Parallel Warnings - Number Five

In de passage die wij nog steeds behandelen, waarin Christus wordt besproken als de engel in Openbaring tien die neerdaalt, beeldt Christus als de machtige engel „de rol uit die Hij vervult in de slotscènes van de grote strijd met Satan.” De „positie” die Christus innam toen Hij zijn rechtervoet op de zee en zijn linkervoet op het droge land zette, „duidt op Zijn opperste macht en gezag over de gehele aarde.” Toen Christus „met luide stem” riep, „riep” Hij „zoals een leeuw brult.”

Christus zal Zijn almacht openbaren in „de slottonelen van de grote strijd”, en wanneer Christus Zijn almacht openbaart, doet Hij dat als de Leeuw uit de stam van Juda.

Christus’ openbaring als de Leeuw uit de stam van Juda benadrukt zijn werk zowel in het verzegelen als in het ontsluiten van de bijbelse profetie, overeenkomstig zijn goddelijke timing. Vlak voordat de menselijke genadetijd sluit, wanneer „de tijd nabij is”, zal er een ontsluiting zijn van een bijzondere bijbelse waarheid die „de dingen die weldra moeten geschieden” identificeert.

Wanneer de „tijd” die „nabij is” daadwerkelijk in de geschiedenis aanbreekt, wordt een zegen uitgesproken over hen die lezen, horen „en bewaren hetgeen daarin geschreven staat.” De bijzondere boodschap is een tijdgebonden boodschap die slechts herkenbaar is wanneer „de tijd nabij is.” Dan — op dat tijdstip, en niet eerder — zullen mensen in staat zijn te lezen, te horen „en te bewaren hetgeen geschreven staat” in het boek Openbaring. Wanneer „de tijd nabij is”, loopt de zegen die wordt uitgesproken over hen die „leest”, „horen” „en bewaren hetgeen daarin geschreven staat” parallel met de opening van het boek Daniël ten tijde van het einde.

De „velen” die „heen en weer” trekken (wat de bestudering van Gods Woord voorstelt), doen dit in „de tijd van het einde”, wanneer „de woorden” die in „het boek” van Daniël „verzegeld” waren geweest, worden ontsloten. Maar er is nog een andere klasse van maagden die kort na de zondagswet in de Verenigde Staten heen en weer trekt.

De zonde van Samaria was de zonde die werd voorgesteld door Achab en Izebel, waarbij Achab de Verenigde Staten vertegenwoordigt en Izebel de Katholieke Kerk. Izebel, Achab en de valse profeten bij de confrontatie met Elia op de berg Karmel zijn een type van de zondagswet. Bij die confrontatie waren er twee groepen onheilige profeten: de profeten van Baäl en de priesters van het bos. Baäl was een van de goden die werden vereerd; de andere die in de bossen werd vereerd, was Astarte. Baäl was een mannelijke god en Astarte was een vrouwelijke godin. Samen vertegenwoordigt de mannelijke godheid de staat en de vrouwelijke de kerk.

De god die in Dan werd opgericht, werd opgericht door Samaria’s eerste koning, Jerobeam, die zowel in Bethel als in Dan een gouden kalf oprichtte. Bethel betekent huis van God en Dan betekent oordeel, en samen vertegenwoordigen zij de vereniging van kerk en staat, die in de Verenigde Staten plaatsvindt voorafgaand aan de handhaving van de zondagsviering. Die twee gouden kalveren werden vertegenwoordigd door Aarons gouden kalf.

Een kalf is een beest en een gouden standbeeld is een beeld; daarom vertegenwoordigen het gouden kalf van Aäron en ook de twee gouden kalveren van Jerobeam de vereniging van kerk en staat die vlak vóór de handhaving van de zondagswet in de Verenigde Staten plaatsvindt. Bij Jerobeam verschaffen de twee steden een tweede getuigenis van de symboliek van de vereniging van kerk en staat, die in het boek Openbaring wordt omschreven als het beeld van het beest.

De wijze van Berseba vertegenwoordigt het verbond van Abraham. De eerste vermelding van de naam „Berseba” staat in Genesis eenentwintig, een gedeelte dat de apostel Paulus gebruikt om zich te verzetten tegen hen die in zijn dagen beweerden dat men de ceremoniële wetten en de besnijdenis moest behouden om behouden te worden. Paulus gebruikt het gedeelte waarin de eerste vermelding van Berseba voorkomt. Hij gebruikt die geschiedenis om in hetzelfde verhaal twee verschillende en tegengestelde verbonden te behandelen. Paulus gebruikt de zoon van de slavin (Ismaël) om een verbond voor te stellen dat op menselijke kracht berust, en stelt Ismaël tegenover Izak, die hij gebruikt om een verbond voor te stellen dat op Gods kracht berust. Dit Schriftgedeelte is de eerste keer dat Berseba wordt genoemd, en later in de geschiedenis gebruikt Paulus die geschiedenis om een situatie in zijn persoonlijke geschiedenis te beschrijven die in de bijbelse geschiedenis was uitgebeeld. Paulus geloofde en onderwees dat de bijbelse geschiedenis zich herhaalt.

Hoewel Paulus deze passage uit Genesis eenentwintig gebruikt om twee tegenovergestelde verbonden te illustreren, zijn er in de passage twee verbonden die God met Abraham sluit, maar dat zijn niet de twee verbonden die Paulus uit het verhaal afleidt. In de passage beloofde God opnieuw Zijn belofte te vervullen om Abraham door Isaak tot een vader van vele volken te maken, en Hij beloofde ook dat Hij Ismaël tot een vader van een groot volk zou maken. Eén Schriftgedeelte, vier verbonden waarnaar wordt verwezen, en het is de eerste keer dat Berseba in de Schrift wordt genoemd.

Berseba vertegenwoordigt het verbond van Abraham. In hetzelfde hoofdstuk sloot Abraham ook een verbond met Abimelech.

Beërseba is het symbool van Gods verbond met Abraham. In de Bijbel zijn verscheidene verbondsgeschiedenissen gemarkeerd die Beërseba verbinden met het verbond van Abraham. „Beer” betekent put en „sheba” betekent „zeven”. Sheba is hetzelfde Hebreeuwse woord dat wordt vertaald met „zeven tijden”, waarvan William Miller terecht begreep dat het de profetie van tweeduizend vijfhonderd twintig jaar in Leviticus zesentwintig vertegenwoordigde. Het was de allereerste „tijdprofetie” die hij ontdekte, en het was de eerste fundamentele waarheid die in 1863 terzijde werd gesteld. In de passage waar het woord „sheba” in vier verschillende verzen wordt vertaald met „zeven tijden”, wordt de straf van God die door de „zeven tijden” wordt voorgesteld, „de twistzaak van mijn verbond” genoemd.

Het woord dat wordt vertaald als „zeven tijden” en de „twist” van Gods verbond in Leviticus zesentwintig aanduidt, namelijk „sheba” in het woord Beersheba, wordt in het boek Daniël eveneens tweemaal vertaald: eenmaal als „de eed”, die geschreven staat in de wet van Mozes, en eenmaal als „de vloek”. Zowel „de eed” als „de vloek” zijn vertalingen van het woord „sheba”, want het betekent niet alleen ‘zeven’, maar omvat ook het begrip van een verbond of „eed” dat, indien het wordt verbroken, een „vloek” voortbrengt.

Het woord „sheba”, of zeven, dat de zeven lammeren vertegenwoordigde die bij een put te Berséba werden geofferd, vertegenwoordigt het verbond. En Gods verbond, of Zijn eed, verklaart dat de gehoorzamen leven en de ongehoorzamen sterven.

Berseba symboliseert het verbond dat vertegenwoordigd wordt door het geloof van Abraham. Dus, wanneer de „schone maagden” van Amos acht, die ook de „dwaze maagden” van Matteüs vijfentwintig zijn, die ook de „goddelozen” van Daniël twaalf zijn, zweren „bij de zonde van Samaria”, dan zweren zij trouw aan het merkteken van Izebel (het pausdom), die hoererij heeft bedreven met Achab (de Verenigde Naties) en die heerst over het beeld van het beest (de Verenigde Staten).

Wanneer diezelfde „schone maagden” zeggen: „Uw god, o Dan, leeft,” buigen zij zich neer voor het gouden beeld van een kalf, zoals dit door twee getuigen (Aäron en Jerobeam) is aangeduid. Het gouden kalf vertegenwoordigt het beeld van het beest, dat de vereniging van kerk en staat is.

Wanneer diezelfde maagden beweren dat de „wijze” van Berseba „leeft”, betekent het woord „wijze” „weg”. Dit is precies hetzelfde woord dat gebruikt wordt om de „wegen” van de „oude paden” in Jeremia 6:16 aan te duiden. Die maagden zeggen dat zij, hoewel zij zich voor het beeld van het beest hebben neergebogen en het merkteken van zijn gezag hebben aanvaard, toch nog kinderen van Abraham zijn. Zij rennen in Gods Woord in paniek heen en weer, op zoek naar de boodschap die door het „oosten” en het „noorden” en van „zee tot zee” wordt voorgesteld, en beweren nog steeds Zevende-dags Adventisten te zijn, maar het is te laat.

Die maagden zijn op zoek naar de boodschap van deze voorgaande twee verzen. De laatste waarschuwingsboodschap die in de tijd van het einde, in 1989, werd ontzegeld, toen, zoals beschreven in Daniël elf, vers veertig, de „landen” die de voormalige Sovjet-Unie vertegenwoordigen, door het pausdom en de Verenigde Staten werden weggevaagd, duidt de laatste opkomst en val van het pausdom aan. In deze twee verzen vertoornt een boodschap, voorgesteld door het oosten en het noorden, de koning van het noorden (de paus), en de laatste vervolging begint, en zij eindigt in vers vijfenveertig wanneer het pausdom de „tabernakelen” plant, wat afkomstig is van het Hebreeuwse woord dat „tent” betekent (tent is een symbool van een kerk), maar het is „de tabernakel” van zijn „paleis”, wat een staat voorstelt. Waar hij de tent plaatst die de vereniging van kerk en staat vertegenwoordigt, of, zoals Johannes het in de Openbaring noemt, het beeld van het beest, is „tussen de zeeën”, in het meervoud. De schone maagden zijn op zoek naar de laatste waarschuwingsboodschap die wordt voorgesteld in verzen vierenveertig en vijfenveertig van Daniël elf, en in het eerstvolgende vers staat Michaël op en sluit de genadetijd. En in die tijd zegt Amos 8:14 dat de schone maagden „zullen vallen en nooit meer opstaan.”

Wanneer de schone maagden beweren Zevendedagsadventisten te zijn juist op het ogenblik dat zij zich neerbuigen voor het beeld van het beest, worden zij door Johannes voorgesteld als Joden die zeggen dat zij Joden zijn, maar het niet zijn. Zij beweren kinderen van Abraham te zijn, maar zij liegen.

Zij hebben het merkteken van het pausdom aangenomen en hebben aldus zijn karakter aangenomen. Zij beweren Joden te zijn, of zij beweren sabbatvierende adventisten te zijn, maar vervolgens hebben zij het karakter van de paus, die onder andere zit „in de tempel van God”. Zij beweren adventisten te zijn, of zij beweren zich in de adventistische tempel te bevinden, maar zij zijn niet meer adventisten dan de paus christen is.

Zij die „heen en weer lopen” op zoek naar „het woord des Heren” zijn niet „de verstandigen” die in het boek Daniël worden aangeduid — maar zij worden wel aangeduid als „maagden”. Het is duidelijk dat zij die in de verzen rondzwerven, hongeren en van dorst omkomen, de „woorden des Heren” niet „verstaan”, want juist daarnaar zoeken zij in deze verzen. Het Woord des Heren dat vlak vóór het sluiten van de genadetijd wordt geopenbaard, is de Openbaring van Jezus Christus, en de dwaze, goddeloze of „schone maagden” zijn degenen die de toename van kennis uit het boek Daniël niet hebben verstaan. Zij hadden niet de noodzakelijke olie om, zoals Mattheüs leert, voort te gaan naar de bruiloft.

Die „hongersnood” is de sluiting van de genadetijd. Amos’ „maagden” die in de verzen brood (het Woord van God) en water (de Heilige Geest) zoeken, zijn Daniëls „goddelozen” die niet „verstaan”. Zij zijn de dwaze maagden van Mattheüs, die de Heilige Geest zoeken, hetgeen tezamen op grond van drie getuigen hen identificeert als degenen die beseffen dat hun gelegenheid om zich op het huwelijk voor te bereiden voorbij is en dat zij geen kleed hebben om naar de bruiloft te gaan, omdat zij geweigerd hebben te „horen” naar de bijzondere boodschap die nu wordt ontsloten. Vanaf de tijd dat de bijzondere boodschap wordt ontsloten tot aan de sluiting van de genadetijd is de tijd van de laatste roepstem tot zaligheid. Onvoorbereid tot die tijd te komen, is zich erop voor te bereiden de woorden te horen: „Te laat!”

De profetische lijn die wordt voorgesteld door de gelijkenis van de tien maagden gebruikt olie als voorstelling van karakter, maar „de gouden olie” en „heilige olie” stellen ook de boodschappen van „Gods Geest” voor.

Zij die in Amos „heen en weer lopen”, voegen zich bij het getuigenis dat de klasse van Zevendedagsadventisten identificeert die hun verantwoordelijkheid verwerpen om de bijzondere boodschap uit het boek Openbaring, die wordt ontzegeld wanneer „de tijd nabij is”, te „verstaan”.