ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ସତରো নম୍ବର

“ଅନନ୍ତକାଳ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଅଛି। ପର୍ଦା ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଆମେ, ଯେମାନେ ଏହି ଗମ୍ଭୀର, ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଅଧିକାର କରିଅଛୁ, ଆମେ କ’ଣ କରୁଛୁ, କ’ଣ ଚିନ୍ତା କରୁଛୁ, ଯେ ଆମେ ଆମର ସ୍ୱାର୍ଥପର ସୁଖସେବନପ୍ରେମକୁ ଆଞ୍ଚଳି ଧରିରହୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମ ପାଖପାଖି ଆତ୍ମାମାନେ ନାଶ ହେଉଛନ୍ତି? ଆମର ହୃଦୟ କି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ କଠୋର ହୋଇଯାଇଛି? ଆମେ କି ଏହା ଅନୁଭବ କିମ୍ବା ବୁଝିପାରୁନାହୁଁ ଯେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି? ହେ ଭ୍ରାତୃଗଣ, ତୁମେ କି ସେହି ଶ୍ରେଣୀର, ଯେମାନେ ଆଖି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ କାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ? ପରମେଶ୍ୱର ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାର ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା କି ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଛି? ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ସତର୍କବାଣୀ ପରେ ସତର୍କବାଣୀ ପଠାଇଥିବା କି ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଛି? ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାହା ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ଘୋଷଣାଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ କି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ? ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଝୁଲିରହିଛି ବୋଲି ତୁମେ କି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛ, ଏବଂ ତଥାପି ତୁମେ କି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁବିଧାରେ ବସିରହିପାରିବ, ଅଳସ, ଅସାବଧାନ, ଭୋଗବିଲାସପ୍ରିୟ?”

“ଏବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ନେହକୁ ଜଗତରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା କିମ୍ବା ନିଜ ଧନଭଣ୍ଡାରକୁ ଏହି ଜଗତରେ ସଞ୍ଚୟ କରିବାର ସମୟ ନୁହେଁ। ସେହି ସମୟ ବହୁ ଦୂରେ ନୁହେଁ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଆମେ ଉଜାଡ଼ ଏବଂ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ। ଯେପରି ରୋମୀୟ ସେନାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେରୁଶାଲେମର ଅବରୋଧ ଯିହୂଦିୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଳାୟନର ସଙ୍କେତ ଥିଲା, ସେପରି ଆମ ଜାତିର ପକ୍ଷରୁ ପାପାଳ ସବ୍ବାଥକୁ ବଳବତ୍ କରୁଥିବା ଆଜ୍ଞାରେ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ହେବ। ତେବେ ବଡ଼ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିବାର ସମୟ ହେବ, ଏବଂ ପରେ ଛୋଟ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଏକାନ୍ତ ଗୃହମାନଙ୍କୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେବାର ସମୟ ହେବ।” Testimonies, volume 5, 464.

“ଯିରୂଶାଲେମର ବିନାଶରେ ଏକଜଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ସତର୍କବାଣୀ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୃତ ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ସତର୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଯୀଶୁ କହିଥିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଯିରୂଶାଲେମକୁ ସେନାବଳଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ ଦେଖିବ, ସେତେବେଳେ ଜାଣିବ ଯେ ତାହାର ଧ୍ୱଂସ ସମୀପବର୍ତ୍ତୀ। ତେବେ ଯେମାନେ ଯିହୂଦିଆରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ପର୍ବତମାଳାକୁ ପଳାଇଯାଆନ୍ତୁ; ଏବଂ ଯେମାନେ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ସେଠାରୁ ବାହାରିଯାଆନ୍ତୁ।’ ଲୂକ 21:20, 21। କେଷ୍ଟିଅସଙ୍କ ଅଧୀନରେ ରୋମୀୟମାନେ ନଗରକୁ ଘେରିଥିବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁରନ୍ତ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ଅନୁକୂଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଅବରୋଧ ଉଠାଇଦେଲେ। ଅବରୋଧିତମାନେ, ସଫଳ ପ୍ରତିରୋଧ ପ୍ରତି ନିରାଶ ହୋଇ, ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ପ୍ରାୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ରୋମୀୟ ସେନାପତି କୌଣସି ପ୍ରକାଶ୍ୟ କାରଣ ବିନା ନିଜ ସେନାବଳକୁ ପଛକୁ ହଟାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲା। ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୃତ ଚିହ୍ନ ଅପେକ୍ଷାରତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେମାନେ ଇଚ୍ଛା କରିବେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାରକଙ୍କ ସତର୍କବାଣୀକୁ ମାନିବାର ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରାଗଲା। ଘଟଣାବଳୀ ଏପରି ଭାବେ ପରିଚାଳିତ ହେଲା ଯେ, ନ ଯିହୂଦୀମାନେ, ନ ରୋମୀୟମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନମାନଙ୍କ ପଳାୟନକୁ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ। କେଷ୍ଟିଅସଙ୍କ ପଶ୍ଚାଦ୍‌ପସରଣ ପରେ, ଯିହୂଦୀମାନେ ଯିରୂଶାଲେମରୁ ବାହାରି ତାଙ୍କ ପଛକୁ ହଟୁଥିବା ସେନାବଳଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଏପରି ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ସଂଘର୍ଷରେ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନମାନଙ୍କୁ ନଗର ଛାଡ଼ିଯିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। ସେ ସମୟରେ ଦେଶଟି ମଧ୍ୟ ସେହି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ କିମ୍ବା ପଥରେ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିପାରୁଥାନ୍ତି। ଅବରୋଧର ସମୟରେ, ଯିହୂଦୀମାନେ କୁଟୀର-ପର୍ବ ପାଳନ ପାଇଁ ଯିରୂଶାଲେମରେ ସମାଗତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ସମଗ୍ର ଦେଶର ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟନମାନେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ବିନା ପଳାଇବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ବିଳମ୍ବ ନ କରି ସେମାନେ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନକୁ—ଯର୍ଦ୍ଦନ ପାରେ, ପେରିୟା ଦେଶର ପେଲ୍ଲା ନାମକ ନଗରକୁ—ପଳାଇଗଲେ।” The Great Controversy, 30.

“ସେସ୍ଟିଉସ୍ ଓ ତାହାଙ୍କର ସେନାବଳଙ୍କୁ ଧାଉଥିବା ଯିହୂଦୀ ସେନାମାନେ ଏପରି ଭୟାନକ ତୀବ୍ରତାରେ ସେମାନଙ୍କର ପଛଦଳ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶର ଭୟ ଘେରି ଧରିଲା। ରୋମୀୟମାନେ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ପଛକୁ ଫେରି ପଳାୟନ କରିବାରେ ସଫଳ ହେଲେ। ଯିହୂଦୀମାନେ ପ୍ରାୟ କୌଣସି କ୍ଷତି ବିନା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଲେ, ଏବଂ ଲୁଟିତ ସାମଗ୍ରୀ ସହ ବିଜୟୋଲ୍ଲାସରେ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଫେରିଲେ। ତଥାପି, ଏହି ପ୍ରତୀତ ସଫଳତା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଅମଙ୍ଗଳ ହିଁ ଆଣିଲା। ଏହା ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ରୋମୀୟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେହି ଅଡ଼ିଆ ପ୍ରତିରୋଧର ଆତ୍ମାକୁ ସଞ୍ଚାର କଲା, ଯାହା ଶୀଘ୍ରହିଁ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟବିନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ନଗରୀ ଉପରେ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଆଣିଦେଲା।”

“ତୀତୁସ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧ ପୁନରାରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ ଯେରୁଶାଲେମ୍‌ ଉପରେ ପତିତ ହୋଇଥିବା ବିପଦଗୁଡ଼ିକ ଭୟାନକ ଥିଲା। ନିସ୍ତାରପର୍ବର ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷ ଯିହୂଦୀ ତାହାର ପ୍ରାଚୀରମଧ୍ୟରେ ସମାବେଶ ହୋଇଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ନଗରଟିକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଅବରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା।” The Great Controversy, 31.

କିନ୍ତୁ ମନ୍ଦିରର ବାହାରେ ଥିବା ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ତାହାକୁ ମାପ ନକର; କାରଣ ସେହିଟି ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି; ଏବଂ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ନଗରକୁ ବୟାଳିଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଦତଳେ ଦଳିବେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:2.

ଏବଂ ମୁଁ ତାହାର ଗୋଟିଏ ମୁଣ୍ଡକୁ ମରଣାନ୍ତକ ଭାବେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖିଲି; ଏବଂ ତାହାର ସେହି ମରଣାନ୍ତକ ଘାଏ ସୁସ୍ଥ ହେଲା; ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ସେହି ପଶୁର ପଛେ ପଛେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ ଚାଲିଲା। ଏବଂ ସେମାନେ ସେହି ଅଜଗରକୁ ଉପାସନା କଲେ, ଯିଏ ପଶୁକୁ ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲା; ଏବଂ ସେମାନେ ପଶୁକୁ ମଧ୍ୟ ଉପାସନା କରି କହିଲେ, ପଶୁ ସଦୃଶ କିଏ? ତାହା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କିଏ ସମର୍ଥ? ଏବଂ ତାହାକୁ ଏକ ମୁଖ ଦିଆଗଲା, ଯାହା ମହାନ କଥାମାନ ଓ ଈଶ୍ୱରନିନ୍ଦା କହୁଥିଲା; ଏବଂ ତାହାକୁ ବୟାଳିଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଚାଲିବା ପାଇଁ ଅଧିକାର ଦିଆଗଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 13:3–5।

ଏବଂ ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଏପରି ହେବ, ଯେ ଯେହୋବାଙ୍କ ଗୃହର ପର୍ବତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଶିଖରରେ ସ୍ଥାପିତ ହେବ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଚ୍ଚକୃତ ହେବ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେବେ। ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକ ଯାଇ କହିବେ, ଆସ, ଆମେ ଯେହୋବାଙ୍କ ପର୍ବତକୁ, ଯାକୁବଙ୍କ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଉଠିଯାଉ; ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ତାଙ୍କ ପଥମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବେ, ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କ ମାର୍ଗମାନରେ ଚାଲିବୁ; କାରଣ ସିଓନରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବାହାରିବ, ଏବଂ ଯେରୁଶାଲେମରୁ ଯେହୋବାଙ୍କ ବାକ୍ୟ। ଯିଶାୟ 2:2, 3.

ଏବଂ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ମରୁଭୂମିକୁ ପଳାଇଗଲା, ସେଠାରେ ତାହା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏକ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ତାହାକୁ ଏକ ହଜାର ଦୁଇଶେ ଷାଷ୍ଠି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଷଣ କରିବେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 12:6।

ଯିରୂଶାଲେମର ବିନାଶ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ଯିହୂଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ସତର୍କବାଣୀର ଏହି କଥାର ସତ୍ୟତାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ: ‘ତୁମେ ଯେ ପରିମାଣରେ ମାପ କର, ପୁନର୍ବାର ତୁମ ପାଇଁ ସେହି ପରିମାଣରେ ମାପ କରାଯିବ।’ ମାଥିଉ 7:2।

“ଚିହ୍ନ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ବିପଦ ଓ ବିନାଶର ପୂର୍ବସୂଚନା ଦେଇ। ରାତ୍ରିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମନ୍ଦିର ଓ ବେଦୀ ଉପରେ ଏକ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଆଲୋକ ଦୀପ୍ତିତ ହେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ମେଘମାଳା ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମବେତ ହେଉଥିବା ରଥ ଓ ଯୁଦ୍ଧବୀରମାନଙ୍କର ଚିତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ରାତ୍ରିବେଳେ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଯାଜକମାନେ ରହସ୍ୟମୟ ଶବ୍ଦଦ୍ୱାରା ଭୀତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ; ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଏବଂ ଏକ ବିଶାଳ ସମୂହର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଏପରି କାନ୍ଦୁଥିବା ଶୁଣାଗଲା: ‘ଆସ, ଆମେ ଏଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା।’ ପୂର୍ବଦିଗର ସେହି ମହାନ ଦ୍ୱାର, ଯାହା ଏତେ ଭାରୀ ଥିଲା ଯେ କୁଡ଼ିଏ ଜଣ ଲୋକ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ କଷ୍ଟେ ବନ୍ଦ କରିପାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯାହା ଘନ ପାଥରର ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଡ଼ିଦିଆ ଭାରୀ ଲୋହର ଆଡ଼କାଠିଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ସେହି ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, କୌଣସି ଦୃଶ୍ୟମାନ କାରଣ ବିନା, ଖୋଲିଗଲା।—Milman, The History of the Jews, book 13.”

“ସାତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣେ ମଣିଷ ଯିରୁଶାଲେମର ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକରେ ଉପରେ-ତଳେ ଚାଲିଯାଇ ସହର ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ବିପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଘୋଷଣା କରୁଥିଲେ। ଦିନେ ଓ ରାତିରେ ସେ ଏହି ଉନ୍ମତ୍ତ ଶୋକଗୀତ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ: ‘ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଏକ ସ୍ୱର! ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଏକ ସ୍ୱର! ଚାରି ପବନରୁ ଏକ ସ୍ୱର! ଯିରୁଶାଲେମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏବଂ ମନ୍ଦିର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ସ୍ୱର! ବରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏବଂ ବଧୂମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ସ୍ୱର! ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ସ୍ୱର!’—Ibid. ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସତ୍ତାଙ୍କୁ କାରାଗାରେ ପକାଯାଇଥିଲା ଓ ଚାବୁକ ମାରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଓଠରୁ କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ବାହାରିଲା ନାହିଁ। ଅପମାନ ଓ ନିର୍ଯାତନାର ଉତ୍ତରରେ ସେ କେବଳ ଏତିକି କହୁଥିଲେ: ‘ହାୟ, ହାୟ, ଯିରୁଶାଲେମ ପାଇଁ!’ ‘ହାୟ, ହାୟ, ତାହାର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ପାଇଁ!’ ସେ ଯେ ଘେରାଉର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିଥିଲେ, ସେହି ଘେରାଉରେ ହତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ସତର୍କତାର ଏହି ଆର୍ତ୍ତନାଦ ବନ୍ଦ ହେଲା ନାହିଁ।” The Great Controversy, 29, 30.

ଏହିହେତୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦାନିଏଲ୍ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦବକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଥିବା ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଘୃଣିତ ବସ୍ତୁକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖିବ, (ଯେ ପଢ଼େ, ସେ ବୁଝୁ।) ମାଥିଉ 24:15।

ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁରୋହିତୀୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଛଦ୍ମବେଶୀ ହୋଇ କଳିସିଆ ଭିତରକୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଠକେଇ ଓ ଘୃଣ୍ୟ ଅପବିତ୍ରତାବଳୀ ବିରୋଧରେ ଅଡ଼ି ରହିବାକୁ ଏକ ନିରାଶାପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଘର୍ଷ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇଥିଲା। ବାଇବେଲକୁ ବିଶ୍ୱାସର ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇନଥିଲା। ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱାଧୀନତାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବିଧର୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର ସମର୍ଥକମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କରାଯାଇ ନିଷିଦ୍ଧ କରାଯାଉଥିଲା।

“ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଭୟାବହ ସଂଘର୍ଷ ପରେ, ବିଶ୍ୱାସୀ ସେହି ଅଳ୍ପସଂଖ୍ୟକ ଲୋକମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଯେ, ଯଦି ସେହି ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ମଣ୍ଡଳୀ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଥ୍ୟାଶିକ୍ଷା ଓ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜାରୁ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ସଂଯୋଗ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେବେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଯଦି ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି, ତେବେ ପୃଥକ୍କରଣ ଏକ ସର୍ବଥା ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘାତକ ତ୍ରୁଟିଗୁଡ଼ିକୁ ସହିବାକୁ ସାହସ କରିପାରୁନଥିଲେ, ଏବଂ ଏମିତି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନଥିଲେ ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଓ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ କରିଦେଇଥାନ୍ତା। ଶାନ୍ତି ଓ ଏକତା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱସ୍ତତା ସହ ସମଞ୍ଜସ ଥିବା ଯେକୌଣସି ରିଆୟତି କରିବାକୁ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ବଳିଦାନ ଦେଇ କ୍ରୟ କରାଯାଇଥିବା ଶାନ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ ମହଙ୍ଗା ହୋଇଯିବ। ଯଦି ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସହିତ ସମଝୌତା କରିବା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଏକତା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇପାରେ, ତେବେ ଭିନ୍ନତା ରହୁ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ରହୁ।” The Great Controversy, 45.

“ତାଙ୍କର ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଉଦ୍ଧାରକ ଚିହ୍ନମାନ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ, ସେ ଏହି ଚିହ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ସେ ସମୟକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରନ୍ତି: ‘ସେହି ଦିନମାନଙ୍କର କ୍ଳେଶ ପରେ ସତ୍ବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେବ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଆଲୋକ ଦେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାରାମାନେ ଆକାଶରୁ ପତିତ ହେବେ, ଏବଂ ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ଶକ୍ତିମାନ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିତ ହେବ: ଏବଂ ତାହାପରେ ଆକାଶରେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ: ଏବଂ ତାହାପରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଜାତିଗୋଷ୍ଠୀ ବିଳାପ କରିବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ମହାମହିମା ସହିତ ଆକାଶର ମେଘମାଳାରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖିବେ। ଏବଂ ସେ ବଡ଼ ତୁରୀଧ୍ୱନି ସହିତ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପଠାଇବେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆକାଶର ଏକ ସୀମାରୁ ଅନ୍ୟ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚାରିଦିଗର ପବନରୁ ତାଙ୍କର ଚୟିତମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ।’”

“ମହାନ ପାପାଲ ନିର୍ଯାତନାର ଶେଷକାଳରେ,” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, “ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେବ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଆଲୋକ ଦେବ ନାହିଁ। ପରେ ତାରାମାନେ ଆକାଶରୁ ପତିତ ହେବେ। ଏବଂ ସେ କହନ୍ତି, ‘ଡୁମୁର ଗଛର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଶିଖ; ଯେତେବେଳେ ତାହାର ଶାଖା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ରହେ ଏବଂ ପତ୍ର ନିର୍ଗତ କରେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଜାଣ, ଯେ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳ ନିକଟରେ ଅଛି; ସେହିପରି ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଦେଖିବ, ଜାଣ, ସେ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି, ଦ୍ୱାରସମୂହରେ ମଧ୍ୟ।’ ମାଥିଉ 24:32, 33, margin.”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ଆଗମନର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, ସେ ନିକଟରେ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଆମେ ଜାଣିପାରିବୁ। ଯେମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେ କହନ୍ତି, ‘ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପୂର୍ଣ୍ଣ ନହୋଇପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପିଢ଼ି କେବେ ମଧ୍ୟ ଅତିତ ହେବ ନାହିଁ।’ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତରୂପେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଗମନ ସନ୍ନିହିତ। ‘ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଅତିତ ହୋଇଯିବ,’ ସେ କହନ୍ତି, ‘କିନ୍ତୁ ମୋର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅତିତ ହେବ ନାହିଁ।’” The Desire of Ages, 631, 632.

“ଲୂକଙ୍କ ୨୧ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ତାହାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହି ସତର୍କବାଣୀ ଦେଇଛନ୍ତି, ‘ନିଜମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାବଧାନ ରୁହ, କେବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଅତିଭୋଜନ, ମଦ୍ୟପାନ, ଓ ଏହି ଜୀବନର ଚିନ୍ତାରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ନ ହେଉ, ଏବଂ ସେହି ଦିନ ଅଚାନକ ଭାବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ନ ଆସୁ। କାରଣ ସେହି ଦିନ ଫାନ୍ଦ ପରି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଆସିବ। ଏହେତୁ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ, ଏବଂ ସଦା ପ୍ରାର୍ଥନା କର, ଯେପରି ତୁମ୍ଭେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାରୁ ପଳାଇବାକୁ ଓ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଣିତ ହେବ’ (ଲୂକ 21:34–36)।”

“କାଳର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଆମର ଜଗତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ତଥାପି ସାଧାରଣତଃ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଡାକ ଆସିଲା, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରି ଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ଯେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ନିଜ ଦୀପରେ ତେଲ ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଭବରୁ ଆମେ କି ସତର୍କତା ଗ୍ରହଣ କରିବୁ ନାହିଁ? ଏବଂ ସେମାନେ ତେଲ କିଣିବାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ବର ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ ଭୋଜକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଯେତେବେଳେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ଭୋଜମଣ୍ଡପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବା ଅସ୍ୱୀକାର ପାଇଲେ। ଭୋଜର ସ୍ୱାମୀ ଘୋଷଣା କଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ।’ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାରେ ଶୂନ୍ୟ ରାସ୍ତାରେ, ରାତିର ଘନ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲା।” Manuscript Releases, volume 15, 229.