ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକ ଶତ ଏଗାରୋଟି

ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଦୂତ ତୁରୀ ବାଜାଇଲେ; ତାହା ପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଗୋଟିଏ ତାରା ପତିତ ହୋଇଛି; ଏବଂ ତାହାଙ୍କୁ ଅତଳ ଗର୍ତ୍ତର ଚାବି ଦିଆଗଲା। ସେ ଅତଳ ଗର୍ତ୍ତ ଖୋଲିଲେ; ଏବଂ ସେହି ଗର୍ତ୍ତରୁ ଗୋଟିଏ ମହାଭଟ୍ଟିର ଧୂଆଁ ପରି ଧୂଆଁ ଉଠିଲା; ଏବଂ ସେହି ଗର୍ତ୍ତର ଧୂଆଁର କାରଣରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ସେହି ଧୂଆଁରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଙ୍ଗପାଳ ବାହାରିଆସିଲେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀର ବିଛୀମାନଙ୍କର ଯେପରି ଶକ୍ତି ଥାଏ, ସେହିପରି ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା। ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଗଲା ଯେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଘାସକୁ, କୌଣସି ସବୁଜ ବସ୍ତୁକୁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଗଛକୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ କେବଳ ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ, ଯେମାନଙ୍କର ଲଳାଟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 9:1–4।

“ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ତାରା ପଡ଼ିଲା; ଏବଂ ତାହାକୁ ଅଗାଧ ଗର୍ତ୍ତର ଚାବି ଦିଆଗଲା।”

“ଯେତେବେଳେ ପାରସୀ ସମ୍ରାଟ ନିଜ କଳା ଓ ଶକ୍ତିର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମକ୍କାର ଜଣେ ଅପରିଚିତ ନାଗରିକଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ପତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମହମ୍ମଦଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ପ୍ରେରିତପୁରୁଷ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ସେହି ଆମନ୍ତ୍ରଣକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ପତ୍ରଟିକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ। ‘ଏହିପରି,’ ଆରବୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ‘ଈଶ୍ୱର ରାଜ୍ୟକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେବେ, ଏବଂ ଖୋସ୍ରୋଏସଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବେ।’ ପୂର୍ବର ଏହି ଦୁଇ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସୀମାସନ୍ନିହିତ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମହମ୍ମଦ ପରସ୍ପର ବିନାଶର ଅଗ୍ରଗତିକୁ ଗୁପ୍ତ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ପାରସୀ ବିଜୟମାଳାର ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିବାକୁ ସାହସ କଲେ ଯେ, ବହୁ ବର୍ଷ ବିତିବା ପୂର୍ବରୁ, ବିଜୟ ପୁନର୍ବାର ରୋମୀୟମାନଙ୍କର ପତାକାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିବ। ‘ଯେ ସମୟରେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ସମୟରେ ତାହାର ସିଦ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ଦୂରସ୍ଥ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଥିବାକୁ ପାରୁନଥାନ୍ତା; କାରଣ ହେରାକ୍ଲିଅସଙ୍କ ଶାସନର ପ୍ରଥମ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ସନ୍ନିକଟ ପତନକୁ ସୂଚିତ କରିଥିଲା।’...”

“ଖୋସ୍ରୋସ୍ ଆସିଆ ଓ ଆଫ୍ରିକାରେ ରୋମୀୟ ଅଧିକାରଭୂକ୍ତ ଅଞ୍ଚଳମାନଙ୍କୁ ବଶୀଭୂତ କଲେ। ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ‘ରୋମୀୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ’ ‘କନଷ୍ଟାଣ୍ଟିନୋପଲର ପ୍ରାଚୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ହୋଇପଡ଼ିଲା, ସହିତ ଗ୍ରୀସ୍, ଇଟାଲୀ, ଓ ଆଫ୍ରିକାର ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶ, ଏବଂ ଆସିୟାତଟରେ ଟାୟରରୁ ଟ୍ରେବିଜୋଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ସାମୁଦ୍ରିକ ନଗର।’ ଛଅ ବର୍ଷର ଅନୁଭବ ଶେଷରେ ପର୍ସୀୟ ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ କନଷ୍ଟାଣ୍ଟିନୋପଲ ଜୟ କରିବାର ପ୍ରୟାସ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଓ ରୋମୀୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ମୁକ୍ତିମୂଲ୍ୟସ୍ୱରୂପ ବାର୍ଷିକ କର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା,—ଏକ ହଜାର ଟାଲେଣ୍ଟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ହଜାର ଟାଲେଣ୍ଟ ରୂପା, ଏକ ହଜାର ରେଶମୀ ବସ୍ତ୍ର, ଏକ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଏକ ହଜାର କୁମାରୀ। ହେରାକ୍ଲିଅସ୍ ଏହି ଲଜ୍ଜାଜନକ ଶର୍ତ୍ତମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଦେଶର ଦରିଦ୍ରତା ମଧ୍ୟରୁ ସେହି ଧନରାଶି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଯେ ସମୟ ଓ ଅବକାଶ ପାଇଥିଲେ, ତାହାକୁ ଏକ ସାହସୀ ଓ ମରଣପଣ ଆକ୍ରମଣର ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯତ୍ନସହକାରେ ବ୍ୟୟ କରାଗଲା।”

“ପର୍ସିଆର ରାଜା ସେହି ଅଖ୍ୟାତ ସାରାସେନକୁ ଅବହେଳା କଲେ, ଏବଂ ମକ୍କାର କଥିତ ନବୀଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଉପହାସ କଲେ। ରୋମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପତନ ମଧ୍ୟ ମହମ୍ମଦୀୟ ଧର୍ମ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଏକ ପ୍ରବଞ୍ଚନାର ସଶସ୍ତ୍ର ସାରାସେନିକ ପ୍ରଚାରକମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରଗତି ପାଇଁ, କୌଣସି ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ଦେଇନଥାନ୍ତା, ଯଦିଓ ପର୍ସିଆନମାନଙ୍କର ସମ୍ରାଟ ଏବଂ ଆଭାରମାନଙ୍କର ଖାଗାନ (ଆଟିଲାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ) ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଜରମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଅବଶେଷ ଭାଗ କରି ନେଇଥାନ୍ତି। ଖୋସ୍ରୋଏସ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହେଲେ। ପର୍ସିଆନ ଏବଂ ରୋମାନ ରାଜତନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ କ୍ଷୟ କରିଦେଲେ। ଏବଂ ଏକ ତଳୱାର ମିଥ୍ୟା ନବୀଙ୍କ ହାତରେ ଦିଆଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଗତିକୁ ରୋକି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାନ୍ତେ, ସେମାନଙ୍କର ହାତରୁ ସେହି ତଳୱାର ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଖସିପଡ଼ିଲା।”

“‘ସ୍କିପିଓ ଏବଂ ହାନିବଲଙ୍କ ଦିନଠାରୁ, ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ହେରାକ୍ଲିୟୁସ୍‌ ଯାହା ସାଧନ କରିଥିଲେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ସାହସିକ ପ୍ରୟାସ କେବେ କରାଯାଇନଥିଲା। ସେ କଳା ସାଗର ଓ ଆର୍ମେନିଆର ପର୍ବତମାଳା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ପଥକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ, ପର୍ସିଆର ହୃଦୟଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ମହାରାଜଙ୍କ ସେନାବଳକୁ ନିଜମାନଙ୍କ ରକ୍ତାକ୍ତ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଛକୁ ଡାକି ଆଣିଲେ।’”

“ନିନେବହର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯାହା ପ୍ରଭାତରୁ ଏକାଦଶ ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରାଗଲା, ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିବା ଧ୍ୱଜଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ପାର୍ସୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଠାଇଶିଟି ଧ୍ୱଜ ଦଳୀୟ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ହସ୍ତଗତ କରାଗଲା; ସେମାନଙ୍କ ସେନାବଳର ବୃହତ୍ତମ ଅଂଶ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରି ନିହତ କରାଗଲା, ଏବଂ ବିଜୟୀମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ କ୍ଷତିକୁ ଗୋପନ କରି, ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ହିଁ ରାତ୍ରି କାଟିଲେ। ଅସିରିୟାର ନଗରମାନ ଓ ପ୍ରାସାଦମାନ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ରୋମୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲା।”

ରୋମୀୟ ସମ୍ରାଟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାଧିତ ବିଜୟମାନଙ୍କ ଫଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ, ଏବଂ ସେହି ଏକେଇ ଉପାୟରେ, ଆରବିଆରୁ ଆସିଥିବା ସାରାସେନମାନଙ୍କ ଅସଂଖ୍ୟ ସମୂହ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା—ସେହି ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସୁଥିବା ପଙ୍ଗପାଳମାନଙ୍କ ପରି—ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଗତିପଥରେ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଓ ଭ୍ରମକାରୀ ମହମ୍ମଦୀୟ ମତ ପ୍ରଚାର କରୁଥାଇ, ଶୀଘ୍ରହି ପାରସୀୟ ଓ ରୋମୀୟ—ଉଭୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଆବୃତ କରିଦେଲେ।

ଏହି ସତ୍ୟର ଅଧିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ, ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଉଦ୍ଧୃତିଗୁଡ଼ିକ ଯାହାଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ସେହି Gibbonଙ୍କ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷକାଳୀନ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ଅଧିକ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ‘ଯଦିଓ Heracliusଙ୍କ ପତାକାତଳରେ ଗୋଟିଏ ବିଜୟୀ ସେନା ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା, ତଥାପି ସେହି ଅସ୍ୱାଭାବିକ ପ୍ରୟାସ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଅଭ୍ୟାସିତ କରିବାପେକ୍ଷା ବରଂ ଶୋଷି ଦେଇଥିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ସମ୍ରାଟ୍ Constantinople କିମ୍ବା Jerusalemରେ ବିଜୟୋତ୍ସବ ପାଳନ କରୁଥିବା ବେଳେ, Syriaର ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଅପ୍ରସିଦ୍ଧ ନଗର Saracensମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୁଟିତ ହେଲା, ଏବଂ ତାହାର ସହାୟତା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥିବା କିଛି ସେନାଦଳକୁ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରି ଦେଲେ,—ଏକ ସାଧାରଣ ଏବଂ ତୁଚ୍ଛ ଘଟଣା, ଯଦି ଏହା ଏକ ବିଶାଳ ପରିବର୍ତ୍ତନର ପୂର୍ବାଭାସ ନ ହୋଇଥାନ୍ତା। ଏହି ଡାକାତମାନେ Mohammedଙ୍କ ପ୍ରେରିତମାନେ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଉନ୍ମତ୍ତ ବୀରତା ମରୁଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକାଳର ଶେଷ ଆଠ ବର୍ଷରେ, Heraclius ସେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଦେଶ ଆରବମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ହରାଇଲେ, ଯାହାକୁ ସେ ପର୍ସିଆନମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ।

“‘ସ୍ୱର୍ଗମଣ୍ଡଳରେ ଯାହାର ବାସସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ସେହି ଠକେଇ ଓ ଉନ୍ମାଦର ଆତ୍ମା’ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛାଡ଼ା ଯାଇଥିଲା। ଅଗାଧ ଗର୍ତ୍ତକୁ ଖୋଲିବା ପାଇଁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଚାବି ଦରକାର ଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଚାବି ଥିଲା ଖୋସ୍ରୋସଙ୍କର ପତନ। ସେ ମକ୍କାର ଜଣେ ଅପରିଚିତ ନାଗରିକଙ୍କର ପତ୍ରକୁ ଅବହେଳାଭାବରେ ଛିଣ୍ଡି ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜର ‘ମହିମାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭା’ ଠାରୁ ସେହି ‘ଅନ୍ଧକାରର ଦୁର୍ଗ’ ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଗଲେ, ଯାହାକୁ କୌଣସି ଚକ୍ଷୁ ଭେଦ କରିପାରୁନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମହମ୍ମଦଙ୍କର ନାମର ପୂର୍ବରେ ଖୋସ୍ରୋସଙ୍କର ନାମ ହଠାତ୍ ବିସ୍ମୃତିରେ ଲୀନ ହେବାକୁ ଥିଲା; ଏବଂ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରଟି ମାନୋ ତାହାର ଉଦୟ ପାଇଁ କେବଳ ତାରାର ପତନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାଜୟ ଓ ସାମ୍ରାଜ୍ୟହାନି ପରେ, ଖୋସ୍ରୋସଙ୍କୁ ୬୨୮ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ହତ୍ୟା କରାଗଲା; ଏବଂ ୬୨୯ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ‘ଆରବର ବିଜୟ’ ଓ ‘ରୋମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ବିରୋଧରେ ମହମ୍ମଦାନମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଯୁଦ୍ଧ’ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ। ‘ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଦୂତ ତୂରୀ ବାଜାଇଲେ, ତାହାପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଗୋଟିଏ ତାରା ପଡ଼ିଲା; ଏବଂ ତାହାକୁ ଅଗାଧ ଗର୍ତ୍ତର ଚାବି ଦିଆଯାଇଲା। ଏବଂ ସେ ଅଗାଧ ଗର୍ତ୍ତକୁ ଖୋଲିଲା।’ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପତିତ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ରୋମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବର ସେହି ମହାରାଜା ନିଜ ଅନ୍ଧକାରର ଦୁର୍ଗରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସିରିଆ ସୀମାନ୍ତରେ ଥିବା ଜଣେ ଅପରିଚିତ ନଗରର ଲୁଟ ‘ଏକ ମହାବିପ୍ଳବର ପ୍ରସ୍ତାବନା’ ଥିଲା। ‘ସେହି ଡାକାତମାନେ ଥିଲେ ମହମ୍ମଦଙ୍କର ପ୍ରେରିତମାନେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଉନ୍ମତ୍ତ ପରାକ୍ରମ ମରୁଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୋଇଥିଲା।’”

“ତଳହୀନ ଗର୍ତ୍ତ.—ଏହି ପଦର ଅର୍ଥ ଗ୍ରୀକ ଭାଷାରୁ ଜାଣିହେବ; ସେଠାରେ ଏହାକୁ ‘ଗଭୀର, ତଳହୀନ, ଅତି ଗଭୀର’ ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା କୌଣସି ଶୂନ୍ୟ, ଉଜାଡ଼ ଓ ଅଚାଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ସୂଚାଇପାରେ। ପୃଥିବୀର ତାହାର ଆଦିକାଳୀନ ବିକଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏହି ପଦ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଛି। Gen. 1:2. ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଏହା ଯଥାର୍ଥଭାବେ ଆରବୀୟ ମରୁଭୂମିର ଅଜ୍ଞାତ ଉଜାଡ଼ ପ୍ରଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ସୂଚାଇପାରେ, ଯାହାର ସୀମାଞ୍ଚଳରୁ ପଙ୍ଗପାଳ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ସରାସେନମାନଙ୍କର ହୋର୍ଡଗୁଡ଼ିକ ବାହାରିଆସିଥିଲେ। ଏବଂ ପର୍ସୀୟ ରାଜା ଖୋସ୍ରୋସଙ୍କର ପତନକୁ ମଧ୍ୟ ତଳହୀନ ଗର୍ତ୍ତ ଖୋଲାଯିବାରୂପେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଦର୍ଶାଯାଇପାରେ, କାରଣ ତାହା ମହମ୍ମଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଶରୁ ବାହାରିଆସିବାର ଏବଂ ଅଗ୍ନି ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତିକର ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଚାର କରିବାର ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ସମୁଦାୟ ପୂର୍ବୀୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ପ୍ରସାର କରିନଥିଲେ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଘାସକୁ, କୌଣସି ସବୁଜ ବସ୍ତୁକୁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଗଛକୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ କେବଳ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ନାହିଁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 9:4।

“ମହମ୍ମଦଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଖ୍ରୀ.ଶ. 632 ମସିହାରେ ଆବୁବେକର ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ପଦରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଅଧିକାର ଓ ଶାସନକୁ ସୁଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଆରବୀୟ ଉପଜାତିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗୋଟିଏ ପରିପତ୍ର ପ୍ରେରଣ କଲେ, ଯାହାରୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଅଂଶଟି ଗ୍ରହୀତ:—”

“‘ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ଯୁଦ୍ଧ କର, ସେତେବେଳେ ପୁରୁଷସଦୃଶ ସାହସରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ କରିବ; ପିଠି ଫେରାଇବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ରକ୍ତରେ ତୁମମାନଙ୍କ ବିଜୟ କଳଙ୍କିତ ହେବାକୁ ଦିଅ ନାହିଁ। କୌଣସି ଖଜୁରୀ ଗଛ ଧ୍ୱଂସ କରିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଧାନ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜଳାଇବ ନାହିଁ। କୌଣସି ଫଳବୃକ୍ଷ କାଟିବ ନାହିଁ, ନାହିଁଲେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷତି କରିବ ନାହିଁ, କେବଳ ଯେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ହତ୍ୟା କର। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଚୁକ୍ତି କିମ୍ବା ସନ୍ଧିର ନିବନ୍ଧ କର, ତାହାକୁ ଅଟଳଭାବେ ପାଳନ କର, ଏବଂ ନିଜ ବାକ୍ୟ ପ୍ରତି ସତ୍ୟବାନ ରୁହ। ଏବଂ ତୁମେ ଆଗକୁ ଯାଇବାବେଳେ, କେତେକ ଧାର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ପାଇବା, ଯେମାନେ ମଠମନ୍ଦିରରେ ନିର୍ଜନବାସ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରକାରରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କର ମଠଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବ ନାହିଁ। ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାରର ଲୋକଙ୍କୁ ପାଇବା, ଯେମାନେ ଶୟତାନର ସଭାଗୃହ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଯେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମୁଡ଼ା ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ କ୍ଷୌରିତ; ନିଶ୍ଚିତ କର, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର କପାଳ ଫାଡ଼ି ଦେବ, ଏବଂ ସେମାନେ ମହମ୍ମଦୀ ହେବେ କିମ୍ବା କର ଦେବେ, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ କୌଣସି ରିଆୟତ ଦେବ ନାହିଁ।’”

“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ କିମ୍ବା ଇତିହାସରେ ଏହା କୁହାଯାଇନାହିଁ ଯେ, ଅଧିକ ମାନବିକ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ହିଂସ୍ର ଆଦେଶ ପରି ସମାନ ସତର୍କତାରେ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏବଂ ପୂର୍ବୋକ୍ତଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ସେହି ଏକମାତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ଯାହାକୁ ଗିବନ୍ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଅବୁବକ୍ର ସେହି ସେନାନାୟକମାନଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା ସମସ୍ତ ସାରାସେନ ସେନାଦଳଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଜାରି କରିବା। ଏହି ଆଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହିତ ସମାନ ଭାବେ ପୃଥକ୍କାରକ ଅଟେ, ଯେପରି ଖଲିଫା ସ୍ୱୟଂ ମରଣଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟର ଆଦେଶଠାରୁ ଉଚ୍ଚତର କୌଣସି ଆଦେଶ ପ୍ରତି, ପରିଚିତ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଆଜ୍ଞାପାଳନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ଧର୍ମ ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଏବଂ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ମହମ୍ମଦୀୟ ଧର୍ମ ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାର ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷଣରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସେହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନରୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକ କହିବେ।”

“ସେମାନଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା।—ଅଧ୍ୟାୟ 7:1–3 ଉପରେ ଥିବା ଟୀକାମାନଙ୍କରେ ଆମେ ଦେଖାଇଛୁ ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବିଶ୍ରାମଦିନ; ଏବଂ ଇତିହାସ ଏହି ସତ୍ୟ ବିଷୟରେ ନିର୍ବାକ ନୁହେଁ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଏହି ଯୁଗ-ବ୍ୟବସ୍ଥା ସାରା ଦିନ ଯଥାର୍ଥ ବିଶ୍ରାମଦିନକୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକ ରହିଆସିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଅନେକଙ୍କ ମନରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଛି ଯେ, ସେ ସମୟରେ କେଉଁମାନେ ସେହି ଲୋକ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଥିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କାରଣରୁ ମହମ୍ମଦୀୟ ନିର୍ଯ୍ୟାତନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ? ପାଠକ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣରେ ରଖୁନ୍ତୁ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛି, ଯେ ଏହି ସମଗ୍ର ଯୁଗ-ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାଧ୍ୟମରେ ଏମିତି ଲୋକ ରହିଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଥିଲା, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଯଥାର୍ଥ ବିଶ୍ରାମଦିନର ସଚେତନ ପାଳକ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ଆହୁରି ବିଚାର କରୁନ୍ତୁ ଯେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଯାହା କହୁଛି, ତାହା ହେଲା ଏହି ବିଧ୍ୱଂସକ ତୁର୍କୀ ଶକ୍ତିର ଆକ୍ରମଣ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଶିତ। ଏପରିଭାବେ ଏହି ବିଷୟ ସମସ୍ତ କଠିନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; କାରଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ପ୍ରକୃତରେ ଏତିକି ମାତ୍ର କହେ। ପାଠ୍ୟାଂଶରେ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର କରାଯାଇଛି; ଅର୍ଥାତ୍, ସେମାନେ ଯାହାଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ନାହିଁ; ଏବଂ ଯାହାଙ୍କର ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଅଛି ସେମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ପରୋକ୍ଷ ଅର୍ଥରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଛି। ତଦନୁସାରେ, ଇତିହାସରୁ ଆମେ ଜାଣୁନାହୁଁ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ସାରାସେନମାନେ ନିଜ ଘୃଣାର ପାତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଆଣିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିରେ ଜଡିତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ବିନାଶକୁ ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ତୁଳନାରେ ରଖାଯାଇନାହିଁ, ବରଂ କେବଳ ପୃଥିବୀର ଫଳ ଓ ସବୁଜ ସସ୍ୟଶ୍ୟାମଳତାର ସୁରକ୍ଷା ସହିତ; ଅର୍ଥାତ୍, ଘାସ, ଗଛ, କିମ୍ବା କୌଣସି ସବୁଜ ବସ୍ତୁକୁ କ୍ଷତି କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ କେବଳ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶ୍ରେଣୀର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ। ଏବଂ ପୂରଣରେ, ଆମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛୁ—ଆକ୍ରମଣକାରୀ ସେନାର ଏମିତି ଏକ ଦଳ, ଯେଉଁମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଏପରି ସେନାମାନେ ଯାହାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ତାହାକୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ଓ ଉତ୍ପାଦନକୁ, ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଯାହାଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ନଥିଲା ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ପାଇଁ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନୁମତି ଅନୁସାରେ, ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡା ମୁକୁଟଧାରୀ ଏକ ଧର୍ମାନୁୟାୟୀ ଶ୍ରେଣୀର କପାଳ ଚିରି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶୟତାନର ସଭାଗୃହର ଅଂଶ ଥିଲେ।”

“ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ, କିମ୍ବା ରୋମାନ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଭାଗ ଥିଲେ। ମହମ୍ମଦୀୟମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଏମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା। ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଏହା ପ୍ରତୀତ ହୁଏ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାରେ—ଯେମାନଙ୍କର କପାଳରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ନଥିଲା—ଏକ ବିଶେଷ ଯଥାର୍ଥତା, ଯଦି ଯୋଜନା ନୁହେଁ, ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି; କାରଣ ସେହି ଚର୍ଚ୍ଚଟି ନିଜେ ହେଉଛି ସେଇ ଚର୍ଚ୍ଚ, ଯାହା ସତ୍ୟ ସବ୍ବାଥକୁ ହଟାଇ ତାହାର ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟିଏ ଜାଲିଆତି ପ୍ରତିସ୍ଥାପନ କରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ତାହାର ମୋହରକୁ ଛିନିନେଇଛି। ଏବଂ ଆମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରୁ କିମ୍ବା ଇତିହାସରୁ ଏହା ବୁଝୁନାହୁଁ ଯେ, ଯେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅବୁବେକର ତାଙ୍କ ଅନୁସରୀମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତପୀଡନ ନ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହରର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଆବଶ୍ୟକତାବଶତଃ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ଗଠନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ କେହଳେ, ଏବଂ କେଉଁ କାରଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରାଗଲା, ଗିବନଙ୍କର ଅଳ୍ପସାର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଆମକୁ ସୂଚିତ କରେନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଆମ ପାଖରେ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର କାରଣ ଅଛି ଯେ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମୋହର ଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ଉତ୍ତପୀଡିତ ହୋଇନଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀ, ଯେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଏହା ଜୋରଦାର ଭାବେ ନଥିଲା, ସେମାନେ ତଳୱାରରେ ନିହତ ହେଲେ; ଏବଂ ଏପରିଭାବେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂରଣ ହୁଏ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

ଏବଂ ସାରାହ ଦେଖିଲେ ଯେ ହାଗର ମିଶରୀୟା, ଯିଏ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା, ସେହି ପୁଅ ଉପହାସ କରୁଛି। ଏହିକାରଣରୁ ସେ ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ କହିଲେ, ଏହି ଦାସୀ ଓ ତାହାର ପୁଅକୁ ତାଡ଼ିଦିଅ; କାରଣ ଏହି ଦାସୀର ପୁଅ ମୋର ପୁଅ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କ ସହିତ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ପୁଅର କାରଣରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ଅବ୍ରାହାମଙ୍କୁ କହିଲେ, ସେହି ପୁଅ ଓ ତୁମର ଦାସୀର କାରଣରୁ ଏହି କଥା ତୁମ ଚକ୍ଷୁରେ କଷ୍ଟଦାୟକ ନ ହେଉ; ସାରାହ ତୁମକୁ ଯାହା କହିଛି, ସେହି ସବୁରେ ତାହାର କଥା ଶୁଣ; କାରଣ ଇସ୍‌ହାକରେ ହିଁ ତୁମର ବଂଶ ନାମିତ ହେବ। ଏବଂ ଦାସୀର ପୁଅକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏକ ଜାତି କରିବି, କାରଣ ସେ ତୁମର ବଂଶ। ତେବେ ଅବ୍ରାହାମ ପ୍ରଭାତେ ସକାଳୁ ଉଠି ରୁଟି ଓ ଜଳର ଏକ ମଶକ ନେଇ, ହାଗରକୁ ଦେଲେ, ତାହା ତାର କାଂଧରେ ରଖିଦେଲେ, ଏବଂ ଶିଶୁକୁ ମଧ୍ୟ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଇ ତାକୁ ପଠାଇଦେଲେ; ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ବେଏର-ଶେବାର ପ୍ରାନ୍ତରରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପରେ ମଶକର ଜଳ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଝାଡ଼ ତଳେ ପକାଇଦେଲା। ତା’ପରେ ସେ ଯାଇ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଭଲ ଦୂରରେ, ମନେ ଧନୁଷର ଏକ ତୀରପ୍ରହାର ଦୂରତାରେ, ବସିଲା; କାରଣ ସେ କହିଲା, ମୁଁ ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବି ନାହିଁ। ଏପରିକରେ ସେ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲା। ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ସେହି ପୁଅର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ; ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତ ଆକାଶରୁ ହାଗରକୁ ଡାକି କହିଲେ, ହାଗର, ତୁମର କ’ଣ ହେଲା? ଭୟ କରନି; କାରଣ ପୁଅଟି ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେଠାରୁ ଈଶ୍ୱର ତାହାର ସ୍ୱର ଶୁଣିଛନ୍ତି। ଉଠ, ପୁଅଟିକୁ ଉଠା ଏବଂ ତାକୁ ତୁମ ହାତରେ ଧର; କାରଣ ମୁଁ ତାହାକୁ ଏକ ମହାନ ଜାତି କରିବି। ତା’ପରେ ଈଶ୍ୱର ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଜଳର ଏକ କୂଆଁ ଦେଖିଲା; ସେ ଯାଇ ମଶକଟିକୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପୁଅଟିକୁ ପାନ କରାଇଲା। ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ସେହି ପୁଅ ସହିତ ଥିଲେ; ସେ ବଢ଼ିଲା, ପ୍ରାନ୍ତରରେ ବାସ କଲା, ଏବଂ ଧନୁର୍ଧର ହେଲା। ଆଦିପୁସ୍ତକ 21:9–20।