Rome Establishes the Vision - Number Five

In het laatste artikel hebben wij zes profetische twistlijnen vastgesteld die zich in de geschiedenis van het adventisme hebben voorgedaan, vanaf de Milleritische periode tot op de huidige dag. Ik betoog dat de eerste en de laatste controverse over de “roofzuchtigen van uw volk” in vers veertien van Daniël hoofdstuk elf profetisch identiek zijn. De Millerieten begrepen dat de “roofzuchtigen” Rome waren, en de protestanten leerden dat de “roofzuchtigen” een Syrische koning waren, genaamd Antiochus Epiphanes.

Beginnend bij vers tien en doorgaand tot en met vers vijftien wordt een oorlog tussen de koninkrijken van Egypte en Syrië voorgesteld. Egypte is in deze passage de koning van het zuiden, en de Syrische koning wordt voorgesteld als de koning van het noorden. Vers tien duidt aan wat de historici het begin van de Vierde Syrische Oorlog in 219 v.Chr. noemen; de verzen elf en twaalf stellen de slag bij Raphia in 217 v.Chr. en de nasleep daarvan voor. Vervolgens duiden de verzen dertien tot en met vijftien de slag bij Panium in 200 v.Chr. aan. In de verzen tien tot en met vijftien is de Syrische koning Antiochus Magnus, heerser van het Seleucidische Rijk.

Vers tien stelt de geschiedenis voor waarin Antiochus Magnus een oorlog begint om gebied terug te winnen dat jaren tevoren aan het Seleucidische koninkrijk was ontnomen. In het vers herovert hij in 219 v.Chr. het verloren gebied, maar hij staakt zijn agressieve optreden tijdelijk en tracht zijn militaire kracht te hergroeperen. Hij had de heerschappij over het verloren gebied herwonnen en was doorgedrongen tot aan de grens van Egypte, het zuidelijke koninkrijk dat door de Ptolemaeïsche dynastie werd geregeerd. Tussen 219 v.Chr. en 217 v.Chr. maakten zowel de koning van het zuiden als de koning van het noorden plannen voor de naderende slag bij Raphia.

De slag bij Raphia vond plaats in 217 v.Chr., en het zuidelijke koninkrijk Egypte, geregeerd door Ptolemaeus, behaalde de overwinning op de Syrische koning Antiochus Magnus, de koning van het noorden in het profetische gedeelte. Vervolgens zien wij in de verzen dertien tot en met vijftien, zeventien jaar later, in 200 v.Chr., dat Antiochus Magnus, die toen een verbond had gesloten met Filippus van Macedonië, Egypte tegemoettrad in de slag bij Panium. Het zuidelijke koninkrijk Egypte had toen een kind-koning van vijf of zes jaar oud, en Antiochus Magnus en Filippus konden de verleiding niet weerstaan voordeel te trekken uit de kind-koning van Egypte, en Antiochus Magnus behaalde de overwinning in de slag bij Panium. De drie verzen die de slag bij Panium weergeven, bevatten vers veertien, waarin een nieuwe macht in het profetische verhaal wordt geïntroduceerd.

De rovers van uw volk zijn een andere macht dan de Egyptische koning van het zuiden, of de Seleucidische koning van het noorden, of Filippus, de Macedonische heerser. De Millerieten erkenden dat Rome de rovers van uw volk is. Een van de Hebreeuwse wortelwoorden die met „rovers” is vertaald, betekent breker. Het heidense Rome wordt in de profetie voorgesteld als de macht die in stukken zou verbreken.

Wanneer Uriah Smith de rovers bespreekt, citeert hij een historicus die erop wijst dat rovers verbreken voorstellen.

De in de verzen uiteengezette voorzegging werd in ongeveer twintig jaar vervuld, van 219 v.Chr. tot 200 v.Chr., maar de profeten spreken meer over de laatste dagen dan over de dagen waarin zij leefden.

Hoewel Daniël niet leefde in de periode van twintig jaar die wij overwegen, deelt de inspiratie door de geschriften van Zuster White ons mee dat veel van de geschiedenis die in Daniël elf is opgetekend, herhaald zal worden in de uiteindelijke vervulling van Daniël elf.

De verzen tien tot en met vijftien van Daniël elf beschrijven de geschiedenis van de laatste dagen die leidt tot de spoedig komende zondagswet, want vers zestien geeft aan wanneer Rome voor de eerste maal het „heerlijke land” veroverde.

Daniël gebruikt in zijn geschriften tweemaal de uitdrukking „heerlijk land”. De eerste keer is in vers zestien, toen het letterlijke heidense Rome het letterlijke heerlijke land Juda veroverde.

Het andere vers waarin Daniël het „heerlijke land” gebruikt, staat in vers eenenveertig.

Vers eenenveertig volgt uiteraard op vers veertig, en vers veertig begint met de woorden: „en ten tijde van het einde.” In The Great Controversy duidt Zuster White 1798 aan als „de tijd van het einde”, zodat vers eenenveertig de geschiedenis aanduidt die volgt op de tijd van het einde in 1798.

Het heerlijke land van vers eenenveertig is niet het letterlijke oude Juda van weleer, maar het geestelijke moderne Juda. De Verenigde Staten zijn het geestelijke moderne Juda, en vers eenenveertig duidt op de spoedig komende zondagswet in de Verenigde Staten.

Die zondagwet wordt door vers zestien uitgebeeld, want „veel van de geschiedenis die heeft plaatsgevonden” in de vervulling van Daniël elf moet worden herhaald. De verzen tien tot en met vijftien vertegenwoordigen in de laatste dagen de geschiedenis die aan de zondagwet voorafgaat en ernaartoe leidt.

De koning van het noorden in die vijf verzen, evenals de koning van het zuiden, die werden vervuld door de Seleucidische koning Antiochus Magnus en de Egyptische koningen van het Ptolemeïsche rijk, zijn typen van machten die het middelpunt vormen van de geschiedenis die leidt tot de spoedig komende zondagswet. Deze verzen duiden de geschiedenis aan van de beweging van de honderd vierenveertigduizend, want vers tien duidt de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 aan, en vers zestien de spoedig komende zondagswet.

Christus benadrukt deze verzen door vers tien in overeenstemming te brengen met vers veertig en vers zestien met vers eenenveertig. De rechtstreekse verwijzing naar het letterlijke heerlijke land, dat een voorafbeelding is van het geestelijke heerlijke land van vers eenenveertig, vormt het einde van de zes verzen, en vers tien is het begin.

Evenzo zorgde Christus ervoor dat vers zestien een rechtstreeks verband heeft met vers eenenveertig, en zo heeft ook vers tien een rechtstreeks verband met vers veertig. De uitdrukking in vers tien „overstromen en doortrekken” is exact dezelfde Hebreeuwse woordgroep die in vers veertig is vertaald als „overstromen en eroverheen trekken”. Deze woordgroep komt in de Schrift nog slechts op één andere plaats voor, maar daar is zij iets anders vertaald dan in vers tien en vers veertig. Niettemin is het dezelfde Hebreeuwse woordgroep.

Jesaja’s „overstromen en overheen gaan” is hetzelfde als vers tien’s „overstromen en doortrekken” en vers veertig’s „overstromen en eroverheen trekken”. Meer nog, elk van deze drie verzen beschrijft een aanval van de koning van het noorden op de koning van het zuiden. In Jesaja viel de noordelijke koning van Assyrië, Sanherib, Juda aan, het zuidelijke koninkrijk van Israël. In vers tien viel Antiochus Magnus, de noordelijke koning van het Seleucidische Rijk, het zuidelijke koninkrijk Egypte aan. In vers veertig viel de koning van het noorden, de pauselijke macht, die aan het begin van vers veertig een dodelijke wond had ontvangen, de zuidelijke atheïstische macht van de Sovjet-Unie aan. Elk vers vertegenwoordigt dezelfde profetische structuur van een conflict tussen de koningen van het noorden en het zuiden, en in elk vers „overstroomt en trekt de noordelijke koning eroverheen”.

Jesaja’s getuigenis en vers tien maken beide duidelijk dat, wanneer de koning van het noorden aanvalt, hij ophoudt voordat hij de hoofdstad van het zuidelijke koninkrijk binnengaat. Sanherib bracht zijn krijgstocht tot aan de muren van Jeruzalem, en niet verder. In 219 v.Chr. kwam Antiochus Magnus tot aan de grens van Egypte en hield halt. Vervolgens verloor hij de slag bij Raphia, die twee jaar later, in 217 v.Chr., plaatsvond. Sanherib kwam tot aan de muren van Jeruzalem en verloor de strijd toen God ingreep.

In 1989 vaagde de koning van het noorden de Sovjet-Unie weg, maar hij overwon de hoofdstad van de Sovjet-Unie niet. Rusland bleef overeind. De volgende strijd, getypeerd in de verzen elf en twaalf, was de slag bij Raphia, die eveneens werd getypeerd door de vernietiging van het leger van Sanherib en zijn daaropvolgende dood, hetgeen een overwinning voor de koning van het zuiden aanduidt, die Juda was in het getuigenis van Sanherib, en Raphia in het getuigenis van Antiochus Magnus.

Vers tien verschaft een rechtstreeks verband met vers veertig en vers zestien verschaft een rechtstreeks verband met vers eenenveertig. De verzen tien tot en met zestien vertegenwoordigen de geschiedenis van 1989 tot aan de zondagwet. Het vers vertegenwoordigt een verborgen geschiedenis in vers veertig die begint met de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en voortduurt tot aan de zondagwet. Vers tien verbindt ook rechtstreeks de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig met de verborgen geschiedenis, maar die lijn van waarheid valt buiten hetgeen wij hier uiteenzetten.

In de Milleritische geschiedenis vond de eerste van zes voornaamste controversen binnen het adventisme plaats aangaande de juiste identificatie van Rome, en deze betrof de vraag wie de rovers van vers veertien vertegenwoordigden. De protestanten hielden staande dat zij Antiochus Epiphanes vertegenwoordigden, en de Millerieten identificeerden hen als Rome. In de laatste controverse van het adventisme aangaande de juiste identificatie van Rome gaat het eveneens over de rovers van vers veertien. Eén klasse, vertegenwoordigd door de Millerieten, handhaaft het fundamentele begrip van de Millerieten, dat door de Geest der Profetie werd bekrachtigd.

Die heilige kaart identificeert de controverse met de aanduiding van 164 v.Chr.

De verwijzing naar die controverse op de heilige kaart vertegenwoordigt de enige waarheid die op de heilige kaart wordt voorgesteld en die niet is gegrond op een profetische passage uit Gods Woord. Daardoor duidt zij een wegmerk aan, niet van de bijbelse geschiedenis, maar van de adventgeschiedenis, en „het zou niet veranderd moeten worden,” want de controverse maakt duidelijk hoe het profetische visioen wordt bevestigd. Die fundamentele waarheid verwerpen, betekent tegelijkertijd het gezag verwerpen van de bekrachtiging door de Geest der Profetie van de heilige kaart.

De laatste strijd van „de rovers van uw volk” is dezelfde als de eerste, en zonder begrip van het symbool dat het visioen bevestigt, „gaat het volk te gronde.” Zij „gaan te gronde” omdat zij „het getuigenis van de Geest van God krachteloos maken.”

De andere klasse beweert dat de Verenigde Staten worden voorgesteld als de geweldenaars van vers veertien. Die klasse is niet in staat of niet bereid in te zien dat Antiochus Magnus in de verzen tien tot en met vijftien de Verenigde Staten vertegenwoordigt. Zoals de protestanten van de Milleritische geschiedenis beweerden dat de geweldenaars Antiochus waren, zo vereenzelvigt de klasse die niet bereid is dit te zien de geweldenaars met de macht (de Verenigde Staten) die door Antiochus wordt voorgesteld.

Sennacheribs aanval op Juda, die tot aan de hoofdstad Jeruzalem reikte en mislukte, werd aangevoerd door Sennacheribs generaal, de Rabshake.

De Rabsaké sprak niet zijn eigen woorden, maar de woorden van Sanherib, de koning van Assyrië. In Daniël elf, vers veertig, is de koning van het noorden de pauselijke macht die in de tijd van het einde, in 1798, door toedoen van het atheïstische Frankrijk, de koning van het zuiden, een dodelijke wond ontving. In het vers slaat de koning van het noorden uiteindelijk terug en overstroomt het zuidelijke koninkrijk (de USSR) in 1989. Toen de koning van het noorden dat werk volbracht, bracht hij “wagens, en ruiters, en vele schepen” met zich mee. “Wagens en ruiters” vertegenwoordigen militaire macht en “schepen” vertegenwoordigen economische macht. Die symbolen wijzen de Verenigde Staten aan als het gevolmachtigde leger van het pauselijke Rome in de overwinning van 1989, zoals vooraf uitgebeeld door Rabsaké. Antiochus Magnus in vers tien tot en met vijftien vertegenwoordigt de Verenigde Staten, en zoals William Miller terecht vaststelde dat het woord “ook” in vers veertien een nieuwe macht aanwijst die het profetische verhaal binnentreedt, moeten de “rovers” een macht voorstellen die onderscheiden is van zowel de Ptolemaeïsche koningen van het zuiden als van Antiochus, de koning van het noorden, of Filippus van Macedonië.

„Antiochus” was een naam die door vele koningen van het Syrische Seleucidische Rijk werd gekozen. De stichter van dat rijk was Seleucid Nicator, en in totaal bestond de volledige lijst van Seleucidische koningen uit ergens tussen de zesentwintig en dertig koningen. Vele van die koningen kozen de naam „Antiochus”, evenals de vele pausen troonnamen kiezen wanneer zij tot paus worden verkozen. De pausen zijn allen „antichrist”, wat „tegen Christus” betekent. Het woord „anti” betekent „tegen”. Als antichristen hebben zij de naam aangenomen van hun geestelijke voorvader, die Satan is. Satan en de pausen worden beide in de geïnspireerde openbaring als de antichrist aangeduid.

Een paus is een vertegenwoordiger van Satan, en zodoende zijn zij beiden tegen Christus, en daarom zijn zij de „antichrist”. Zij kiezen een naam wanneer zij het ambt van paus aanvaarden, en worden Satans aardse vertegenwoordiger.

Aan hun werken zult gij hen kennen, en de pausen zetten hetzelfde werk voort als Satan.

Hoewel Seleucus Nicator het Seleucidische Rijk stichtte, kozen vele van de daaropvolgende koningen de naam „Antiochus”, ter ere niet van Seleucus, maar van diens vader. Seleucus’ vader, Antiochus, was een edelman en een generaal in dienst van koning Philippus II van Macedonië, die de vader was van Alexander de Grote. Deze adellijke status en militaire achtergrond droegen ertoe bij het fundament te leggen voor Seleucus’ eigen vooraanstaande rol en zijn daaropvolgende opkomst tot de macht na de dood van Alexander de Grote.

Het koninkrijk van Seleucus werd gevestigd toen hij de controle verwierf over drie van de vier gebieden van Alexanders rijk. Ook Rome verovert drie geografische machten om de controle te verkrijgen en de koning van het noorden te worden. Toen Seleucus het oosten, het westen en het noorden had veiliggesteld, werd hij in het historische relaas de koning van het noorden, en zijn hoofdstad was de stad Babylon. Vele van de daaropvolgende koningen kozen de naam “Antiochus” wanneer zij de noordelijke troon bestegen, om hun politieke voorvader te eren. De parallel is gemakkelijk te zien, als u ervoor kiest die te zien. Als u dat niet doet, dan niet.

De naam “Antiochus” (Ἀντίοχος in het Grieks) is afgeleid van de Griekse elementen “anti” (dat “tegen” of “tegenovergesteld aan” betekent) en “ocheo” (dat “vasthouden” of “handhaven” betekent). De noordelijke koningen kozen deze naam om hun politieke erfgoed met de vader te handhaven, evenals de antichrist (pausen) namen kiezen wanneer zij beginnen te regeren. Zoals de pausen vertegenwoordigers zijn van hun vader, de duivel, zo zijn ook de Antiochussen van het Syrische Rijk typen van vertegenwoordigers van hun vader. In deze toepassing vertegenwoordigt Antiochus een plaatsvervanger van hun vader. De plaatsvervanger van de pauselijke macht in 1989 was de Verenigde Staten, en het seculiere getuigenis bevestigt de verhouding tussen de antichrist, paus Johannes Paulus II, en Ronald Reagan in hun werk om de voormalige Sovjet-Unie ten val te brengen.

In de verzen tien tot en met zestien bevatten het eerste en het laatste vers directe verwijzingen naar de verzen veertig en eenenveertig. Vers tien stelt vers veertig rechtstreeks voor. Vers zestien stelt vers eenenveertig rechtstreeks voor. Deze verzen vertegenwoordigen het gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking heeft op de laatste dagen.

Ten tijde van het einde in 1989 vormen de laatste zes verzen van Daniël hoofdstuk elf het „gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking had op de laatste dagen”. Dit werd onderkend toen het toen werd ontzegeld, en die ontzegeling bracht een vermeerdering van kennis voort aangaande de „instelling van het pausdom, waardoor de wet van Jehovah krachteloos werd gemaakt”. De Alfa en Omega illustreert altijd het einde door middel van het begin, en het beproevingsproces dat in 1989 begon, was bedoeld om twee klassen van aanbidders voort te brengen.

Wij bevinden ons thans in de slotperiode van dat beproevingsproces, want de controverse over de rovers aan het begin van het adventisme wordt nu herhaald. De rovers te identificeren als de Verenigde Staten, is Antiochus te identificeren als de rovers. Het is exact dezelfde controverse als die van de Millerieten en de protestanten.

Aan het einde van het beproevingsproces, evenals aan het begin van het beproevingsproces, dat in 1989 begon, ontzegelt de Leeuw uit de stam van Juda „dat gedeelte van de profetie van Daniël dat betrekking had op de laatste dagen”. In 1989 waren het de laatste zes verzen van Daniël elf, en aan het einde is het de verborgen geschiedenis van vers veertig, die wordt voorgesteld door de verzen tien tot en met zestien.

In de volgende artikelen zullen wij onze beschouwing van de zes strijdpunten binnen de geschiedenis van het adventisme voortzetten. Het eerste van die zes strijdpunten illustreert het laatste van die zes strijdpunten. Wij zullen het eerste en het laatste strijdpunt gebruiken om de andere vier strijdpunten daaroverheen te leggen, terwijl wij de elementen ontvouwen die betrokken zijn bij de pogingen van de vijand der gerechtigheid om te verhinderen dat Gods volk „het gezicht” recht snijdt, dat is vastgesteld met het symbool van Rome.