ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ପଚିଶମ୍ବର

ଦାନିଏଲ ୧୧ର ଚାଳିଶତମ ପଦ “ଶେଷକାଳ”ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ସେହି ପଦ ଦୁଇଟି “ଶେଷକାଳ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ଏହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଛାତ୍ରକୁ ପ୍ରଥମ “ଶେଷକାଳ”କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ “ଶେଷକାଳ” ସହିତ ସମନ୍ୱିତ କରିବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଏ, ୧୭୯୮ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସର ରେଖା, ୧୯୮୯ରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଇତିହାସ ସହ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଚାଲେ। ଏହି ଦୁଇ ରେଖା ସତ୍ୟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗର ରେଖା ଏବଂ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ତେରର ପୃଥିବୀର ପଶୁର ରିପବ୍ଲିକାନ୍ ଶିଙ୍ଗର ରେଖାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଉଭୟ ରେଖା ୧୭୯୮ର “ଶେଷକାଳ”ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ୧୯୮୯ର “ଶେଷକାଳ” କେବଳ ସେହି ପଦରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୋଇଥିବା ସତ୍ୟର ପଥଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଏକ ପୂରକ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୪୪ ରେ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୧୮୫୬ ରୁ ୧୮୬୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସାତବର୍ଷୀୟ ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବିଳମ୍ବିତ ହୋଇଥିଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆଗମନ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୬୩ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ କାଦେଶରେ ପ୍ରଥମ ଶିବିରସ୍ଥାପନ ଓ ଦଶ ଗୁପ୍ତଚରଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ କାଦେଶରେ ଶେଷ ଶିବିରସ୍ଥାପନ ଓ ମୋଶାଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୬୩ ର ବିଦ୍ରୋହ, କାଦେଶରେ ପ୍ରଥମ ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା, ଯାହା ମରୁଭୂମିରେ ମୃତ୍ୟୁର ଏକ ବିଚାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା। ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ର ବିଦ୍ରୋହ କାଦେଶରେ ଶେଷ ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା, ଯାହା ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ନେତୃତ୍ୱର ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା।

୧୮୪୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ରେ ଦୂତଙ୍କର ଅବତରଣ, ଯାହା ୧୮୪୦ ଠାରୁ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଆନ୍ଦୋଳନର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ଏବଂ ଯାହାକୁ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୌରବମୟ ପ୍ରକାଶ ବୋଲି କହିଥିଲେ, ସେହିଟି ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧କୁ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପୂର୍ବସୂଚିତ କରିଥିଲା ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୌରବମୟ ପ୍ରକାଶକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା।

୧୮୪୪ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆଗମନ (ପ୍ରଥମ କାଦେଶ) କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ଏକ ନୂତନ ନେତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରି ମିଶରକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଯିବାକୁ ବାଛିଲେ। ୧୮୬୩ ସୁଦ୍ଧା ସେମାନେ ଯିରୀହୋର ପ୍ରାଚୀରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେବାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ “ଯିରୀହୋକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ”। ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରଥମ କାଦେଶରେ ଯେପରି ଯେହୋଶୂୟ ଓ କାଲେବଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରଥମ କାଦେଶ (1863)ର ବିଦ୍ରୋହ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଯେହୋଶୂୟଙ୍କର ଶାପକୁ ଆଣିଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର, 2001ରେ (ଶେଷ କାଦେଶ) ପୁନର୍ଆଗମନ କରିବାବେଳେ, ପରମେଶ୍ୱର ଯିରୀହୋ ଓ ତାହାର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତର ଆଗମନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାରର ଆଗମନକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ୧୮୬୩, ଯେହି ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତର ପରୀକ୍ଷାକାଳ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର, ୧୮୪୪ ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ପରୀକ୍ଷାକାଳର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହିହେତୁ ୧୮୬୩ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ନିୟମର ଏକ ପ୍ରତୀକ, କାରଣ ଯିଶୁ ସଦା ଆରମ୍ଭ ସହ ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଜାତି ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେପରି ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ।

ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାକାଳ 1844 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ 1863 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଏହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତି—ଉଭୟେ—ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ରବିବାର ଆଇନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ଆରମ୍ଭ (1844) ଓ ସମାପ୍ତି (1863) ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସରେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ବିଦ୍ରୋହ (1856) ଅଛି। ଏହିପରି, ଏହି ସମୟାବଧି “ସତ୍ୟ”ର ସ୍ୱାକ୍ଷର ବୋହି ରହିଛି। 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର, 2001 ରେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପାଇଁ କାଦେଶକୁ ଫେରିବା ଘଟଣା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା 1863 ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ଭାବରେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ସେହି ରବିବାର ନିୟମରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାନବୀୟ ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେହି ଇତିହାସରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ବାବିଲୋନର ବେଶ୍ୟା ଉପରେ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ଠ ନ୍ୟାୟବିଚାର ସହ ସମ୍ମତିରେ, ଯିରୀହୋ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବ। ଚାଳିଶତମ ପଦ 1798 ରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଏକଚାଳିଶତମ ପଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଶୀଘ୍ର-ଆସନ୍ତା ରବିବାର ନିୟମରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। 1798 ରେ ଥିବା ଶେଷ ସମୟ, ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ମିଲେରୀୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କଲିସିଆର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ସବୁକିଛି ଗୋଟିଏ ପଦରେ।

1798 ମସିହାରେ ଦକ୍ଷିଣର ରାଜାଙ୍କ ଉଦୟ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତରର ରାଜା ଓ ଦକ୍ଷିଣର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟର ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ 1989 ମସିହାରେ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣର ରାଜା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସଂଘବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ। 1798 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତରର ରାଜା ଓ ଦକ୍ଷିଣର ରାଜାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ମିଲେରୀୟମାନେ ରୋମ ବିରୋଧୀ ଏକ ଯୁଦ୍ଧରୂପେ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ କେବଳ ପୌତ୍ତଳିକତା ଓ ପାପାତ୍ୱ—ଏହି ଦୁଇଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତିରୂପେ ଦେଖିଥିଲେ। 1989 ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶକ୍ତି ତାହାରେ ଜଡିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ସେହି ତିନି ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀକୁ ଆର୍ମାଗେଦ୍ଦୋନ୍‌ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚିତ୍ରଣର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯାହା ଭୌଗୋଳିକ ଭାବରେ ଦାନିଏଲ୍ ଏଗାରର ପଞ୍ଚଚାଳିଶତମ ପଦରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଚାଳିଶରୁ ପଞ୍ଚଚାଳିଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଗୁଡ଼ିକ ପୋପଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ଗୌରବମୟ ପବିତ୍ର ପର୍ବତର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତାଙ୍କର ଶେଷକୁ ଆଣିବା ତିନୋଟି ଶକ୍ତିର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଗତିବିଧିକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ବୁଝାଗଲେ, ଏକଚାଳିଶ ପଦରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସରେ ଏକଚାଳିଶରୁ ଚଉଁଚାଳିଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଦଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି।

ଏହେତୁ, 1989 ମସିହାରେ ଶେଷ ସମୟର ଆରମ୍ଭବିନ୍ଦୁରୁ, 1798ର ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ, ଦକ୍ଷିଣର ରାଜା ଓ ଉତ୍ତରର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ଚାଳିଶ-ଏକରୁ ଚାଳିଶ-ଚାରି ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମରଣାନ୍ତକ ଘାଉ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିବା ଏକ ପାପାତ୍ୱର ତ୍ରିମୁଖୀ ଏକତାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଚାଳିଶ-ପାଞ୍ଚ ପଦରେ ସେ ତାହାର ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଇତିହାସକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କଳିସିଆର ବାହ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରସମ୍ବନ୍ଧୀୟ; ଯେପରିକି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ସାତୋଟି ମୋହର ଓ ସାତୋଟି କଳିସିଆଙ୍କ ମଧ୍ୟର ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।

1798 ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ରେଖା ପ୍ରାଧାନତଃ ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ 1989ରେ ସେହି ଏକେଇ ବିନ୍ଦୁରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ରେଖା ପ୍ରାଧାନତଃ କାର୍ଯ୍ୟନିଷ୍ପାଦନମୂଳକ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1798 ପ୍ରାଧାନତଃ ଚୁକ୍ତିର ଦୂତଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ, ଏବଂ 1989 ପ୍ରାଧାନତଃ ଏଲିୟା ଦୂତଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ।

୧୭୯୮ ମସିହାରୁ, ଯେବେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଖୋଲାଗଲା, ସେଥିଠାରୁ ଆମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ଇତିହାସ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖୁଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ଏକ ଚୁକ୍ତିମୂଳକ ସମ୍ପର୍କରେ ପରିଚାଳନା କରନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦୈବତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱର ସ୍ଥାୟୀ ସଂଯୋଗ ସାଧିତ ହୁଏ। ସେହି ଶେଷ-ଦିନର ଚୁକ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପୁନଃପୁନି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି।

ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ବୋଲି ଯେ ପ୍ରକାଶ ରହିଛି, ତାହା ବିଚାରର ସମୟାବଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। 1798 ମସିହାରେ, ଶେଷକାଳରେ, ପ୍ରଥମ ଦୂତ 1844 ମସିହାରେ ବିଚାରର ଆରମ୍ଭକୁ ଘୋଷଣା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି ଯିରିମିୟଙ୍କର ସେହି “ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ଯେଗୁଡ଼ିକ ଆସିବ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ଜନମାନଙ୍କର “ଅଧର୍ମ”କୁ “କ୍ଷମା” କରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପାପକୁ “ଆଉ ସ୍ମରଣ କରିବେ ନାହିଁ”। ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, “ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରତିରୂପତ୍ମକ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନରେ ମହାୟାଜକ ଭାବରେ, ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

ଯଦି ମିଲରୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦ ୨୨ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୪୪ ରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ ଆଲୋକରେ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଚାଲି ଯାଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଗୃହରେ ରହୁଥାନ୍ତେ। ଯିରିମିୟ ଯେତେବେଳେ କହନ୍ତି, “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ,” ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ଅର୍ଥ ଏହାହିଁ। “ସେହି ଦିନମାନ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧିଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ୧୮୪୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣିଲା ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହିମାନେ ସେହି “ଦିନମାନ” ଯାହାକୁ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ।

“ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷରେ,” କିମ୍ବା ଯିରେମିୟା ଯେପରି କହନ୍ତି, “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ,” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଅଂଶମାନରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିଜ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଲେଖିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ। ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଅଂଶମାନେ ହେଉଛି ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ, କିମ୍ବା ପାଉଲ ଯାହାକୁ “ଶରୀର” ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏବଂ ହୃଦୟ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ। ଏହି ଚୁକ୍ତି ତାଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମାନ୍ତର ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ମନ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ଦେହ ଦେବାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ। ମଣିଷ ଆଦମଙ୍କ ସହିତ ପତିତ ହେଲା, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯିଏ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଓ ଏକ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ସୃଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ହେଉଛି ପାପର ଶାପରୁ ମାନବଜାତିକୁ ସେମାନଙ୍କର ଦ୍ୱିଗୁଣ ସ୍ୱଭାବ ସହିତ ମୁକ୍ତି ଦେବା।

ଯିରେମିୟା “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ” ବୋଲି କହିଥିବାବେଳେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ହଠାତ୍ ସେଠାକୁ ଆସିବାରେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୋଇଛି, ତାହାର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା “ଦିନମାନ” ହେଉଛି ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟାବଧି, ଯାହା 1798 ଓ 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ଦିନମାନଙ୍କର (ସମୟାବଧିମାନଙ୍କର) ଶେଷ, ସେହି ଛଅଚାଳିଶି ବର୍ଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମିଲେରାଇଟ୍ ମନ୍ଦିରକୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ; ଏବଂ ସେ 1844 ମସିହାର ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ଯେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମଲାଖୀ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ, ଯାହାକି ସେ ନିଜ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିଲେ।

ଏବଂ “ସେହି ଦିନମାନଙ୍କ ପରେ,” ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା ମନ୍ଦିରକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାପର କଳୁଷତାରୁ ନିଜ ଜନଙ୍କର ହୃଦୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, କିମ୍ବା ଯେପରି ଯିରିମିୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଭାଗରେ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଲେଖିବା।

“ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଦାନିଏଲଙ୍କ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷ” ଥିଲା, ଯାହା 1798 ଏବଂ 1844 ରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଦାନିଏଲ 11ର ଚାଳିଶତମ ପଦରେ 1798 ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗର ରେଖା, ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉତାଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି-ସମ୍ପର୍କକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରୁଛି। “lot” ପାଇଁ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ଏକ ଛୋଟ ପଥର, ଯାହା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନିୟତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏଥିଲା। ଦାନିଏଲଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ସେ “ଦିନମାନଙ୍କର ଶେଷ” ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତୁ (ମୃତ୍ୟୁରେ), ଯେତେବେଳେ 1844 ରେ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଆରମ୍ଭ ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିୟତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯିବ।

“ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର” “ଦିନମାନ” 1844 ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ସମୟ-ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ, କାରଣ ତାହା ପରେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ସମୟ ଆଉ ରହିବ ନାହିଁ। ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷ, ଯାହା ମାରାହ୍ ଦର୍ଶନ ଥିଲା, ଅର୍ଥାତ୍ ସେ ସମୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ତାଙ୍କ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ହଠାତ୍ ପ୍ରକାଶ, ସେଥିରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା; ଏବଂ ଶେଷ କ୍ରୋଧର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶତ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ଶେଷ ହେଲା, ଯେପରି ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧର ଦିନମାନ 1798 ମସିହାରେ, ଶେଷକାଳରେ, ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଯିରିମିୟା ଯାହାକୁ “ସେହି ଦିନମାନ ପରେ” ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ, ପରେ ପାଉଲ ସେହି ବିଷୟକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଥିଲେ। ପାଉଲ ଯିରିମିୟାଙ୍କ “ସେହି ଦିନମାନ ପରେ” ବାକ୍ୟକୁ ଦୁଇଥର ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, କାରଣ ପାଉଲ କେବଳ ସେହି ନିୟମକୁ ମାତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ କରୁନାହାନ୍ତି, ଯାହା “ସେହି ଦିନମାନ ପରେ” ସ୍ଥାପିତ ହେବାକୁ ଥିଲା, ବରଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱର ସହିତ ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମହାୟାଜକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପରିଚିତ କରାଉଛନ୍ତି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ପାଇବାର marah ଦର୍ଶନର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର chazon ଦର୍ଶନର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁଥିବା ସେହି ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ, ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସମ୍ବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ କାଳଖଣ୍ଡର ଆରମ୍ଭକୁ ଏକତ୍ର ବା ସଂଯୁକ୍ତ କରେ; ଏହି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସମ୍ବନ୍ଧ ମାନବତା ଓ ଦୈବତ୍ୱର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ହେଉଛି ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତୃତୀୟ ଦୂତର ଆନ୍ଦୋଳନ ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧିକରଣରେ ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାର ପରିଣାମରୂପେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

ମନ୍ଦିରର ପଦଦଳନକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ଖାଜୋନ୍‌ର ଦର୍ଶନ, ଏଦେନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆଦମଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ପରଠାରୁ ପାପଦ୍ୱାରା ପଦଦଳିତ ହୋଇଆସିଥିବା ମାନବଜାତିର ଦର୍ଶନ ଅଟେ; ଏବଂ ମରାହର ଦର୍ଶନ, ଯାହା ମନ୍ଦିରକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ, ସେମାନେ ଉଭୟ 22 ଅକ୍ଟୋବର, 1844 ତାରିଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧର ଦୁଇଟି ଦୁଇ-ହଜାର-ପାଞ୍ଚ-ଶହ-କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଅଛି, ଯେଗୁଡ଼ିକ ସେନାଦଳ ଏବଂ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ପଦଦଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ସେହି ଉଭୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ମାନବଜାତିଙ୍କ ପଦଦଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ମାରାହର ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେବ। ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ଦୁଇଟି କ୍ରୋଧପ୍ରକାଶ ପତିତ ମାନବଜାତି ଉପରେ ଥିବା ଦୈବୀ କ୍ରୋଧକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା କେବଳ ପତିତ ମନ୍ଦିରକୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ଓ ପୁନଃସ୍ଥାପନ ପାଇବ।

ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରକାର କ୍ରୋଧ ମାନବଜାତିର ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଆଦମଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କଲା, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏହା ଥିଲା ଯେ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ଶାସନ କରିବ। ଆଦମଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବର କାମନା-ବାସନାଙ୍କ ପାଖରେ ପରାଜିତ ହେଲା, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୋଜନା ଓଲଟି ଯାଇଲା। ବାଇବେଲୀୟ “ପରିବର୍ତ୍ତନ” ବୋଲି ଯାହା କୁହାଯାଏ, ତାହାର ଅର୍ଥ ଏହାହିଁ। ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବକୁ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ତାହାର ଶାସନକାରୀ ସ୍ଥାନରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରାଯିବା। ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଓଲଟାଇ ଦେବା, କିମ୍ବା ଉପର-ତଳ କରି ଦେବା।

ଉତ୍ତରୀ ରାଜ୍ୟ ବିରୋଧରେ ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧ, ମାନବର ପତନ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବକୁ ଅଧୀନ କରିଦେଇଥିବା ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ ବିରୋଧରେ ଥିବା କ୍ରୋଧ ଥିଲା। ସେହି କ୍ରୋଧ ପ୍ରଥମେ ଆସିଲା, କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷକାର୍ଯ୍ୟକୁ ସେଠାରୁ ହିଁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାହା ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ତାହା ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବର କାମନାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଥିଲା ଭୋକ-ଲାଲସାର କାମନା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଳିଶି ଦିନର ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ କ୍ରୋଧ ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିଲା, ଯାହା ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେରୁଶାଲେମ୍ ଅବସ୍ଥିତ, ଯାହା ସେହି ସହର ଯାହାରେ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ନାମ ରଖିବାକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। 1844 ମସିହାର ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କର ଦୁଇଟି ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।

ଯେତେବେଳେ ଇଜିକିଏଲଙ୍କ ଦୁଇଟି ଲାଠି ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଏକ ଲାଠିରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ସେଥିରେ ସେହି ଚୁକ୍ତିକୁ ସୂଚିତ କରାଯାଉଛି ଯେଉଁଥିରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାପକୁ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଉଚ୍ଚତର ଓ ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବମାନେ ପୁଣିଥରେ ଯଥୋଚିତ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଗଠନକୁ ଫେରାଇ ଆଣାଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ପୁନର୍ବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ମଣିଷର ନିମ୍ନତର ସ୍ୱଭାବ, ଯାହା ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ମଣିଷର ଉଚ୍ଚତର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିଲା, ଯାହା ଶେଷ କ୍ରୋଧଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ। ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିଲା, ଯାହା ଭୌଗୋଳିକ ଭାବେ ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟର “ଉପରେ” ଥିଲା।

ମରାହ ଓ ଖାଜୋନର ଦୁଇ ଦର୍ଶନକୁ, ସେମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ଆରମ୍ଭମାନରେ, ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୋଗ କରୁଥିବା ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକଶେ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହିତ ତୃତୀୟ ଦୂତର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଉଭୟେ ଏକ ଲାଠିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହା ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟବିରୁଦ୍ଧରେ ଶେଷ କ୍ରୋଧର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ, ଯାହା 1844 ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ; କାରଣ ଚୁକ୍ତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ମନ ପ୍ରଦାନ କରେ, କିନ୍ତୁ ନୂତନ ଦେହ (ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ) କେବଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ଆଖିର ପଲକେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।

ଦାନିୟେଲ ୧୧ର ଚାଳିଶତମ ପଦ ଦୁହିଁ “ଶେଷକାଳ”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ ଏପରି କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧୩ ଅଧ୍ୟାୟର ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଇତିହାସକାଳରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଏକ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଓ ଏକ ବାହ୍ୟ ରେଖାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱାରୋପ କରେ। ଏହି ପଦରେ ଉନ୍ମୁଦ୍ରିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରିବାକୁ ଓ ସିଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାହା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ସେହି ସତ୍ୟର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଓ ବାହ୍ୟ—ଉଭୟ ରେଖାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ମାନବତ୍ୱ ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ ପାପ କରେ ନାହିଁ—ଏହି ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଉନ୍ମୁଦ୍ରଣର ପ୍ରଭାବ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଆଲୋକରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯେ ଆଲୋକ ଆର୍ମାଗେଦୋନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଗତକୁ ନେଇଯାଉଥିବା ଶକ୍ତିମାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଛି, ସେହି ଆଲୋକ ହେଉଛି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ବାହ୍ୟ ସତ୍ୟ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।