ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଚାଳିଶତମ ପଦ ଅନ୍ତିମ କାଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପଦ ଦୁଇଟି ଅନ୍ତିମ କାଳକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ତେଣୁ ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଅଧ୍ୟୟନକାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଅନ୍ତିମ କାଳକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅନ୍ତିମ କାଳ ସହିତ ମେଳାଇ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଏ। ଏହି ପ୍ରୟୋଗ କରାଗଲେ, 1798 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମିଲରପନ୍ଥୀ ଇତିହାସର ରେଖା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର 1989 ମସିହାର ଇତିହାସ ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଚାଲେ। ଏହି ଦୁଇଟି ରେଖା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ପୃଥିବୀରୁ ଉତ୍ଥିତ ପଶୁର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ରେଖା ଏବଂ ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶୃଙ୍ଗର ରେଖାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଉଭୟ ରେଖା 1798 ମସିହାର ଅନ୍ତିମ କାଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ 1989 ମସିହାର ଅନ୍ତିମ କାଳ କେବଳ ସେହି ପଦରେ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ସତ୍ୟର ପଥଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକର ପରିପୂରକ ହୁଏ ଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।
ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୧୮୫୬ରୁ ୧୮୬୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିବା ସାତବର୍ଷୀୟ ବିଦ୍ରୋହ ଯୋଗୁଁ ତାହା ସ୍ଥଗିତ ରହିଥିଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ପୁନର୍ବାର ଘଟିଥିଲା। କାଦେଶଠାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରଥମ ଶିବିର ସ୍ଥାପନ ଓ ଦଶଜଣ ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ୧୮୬୩ ମସିହାର ପୂର୍ବରୂପ ଥିଲା, ଏବଂ କାଦେଶଠାରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ଶେଷ ଶିବିର ସ୍ଥାପନ ଓ ମୋଶାଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖର ପୂର୍ବରୂପ ଥିଲା। ୧୮୬୩ ମସିହାର ବିଦ୍ରୋହ କାଦେଶର ପ୍ରଥମ ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା, ଯାହା ପ୍ରାନ୍ତରରେ ମୃତ୍ୟୁର ଦଣ୍ଡାଦେଶ ଆଣିଥିଲା। ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖର ବିଦ୍ରୋହ କାଦେଶର ଶେଷ ବିଦ୍ରୋହର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା, ଯାହା ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟବାଦର ନେତୃତ୍ୱର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟାଇଥିଲା।
୧୮୪୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ରେ ଦୂତଙ୍କର ଅବତରଣ, ଯାହା ୧୮୪୦ ଠାରୁ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଆନ୍ଦୋଳନର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ଏବଂ ଯାହାକୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୌରବମୟ ପ୍ରକାଶ ବୋଲି କହିଥିଲେ, ସେହିଟି ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧କୁ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପୂର୍ବସୂଚିତ କରିଥିଲା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୌରବମୟ ପ୍ରକାଶକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା।
“ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶର ଘୋଷଣାରେ ଯେ ଦୂତ ସହଭାଗୀ ହୁଏ, ସେ ନିଜ ମହିମାଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରିବ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପ୍ରସାର ଓ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟର ପୂର୍ବକଥନ କରାଯାଇଛି। 1840–44 ମସିହାର ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୌରବମୟ ପ୍ରକାଶ ଥିଲା; ପ୍ରଥମ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମିଶନ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ କେତେକ ଦେଶରେ ଷୋଡଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସୁଧାର ଆନ୍ଦୋଳନ ପରଠାରୁ କୌଣସି ଦେଶରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଇନଥିଲା, ସେହିପରି ସର୍ବାଧିକ ଧାର୍ମିକ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଦେଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀ ଅଧୀନରେ ହେବାକୁଥିବା ପ୍ରବଳ ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ଏସବୁ ଅତିକ୍ରମିତ ହେବ।” The Great Controversy, 611.
୧୮୪୪ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଗମନ (ପ୍ରଥମ କାଦେଶ) କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ଏକ ନୂତନ ନେତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରି ମିଶରକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଯିବାକୁ ବାଛିଲେ। ୧୮୬୩ ସୁଦ୍ଧା ସେମାନେ ଯିରୀହୋର ପ୍ରାଚୀରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେବାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ “ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ”। ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।
ସେ ସମୟରେ ଯିହୋଶୂୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଶପଥ କରାଇ କହିଲେ, “ଯେ ମଣିଷ ଉଠି ଏହି ଯିରୀହୋ ନଗରକୁ ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରିବ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଉ; ସେ ନିଜ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରରେ ତାହାର ଭିତ୍ତି ପକାଇବ, ଏବଂ ନିଜ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରରେ ତାହାର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାପନ କରିବ।” ଯିହୋଶୂୟ 6:26।
ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରଥମ କାଦେଶରେ ଯେପରି ଯେହୋଶୂୟ ଓ କାଲେବଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରଥମ କାଦେଶ (1863)ର ବିଦ୍ରୋହ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯେହୋଶୂୟଙ୍କର ଶାପକୁ ଆଣିଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର, 2001ରେ (ଶେଷ କାଦେଶ) ପୁନର୍ଆଗମନ କରିବାବେଳେ, ପରମେଶ୍ୱର ଯିରୀହୋ ଓ ତାହାର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏହାଦ୍ୱାରା ଏହା ଶେଷକାଳରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବାକୁ ଥିବା ରବିବାର ଆଇନର ଆଗମନକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ୧୮୬୩ ମସିହା, ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ତେଣୁ ୧୮୬୩ ମସିହା ଶୀଘ୍ର ଆସିବାକୁ ଥିବା ରବିବାର ଆଇନର ଏକ ପ୍ରତୀକ, କାରଣ ଯୀଶୁ ସର୍ବଦା ଆରମ୍ଭ ମାଧ୍ୟମରେ ଶେଷକୁ ଦର୍ଶାନ୍ତି। ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ରାଷ୍ଟ୍ରଟି ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହିପରି ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରକଟ ହେବ।
ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ପରୀକ୍ଷାକାଳ 1844 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ 1863 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତି ଉଭୟ ଶେଷକାଳର ରବିବାର ଆଇନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ଏହି ଆରମ୍ଭ (1844) ଓ ସମାପ୍ତି (1863) ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସରେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ବିଦ୍ରୋହ (1856) ଦେଖାଯାଏ। ତେଣୁ, ଏହି କାଳଖଣ୍ଡ “ସତ୍ୟ”ର ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ। 2001 ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11 ତାରିଖରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ପାଇଁ କାଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା, 1863 ମସିହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିବା ଅନୁସାରେ, ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।
ସେହି ରବିବାର ନିୟମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେହି ଇତିହାସରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ବାବିଲୋନର ବେଶ୍ୟା ଉପରେ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ଠ ନ୍ୟାୟବିଚାର ସହ ସମ୍ମତିରେ, ଯିରୀହୋ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବ। ଚାଳିଶତମ ପଦ 1798 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଏକଚାଳିଶତମ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଶୀଘ୍ର-ଆସନ୍ତା ରବିବାର ନିୟମରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। 1798 ରେ ଥିବା ଶେଷ ସମୟ, ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ମିଲେରୀୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଲିସିଆର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସବୁକିଛି ଗୋଟିଏ ପଦରେ।
୧୭୯୮ରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାଧାନ୍ୟଲାଭ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତର ଦେଶର ରାଜା ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ୧୯୮୯ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ବାଇବଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗଠିତ ମେଣ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜା ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ। ୧୭୯୮ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତର ଦେଶର ରାଜା ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ମିଲରପନ୍ଥୀମାନେ ରୋମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ରୋମକୁ ସେମାନେ ପୌତ୍ତଳିକତା ଓ ପୋପତନ୍ତ୍ର ରୂପୀ ଦୁଇଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି ମାତ୍ର ବୋଲି ଦେଖୁଥିଲେ। ୧୯୮୯ରେ ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେବା ବେଳକୁ ତିନୋଟିଯାକ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି ଏଥିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ତିନୋଟି ଶକ୍ତି ଜଗତକୁ ଆର୍ମାଗେଡନ୍ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯିବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିତ୍ରଣର ଆରମ୍ଭକୁ ଏହା ଚିହ୍ନିତ କଲା; ଏହି ଆର୍ମାଗେଡନ୍କୁ ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପଞ୍ଚଚାଳିଶତମ ପଦରେ ଭୌଗୋଳିକ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି।
ଚାଳିଶରୁ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଓ ଗୌରବମୟ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ପୋପ୍ଙ୍କ ଅନ୍ତ ଘଟାଉଥିବା ତିନୋଟି ଶକ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗତିବିଧିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବୁଝିଲେ, ଏକଚାଳିଶତମ ପଦରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଏକଚାଳିଶରୁ ଚଉରାଳିଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରେ।
ଅତଏବ, ୧୯୮୯ ମସିହାର ଅନ୍ତକାଳରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ୧୭୯୮ ମସିହାର ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ, ଦକ୍ଷିଣର ରାଜା ଓ ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରି, ଏକଚାଳିଶରୁ ଚଉରାଳିଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସେହି ପୋପତନ୍ତ୍ରର ତ୍ରିପକ୍ଷୀୟ ସଂଘକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାର ପ୍ରାଣଘାତୀ କ୍ଷତ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଇଛି; ଆଉ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ପଦରେ ତାହାର ଅନ୍ତ ଘଟେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବିଚାର କଲେ, ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ ବାହାରର ଏକ ଇତିହାସ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ, ଯେପରି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ସାତୋଟି ମୁଦ୍ରା ଓ ସାତୋଟି ମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।
1798 ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ରେଖା ପ୍ରାଧାନତଃ ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ 1989ରେ ସେହି ଏକେଇ ବିନ୍ଦୁରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ରେଖା ପ୍ରାଧାନତଃ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦନମୂଳକ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1798 ପ୍ରାଧାନତଃ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ, ଏବଂ 1989 ପ୍ରାଧାନତଃ ଏଲିୟା ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ।
1798 ମସିହାରେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯିବାଠାରୁ ଆମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି ଦେଖିବାକୁ ପାଉ; ଏହି ଇତିହାସରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଏକ ନିୟମବଦ୍ଧ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରବେଶ କରାନ୍ତି, ଯାହା ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ ସହିତ ମାନବତ୍ୱର ସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ମିଳନ ସାଧନ କରେ। ସେହି ଶେଷକାଳୀନ ନିୟମକୁ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବାରମ୍ବାର ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।
ଦେଖ, ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆସୁଛି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ଯେ ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲର ଘରାଣୀ ସହିତ ଏବଂ ଯିହୂଦାର ଘରାଣୀ ସହିତ ଏକ ନୂତନ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ସେହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ ଯାହାକି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଦିନ କରିଥିଲି, ଯେଦିନ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହାତଧରି ମିଶର ଦେଶରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଥିଲି; ମୋର ସେହି ନିୟମକୁ ସେମାନେ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଯଦ୍ୟପି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତିସ୍ୱରୂପ ଥିଲି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହାହିଁ ସେହି ନିୟମ ହେବ ଯାହାକି ମୁଁ ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ ଇସ୍ରାଏଲର ଘରାଣୀ ସହିତ ସ୍ଥାପନ କରିବି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ମୋର ବ୍ୟବସ୍ଥା ରଖିବି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତାହା ଲେଖିବି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ହେବି, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରଜା ହେବେ। ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ପଡ଼ୋଶୀକୁ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ଭାଇକୁ, “ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣ” ବୋଲି ଶିକ୍ଷା ଦେବେ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଜାଣିବେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟରୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି; କାରଣ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ କ୍ଷମା କରିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାପକୁ ଆଉ ସ୍ମରଣ କରିବି ନାହିଁ। ଯିରିମିୟ 31:31–34।
ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ବୋଲି ଯେ ପ୍ରକାଶ ରହିଛି, ତାହା ବିଚାରର ସମୟାବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1798 ମସିହାରେ, ଶେଷକାଳରେ, ପ୍ରଥମ ଦୂତ 1844 ମସିହାରେ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଯିରିମିୟଙ୍କର ସେହି “ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ଯେଗୁଡ଼ିକ ଆସିବ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କର “ଅଧର୍ମ”କୁ “କ୍ଷମା” କରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପାପକୁ “ଆଉ ସ୍ମରଣ କରିବେ ନାହିଁ”। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତିରୂପତ୍ମକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନରେ ମହାୟାଜକ ଭାବରେ, ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଦି ମିଲରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୪୪ ରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଆଲୋକରେ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଚାଲି ଯାଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଗୃହରେ ରହୁଥାନ୍ତେ। ଯିରିମିୟ ଯେତେବେଳେ କହନ୍ତି, “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ,” ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ଏହାହିଁ। “ସେହି ଦିନମାନ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣିଲା ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିମାନେ ସେହି “ଦିନମାନ” ଯାହାକୁ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ।
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ପଥେ ଯାଅ; କାରଣ ତୁମେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ, ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ। ଦାନିଏଲ 12:13.
“ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ,” କିମ୍ବା ଯିରେମିୟା ଯେପରି କହନ୍ତି, “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ,” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଅଂଶମାନରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଲେଖିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ। ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଅଂଶମାନେ ହେଉଛି ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ, କିମ୍ବା ପାଉଲ ଯାହାକୁ “ଶରୀର” ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏବଂ ହୃଦୟ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ। ଏହି ଚୁକ୍ତି ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମାନ୍ତର ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ମନ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ଦେହ ଦେବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ। ମଣିଷ ଆଦମଙ୍କ ସହିତ ପତିତ ହେଲା, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଏକ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ହେଉଛି ପାପର ଶାପରୁ ମାନବଜାତିକୁ ସେମାନଙ୍କର ଦ୍ୱିଗୁଣ ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ମୁକ୍ତି ଦେବା।
“ଏହି ପୃଥିବୀର ଇତିହାସର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ଆଜ୍ଞାପାଳନକାରୀ ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ସହ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ନିୟମ ପୁନର୍ନବୀକୃତ ହେବ। ‘ସେହି ଦିନରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷେତ୍ରର ପଶୁମାନଙ୍କ ସହ, ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସହ, ଏବଂ ଭୂମିରେ ସରିସୃପ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ନିୟମ କରିବି; ଏବଂ ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ଧନୁଷ, ତରୱାର, ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଦେବି, ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦରେ ଶୋଇବାକୁ ଦେବି। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିଜ ପାଖରେ ବାଗ୍ଦତ୍ତା କରିବି; ହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧର୍ମ, ନ୍ୟାୟ, ପ୍ରେମମୟ କୃପା, ଏବଂ କରୁଣାରେ ନିଜ ପାଖରେ ବାଗ୍ଦତ୍ତା କରିବି। ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଶ୍ୱସ୍ତତାରେ ନିଜ ପାଖରେ ବାଗ୍ଦତ୍ତା କରିବି; ଏବଂ ତୁମେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିବ।’”
“‘ଏବଂ ସେହି ଦିନରେ ଏହା ଘଟିବ, ଯେ ମୁଁ ଶୁଣିବି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ମୁଁ ଆକାଶମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବି, ଏବଂ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଶୁଣିବେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଧାନ୍ୟ, ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ, ଓ ତେଲକୁ ଶୁଣିବ; ଏବଂ ସେମାନେ ଯିଜ୍ରେଏଲକୁ ଶୁଣିବେ। ଏବଂ ମୁଁ ତାହାକୁ ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ପାଇଁ ବପନ କରିବି; ଏବଂ ଯିଏ କୃପା ପାଇନଥିଲା ତାହା ଉପରେ ମୁଁ କୃପା କରିବି; ଏବଂ ଯେମାନେ ମୋର ପ୍ରଜା ନୁହେଁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କହିବି, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଜା; ଏବଂ ସେମାନେ କହିବେ, ତୁମେ ମୋର ଈଶ୍ୱର।’ ହୋଶେୟ 2:14-23।”
“‘ସେହି ଦିନରେ,… ଇସ୍ରାଏଲର ଅବଶିଷ୍ଟମାନେ, ଏବଂ ଯାକୁବର ଗୃହରୁ ରକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତମାନେ,… ସତ୍ୟରେ ଇସ୍ରାଏଲର ପବିତ୍ରଜନ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ।’ ଯିଶାୟ 10:20। ‘ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି, ଓ କୁଳ, ଓ ଭାଷା, ଓ ଲୋକ’ ମଧ୍ୟରୁ ଏମିତି କେହି ଥିବେ, ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦପୂର୍ବକ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ, ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟ କର, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦିଅ; କାରଣ ତାଙ୍କର ବିଚାରର ଘଣ୍ଟା ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।’ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଯେଉଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୂର୍ତ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ, ତାହାରୁ ଫେରିଆସିବେ, ଏବଂ ‘ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଜଳସ୍ରୋତଗୁଡ଼ିକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ,’ ତାଙ୍କର ଉପାସନା କରିବେ। ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଡ଼ାଜଡ଼ିରୁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କରୁଣାର ସ୍ମାରକରୂପେ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ପ୍ରତି ଆଜ୍ଞାପାଳନକାରୀ ହୋଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହିମାନେ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେବେ, ଯେମାନେ ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:6–7, 12।”
“‘ଦେଖ, ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆସୁଛି, ପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି, ଯେ ହଳଚାଷୀ ଶସ୍ୟକାଟୁଥିବାକୁ ଧରି ଫେଲିବ, ଏବଂ ଦ୍ରାକ୍ଷା ଚେପୁଥିବା ବୀଜ ବୁଣୁଥିବାକୁ; ପର୍ବତମାନେ ମଧୁର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଝରାଇବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଗଳିଯିବ। ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ଇସ୍ରାଏଲ ଜନଙ୍କର ବନ୍ଦୀଦଶାକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରାଇ ଆଣିବି, ଏବଂ ସେମାନେ ଉଜାଡ଼ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବେ, ଓ ସେଥିରେ ବାସ କରିବେ; ସେମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ରୋପଣ କରିବେ, ଓ ତାହାର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିବେ; ସେମାନେ ଉଦ୍ୟାନମାନେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବେ, ଓ ସେଗୁଡ଼ିକର ଫଳ ଭୋଜନ କରିବେ। ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ଦେଶରେ ରୋପଣ କରିବି, ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯେ ଦେଶ ଦେଇଛି, ସେହି ଦେଶରୁ ସେମାନେ ଆଉ କେବେ ଉପଡ଼ାଯିବେ ନାହିଁ, ତୁମର ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହୁଛନ୍ତି। ଆମୋଷ 9:13–15।’” Review and Herald, February 26, 1914.
ଯିରିମୀୟ ଯେତେବେଳେ “ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ” ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଚି କରିବା ନିମନ୍ତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ସେଠାକୁ ଅକସ୍ମାତ୍ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ କାର୍ଯ୍ୟର ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ “ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ଥିଲା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ, ଯାହା ୧୭୯୮ ଓ ୧୮୪୪ ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଦିନଗୁଡ଼ିକର (କାଳଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକର) ସମାପ୍ତି ସେହି ଛୟାଳିଶ ବର୍ଷର ଅବଧିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ଯେଉଁ ଅବଧିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମିଲରପନ୍ଥୀ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ; ଆଉ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ଅକସ୍ମାତ୍ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମଲାଖୀ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ପରିପୂରଣ କରୁଥିଲେ, ଯାହାର ପରିପୂରଣ ସେ ନିଜ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ସମୟରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଚି କରିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।
“ଜଗତର କ୍ରେତା ଓ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ଦିରକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ, ଯୀଶୁ ପାପର ଦୁଷିତତାରୁ ହୃଦୟକୁ ପରିଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ନିଜର ମିଶନ୍ର ଘୋଷଣା କଲେ,—ସେହି ପାର୍ଥିବ ଆକାଙ୍କ୍ଷାମାନଠାରୁ, ସ୍ୱାର୍ଥପର କାମନାମାନଠାରୁ, ଆତ୍ମାକୁ ଦୁଷିତ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଅଭ୍ୟାସମାନଠାରୁ। ମଳାଖୀ 3:1–3 ଉଦ୍ଧୃତ।” The Desire of Ages, 161.
ଆଉ “ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ,” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଚି କରିବାକୁ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାପର କଳୁଷରୁ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଶୁଚି କରିବାର ତାହାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ବା, ଯିରିମୀୟ ଯେପରି କହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଓ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲେଖିବାର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା।
କାରଣ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖାଇ କହନ୍ତି, “ଦେଖ, ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆସୁଛି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ଯେବେ ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲର ଗୃହ ସହିତ ଏବଂ ଯିହୂଦାର ଗୃହ ସହିତ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ସେହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ, ଯାହାକି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସେହି ଦିନରେ କରିଥିଲି, ଯେବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହାତଧରି ମିଶର ଦେଶରୁ ବାହାର କରି ନେଇଯାଇଥିଲି; କାରଣ ସେମାନେ ମୋର ନିୟମରେ ସ୍ଥିର ରହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଗଣ୍ୟ କଲି ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି। କାରଣ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲର ଗୃହ ସହିତ ଯେ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବି, ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି, ମୁଁ ମୋର ବିଧିଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ରଖିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିବି; ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ହେବି, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରଜା ହେବେ।” ହିବ୍ରୁ 8:8–10।
“ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଦାନିଏଲଙ୍କ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷ” ଥିଲା, ଯାହା 1798 ଏବଂ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଦାନିଏଲ 11ର ଚାଳିଶତମ ପଦରେ 1798 ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ରେଖା, ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉତାଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରୁଛି। “lot” ପାଇଁ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ଏକ ଛୋଟ ପଥର, ଯାହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନିୟତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏଥିଲା। ଦାନିଏଲଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ସେ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ (ମୃତ୍ୟୁରେ), ଯେତେବେଳେ 1844 ରେ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଆରମ୍ଭ ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିୟତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯିବ।
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ପଥେ ଯାଅ; କାରଣ ତୁମେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ, ଏବଂ ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ। ଦାନିଏଲ 12:13.
“ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଅନ୍ତ”ର “ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ସେହି ସମୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗୁଡ଼ିକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହା ୧୮୪୪ ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା; କାରଣ ତାହା ପରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳ ଆଉ ରହିବାର ନଥିଲା। ତେଇଶ ଶହ ବର୍ଷର ଅବଧି, ଯାହା ଥିଲା ମାରେହ୍ ଦର୍ଶନ, ଅର୍ଥାତ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ନିଜ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ଆକସ୍ମିକ ଆବିର୍ଭାବ, ସେତେବେଳେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଶେଷ କୋପର ପଚିଶ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଠିକ୍ ଯେପରି ୧୭୯୮ ମସିହାରେ ଅନ୍ତିମ କାଳରେ ପ୍ରଥମ କୋପର ଦିନଗୁଡ଼ିକ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଯିରିମୀୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା “ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ” ବିଷୟରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ପାଉଲ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ପାଉଲ ଯିରିମୀୟଙ୍କର “ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ” ଉକ୍ତିକୁ ଦୁଇଥର ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, କାରଣ ପାଉଲ କେବଳ “ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପରେ” ସ୍ଥାପିତ ହେବାକୁ ଥିବା ନିୟମ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁନାହାନ୍ତି, ବରଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ହେଉଛି, ସେ ମହାଯାଜକ ଭାବରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି।
କାରଣ ଏକମାତ୍ର ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ପବିତ୍ର କରାଯାଉଥିବାମାନଙ୍କୁ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏହା ବିଷୟରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ସାକ୍ଷୀ ଅଟନ୍ତି; କାରଣ ସେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିବା ପରେ, “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯେ ଚୁକ୍ତି କରିବି, ପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ମୋର ବ୍ୟବସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରଖିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିବି”; “ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଓ ଅଧର୍ମକୁ ମୁଁ ଆଉ କେବେ ସ୍ମରଣ କରିବି ନାହିଁ।” ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁଠାରେ ଏହାମାନଙ୍କ କ୍ଷମା ଅଛି, ସେଠାରେ ପାପ ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ବଳିଦାନ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ହେ ଭାଇମାନେ, ଯୀଶୁଙ୍କ ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆମର ସାହସ ଥିବାରୁ, ସେ ଯେ ନୂତନ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପଥ ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ପର୍ଦ୍ଦା ମାଧ୍ୟମରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ତାଙ୍କର ଦେହ ମାଧ୍ୟମରେ; ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହ ଉପରେ ଏକ ମହାଯାଜକ ଥିବାରୁ। ହିବ୍ରୁ 10:14–21.
ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମାରେହ୍ ଦର୍ଶନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଖାଜୋନ୍ ଦର୍ଶନର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷବ୍ୟାପୀ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହିତ ଯୋଡ଼ୁଥିବା ଦୁଇ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ, ସେହି ଦୁଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡର ଆରମ୍ଭକୁ ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ର ବାନ୍ଧେ, ବା ସଂଯୁକ୍ତ କରେ, ଯାହା ମାନବତ୍ୱ ସହିତ ଈଶ୍ୱରତ୍ୱର ସମ୍ମିଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏହି ସମ୍ମିଳନ ହେଉଛି ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧୀକରଣରେ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଯାହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉରାଳିଶ ହଜାର ଜଣଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ମନ୍ଦିରର ପଦଦଳନକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ଖାଜୋନ୍ର ଦର୍ଶନ ହେଉଛି ଏଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆଦମଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ପରଠାରୁ ପାପ ଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହୋଇଆସୁଥିବା ମାନବଜାତିର ଦର୍ଶନ; ଏହି ଦର୍ଶନ ଏବଂ ମନ୍ଦିରର ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଓ ଶୁଚିକରଣ ନିମନ୍ତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ମାରାହ୍ର ଦର୍ଶନ—ଉଭୟ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା। ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ଓ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ପଦଦଳନକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କୋପ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ଅବଧିର ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ରହିଛି।
ସେହି ଉଭୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ମାନବଜାତିଙ୍କ ପଦଦଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ମାରାହର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେବ। ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ଦୁଇଟି କ୍ରୋଧପ୍ରକାଶ ପତିତ ମାନବଜାତି ଉପରେ ଥିବା ଦୈବୀ କ୍ରୋଧକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା କେବଳ ପତିତ ମନ୍ଦିରକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ଓ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ପାଇବ।
ଏହି ଦୁଇଟି କ୍ରୋଧ ମାନବଜାତିର ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତି ଓ ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରତୀକ। ଆଦମଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତି ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଆଧିପତ୍ୟ ଲାଭ କଲା, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଯୋଜନା ଥିଲା ଯେ ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତି ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଶାସନ କରୁ। ଆଦମଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତି ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତିର କାମନାବାସନାର ବଶୀଭୂତ ହେଲା, ଆଉ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୋଜନା ଓଲଟିଗଲା। ବାଇବଲରେ “ମନପରିବର୍ତ୍ତନ” କହିଲେ ଏହା ହିଁ ବୁଝାଯାଏ। ମନପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତି ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ନିଜର ଶାସନକାରୀ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେବା। ମନପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଓଲଟାଇବା, କିମ୍ବା ଉପରକୁ ତଳ କରିଦେବା।
ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଥମ କୋପ ଥିଲା ସେହି ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତି ବିରୁଦ୍ଧରେ କୋପ, ଯାହା ପତନ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚତର ପ୍ରକୃତିକୁ ବଶୀଭୂତ କରିଥିଲା। ସେହି କୋପ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିଲା, କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୁକ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତାହା ନିମ୍ନତର ପ୍ରକୃତିର ଲାଳସାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଥିଲା ଆହାର ପ୍ରତି ଲାଳସା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଚାଳିଶ ଦିନର ଉପବାସ ସହିତ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ଉଦ୍ଧାରର ଯୋଜନାକୁ ସଫଳତାର ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ନେବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରୁ ନାଶର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ସେଠାରୁ ହିଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ହେବ। ଆଦମ ଆହାର-ଲାଲସାର ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପତିତ ହେଲେ। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଳନ କରିବା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଗଭୀର ଭାବେ ସଚେତନ କରିବା ପାଇଁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଶାରୀରିକ ଅଭ୍ୟାସମାନଙ୍କର ସୁଧାର ଦ୍ୱାରା ନିଜର ମୁକ୍ତିକାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସଦ୍ଗୁଣର ପତନ ଏବଂ ମାନବଜାତିର ଅବକ୍ଷୟ ପ୍ରଧାନତଃ ବିକୃତ ଆହାର-ଲାଲସାର ଆସକ୍ତିକୁ ହିଁ ଅର୍ପିତ।” Testimonies, volume 3, 486.
ଦ୍ୱିତୀୟ କୋପ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିଲା, ଯାହାର ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ; ସେଠାରେ ଯିରୂଶାଲମ ଅବସ୍ଥିତ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ଆପଣା ନାମ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ମନୋନୀତ କରିଥିଲେ। ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅଭିପ୍ରାୟ ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କାଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି।
ଯେତେବେଳେ ଇଜିକିଏଲଙ୍କ ଦୁଇଟି ଲାଠି ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଏକ ଲାଠିରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ସେଥିରେ ସେହି ଚୁକ୍ତିକୁ ସୂଚିତ କରାଯାଉଛି ଯେଉଁଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାପକୁ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଚ୍ଚତର ଓ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବମାନେ ପୁଣିଥରେ ଯଥୋଚିତ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଗଠନକୁ ଫେରାଇ ଆଣାଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ପୁନର୍ବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ମଣିଷର ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ, ଯାହା ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ମଣିଷର ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିଲା, ଯାହା ଶେଷ କ୍ରୋଧଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ। ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିଲା, ଯାହା ଭୌଗୋଳିକ ଭାବେ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟର “ଉପରେ” ଥିଲା।
ମାରାହ୍ ଓ ଖାଜୋନ୍ର ଦୁଇଟି ଦର୍ଶନକୁ ସେଗୁଡ଼ିକର ପାରସ୍ପରିକ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଉଭୟ ଅବଧି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉରାଳିଶ ହଜାର ଜଣଙ୍କ ସହିତ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଗୋଟିଏ କାଷ୍ଠଦଣ୍ଡରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତିମ କୋପର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ହିଁ ୧୮୪୪ ମସିହାର ଆବିର୍ଭାବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି, କାରଣ ମନପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ଚୁକ୍ତି ଏକ ନୂତନ ମନ ପ୍ରଦାନ କରେ, କିନ୍ତୁ ନୂତନ ଶରୀର (ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ) କେବଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ହିଁ ଆଖି ପଲକ ମାତ୍ରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।
ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଚାଳିଶତମ ପଦ ଅନ୍ତକାଳର ଉଭୟ ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏପରି କରିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ଭୂମିରୁ ଉଠିଥିବା ପଶୁର ଇତିହାସକାଳରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଓ ବାହ୍ୟ ଉଭୟ ଧାରା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଆରୋପ କରେ। ଉକ୍ତ ପଦରେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଓ ବାହ୍ୟ ଉଭୟ ଧାରାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେଉଁ ଧାରାଗୁଡ଼ିକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଚିହ୍ନିତ ଓ ଚରିତାର୍ଥ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ମାନବତ୍ୱ ପାପ କରେ ନାହିଁ ବୋଲି ଯେଉଁ ସତ୍ୟ ରହିଛି, ତାହା ଜ୍ଞାନର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲାଯିବାର ପ୍ରଭାବ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଆଲୋକରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସତ୍ୟର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ବିଶ୍ୱକୁ ହର୍ମିଗିଦ୍ଦୋନ୍ ଅଭିମୁଖେ ନେଇଯାଉଥିବା ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିବା ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଫଳିତ ଆଲୋକ ହେଉଛି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ବାହ୍ୟ ସତ୍ୟ।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
ପୁନର୍ବାର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଆସି କହିଲା, “ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ତୁମେ ଗୋଟିଏ କାଠି ନିଅ, ଏବଂ ତାହା ଉପରେ ଲେଖ, ‘ଯିହୁଦା ପାଇଁ, ଏବଂ ତାହାର ସହଚର ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ’; ତାପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ କାଠି ନିଅ, ଏବଂ ତାହା ଉପରେ ଲେଖ, ‘ଯୋସେଫ ପାଇଁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇଫ୍ରାୟିମର କାଠି, ଏବଂ ତାହାର ସହଚର ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲ ଗୃହ ପାଇଁ।’ ଏହାମାନଙ୍କୁ ଏକାପରେ ଏକ ଯୋଡ଼ି ଗୋଟିଏ କାଠି କର; ତାହେଲେ ସେମାନେ ତୁମ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ହୋଇଯିବେ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଜନଗଣର ସନ୍ତାନମାନେ ତୁମକୁ ପଚାରିବେ, ‘ଏହାଦ୍ୱାରା ତୁମ ଅର୍ଥ କ’ଣ, ଆମକୁ କହିବ ନାହିଁ କି?’ ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ କହ, ‘ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହି କଥା କହୁଛନ୍ତି: ଦେଖ, ମୁଁ ଯୋସେଫର କାଠିକୁ, ଯାହା ଇଫ୍ରାୟିମର ହାତରେ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାର ସହଚର ଇସ୍ରାଏଲର ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କୁ ନେବି, ଏବଂ ସେହି କାଠିକୁ ଯିହୁଦାର କାଠି ସହିତ ଏକ କରିଦେବି, ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କାଠି କରିଦେବି; ଏବଂ ସେମାନେ ମୋ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ହେବେ।’ ତୁମେ ଯେ କାଠିମାନଙ୍କ ଉପରେ ଲେଖିବ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁସମ୍ମୁଖରେ ତୁମ ହାତରେ ରହିବ। ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ କହ, ‘ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହି କଥା କହୁଛନ୍ତି: ଦେଖ, ମୁଁ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ସେହି ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁଠାକୁ ସେମାନେ ଯାଇଛନ୍ତି, ସେଠାରୁ ନେଇଆସିବି, ଏବଂ ଚାରିଦିଗରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଦେଶକୁ ଆଣିବି। ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲର ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେହି ଦେଶରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଜାତି କରିବି; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସବୁଙ୍କ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ରାଜା ରାଜା ହେବ; ସେମାନେ ଆଉ ଦୁଇ ଜାତି ହେବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଆଉ କେବେ ଦୁଇ ରାଜ୍ୟରେ ବିଭକ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଆଉ ନିଜ ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ନିଜ ଘୃଣ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ନିଜ କୌଣସି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଅଶୁଚି କରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେ ସମସ୍ତ ବାସସ୍ଥାନରେ ପାପ କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁଠାରୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବି; ଏପରି ସେମାନେ ମୋର ଲୋକ ହେବେ, ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ହେବି। ଏବଂ ମୋର ଦାସ ଦାବିଦ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜା ହେବ; ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ପାଳକ ପାଇବେ; ସେମାନେ ମୋର ବିଧିମାନରେ ଚାଲିବେ, ଏବଂ ମୋର ବିଧାନମାନ ପାଳନ କରି ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ମୁଁ ଯାକୁବ, ମୋର ଦାସଙ୍କୁ ଯେ ଦେଶ ଦେଇଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ବାସ କରିଥିଲେ, ସେହି ଦେଶରେ ସେମାନେ ବାସ କରିବେ; ହଁ, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବାସ କରିବେ; ଏବଂ ମୋର ଦାସ ଦାବିଦ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେବ। ତଦୁପରି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତିର ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିବି; ଏହା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ଚୁକ୍ତି ହେବ; ଏବଂ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବି, ସେମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇବି, ଏବଂ ମୋର ପବିତ୍ରସ୍ଥାନକୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦାସର୍ବଦା ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରିବି। ମୋର ନିବାସସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିବ; ହଁ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ହେବି, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋର ଲୋକ ହେବେ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୋର ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦାସର୍ବଦା ପାଇଁ ରହିବ, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନେ ଜାଣିବେ ଯେ ମୁଁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ପବିତ୍ର କରେ।” ଯିହିଜ୍କେଲ ୩୭:୧୫–୨୮।