadnezar, een bijbels symbool van de Koning van het Noorden, de pauselijke macht van de laatste dagen.

„Aan het einde der dagen”, wat profetisch de laatste dagen zijn waarin de honderd vierenveertigduizend worden beproefd, werden Daniël en de drie waardigen „tienmaal beter bevonden dan al de magiërs en astrologen die in geheel zijn rijk waren”, en Daniël had „inzicht in alle gezichten en dromen”. Daniël vertegenwoordigt de honderd vierenveertigduizend, die in de laatste dagen de toename van kennis begrijpen die kwam toen Christus, als de Leeuw uit de stam van Juda, „dat gedeelte van het boek Daniël dat betrekking had op de laatste dagen”, in 1989 ontzegelde.

Daniël begreep niet eenvoudigweg meer dan anderen aangaande dromen en gezichten; hij had „inzicht in alle gezichten en dromen.” Hij vertegenwoordigt hen die de methodologie van regel op regel toepassen, want die methodologie brengt „alle gezichten en dromen” samen tot één samenhangende boodschap. De boodschap die alle dromen en gezichten samenbrengt tot één profetische lijn, wijst op de „gebeurtenissen die verband houden met het sluiten van de genadetijd.” Die boodschap wordt bevestigd door het profetische symbool dat het moderne Rome is, de macht die zich verheft, Gods volk berooft en valt.

Die macht kan slechts worden gevestigd door de juiste methodologie toe te passen. De meesten die belijden de Bijbel te bestuderen, verwerpen de methodologie van regel op regel, en sommigen die belijden haar toe te passen, passen de regels waaruit de methodologie van regel op regel bestaat verkeerd toe. Die regels werden voor het eerst door de Millerieten in het openbare verslag vastgelegd, en Gods volk van de laatste dagen is van tevoren gewaarschuwd dat degenen die daadwerkelijk de boodschappers van de derde engel zijn, de regels van William Miller voor profetische uitleg zullen gebruiken.

William Miller vertegenwoordigde het begin van de drie engelen van Openbaring veertien, en hij werd voorgesteld door Johannes de Doper, die het begin was van de boodschap waarvan Christus het einde was. Zuster White brengt het beproevingsproces van Johannes de Doper in directe overeenstemming met het beproevingsproces van de drie engelen ten opzichte van Christus. Johannes begon de boodschap, en pas kort vóór het kruis, toen Christus Zijn discipelen naar Caesarea Filippi had meegenomen, voegde Jezus vervolgens de bijzonderheden toe aan de boodschap waarmee Johannes was begonnen. De eerste (de aanvankelijke) waarheid die Johannes aanwees toen hij Christus zag, was dat hij Christus aanwees als het Lam Gods, dat de zonden der wereld wegneemt.

Toen begon de periode van drieënhalf jaar van beproeving die aan het kruis eindigde. Nadat Johannes vlak vóór het kruis was vermoord, begon Jezus vervolgens juist die allereerste uitspraak van Johannes te verklaren.

Caesarea Filippi is de naam van Panium ten tijde van Christus, en Panium wordt aangeduid in het vers dat volgt op vers veertien van Daniël elf, waar de rovers van uw volk, die zichzelf verheffen, maar ten val komen, worden geïntroduceerd. De boodschap van Johannes de Doper, geïnspireerd en volmaakt, was de boodschap aan het begin die de Milleritische boodschap vertegenwoordigde, welke op Millers regels was gegrondvest. De boodschap van Christus aan het einde, gebouwd op en uitgebreid vanuit de boodschap van Johannes, en zij was een voorafbeelding van de boodschap aan het einde van de drie engelen, die is gebaseerd op Millers regels en op de bijzonderheden die aan Millers boodschap worden toegevoegd wanneer de methodologie van regel op regel aan het einde arriveert.

Tot een onjuiste opvatting komen van het symbool dat het visioen vaststelt met het symbool van het moderne Rome, loopt parallel met hen in de geschiedenis van Christus die de boodschap van het kruis verwierpen. Er wordt ons meegedeeld dat de Joden die de boodschap van Johannes de Doper verwierpen, geen baat konden hebben bij de leringen van Jezus, en dat de geschiedenis van die Joden die juist dát deden, een voorstelling is van hen die de boodschap van de eerste engel verwierpen. De Millerieten identificeerden de rovers van uw volk, wat ik later aanduidde met de woorden „Modern Rome”, als de pauselijke macht.

Wij zullen deze beschouwingen in het volgende artikel voortzetten.