ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ସାତ ନମ୍ବର

୧୮୪୪ ମସିହାରେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି, ବାବିଲୋନର ଜିଅ ଭାବରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଯେପରିକି ଯିରୋବୋଆମ ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତରର ତାଙ୍କର ଦଶଟି ଗୋତ୍ର ଦକ୍ଷିଣର ଯିହୁଦାର ରାଜ୍ୟରୁ ପୃଥକ୍ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଏକ ଜାଲିଆତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ସେହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଏହାର ପୂର୍ବଛାୟା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଯିରୋବୋଆମଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବଛୁର—ଏକଟି ବେଥେଲ ନଗରରେ (ଅର୍ଥ, “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ”/ମଣ୍ଡଳୀ), ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ଦାନରେ (ଅର୍ଥ, ନ୍ୟାୟ/ରାଜ୍ୟ)—ସେହି ମିଥ୍ୟା ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟ-ପ୍ରଣାଳୀର ପୂର୍ବଛାୟା ଥିଲା, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରତିରୂପକ। ଯିରୋବୋଆମଙ୍କର ଜାଲିଆତିପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟ-ପ୍ରଣାଳୀର ସମସ୍ତ ଉପାଦାନ ଆରୋଣଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହରେ ସ୍ଥାପିତ ସେହି ଏକେଇ ଗଠନକୁ ଅନୁସରଣ କରି ରଚିତ ଥିଲା। ଏହିପରି, ଯିରୋବୋଆମଙ୍କର ଜାଲିଆତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀ ଆରୋଣଙ୍କ ଜାଲିଆତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀର ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲା।

ଯେରୋବୋଆମଙ୍କର ଜାଲିଆତି ପ୍ରଣାଳୀ ସେହି ଉପାସନା-ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ପୃଥକ ହେଲା ଏବଂ ପାପତନ୍ତ୍ରର ରୋମୀୟ ପଶୁର ଏକ କନ୍ୟା, କିମ୍ବା ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି, ହେଇଉଠିଲା। ଯେରୋବୋଆମଙ୍କର ଏହି ଜାଲିଆତି ପ୍ରଣାଳୀର ସ୍ଥାପନା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଯିହୁଦାରୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ତାଙ୍କର ବେଦୀ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ। 1844 ମସିହାରେ, ଠିକ୍ ସେହିପରି, ଯେତେବେଳେ ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟିଜ୍ମ ରୋମର କନ୍ୟାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଏକ ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ତାହାର ଭୂମିକାର ସର୍ବାରମ୍ଭରେ ଥିଲା, ମିଲରାଇଟମାନେ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ପରମପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ବିଶ୍ରାମବାରକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ସେମାନେ ରୋମର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ତିରସ୍କାରର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କଲେ, ଯେମାନେ ରୋମର ଅଧିକାରର ଚିହ୍ନ—ରବିବାର ଉପାସନା—ପାଳନ କରି ଯାଇବାକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ।

ଯିହୂଦାର ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତା, ଯିଏ ଯାରୋବଅାମଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିଥିଲେ, ସେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ପ୍ରକାଶ କଲେ।

ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ବେଦୀ” ଶବ୍ଦଟିର ଦ୍ୱିଗୁଣ ଉଲ୍ଲେଖ ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ପଦବଳୀର ଦ୍ୱିଗୁଣ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ଏକ ପ୍ରତୀକକୁ ସୂଚିତ କରେ; ଏହିପରି ଭାବେ ଏହା 1844 ମସିହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତ ଆସିଲେ ଏବଂ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟଧର୍ମ ପତିତ ହୋଇ ବାବିଲୋନର ଜିଅରେ ପରିଣତ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଏକ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି 1844 ମସିହାରେ ମିଲରାଇଟମାନେ ବିଶ୍ରାମବାରର ଚିହ୍ନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଯେପରି ଯେରୋବଯାମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଇଥିଲେ, ସେହିପରି ତାଙ୍କ ହାତ ପକ୍ଷାଘାତଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା; ଏହା ଏଭଳି ବାବିଲୋନର ଚିହ୍ନକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହାକି ଲୋକଙ୍କ ଲଳାଟ କିମ୍ବା ହାତରେ ବଳପୂର୍ବକ ଲାଗୁ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ ମନୁଷ୍ୟ ଅନନ୍ତକାଳ ପାଇଁ ପଙ୍ଗୁ ହୋଇଯାଏ।

ଏହି ଅଧ୍ୟୟନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଆମେ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ବିଚାର କରୁଛୁ ଯାହାକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦର୍ଶୀ ଏପରି କହି ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେ, “ଦାଉଦଙ୍କ ଘରାଣୀ ପାଇଁ ଜଣେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବ, ତାହାର ନାମ ଯୋଶିୟ; ଏବଂ ତୋର ଉପରେ ସେ ସେହି ଉଚ୍ଚସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ବଳି ଦେବ, ଯେମାନେ ତୋର ଉପରେ ଧୂପ ଜଳାନ୍ତି, ଏବଂ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକ ତୋର ଉପରେ ଦହନ କରାଯିବ।” ଯୋଶିୟର ଅର୍ଥ “ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତ୍ତି”, ଏବଂ ସେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ସେହି ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ଯିରୋବୋଆମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମିଥ୍ୟା ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀର ଉଦ୍ଘାଟନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ସେହି ଇତିହାସରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଯିରୋବୋଆମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ସେହି ମିଥ୍ୟା ଉପାସନା-ପ୍ରଣାଳୀର ଉପରେ, ଯୋଶିୟ ସେହି ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବେ, ଯେମାନେ ଏହି ନକଲି ଉପାସନାରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନାଜ୍ଞା କଲେ ଯେ, ସେ ଯେ ପଥରେ ଯାଇଥିଲେ ସେହି ପଥରେ ଯେରୋବୋୟାମଙ୍କ ଅଭିଷେକକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବେଥେଲରେ ଖାଇବେ କିମ୍ବା ପିଇବେ ନାହିଁ। ବେଥେଲର ମିଥ୍ୟାଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ସେ ଯେତେବେଳେ ଖାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ 1844 ପରେ ଯେମାନେ 1863ର ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ଶିକ୍ଷାମାନ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପଦ୍ଧତିମାନଙ୍କୁ ଫେରି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ବାଛିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଣାଯିବାକୁ ଥିବା ମୃତ୍ୟୁର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। 1863ରେ ଯେମାନେ ବିଦ୍ରୋହ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା ବେଥେଲର ମିଥ୍ୟାଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା ସହିତ ଏକେ ହେବ। ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା ଥିଲା 11 ଅଗଷ୍ଟ 1840ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ମନୋନୀତ ଜନ—ଉପେକ୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ରୋମର କନ୍ୟାମାନେ ହେଇଗଲେ। ଲାଉଡିସିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସେହି ତାରିଖର ମଧ୍ୟରେ ହେବ, ଯେତେବେଳେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001ରେ, ଯେପରି 1840ରେ ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ, ଏବଂ ମହା ଭୂମିକମ୍ପର ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ନିୟମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ, ଏକ ଶତ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ସୀଲମୋହର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ଦୂତ ଯେରୁଶାଲେମର ମଧ୍ୟରେ ଗତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଭୂମିରେ (ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର) ଏବଂ ମଣ୍ଡଳୀରେ (ଲାଓଦିକିୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ) କୃତ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଯେମାନେ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ନ୍ତି ଓ କାନ୍ଦନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଚିହ୍ନ ରଖିବାକୁ। ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ, ହିଜକିଏଲଙ୍କ ଚାରି ଘୃଣ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପିତୃଗଣଙ୍କର ପାପଗୁଡ଼ିକ, ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସୀଲମୋହର ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପରୀକ୍ଷାକାରୀ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ପରିଣତ ହେଲା।

1863ର ପରୀକ୍ଷା, ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ଛବ୍ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ କାଳ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ମିଲେରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଭିତ୍ତିସମୂହ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା, ଯାହା 1863ରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ପରୀକ୍ଷାରେ ଯିରିମିୟଙ୍କ ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଅନୁସରଣ କରି ଶେଷବର୍ଷାର ବିଶ୍ରାମକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଅନିଚ୍ଛା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା। 1888ର ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛି ଲାଓଦିକୀୟ ମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ସେହି ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଜୋନ୍ସ ଓ ୱାଗୋନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ନ୍ୟାୟୀକରଣର ସନ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

୧୮୫୬ ମସିହାରେ, ଲାଓଦିକିଆ ପାଇଁ ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଥମେ ମିଲେରାଇଟ୍‌ମାନଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଏବଂ ଏହା “ସାତ କାଳ”ର ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ଆଲୋକ ସହିତ ଆସିଲା; କିନ୍ତୁ ଲାଓଦିକିଆ ପାଇଁ ବାର୍ତ୍ତାରେ ଥିବା ଉପଚାରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଅନୁଭବ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଇତିହାସର ବାର୍ତ୍ତା—ଉଭୟକୁ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ଅନୁଭବ “ଦର୍ଶନ” (mareh) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା “ଦେଖାଯାଇବା”କୁ ସୂଚାଏ; ଏବଂ (chazon) “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଇତିହାସ”ର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଯାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଉଭୟ ଦର୍ଶନ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ନିଜ ନିଜ ପୂରଣ ପାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଊଣେଇଶ ବର୍ଷ ପରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଭୟକୁ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଇଥିଲା, କାରଣ ଯୀଶୁ ସଦା ଆରମ୍ଭ ସହିତ ଶେଷକୁ ଏକାତ୍ମ କରି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ, 1863 ଓ 1888 ର ବିଦ୍ରୋହମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ପୁନର୍ବାର ପରୀକ୍ଷାସ୍ୱରୂପ ସତ୍ୟ ହେଲା, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଭୟେ ଯିରିମିୟଙ୍କ ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ସେହି ତାରିଖରେ ଉତ୍ତରବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ଆସିଲା, ଏବଂ 1919 ର ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଆସିଲା, କାରଣ 1919 ରେ, କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମ୍ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତାରୁ ଶୂନ୍ୟ ଥିବା ଏକ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମିଥ୍ୟା ସୁସମାଚାରକୁ ଏକ ନକଲି “ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତା” ସନ୍ଦେଶ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାରର ପରାକ୍ରମୀ ଦୂତ ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ ଅବତରଣ କଲେବେଳେ, ପଦ 1 ରୁ 3 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂରଣ ହେଲା, ଏବଂ ପଦ 1 ରୁ 3 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ “ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର”ର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାର ଅଧ୍ୟାୟର ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ସହିତ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ଝିମିଝିମି ଭାବେ ପତିତ ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ହବକ୍କୁକ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇରେ ପ୍ରତିନିଧିତ “ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତର୍କ” ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେହି ତର୍କ ଥିଲା ବାଇବେଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ପ୍ରଣାଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ଏବଂ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଓ ଏକ ସତ୍ୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ସମ୍ବନ୍ଧରେ। ସେହି ତର୍କର ସମାପ୍ତି ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଠାରର “ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର” ଆସେ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ବାବିଲ ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦକ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାବିଲରୁ ବାହାରି ଆସିବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ସେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରର ଆଗମନ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବାର ଇତିହାସର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ଯାହା ଚତୁର୍ଥ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଏବଂ ସେହି ଚତୁର୍ଥ ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୁନର୍ବାର ଲାଓଡିସୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଚତୁର୍ଥ ଓ ଶେଷ ପିଢ଼ୀକୁ, ଶୀଘ୍ର-ଆସନ୍ତା ରବିବାର-ନିୟମ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମନ କରୁଥିବାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରେ।

ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା, ଦୂତଙ୍କର ଅବତରଣ ଓ 1844 ମସିହାର ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରେ, ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ନିୟମର ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ଓ ଦୂତଙ୍କର ଅବତରଣ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲାଓଦିକିଆ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟାର ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା। ଯିହୁଦାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କୁ ବେଥେଲର ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ସହ ସେହି ଏକେ ସମାଧିରେ ସମାଧିସ୍ଥ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଯୋଶିୟା ତାଙ୍କ ସଂଶୋଧନ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେ ସେହି ସମାଧିର ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ରାଜା ଯୋଶିୟାଙ୍କର ସଂଶୋଧନ, ଯାହାଙ୍କର ନାମ “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଭିତ୍ତିମୂଳ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ସେହି ଭିତ୍ତିମୂଳମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିବାବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାଙ୍କର ସଂଶୋଧନ ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ମନ୍ଦିର ପୁନଃସ୍ଥାପନର କାର୍ଯ୍ୟ ହାତେ ନିଆଯାଇଥିଲା।

“ଯୋଶିୟା” ନାମରେ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମିବ ବୋଲି ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ ଏବଂ ନିଜର ଶେଷ-ଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଫେରାଇ ନେଲେ। ସେହି ଅବତରଣର ପ୍ରତିରୂପ ପୂର୍ବରୁ ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ ୧୮୪୦ରେ ସେହି ଦୂତଙ୍କ ଅବତରଣ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା। ଉଭୟ ଅବତରଣ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ଯେ ଐତିହାସିକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାମ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ୯, ପଦ ୧୫ରେ ମିଳୁଥିବା ଇସ୍ଲାମର ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣକୁ ପୂର୍ବରୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଏବଂ ସେହି ପୂର୍ବଘୋଷଣାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ସହିତ ସମ୍ବଦ୍ଧ, ସେ ଥିଲେ ଯୋଶିୟା।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ଦଶମ କିମ୍ବା ଅଠାରହତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୂତଙ୍କ ଉଭୟ ଅବତରଣରେ “ଯୋଶିୟ” ନାମଟି ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ଯୋଶିୟ ଲିଚ୍ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ୧୧ ଅଗଷ୍ଟ ୧୮୪୦ ରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ଯିରୋବୋଆମର ଇତିହାସରେ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ “ଯୋଶିୟ” ନାମକ ଜଣେ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମରେ ପୂରଣ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦୂତ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ-ଦିନର ଜନମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ସେହି ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପକ ଇତିହାସକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଓ ଯିରୋବୋଆମଙ୍କର ସମ୍ମୁଖୀନତା ତାହାର ପୂରଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲା। ବାଇବେଲୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଆସୁଥିବା ଜଣେ “ଯୋଶିୟ” ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗୋଟିଏ ପୂର୍ବବାଣୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଅନାଜ୍ଞାକାରୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ଇତିହାସ ୧୮୪୪ ରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ନାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପୂର୍ବବାଣୀ ପୁନର୍ବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବର୍ଣ୍ଣନାରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଗଲା।

ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ତାରିଖରେ, ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତ୍ୟଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଯିରିମିୟଙ୍କ ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକ ପାଖକୁ ପୁନର୍ବାର ନେଇଗଲେ; ସେହି ପଥଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ଯେ ସମୟରେ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତ ହଠାତ୍ ଆସି 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ଯୋଶିୟ ମନ୍ଦିରର ମରାମତି କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବାବେଳେ ମୋଶାଙ୍କର ଶାପକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯିଶାୟା ପୁନଃସ୍ଥାପନର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।

ମନ୍ଦିରକୁ ମରାମତି କରି ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବାରେ ଯୋଶିୟାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହାକୁ ଇଶାୟା ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ଦେବଙ୍କ ଶେଷ-ଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପାଦିତ ହେବ; କାରଣ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ନିଜେମାନେ ଯେ ସମୟରେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ଅଧିକ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏଜ୍ରାଙ୍କ ସମୟରେ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରି ଆସିଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଛାୟିତ କରାଯାଇଥିଲା।

ଏଜ୍ରାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ବାବିଲୋନରୁ ସେମାନେ ବାହାରିଆସିଥିବାବେଳେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଯୋଶିୟା କରୁଥିବା ମନ୍ଦିର ପୁନସ୍ଥାପନର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାକୁ ଯିଶାୟା ଦେବଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଲୋକମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଯୋହନ ମଧ୍ୟ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି।

ଏହି ଅଂଶରେ ଯୋହନ ସେହି ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ ଯାହା ଦୂତଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଥିଲା, ସେ ଯେତେବେଳେ August 11, 1840 ରେ ଅବତରଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ October 22, 1844 ର ତିକ୍ତ ନିରାଶାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥିଲେ। 1844 ର ସେହି ତିକ୍ତ ନିରାଶାର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଯୋହନଙ୍କୁ କୁହାଗଲା ଯେ, ସେ ଦେବଙ୍କ ଶେଷ-ଦିନର ପ୍ରଜାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ, 1840 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱିତ ସେହି ଅନୁଭବକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତ କରିବାକୁ ହେବ; ଏହିପରି ସେ September 11, 2001 ଦିଗକୁ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା Sunday law ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ରସୂଚନା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା, “Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings,” ଯାହା ଏହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ Revelation eighteen ରେ ଦୂତ ଅବତରଣ କରିବେ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ Revelation chapter ten ର ଇତିହାସ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବ—“line upon line.”

ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶେଷଦିନର ଲୋକମାନେ ପୁନର୍ବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହେବାକୁ ଥିବା ଇତିହାସକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ଯୋହନଙ୍କୁ “ଉଠି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର “ମାପିବା” କାର୍ଯ୍ୟ ବିଶେଷ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଥିଲା, କାରଣ ସେ 1844 ମସିହାରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅକ୍ଟୋବର 22ର ବିନିରାଶାଦାୟକ ଘଟଣାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଉଦର କଟୁ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ, ଯାହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯେ ଏହା ଜାତିମାନଙ୍କର ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିଦେବେ। ସେହି ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷ 1798 ମସିହାରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା। ଯୋହନଙ୍କୁ 1798 ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ମାପିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଥିଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବାକୁ ଥିଲା, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆତ୍ମିକ ମନ୍ଦିର ଓ ଆତ୍ମିକ ଯେରୁଶାଲେମ ପାଦତଳେ ଦଳାଯାଇଥିଲା। ସେ 1844 ମସିହାର ବିନିରାଶାର ସମୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ; ତେଣୁ 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ହୁଏ। ସେହି ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଯେତେବେଳେ ଯୋହନ, ଯେପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଲୋକମାନେ 1840 ଠାରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିଥିଲେ, ପୁନର୍ବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ସମୟରେ ଆରମ୍ଭ କରିବେ ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ଲାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପୂରଣକାଳରେ ଦୂତ ଅବତରଣ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ପୁନର୍ବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବାର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ହେବ, ଏବଂ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ “ପୁରୁଣା ପଥ”ମାନଙ୍କର ଏକ ଅନୁସନ୍ଧାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବ; ଯାହା “ମନ୍ଦିର” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଇତିହାସ ଥିଲା, ଯାହା 1798 ମସିହାରେ ଶେଷକାଳରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, 1844 ମସିହାର ମହା ନିରାଶାରେ ଶେଷ ହେଲା। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯିରିମିୟଙ୍କର ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କର ଅନୁସନ୍ଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ଯୋହନଙ୍କର “ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷର ମନ୍ଦିର”, ସେତେବେଳେ ମୋଶାଙ୍କର ଶାପ ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିରରେ ଛିଟିଆଇଥିବା ଭସ୍ମାବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଇଯାଇଲା, ଏବଂ ଆସିବାକୁ ଥିବା ଯୋଶୀୟଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପୂରଣ ହେଲା। ଯୋଶୀୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯିଶାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ବାର ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି:

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଅନ୍ତ୍ୟଦିନର ଲୋକମାନେ “ବାସ କରିବା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ” ପୁନର୍ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଯାହା ଯିରେମିୟାଙ୍କର “ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକ” ଅଟେ। ସେମାନେ ପୁରୁଣା ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଯେପରି ଯୋଶିୟ ଓ ଏଜ୍ରାଙ୍କ ଇତିହାସରେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନେ ସେହି କାମ ସଫଳ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି”ର ପଦ୍ଧତିକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନେ କେବଳ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ଇତିହାସକୁ, ଯାହା ଛଅଚାଳିଶ ବର୍ଷର ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, “ଉଠାଇବେ” ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା କରୁଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ “ଅନେକ ପିଢ଼ିର ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ” ମଧ୍ୟ ଉଠାଇବାକୁ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନ ଏକ ଭିତ୍ତିସ୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” 1798 ରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଅନ୍ତ୍ୟଦିନର ଭିତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେମାନେ “ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜାଗାକୁ” ମରାମତ କରିବାକୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନ ଏକ ପାତ୍ର କିମ୍ବା ଏକ ଦିଆଳର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଫାଟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବିପଦ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଏ। ଯେ “ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଜାଗା”କୁ ମରାମତ କରିବାକୁ ଥିଲା, ସେହିଟି 1863 ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହ ଥିଲା।

ଯେତେବେଳେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର, 2001 ରେ ଯୋଶିୟ ଆଗମନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଲୋକମାନେ ଯିରିମିୟଙ୍କର ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଲେ ଏବଂ ମିଲେରୀୟ ଇତିହାସକୁ ମାପିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ “ଭଙ୍ଗ”କୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ “ପୁରାତନ ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ” ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବାବେଳେ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ରତ୍ନମାନଙ୍କର ସତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କଲେ। ଯୋଶିୟଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ “ସାତ ଥର”କୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର ସତ୍ୟକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଏବଂ ଏପରିକରେ “ପୂର୍ବତନ ଉଜାଡ଼ତାମାନଙ୍କୁ” ଉଠାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର “ପ୍ରଥମ” ଏବଂ “ଶେଷ” ଉଜାଡ଼ତାମାନଙ୍କୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଚିହ୍ନିଲେ ଯେ ଏକଟି 1798 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି 1844 ରେ। ଏହିପରି, ପୂର୍ବତନ ଉଜାଡ଼ତାମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇବାର ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ସେହି “ଦଣ୍ଡ” ଥିଲା, ଯାହା ଯୋହନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିରକୁ ମାପିବାକୁ ସମର୍ଥ କରିଥିଲା।

ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପୁନର୍ବାର ନେଇଗଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଅନ୍ତ୍ୟ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶକୁ ପାଇପାରନ୍ତି; ଏବଂ ଅନ୍ତ୍ୟ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଦୁଃଖର ଇସ୍ଲାମର ସନ୍ଦେଶ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶେଷପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହବକ୍କୂକଙ୍କର ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ତାଳିକାକୁ, 1843 ଏବଂ 1850ର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଚାର୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭାବେ, ଆବିଷ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭିତ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର “ତିନିଟି ଦୁଃଖ” ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୁଃଖ ସେହି ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ଇତିହାସରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମିଲରାଇଟ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ପରେ ସେମାନେ ଚିହ୍ନଟ କଲେ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କର ତ୍ରିଗୁଣ ପ୍ରୟୋଗର ନିୟମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବୁଝାମଣା ପୂର୍ବରୁହିଁ ଯିହୂଦା ଗୋତ୍ରର ସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ଯିରିମିୟାଙ୍କର ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଲେ ବେଳେ “ବିଶ୍ରାମ ଓ ସତେଜତା”କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି, ଯାହା ତୃତୀୟ ଦୁଃଖର ଅନ୍ତ୍ୟ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ଯାହା ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୁଃଖର ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ସହିତ ଚିହ୍ନିତ ଓ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଅବ୍ୟାହତ ରଖିବୁ।