The Revelation of Jesus Christ - Number Fourteen

De beproevingsstrijd van engelen, die begon met Lucifer in de derde hemel zoals voorgesteld in Openbaring hoofdstuk twaalf, is een type van de beproevingsstrijd van mensen en engelen, die eindigt in de eerste hemel. Toen Satan en zijn engelen uit de derde hemel werden geworpen, opende Satan een nieuw strijdfront in de hof van Eden. Zoals in de oorlog van de derde hemel met Lucifer, stelde God ook voor de mensheid een proeftijd in. De oorlog in de eerste hemel, die in alle ernst begint bij de spoedig komende zondagswet, vertegenwoordigt het einde van de proeftijd voor de mensheid.

In Openbaring hoofdstuk twaalf en dertien worden de draak, het beest en de valse profeet voorgesteld. Gewoonlijk wordt aangenomen dat deze drie machten in de eerste plaats de vroegere geschiedenis van die drie machten voorstellen, maar Johannes werd opgedragen de “dingen die geschieden zullen” te schrijven, en het gehele boek Openbaring spreekt over de “laatste dagen”; daarom passen wij het bijbelse beginsel toe dat het einde door het begin wordt uitgebeeld, en passen wij de symbolen van Openbaring toe als tegenwoordige, niet vroegere waarheid.

Satan is zowel in de oorlog die hij in de derde hemel begon, als in de eerste strijd die hij in de hof van Eden tot de mensen bracht, geïdentificeerd als iemand die zich van „hypnotisme” bediende om zijn verdorven boodschappen over te brengen teneinde zijn oorlogvoering te volvoeren.

De „wetenschap die Satan onderwijst” is door de globalistische kooplieden vervolmaakt en wordt in de „laatste dagen” ten uitvoer gebracht via de „information super highway”. Satan is de vader van de leugen, en de mediamagnaten bevorderen niet alleen onwaarheden, maar weren ook de waarheid, volgen hen die zij als ketters beschouwen, en bedienen zich van de meest geavanceerde vorm van hypnotisme die ooit in de geschiedenis van de planeet aarde is toegepast. De oorlog die in de derde hemel begon, benadrukt dit kenmerk van Satans strijd, opdat de gelovigen die leven wanneer de oorlog van de eerste hemel een aanvang neemt, door voorkennis tevoren gewaarschuwd mogen zijn. Wanneer wij begrijpen dat het controlecentrum voor het wereldwijde web en de „information super highway” in de Verenigde Staten wordt beheerd en gecontroleerd, krijgen wij inzicht in wat het betekent dat de Verenigde Staten vuur uit de hemel doet neerdalen en de gehele wereld verleidt. „Vuur” in het boek Openbaring staat voor een boodschap.

De symboliek van Openbaring hoofdstuk dertien, en vers dertien, is ontleend aan de strijd op de berg Karmel, waar de profeten van Baäl en de profeten van de bossen niet in staat waren vuur uit de hemel neer te roepen om te bevestigen dat Baäl en Astaroth ware goden waren. Baäl, als mannelijke godheid, en Astaroth, als vrouwelijke godheid, vertegenwoordigen het beeld van het beest, de onheilige combinatie van kerk en staat. Zij waren de profeten van Izebel, die zich in een onheilige relatie met Achab bevond. Deze twee profetische getuigen van het beeld van het beest in het verhaal van de berg Karmel, duiden de rol van de Verenigde Staten aan in het eerst vormen van een beeld van het pauselijke systeem in de Verenigde Staten, en daarna in de wereld. Het “vuur” op de Karmel moest het bewijs zijn van wie de ware God werkelijk was. Het vertegenwoordigde een openbaring uit de hemel die de ware God aanwees, en dezelfde kwestie bestaat wanneer de Verenigde Staten vuur uit de hemel neerroepen.

In het boek Jesaja richt de God die het einde vanaf het begin bekendmaakt, Zich tot juist de plaats van de Karmel van oudsher, en ook tot het profetische toneel dat wordt voorgesteld wanneer de Verenigde Staten vuur uit de hemel doen neerdalen.

In de oorlog van de eerste hemel die op gang komt bij de spoedig komende zondagswet, zullen de Verenigde Staten, en ook Satan zelf, worden toegelaten hun „zaak” te „voeren”, en zij zullen vuur uit de hemel doen neerdalen in een poging te bewijzen dat de god van Izebel de ware God is. De wereld zal gedwongen worden het merkteken van de dag van aanbidding van die god te aanvaarden. Het vuur dat uit de hemel wordt doen neerdalen, via de „information super highway” tot heel de mensheid, is een werk van „niets”, en wie de boodschap kiest die door dat medium wordt overgebracht, is een „gruwel”.

In die strijd zullen de honderdvierenveertigduizend, en daarna de grote schare, Gods getuigen zijn in het geschil over wie de ware God is. De boodschappen die van beide zijden van de strijd worden overgebracht, worden voorgesteld als „vuur”. Alle volken zullen worden vergaderd om vast te stellen wie de ware God is, en er zullen twee klassen van getuigen zijn om de „waarheid” te bevestigen.

De laatste manifestatie van de berg Karmel heeft getuigen voor Satan en getuigen voor God. De demonstratie dient om te bewijzen wie de ware God is, maar waarvan behoren Gods trouwe getuigen getuigenis af te leggen?

De getrouwen in de laatste confrontatie op de berg Karmel moeten getuigen van de waarheid dat God de eerste en de laatste is. Hij is de God die „het oude volk heeft aangewezen”, om de „dingen die komen” te identificeren. Gods getuigen moeten de Openbaring van Jezus Christus voorhouden die vlak vóór de laatste strijd op de berg Karmel wordt ontsloten.

Satans boodschap van de berg Karmel wordt voorgesteld als vuur dat uit de hemel neerdaalt.

Het vers beschrijft de wonderen die de Verenigde Staten verrichten door middel van de moderne wetenschap van het hypnotisme, die via de „information super highway” aan de mensheid wordt overgebracht. Maar het vers spreekt ook over de verschijning van Satan zelf wanneer hij zich voordoet als Christus.

Wanneer wij de tijd bereiken waarin Satan vuur uit de hemel doet neerdalen, “zullen de bewoners van de aarde ertoe gebracht worden hun standpunt in te nemen.” In die tijd zal Gods getuigenis “zich haasten van plaats tot plaats om de boodschap uit de hemel te verkondigen. Door duizenden stemmen, over de gehele aarde, zal de waarschuwing worden gegeven.” Het werk dat Gods getuigen volbrengen “zal gelijk zijn aan dat van de Pinksterdag,” wanneer de “engel die zich verenigt in de verkondiging van de boodschap van de derde engel de gehele aarde met zijn heerlijkheid zal verlichten.” Op Pinksteren was vuur het symbool van de uitstorting van de Heilige Geest, en vuur is eveneens het symbool van de uitstorting van Satans onheilige geest.

Nadat Johannes in Openbaring hoofdstuk zeven de honderd vierenveertigduizend en de grote schare heeft voorgesteld, duidt hij de opening van het zevende en laatste zegel aan. Het laatste, of zevende, zegel vertegenwoordigt de ontzegeling van de Openbaring van Jezus Christus, en de enige profetie in het boek Openbaring die kort vóór het sluiten van de genadetijd ontzegeld zou worden. Het zevende zegel, de zeven donderslagen en de Openbaring van Jezus Christus zijn alle symbolen van dezelfde waarheid, die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt geopend. De Openbaring van Jezus Christus legt nadruk op Christus’ karakter en scheppende macht als de Alfa en de Omega. De zeven donderslagen duiden de geschiedenis aan waarin de honderd vierenveertigduizend worden verzegeld, en het zevende zegel duidt de uitstorting van de Heilige Geest aan gedurende de geschiedenis waarin de twee getuigen worden opgewekt en de scheppende macht van de „waarheid” van God ontvangen, die van de Vader naar de Zoon, naar Gabriël, naar de profeet wordt overgebracht, tot hen die ervoor kiezen de daarin vervatte macht te lezen, te horen en te bewaren.

In de verzen stonden „zeven engelen” „voor God” met „zeven bazuinen.” Die zeven bazuinengelen zijn terecht gewoonlijk verstaan als een voorstelling van Gods oordelen tegen Rome wegens de handhaving van de zondagsverering. Het heidense Rome vaardigde onder Constantijn in het jaar 321 de eerste zondagswet uit, en tegen het jaar 330 was zijn rijk in oost en west verdeeld. Vanaf dat moment begonnen de eerste vier bazuinen te klinken, en zij stelden de historische machten voor die tegen zijn rijk werden ingezet en die tegen het jaar 476 de stad Rome achterlieten in een toestand waarin nooit meer een andere Romein over de stad regeerde, die het symbool was van Rome’s kracht en heerlijkheid. Toen het pausdom op het Concilie van Orléans in het jaar 538 de zondagswet uitvaardigde, werd Mohammed verwekt om oordeel te brengen over de Roomse kerk, zoals voorgesteld door de vijfde en zesde bazuin, die tevens het eerste en tweede wee waren en de islam vertegenwoordigden. Hoe juist ook het traditionele begrip van die bazuinen is, zij worden in de passage waarin zij in Openbaring negen worden voorgesteld, omschreven als „plagen.”

De volmaakte en uiteindelijke vervulling van de zeven bazuinen zijn de zeven laatste plagen van Openbaring hoofdstuk zestien. Zelfs een vluchtig onderzoek van de profetische kenmerken van de zeven bazuinen van Openbaring hoofdstuk negen toont aan dat zij parallelle kenmerken bezitten van de zeven laatste plagen. De opening van het zevende zegel vindt plaats in de geschiedenis wanneer de genadetijd op het punt staat te sluiten en de toorn van God, zoals voorgesteld door de zeven laatste plagen, op het punt staat te worden uitgegoten.

Toen Christus, als de Leeuw uit de stam van Juda, „het zevende zegel opende”, kwam een engel en ging bij het altaar staan, met een gouden wierookvat; en hem werd veel reukwerk gegeven, opdat hij het, met de gebeden van alle heiligen, zou offeren op het gouden altaar dat vóór de troon was. „En de rook van het reukwerk, die met de gebeden van de heiligen opsteeg, steeg uit de hand van de engel op voor God.” De uitstorting van de Heilige Geest op Pinksteren werd voorafgegaan door het eensgezinde gebed van de gelovigen die in Jeruzalem bijeenwaren.

De opening van het zevende zegel duidt de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend aan. De verzegeling wordt ingeleid door gebed, maar niet louter door de activiteit van het gebed, doch door een specifiek gebed. Dat specifieke gebed wordt aangeduid in het boek Daniël, dat uiteraard ook het boek Openbaring is.

Johannes in de Openbaring en Daniël in zijn boek vertegenwoordigen de honderdvierenveertigduizend in de „laatste dagen”. In de „laatste dagen” zullen degenen die Gods getuigen moeten zijn tijdens de strijd van de eerste hemel, getuigenis afleggen van de profetie die kort vóór het sluiten van de genadetijd wordt ontzegeld. Dit wordt voorgesteld als het zevende zegel in de verzen die wij nu beschouwen. De gebeden die tot de engel met het „gouden reukvat” komen, worden vertegenwoordigd door Daniëls gebed in hoofdstuk negen van zijn boek. Dat gebed is een specifiek gebed, dat door Mozes werd uiteengezet in verband met de profetie van de „zeven tijden”. Het gebed is tweeledig, en Daniël plaatst de context van zijn tweeledige gebed in de termen van „de vloek” en „de eed” van Mozes. De boeken Daniël en Openbaring zijn hetzelfde boek, en dezelfde lijnen van profetie die in het boek Daniël staan, worden in het boek Openbaring weer opgenomen.

Het gebed dat de uitstorting van heilig vuur teweegbrengt in de beweging van de machtige engel van Openbaring achttien, is Daniëls gebed van de „zeven tijden”. Het is het gebed dat de engel Gabriël uit de hemel deed neerdalen om de profetieën aan Daniël uit te leggen. Aan het einde van zijn gebed, dat de eerste twintig verzen van Daniël negen omvat, daalde Gabriël neer omstreeks de tijd van het avondoffer. De gebeden die opstijgen en die de engel met het gouden wierookvat ontvangt, zijn gebeden die opstijgen terwijl de zon ondergaat, in de avond van „de laatste dagen”.

Daniëls gebed was een belijdenis niet alleen van zijn zonden, maar ook van de zonden van Gods volk. Zijn gebed is de blauwdruk van het gebed van berouw dat verbonden is met de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig.

Nadat Mozes de straf uiteenzet die verbonden is aan de „zeven tijden”, welke hij de „twist van” Gods „verbond” noemt, geeft hij aan wat Gods volk moet doen wanneer en indien het zich ervan bewust wordt dat het slaven is in het land van de vijand, zoals Daniël was. Zij moesten, zoals Daniël dit vertegenwoordigde, hun zonden belijden, en ook de zonden van hun vaderen.

Wanneer dit specifieke gebed wordt opgezonden door hen die geroepen zijn om de honderd vierenveertigduizend te zijn, zal de engel met het gouden wierookvat „het wierookvat nemen en” het „vullen met vuur van het altaar en het op de aarde werpen; en er kwamen stemmen, donderslagen, bliksemen en een aardbeving.” Het heilige vuur dat de boodschap van de „waarheid” vertegenwoordigt, in tegenstelling tot de vervalste boodschap van „vuur” die de Verenigde Staten en Satan uit de hemel doen neerdalen, vindt plaats in het uur van de „aardbeving”, die de zondagswet is.

In het boek Zacharia wordt ons meegedeeld dat Zerubbabel zowel de grondsteen als de sluitsteen van de tempel heeft gelegd, in de geschiedenis van de herbouw van de tempel en van Jeruzalem na de terugkeer uit de slavernij waarvan Daniël deel uitmaakte.

Zerubbabel betekent „nakomeling van Babylon” en is een symbool van de boodschap van de tweede engel, die, wanneer zij wordt verbonden met de boodschap van de Middernachtsroep, het „fundament” legde in de beginnende beweging van het adventisme. Zerubbabel vertegenwoordigt ook de herhaling van de boodschap van de tweede engel in de afsluitende beweging van het adventisme, in de beweging van Future for America, wanneer de „sluitsteen” wordt geplaatst.

De wereld verheugde zich over de twee getuigen die waren gedood in het dal van dorre doodsbeenderen, op de straat die de „information super highway” is. Toen die twee getuigen weer tot leven werden gebracht, werd de wereld bevreesd, en de hemelen verheugden zich. Zacharia duidt, zoals alle profeten, de „laatste dagen” aan waarin Gods volk zich verheugt. Zacharia deelt ons mee dat zij zich verheugen bij de opstanding van de twee getuigen, wanneer zij „die zeven” zien. „Die zeven” is hetzelfde Hebreeuwse woord dat in Leviticus zesentwintig is vertaald met „zeven tijden”. De beweging van de eerste engel legde de grondsteen van Mozes’ zeven tijden, en die „waarheid” moet, ondanks haar verwerping in 1863, ook de hoeksteen zijn van de beweging van de derde engel.

Wanneer het wordt erkend en vervuld, en ernaar wordt gehandeld met het passende tweevoudige gebed, zal het ware vuur op de aarde worden geworpen, zoals het met Pinksteren geschiedde.

In het volgende artikel zullen wij verder ingaan op de opening van het zevende zegel.