The Revelation of Jesus Christ - Number Seven

In hoofdstuk elf van Openbaring worden de twee getuigen ten hemel opgeheven als een banier in „hetzelfde uur” waarin een „tiende deel van de stad” valt. In dat uur is het „tweede wee voorbij; en zie, het derde wee komt spoedig.” De islam is de zevende bazuin en het derde wee dat komt in het „uur” van de „aardbeving” van de zondagswet.

De twee getuigen stijgen op naar de hemel in een wolk, die profetisch een groep engelen voorstelt. Zoals eerder in deze artikelen is aangehaald en zoals te vinden is in de Tabellen van Habakuk, maakt Zuster White duidelijk dat wanneer de afzonderlijke boodschappen die worden voorgesteld als de eerste, de tweede en de derde engel, in de profetische geschiedenis verschijnen, zij worden uitgebeeld als afzonderlijke engelen, maar de boodschap van de Middernachtsroep wordt voorgesteld door vele engelen. De twee getuigen worden opgeheven naar de hemel terwijl zij de boodschap van de Middernachtsroep verkondigen door een leger van engelen; aldus worden zij opgenomen in de hemel „in een wolk”.

In het uur van de aardbeving, die een tiende deel van de stad verwoest, worden zevenduizend mannen gedood. De aardbeving is de zondagswet in de Verenigde Staten. Een stad is in de profetie een koninkrijk, en de Verenigde Staten is een tiende deel van het koninkrijk van de tien koningen van Openbaring 17. De Verenigde Staten wordt omvergeworpen bij de aardbeving van de zondagswet en houdt op het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie te zijn, en gaat dan over in de voornaamste koning van de tien koningen, het zevende koninkrijk van de Bijbelprofetie, die zullen overeenkomen hun koninkrijk aan het pausdom te geven, dat de achtste is, en uit de zeven voortkomt.

De tien koningen van de Verenigde Naties „komen overeen” hun wereldwijde „koninkrijk aan het beest te geven”. Zij hebben „één van zin”, evenals zij „eendrachtig beraadslaagden”, in Psalm drieëntachtig. Achab was de koning van de tien stammen, die de onwettige verhouding van hoererij aanging met de hoer van Tyrus in Jesaja drieëntwintig. De onwettige verhouding van Achab en Izebel was een voorafbeelding van de onwettige verhouding van Herodes en Herodias in de tijd van Elia, voorgesteld als Johannes de Doper. Herodes was een vertegenwoordiger van het Romeinse Rijk, dat in Daniël zeven uit tien horens bestaat. De tien horens werden voorafgeschaduwd door Achabs koninkrijk van tien stammen, en beide leveren getuigenis aangaande de tien koningen van de Verenigde Naties. Daar Achab en Herodes in de onwettige verhoudingen de staat vertegenwoordigden, was hun rol de vervolging van ketters te voltrekken ten behoeve van de hoer van Tyrus, die haar liederen zingt aan het einde van de symbolische zeventig jaren.

Bij de zondagswet houdt het beest van de aarde op te heersen als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, want het heeft zojuist hoererij bedreven met Izebel en neemt vervolgens de leiding van de Verenigde Naties op zich. Daarna dwingt het de gehele wereld een wereldwijd beeld van het beest op te richten, zoals zij dat eerder bij de zondagswet in hun natie hadden volbracht.

Achab, Herodes, de tien koningen van het Romeinse Rijk en de tien koningen van de Verenigde Naties vertegenwoordigen de draak die heengaat om oorlog te voeren tegen de heiligen, want het is altijd Izebels minnaar die de vervolging voltrekt van hen die Izebel als ketters bestempelt.

Bij de aardbeving van de zondagswet worden er „zevenduizend” mannen „gedood”. In Daniël elf, vers eenenveertig, worden „velen ten val gebracht”. Degenen die ten val worden gebracht wanneer de zondagswet komt, zijn Laodiceïsche Zevendedagsadventisten die zich niet op de crisis hebben voorbereid. Het getal „zevenduizend” vertegenwoordigt het overblijfsel van Gods volk. God zei tot Elia, ten tijde van de crisis op de berg Karmel, die de crisis van de zondagswet vertegenwoordigt, dat er „zevenduizend in Israël” waren die hun knie niet voor Baäl hadden gebogen. De apostel Paulus geeft hierop commentaar.

De woorden „zevenduizend” vertegenwoordigen een overblijfsel van Gods volk, maar met de context waarin zij symbolisch worden aangeduid, moet rekening worden gehouden. De mannen die omkomen bij de aardbeving van de zondagswet zijn het overblijfsel van ontrouwe Zevendedagsadventisten die daar en dan gevankelijk worden weggevoerd door het moderne geestelijke Babylon. In de profetische geschiedenis van het oude, letterlijke Israël was er, toen Babylon Jeruzalem voor de tweede van drie keer verwoestte, een overblijfsel van „zevenduizend” „machtige” mannen „van het land” dat in ballingschap werd weggevoerd.

Zodra de machtige mannen van Jeruzalem bij de aardbeving van de zondagwet ten val zijn gebracht, „komt het derde wee spoedig. En de zevende engel blies op de bazuin.” Het derde wee is de zevende bazuin die door de zevende engel wordt geblazen. In het „uur” van de „aardbeving” van de zondagwet — de islam slaat toe!

Een van de voornaamste kenmerken van de islam in de eerste en tweede wee was het historische feit dat hun wijze van oorlogvoering afweek van de gebruikelijke krijgstactieken die werden toegepast in de geschiedenis waarin zij hun profetische rol vervulden. Hun wijze van oorlogvoering bestond erin plotseling en onverwacht toe te slaan. Het woord „assassin” is afgeleid van de praktijken van de islamitische krijgers in die periode van de geschiedenis. Hun aanvallen waren als die van de Japanse kamikazes in de Tweede Wereldoorlog. De islamitische krijgers verwachtten te sterven wanneer zij hun doelwit doodden. Om die reden was het onder de krijgers een algemeen gebruik zich op de dood voor te bereiden door zich met hasjiesj te bedwelmen vóór hun aanval, teneinde de vrees voor de dood te helpen onderdrukken. Wanneer zij hun slachtoffers troffen, was dat plotseling en onverwacht, en hun afhankelijkheid van hasjiesj voor de gewenste geestestoestand, in combinatie met de heimelijke aanval, vormde de etymologische grondslag van het woord „assassin”, vanwege de verwantschap ervan met het woord hasjiesj.

Het derde wee en de zevende bazuin “komen spoedig.”

Evenzo kwam op 22 oktober 1844 de Bode van het verbond „plotseling” tot Zijn tempel. Zuster White omschreef de „plotselingheid” van de komst van de Bode van het verbond als aanduidend dat Zijn komst „onverwacht” was. Daarom waren alle vier de „komsten” die op 22 oktober 1844 in vervulling gingen, onverwacht en plotseling.

De gelijkenis van de tien maagden wordt tot op de letter herhaald; aldus zullen alle vier de “komsten” die op 22 oktober 1844 werden vervuld, wederom tot op de letter worden vervuld bij de aardbeving die de zondagswet is. In haar commentaar op de gelijkenis van de maagden voegt Zuster White aan het getuigenis dat de plotselingheid en onverwachtheid identificeert die gesymboliseerd worden in de aardbeving van de zondagswet, welke de volmaakte vervulling van de Middernachtsroep is.

Bij de aardbeving van de zondagswet houdt de Verenigde Staten op het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie te zijn. Het overblijfsel van zevenduizend Laodiceaanse adventisten dat zich niet op de crisis heeft voorbereid, zal een karakter openbaren dat gereed is voor het merkteken van het beest. Dan verschijnt de islam plotseling en onverwacht, want „het derde wee komt spoedig”, wanneer „de zevende engel” bazuint!

De vier ‘komsten’ die alle op 22 oktober 1844 werden vervuld, worden vervolgens herhaald. De eerste komst duidde de opening van het oordeel aan, ter vervulling van Daniël acht vers veertien. Zij bevestigde de boodschap van de eerste engel, die verkondigde dat de “ure” van Zijn oordeel gekomen is. Die vervulling is een voorafbeelding van de “ure” van de aardbeving, die begint bij de zondagswet, en de “ure” is waarin de islam “Zijn oordeel” over de Verenigde Staten brengt vanwege de aanneming van een zondagswet.

De boodschapper van het verbond in Maleachi hoofdstuk drie kwam plotseling tot de tempel die Hij in zesenveertig jaar, van 1798 tot 1844, had opgericht, om een verbond aan te gaan met de „Levieten” van de Milleritische geschiedenis. Bij de aardbeving van de zondagswet komt de boodschapper van het verbond plotseling om binnen te gaan in de tempel van de opgewekte dode dorre beenderen, om een verbond aan te gaan met de „Levieten” van de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend.

Bij de aardbeving van de zondagwet komt de Zoon des mensen tot de Vader om een koninkrijk te ontvangen ter vervulling van Daniël zeven vers dertien, zoals Hij deed op 22 oktober 1844; want op het „uur” van de aardbeving zijn er „stemmen in de hemel”, die verkondigen dat „de koninkrijken van deze wereld zijn geworden van onze Heere en van Zijn Christus; en Hij zal regeren in alle eeuwigheid. En de vier en twintig ouderlingen, die voor God op hun zetels gezeten waren, wierpen zich op hun aangezichten en aanbaden God, zeggende: Wij danken U, Heere, God Almachtig, Die is, en Die was, en Die komen zal; omdat Gij Uw grote macht tot U hebt genomen en geregeerd hebt.”

In het uur van de aardbeving, wanneer Zijn oordeel gekomen is, en de twee getuigen, die tevoren waren opgewekt van de straat waar zij waren vermoord, opstaan. Dan worden zij, als een machtig leger, opgeheven naar de hemel, terwijl het overblijfsel van zevenduizend Laodiceïsche Adventisten ten val wordt gebracht. De wijze tarwe is daar en dan van de dwaze dolik gescheiden. Christus ontvangt vervolgens Zijn koninkrijk en de zevende bazuin klinkt, die ook het derde wee is, dat plotseling en onverwacht komt, en dan zijn “de volken” “toornig geworden, en Uw toorn is gekomen.”

Het vertoornen van de volken is de profetische rol van de islam, en het begint op het uur van de aardbeving en gaat voort tot aan het einde van de menselijke genadetijd en de zeven laatste plagen, die worden aangeduid met de woorden: „uw toorn is gekomen.” Tussen de zondagswet in de Verenigde Staten en het einde van de genadetijd, waar Gods toorn geopenbaard wordt in de zeven laatste plagen, verschaffen de derde wee—een symbool van de islam; de zevende bazuin, een symbool van de islam; en het vertoornen van de volken, een symbool van de islam—drie symbolische getuigen dat de boodschap van de Middernachtsroep een vervulling is van de komst van de islam bij de zondagswet.

Zoals bij de Milleritische beweging in het begin, was de boodschap van de Middernachtsroep een correctie op een mislukte voorspelling. In de Milleritische geschiedenis betrof het een uitblijven van de gebeurtenis waarvan voorspeld was dat zij zou plaatsvinden. In de vroege Milleritische geschiedenis brachten de Filadelfiërs hun mislukte voorspelling naar voren, omdat God Zijn hand hield over een vergissing op de kaart van 1843.

In de Laodicese beweging aan het einde van Future for America hield God Zijn hand nooit over de vergissing. Het waren menselijke handen die de waarheid bedekten dat tijd in de profetische toepassing niet langer gebruikt moest worden. Menselijke handen vertegenwoordigen menselijke werken.

In de afsluitende beweging van de honderdvierenvierenveertigduizend was de dwaling van het toepassen van tijd zonde, want de toepassing van profetische tijd mocht niet langer worden gebruikt. De zondige toepassing van tijd werd getypeerd door Mozes, die Gods gebod om zijn zoon te besnijden veronachtzaamde, en zij werd getypeerd door Uzza, die Gods gebod veronachtzaamde dat alleen de priesters de ark mochten aanraken. Het was niet de wil van de Heer dat een van die zondige handelingen of nalatigheden door Gods volk zou worden verricht. Zonde heeft slechts één definitie, en die is de overtreding van de wet. Mozes overtrad Gods wet van de besnijdenis, Uzza overtrad Gods wet van het heiligdom, en deze beweging overtrad Gods profetische wet. Het oude Israël werd aangesteld tot bewaarder van Gods wet, en ook de Adventbeweging werd aan haar begin en aan haar einde aangesteld tot bewaarder van Gods profetische waarheden.

In haar benauwdheid volbracht Zippora onmiddellijk zelf de daad om hun zoon te besnijden, en stelde aldus de bekering voor die degenen die bij deze beweging betrokken waren, terstond dienden te openbaren wegens de zondige nalatigheid waardoor de toepassing van tijd met de boodschap in verband was gebracht. David openbaart evenzo een diepgaande bekering wegens de daad van Uzza. Indien de beweging betoogt dat de toepassing van tijd in de voorspelling van 18 juli 2020 op enigerlei wijze juist was, dat dit op de een of andere manier Gods wil was, dan betoogt zij daarmee dat Mozes en Zippora Gods uitdrukkelijke geboden in werkelijkheid niet hoefden te handhaven, en dat het God in feite niet uitmaakte of Uzza de ark aanraakte. 18 juli 2020 was een valse voorspelling, en het valse element was het element van tijd.

Deze waarheden zullen in het volgende artikel nader worden onderzocht.