ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ସଂଖ୍ୟା

ଯୋହନ ଯେଉଁ ସତ୍ୟକୁ “ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଜୁଲାଇ ୨୦୨୩ଠାରୁ ଯିହୂଦା ବଂଶର ସିଂହ ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଯାହାର ମୁଦ୍ରା ଖୋଲିଆସୁଛନ୍ତି, ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକକୁ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ସହିତ ଏକତ୍ର କରାଗଲେ ସେହି ସତ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରେ। ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାର ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହା ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟକାଳକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଦାନିୟେଲଙ୍କ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ସତୁରି ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶାଯାଇଥିବା ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ସମୟକାଳ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନଙ୍କ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ପୂର୍ବପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା। ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପରୀକ୍ଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ବିଫଳ ହେଲେ ଏବଂ ରୋମର କନ୍ୟାମାନେ ହୋଇଗଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ଏକ କନ୍ୟା ନିଜ ମାତାଙ୍କର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ; ଏବଂ ରୋମ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ଏକ ପଶୁ। ସେମାନଙ୍କର ବିଫଳତା ଏବଂ ତତ୍‌ପରେ ରୋମର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ରୂପରେ ସେମାନଙ୍କର ରୂପାନ୍ତରଣ, ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନର ଐତିହାସିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପଶୁର ପ୍ରତିମା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାର ପୂର୍ବପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ, କାରଣ ସେମାନେ ପଶୁର ଏକ ପ୍ରତିମାରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଆମର ବର୍ତ୍ତମାନର ପରୀକ୍ଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦାନିୟେଲଙ୍କ ବନ୍ଦୀତ୍ୱର ସତୁରି ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ କାଳରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।

୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଇତିହାସରେ, ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟାବଧି ଓ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ରହିଛି, ଯାହା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପଶୁ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରତିମା-ସ୍ୱପ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ; କାରଣ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏକ ପଶୁ ଅଟେ। ନବୂଖଦ୍ନେଜର ଏବଂ କଲ୍ଦୀୟ ଧାର୍ମିକ ଅଭିଜାତ ବର୍ଗ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ଯେମାନେ ପରୀକ୍ଷାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ଓ ସେହି ତିନି ଜଣ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି ଯେମାନେ ପରୀକ୍ଷାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ଅନ୍ୟଥା ଦେଖାଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ବିଫଳତା ଦାନିଏଲର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଛି।

ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଉଭୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଚିତ୍ରିତ ପରୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ କେତେକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବବାଣୀମୂଳକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ରହିଛି, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ମେଳ ଖାଏ। ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, “ଦଶ ଦିନ” ସେହି ପରୀକ୍ଷାକାଳକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିଲା, ଯାହାର ପରିଣାମରେ ଦାନିୟେଲ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆହାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଓ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ନପୁଂସକମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀ ରାଜାଙ୍କ ଆହାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଭାବବାଣୀଗତ ଅର୍ଥରେ ଜଣେ ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ରାଜ୍ୟ, ଏବଂ ଭାବବାଣୀଗତ ଅର୍ଥରେ ଜଣେ ରାଜା ବା ଏକ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏକ ପଶୁ ଅଟେ। ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ରାଜାଙ୍କ ଆହାର ଗ୍ରହଣର ପରିଣାମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା, ସେମାନେ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲେ।

ଦାନିଏଲଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦାନିଏଲ ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପ୍ରତିମା-ସ୍ୱପ୍ନର ଗୁପ୍ତ “ରହସ୍ୟ”କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱପ୍ନଟି କ’ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ ଥିଲା, ଉଭୟକୁ ଜାଣିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ସେ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକର ସେହିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ମୁଦ୍ରାମୋଚନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ରହସ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଛନ୍ତି; କାରଣ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ମୁଦ୍ରାମୋଚନ ହେଉଛି ଶେଷ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ “ରହସ୍ୟ”, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଅମୁଦ୍ରିତ କରାଯାଏ। ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ସମେତ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି। “ରହସ୍ୟ”କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ଜୀବନ-ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରୟାସ ଥିଲା, ଯେପରି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ପରୀକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ସେପରି ଅଟେ।

“ରହସ୍ୟ”କୁ ବୁଝିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେବା ସମୟରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା, ଶେଷ ଦିନମାନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଥଚିହ୍ନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀକୁ ପ୍ରଦାନ କରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶେଷ ଦିନମାନରେ “ପ୍ରାର୍ଥନା”ର ପଥଚିହ୍ନକୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି। ସେହି ପଥଚିହ୍ନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଶୋଧନ ରେଖାର ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସମୟଅବଧିରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ଉଭୟ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ହେଉଛି ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ, ଯାହା ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ଛବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ କାଳ”କୁ ସୂଚିତ କରେ। ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ “ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର” ନାମଟି ଦୁଇଥର ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ଶବ୍ଦର ଦ୍ୱିରୁକ୍ତି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।

ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ରଚନାଗୁଡ଼ିକରେ ଏପରି କେତେକ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ରବିବାର ଆଇନର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ରହିଛି, ଏବଂ ଆମକୁ ଜଣାଯାଇଛି ଯେ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ବିନା ତୃତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା (ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ) ରହିପାରିବ ନାହିଁ।

ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାକୁ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ପରୀକ୍ଷା ଭାବେ ପରିଭାଷିତ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆମେ ଅନୁଗ୍ରହ-ଅବଧି ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଏବଂ ଆମେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଦାନିଏଲ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସଙ୍ଗୀତ ବାଜିଲାବେଳେ, ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବରେ ଅନୁଗ୍ରହ-ଅବଧି ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା, କାରଣ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟଟି ରବିବାର ନିୟମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ନେବୁଖଦ୍ନେଜରଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତ ସେହି ସୁରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାକି ତୀରର ବେଶ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇଥିବା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସତରି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତାହାବେଳେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ।

ଭଗିନୀ ହ୍ୱାଇଟ୍ ତିନି ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ତିନୋଟି ପରୀକ୍ଷା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ଏକାଧିକ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଆଧାରରେ, ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିଠାରୁ ବିଚାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଇତିହାସ ହେଉଛି ସେହି ଇତିହାସ, ଯାହା ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଏହି ସତୁରି ବର୍ଷର ସମୟସୀମା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି, ଯାହା “ସାତ କାଳ”ର ଏକ ପ୍ରତୀକ।

ନବମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ସତୁରି ବର୍ଷର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଉଲ୍ଲେଖ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଉଭୟ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଏକ ଓ ଅଭିନ୍ନ। ସେଗୁଡ଼ିକ ଏକେ ପ୍ରାର୍ଥନାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ଉଭୟକୁ “ସାତ କାଳ”ର ସେହି ଏକା ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାନିତ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଉଭୟ ଶେଷକାଳର ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉରାଳିଶ ହଜାର ଜଣଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଅବସ୍ଥିତ “ପ୍ରାର୍ଥନା” ନାମକ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସହିତ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରଖେ।

ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିୟେଲ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ ବାବିଲ ରାଜ୍ୟରୁ ମାଦୀୟ ଓ ପାରସିକମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟୁଥିବା ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ “ସନ୍ଧିକାଳ”ରେ ଅଛନ୍ତି। ସେହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଏକ ପଥଚିହ୍ନ, ଏବଂ ଏହା ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ସେହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗତି ରଖେ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ “ଲାଅଦିକୀୟ” ଭାବେ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ “ଫିଲାଦେଲ୍ଫୀୟ” ଭାବେ କବରରୁ ବାହାରି ଆସନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ଓ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଉଭୟ ସହିତ ସଙ୍ଗତି ରଖେ, ଏବଂ ଏହି ତିନୋଟିଯାକ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ଛବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର “ସାତ କାଳ” ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ। ମିଲରପନ୍ଥୀ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଫିଲାଦେଲ୍ଫିଆରୁ ଲାଅଦିକୀଆକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ୧୮୫୬ ମସିହାରେ “ସାତ କାଳ” ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ “ନୂତନ ଆଲୋକ”ର ଆଗମନ ଏବଂ ତାହା ପରେ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ “ସାତ କାଳ”ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ସହିତ ଘଟିଥିଲା। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିୟେଲଙ୍କର, ମିଲରପନ୍ଥୀ ଯୁଗରେ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ଏବଂ ଆମ ସମୟରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନର ଏପରି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ରହିଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସହିତ ସଙ୍ଗତି ରଖେ, ଏବଂ ଏହି ତିନୋଟିଯାକ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ “ସାତ କାଳ”ର ପ୍ରସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ।

ପରୀକ୍ଷା-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଇତିହାସରେ ଦାନିଏଲ ସେହି ଦୂତଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯିଏ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପ୍ରଥମେ ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ତିନିଜଣ ସହଚରଙ୍କ ସହ ଅଂଶୀଦାର କରେ; ଏପରିଭାବେ ସେ “ଏଲିୟାହ୍”ଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭୂମିକାର ପ୍ରତୀକ ହୁଏ, ଯିଏ “ଅରଣ୍ୟରେ ଡାକୁଥିବା ସ୍ୱର” ଅଟନ୍ତି।

ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର “ଗୁପ୍ତ ବିଷୟ” ଏହାକୁ ସୂଚିତ କରେ ଯେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟ “ସାତଟି” ରାଜ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବିତ। ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହେବାରୁ, ଏହା ଏହିପରି ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମିଳୁଥିବା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଶେଷ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ଅଷ୍ଟମ ରାଜ୍ୟ, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ “ସାତଟି” ରାଜ୍ୟରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବାରୁ, ସେହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି ଯାହା ଆଧୁନିକ ବାବିଲକୁ ଅଜଗର, ପଶୁ ଓ ଭଣ୍ଡ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କର ତ୍ରିମୁଖୀ ସଂଘ ରୂପେ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ନବୂଖଦ୍ନେସରଙ୍କର ପ୍ରତିମା-ସ୍ୱପ୍ନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀୟ ଇତିହାସର ଅଷ୍ଟମ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ରାଜ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି।

ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟକୁ ଗୋଟିଏ ପଶୁରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଏ; ଏହିପରି, ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ପ୍ରତିମା-ସ୍ୱପ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସତ୍ୟଟି ହେଉଛି ଶେଷ ପଶୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରହତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ସେହିହେତୁ, ନେବୁଖଦ୍ନେଜ୍ଜରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଅବଶେଷରେ ଅଷ୍ଟମ ଏବଂ ଶେଷ ପଶୁର ପ୍ରତିମା-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଟେ। ଏହା “ପଶୁର ପ୍ରତିମା”ର ସ୍ୱପ୍ନ।

ତାହା ନିଜେ ହିଁ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଘଟୁଥିବା ପରିବର୍ତ୍ତନ-ବିନ୍ଦୁକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି “ରହସ୍ୟ” ମଧ୍ୟ ସେହି ଚାବିକାଠି, ଯାହା ୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଇତିହାସ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇ ଆସିଥିବା ବିଷୟଗୁଡ଼ିକର ଅନେକାଂଶକୁ ଏକତ୍ର କରେ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରେ। ସେହି ପ୍ରବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକରେ ଏହା ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ଯେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ର ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନର ଚାରିଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ସର୍ବଦା ଏକେ ମୂଳଭାବ ବହନ କରେ।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟର ସେହି ଚାରୋଟି ମାର୍ଗଚିହ୍ନ “ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ”ର ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାର ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତିକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିବା ପ୍ରଥମ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଥିଲା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାପ୍ତିସ୍ମ, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ, ଯାହା ସେହି ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଥିଲା ଲାଜାରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ। ତୃତୀୟ ମାର୍ଗଚିହ୍ନ ଥିଲା ଯିରୂଶାଲମରେ ବିଜୟୋଲ୍ଲାସପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରବେଶ, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକକୁ ସୂଚିତ କରୁଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଅଭିମୁଖେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରତିନିଧି ଲାଜାର ସେହି ଶୋଭାଯାତ୍ରାର ନେତୃତ୍ୱ ନେଉଥିଲେ। ଲାଜାର ଏହା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିପାଦନ କରନ୍ତି ଯେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ ଘୋଷିତ ହେବା ସମୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ “ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ” ହୁଅନ୍ତି।

ବିଚାରର ଚତୁର୍ଥ ପଥଚିହ୍ନ ହେଉଛି କ୍ରୁଶ, ଯାହା ଏକ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ଅବଧି ଦାନିଏଲଙ୍କ ସତ୍ତରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀବାସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ମିଲରପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ମୂଳ ବିଷୟ ଥିଲା “ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ନୀତି”, ଏବଂ ୧୮୪୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ ତାରିଖରେ ସେହି ନୀତିର ସତ୍ୟତା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଥିଲା ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ନୀତିର ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟୋଗର ପରିଣାମ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ଥିଲା ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶହ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ଏବଂ ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶହ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ନୀତିର ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଏବଂ ତା’ପରେ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖରେ ସେହି ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ନୀତି ଆଧାରିତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସମୟରେ ଅନୁସନ୍ଧାନମୂଳକ ବିଚାର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମିଲରପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସର ଚାରିଟିଯାକ ପଥଚିହ୍ନର ମୂଳ ବିଷୟ ଥିଲା “ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ନୀତି”। ସେହି ଚାରୋଟି ପଥଚିହ୍ନର ସମୟକାଳ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।

ରାଜା ଦାଉଦଙ୍କ ସମୟରେ ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟ ଥିଲା “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିନ୍ଦୁକ”। ଦାଉଦ କ୍ଷମତାପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ ସେ ସେହି ସିନ୍ଦୁକକୁ ଦାଉଦ ନଗରକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପ କଲେ।

ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ସେତେବେଳେ ଘଟିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଉଷ ସିନ୍ଦୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ପାପ କରିଥିଲେ। ତୃତୀୟ ପଥଚିହ୍ନଟି ଥିଲା ସେହି ସମୟ, ଯେତେବେଳେ ଦାଉଦ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ପ୍ରଭୁ ଗାଥୀୟ ଓବେଦ୍-ଇଦୋମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଷଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ପରଠାରୁ ସିନ୍ଦୁକ ରଖାଯାଇଥିଲା। ତାହାପରେ ଦାଉଦ ଯିରୂଶାଲମରେ ନିଜର ବିଜୟୋତ୍ସବମୟ ପ୍ରବେଶ ନିମନ୍ତେ ଯାଇ ସିନ୍ଦୁକକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ (କିନ୍ତୁ ଦାଉଦଙ୍କ ଏହି ପ୍ରବେଶକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅନୁଚିତ କ୍ରୋଧ ଓ “ନିରାଶା” ପ୍ରକାଶ କଲେ)। ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସିନ୍ଦୁକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକିତ ହୋଇଛି। ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ସମୟକାଳ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକିତ ହୋଇଛି।

ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ, “ତୃତୀୟ ହାୟ”ର ଇସ୍ଲାମକୁ ମୁକ୍ତ କରାଗଲା, ଏବଂ ପରେ ତାହାକୁ ସଂୟତ କରାଗଲା। ଜୁଲାଇ 18, 2020, ଇସ୍ଲାମର ଭୂମିକା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ଥିଲା। ମୃତ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତା “ଚାରି ପବନ”ରୁ ଆସେ, ଯାହା ଇସ୍ଲାମର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନର ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗକୁ ଅନୁସରି ଯେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଆସେ, ସେହି ବିନାଶ “ତୃତୀୟ ହାୟ”ର ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଏ। ସେହି ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନର ଅବଧିକୁ ଦାନିଏଲଙ୍କ ସତ୍ତର ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ମିଲରୀୟ ଇତିହାସରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିବା ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଏକ ସଂଶୋଧନ ଥିଲା।

ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଏକ ଇସ୍‌ଲାମୀୟ ଆକ୍ରମଣର ଯେଉଁ ପ୍ରମାଣ ରହିଛି, ସେହି ପ୍ରମାଣ ହିଁ ରବିବାରୀୟ ଉପାସନାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯିବାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାସ୍ୱରୂପ ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଘଟିବାକୁ ଥିବା ଆକ୍ରମଣର ପ୍ରମାଣ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କ ରଚନାବଳୀ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ପୂର୍ବକଥନ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଆତ୍ମାଙ୍କ ରଚନାବଳୀରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପୂର୍ବକଥନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, କିନ୍ତୁ ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ପୂର୍ବକଥନ ପୂର୍ବରୁ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ପୂର୍ବକଥନର ସଂଶୋଧନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହେବ, ଯେପରି ମିଲରପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଚତୁର୍ଥ ପଥଚିହ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଯେଉଁ ପଥଚିହ୍ନ “ବିଚାର”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଯୀଶୁ ସର୍ବଦା ଆରମ୍ଭର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇ ଶେଷକୁ ବୁଝାନ୍ତି, ଏବଂ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖର ପ୍ରଥମ ପଥଚିହ୍ନ ଥିଲା ଇସ୍‌ଲାମ ଦ୍ୱାରା ସଂଘଟିତ ଏକ ଆକ୍ରମଣ; ତେଣୁ ରବିବାର ଆଇନର ବିଚାର ସମୟରେ ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଏକ ଇସ୍‌ଲାମୀୟ ଆକ୍ରମଣ ହେବ। ଏଥିରେ ଅନ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବାର ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ସେହି ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହା ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ବାର୍ତ୍ତାକୁ ସଂଶୋଧନ କରେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀରେ ସମୟଗତ ଉପାଦାନ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାର ପାପ ଯୋଗୁଁ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଘଟିଥିଲା, ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ନୁହେଁ।

ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାର “ସଶକ୍ତୀକରଣ” ସମୟରୁ (ଯାହା ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସତୁରି ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ ଘଟେ) ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ଚାରିଟି ପଥଚିହ୍ନ ସର୍ବଦା ଏକେ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ ବୋଲି ବୁଝିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯଦି ଆପଣ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଏକ ପୂରଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀଗତ ଅର୍ଥରେ “ଗୁପ୍ତ ପୁସ୍ତକ”କୁ ଭୋଜନ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରକୃତରେ ଅତି ଅଳ୍ପ ଲୋକ ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କେତେକ ଲୋକ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବାବିଲୀୟ ଆହାର ଦ୍ୱାରା ଅଶୁଚି ନ ହେବାକୁ ନିଜ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିଲେ। ତଥାପି ଏପରି ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ଏକ ପୂରଣ ଥିଲା ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ଦାବି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତି ବାଢ଼ନ୍ତି ଯେ ତାହା ଇସ୍‌ଲାମ ନୁହେଁ, ବରଂ ବୁଶ୍ ପରିବାର, କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱବାଦୀମାନେ, କିମ୍ବା ଜେସୁଇଟ୍‌ମାନେ, କିମ୍ବା ସିଆଇଏ, ଅଥବା ଆଧୁନିକ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱବାଦୀମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ସେହି ଚିରପରିଚିତ ପକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକଙ୍କର କୌଣସି ସମ୍ମିଳନ ଥିଲା। ଆଲ୍‌ଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବରେ ଯୀଶୁ ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀଗତ ଭାବେ କାହାର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୋଇଥିଲା, ସେ ବିଷୟରେ ଯଦି ଆମେ ଭୁଲ୍ ହେଉ, ତେବେ ଆମେ “ସତ୍ୟ”ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ବିଭାଜନ କରିବାର ଆମର କ୍ଷମତାକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛୁ।

ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶର “ଶକ୍ତିଦାନ” ଦ୍ୱିତୀୟ ହାୟର ଇସଲାମ ଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଶକ୍ତିଦାନ ତୃତୀୟ ହାୟର ଇସଲାମ ଦ୍ୱାରା 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ସଂଘଟିତ ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତିଦାନର ଏକ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ପୂର୍ବଛାୟା ଥିଲା।

ପ୍ରଥମ ପଥଚିହ୍ନରେ ଥିବା ଇସଲାମ ଶେଷ ପଥଚିହ୍ନରେ ଥିବା ଇସଲାମକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ଶେଷ ପଥଚିହ୍ନ ବିଚାରର ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଆମେରିକା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ବିଚାର ହୁଏ। ଯିହିଜିକଲ ପୁସ୍ତକର ସଇଁତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ହିଁ ମୃତମାନଙ୍କୁ ଜୀବିତ କରେ, ଏବଂ ସେହି ବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ତୃତୀୟ ପଥଚିହ୍ନର ବାର୍ତ୍ତା, ଅର୍ଥାତ୍ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ। ଏହା ହେଉଛି ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହାର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ନିଦର୍ଶନ ହେଉଛି ଇସଲାମର ପ୍ରତୀକସ୍ୱରୂପ ଏକ “ଗର୍ଦ୍ଦଭ” ଉପରେ ଆରୂଢ଼ ହୋଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଜୟୋଲ୍ଲାସମୟ ପ୍ରବେଶ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ବାର୍ତ୍ତା ଇସଲାମ ଦ୍ୱାରା ବହନ କରାଯାଏ।

ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ “ଚାରି ବାୟୁ”ରୁ ଆସେ, ଯାହା ଇସଲାମର ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରତୀକ। ଏହି ସତ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରଣା ରହିବା ଏକାନ୍ତ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, କାରଣ ଯେଉଁ ବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ, ତାହା ହେଉଛି ସେହି ବାର୍ତ୍ତା ଯାହା ତୃତୀୟ ସନ୍ତାପର ଇସଲାମକୁ ଏପରି ଏକ ଶକ୍ତି ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ଲାଗୁ ହେବା ସମୟରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ବିଚାରଦଣ୍ଡ ଆଣେ ଏବଂ ସେହି ଆଦେଶ ପରେ ଘଟୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଘଟାଏ।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟର ସାତୋଟି ତୁରୀ ହେଉଛି ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜକ ରୋମ ଓ ପାପାଲ୍ ରୋମ—ଉଭୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରବିବାର ଉପାସନାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଲାଗୁ କରାଯାଇଥିବା ବିଷୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନ୍ୟାୟବିଚାର ଥିଲା।

ତୃତୀୟ ସନ୍ତାପର ଇସଲାମ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖର ପ୍ରଥମ ପଥଚିହ୍ନକୁ ଦର୍ଶାଏ। ୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖରେ ନାଶ୍‌ଭିଲ୍ ଉପରେ ଇସଲାମର ଆକ୍ରମଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା, ଅର୍ଥାତ୍ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଥଚିହ୍ନକୁ ଦର୍ଶାଏ। ସଇଁତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯିହିଜିକଲଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀରେ ଯେପରି ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଇସଲାମର “ଚାରି ବାୟୁ”ର ବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକ, ଅର୍ଥାତ୍ ତୃତୀୟ ପଥଚିହ୍ନକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଏବଂ ତାହାପରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖର ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀର ପୂରଣରୂପେ ଚତୁର୍ଥ ପଥଚିହ୍ନ ଆସେ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉରାଳିଶ ହଜାର ଜଣଙ୍କ ଯେଉଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ସତୁରି ବର୍ଷର ବନ୍ଦୀଦଶା ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ସେହି ଇତିହାସରେ ଘଟୁଥିବା ଚାରିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ପଥଚିହ୍ନ ହେଉଛି ଏହିଗୁଡ଼ିକ।

“ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦ”ର ସନ୍ଦେଶକୁ ପରିଚୟ କରିବା, ସେହି “ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ”ର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଉପାଦାନ, ଯାହା ନେବୂକଦ୍ନେସ୍ସରଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି-ସ୍ୱପ୍ନକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଡାନିଏଲ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେବେଳେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତିରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଏକ ପଥଚିହ୍ନ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରର ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ସାଢେ ତିନି ଦିନର ଶେଷରେ ଅବସ୍ଥିତ। ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ଡାନିଏଲଙ୍କ ଲେବୀୟପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶର ପ୍ରାର୍ଥନା, ଦାରିୟାବେଶଙ୍କ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ଥିଲା। ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାଗୁଡ଼ିକୁ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ଥାପିତ କରେ।

ମିଲରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ସନ୍ଧିକ୍ଷଣ ଥିଲା 1856 ମସିହା, ଯେତେବେଳେ ଜେମ୍ସ ଏବଂ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଅନୁସାରେ ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ଫିଲାଦେଲଫିଆରୁ ଲାଓଦିକିୟାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା। ସେହି ଏକେ ବର୍ଷରେ ହାଇରମ୍ ଏଡସନଙ୍କର Review and Herald ପ୍ରବନ୍ଧମାନଙ୍କରେ “ସାତ କାଳ” ସମ୍ବନ୍ଧରେ “ନୂତନ ଆଲୋକ” ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ 1863 ମସିହାରେ (“ସାତ କାଳ” ପରେ), “ସାତ କାଳ”କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଗଲା। ବାଇବେଲ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜ୍ୟମଧ୍ୟର ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ “ସାତ କାଳ”ର “ବିକ୍ଷେପ” ପାଇଁ “ଉପଚାର” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ “ସେହି ପ୍ରାର୍ଥନା” ଦାନିଏଲ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।

ସାଢେ-ତିନି ହେଉଛି ବାରଶେ ଷାଷ୍ଠି ବର୍ଷର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ପୁନର୍ବାର “ସାତ କାଳ”ର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ ତାରିଖରେ, Future for America ର ଲାଓଦିକୀୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଉ କେବେ ସମୟ ଉପରେ ଏକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ଆଧାରିତ କରି ଟାଙ୍ଗି ଦେବାକୁ ନାହିଁ ବୋଲି ଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ ପ୍ରକାଶ କଲା। ତାହାପରେ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରର ସେହି ରାସ୍ତାରେ “ବଧ” କରାଗଲା ଏବଂ “ଛିତରିଯିବାକୁ” ଦିଆଗଲା, ଯେଉଁ ରାସ୍ତା ହିଜ୍କିଏଲଙ୍କ ମୃତ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କ ଉପତ୍ୟକା ମଧ୍ୟରୁ ଯାଇଛି। ସେହି “ଛିତରିଯିବା”ର ସମୟର ଶେଷରେ, ଯାହା ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଉପମାର “ବିଳମ୍ବ ସମୟ” ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନ “ସାଢେ-ତିନି” ଦିନର “ମରୁଭୂମି”ର ମଧ୍ୟରୁ “କାନ୍ଦୁଥିବା ଏକ ସ୍ୱର” ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର କବରମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଡାକାଯାଉଛି।

ଯେପରି ମିଲରପନ୍ଥୀମାନେ ଶେଷରେ ଉପଲବ୍ଧି କଲେ ଯେ ସେମାନେ ସେତେବେଳେ ମାଥିଉର ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ହବକ୍କୂକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ “ବିଳମ୍ବକାଳ”ରେ ଥିଲେ, ସେହିପରି “ପ୍ରାନ୍ତରର ସ୍ୱର” ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକ ଦେବା ସମୟରେ “ଦୁଇ ମୃତ ସାକ୍ଷୀ” ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାହା ଉପଲବ୍ଧି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସେମାନେ ଯେ “ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ” ହୋଇଛନ୍ତି, ତାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଉପଲବ୍ଧି କରିବାକୁ ହେବ। ସେହି ଉପଲବ୍ଧି “ପ୍ରାର୍ଥନା” ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଇଁ ନୁହେଁ; ଏହା ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକର ଛବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟଭିତ୍ତିକ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ୱାନ। ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରାର୍ଥନା ବିନା ପୁନର୍ଜାଗରଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ପୁନର୍ଜାଗରଣ ଲାଅଦିକୀଆରୁ ଫିଲାଦେଲଫିଆକୁ ଉତ୍ତରଣର ବିନ୍ଦୁକୁ ସୂଚିତ କରେ ଏବଂ ଅଷ୍ଟମଟି ସେହି ସାତଟି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେବାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଯାହା ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଥିବା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ ପ୍ରତିମା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ।

ଯେତେବେଳେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ଓ ପାପସ୍ୱୀକାରର ସେହି ପ୍ରାର୍ଥନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତେବେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏହା ଯେ, ପରମେଶ୍ୱର ତାହାପରେ ନିଜ ଚୁକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ ଏବଂ ନିଜର ଛିତରାହୋଇଥିବା ଜନମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବେ। ଇଜିକିଏଲଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ସେହି ହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କର “ଚାରି ପବନ” ବିଷୟକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ନବଜାତ “ଫିଲାଦେଲଫିୟମାନଙ୍କୁ” ଏକ ପ୍ରବଳ ସେନାରେ ପରିଣତ କରିଥିଲା… ଏକ ପ୍ରବଳ ସେନା, ଯାହାକି ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାର ଅନୁସାରେ, ପରେ “ଦୂତମାନଙ୍କର ମେଘ” ସହିତ “ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠା ନିଆଯିବା” ଥିଲା। ସେମାନେ ତାହାପରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର “ପତାକା” ଅଟନ୍ତି।

ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର “ରହସ୍ୟ”, ଯାହା ଯିହୂଦା ଗୋଷ୍ଠୀର ସିଂହ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି, “ଅଷ୍ଟମ ଜଣ ସେହି ସାତ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେବା” ପରିଘଟନାକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରେ…ଏବଂ ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଅନ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ଉପାଦାନ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‌ବାଣୀମୂଳକ ଘଟଣାକ୍ରମ ସହିତ ମେଳ ଖାଏ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ରବିବାର ଆଇନ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିବା ସେହି “ଘଣ୍ଟା”ରେ “ଧ୍ୱଜା ସ୍ୱରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ” ହୁଅନ୍ତି, କାରଣ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ମହାଭୂମିକମ୍ପ” ସମୟରେ ସେମାନେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି “ମହାଭୂମିକମ୍ପ” ନଗରର ଏକ ଦଶମାଂଶ ଧ୍ୱଂସ କରେ, ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ସେହି “ଦଶ ରାଜା”ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ଅଟେ, ଠିକ୍ ଯେପରି ଫ୍ରାନ୍ସ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଫରାସୀ ବିପ୍ଳବର “ଭୂମିକମ୍ପ” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଫ୍ରାନ୍ସକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିଦେଇଥିଲା।

ସେହି ଭୂମିକମ୍ପର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପୂରଣ “ପୃଥିବୀ” ପଶୁ ଉପରେ ସାଧିତ ହୁଏ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପଶୁର ରାଜ୍ୟରେ ରବିବାର ଆଇନ ଏକ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର “ଭୂମିକମ୍ପ”ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପୂରଣ ହେଉଛି ରବିବାର ଆଇନ, ଯେତେବେଳେ “ପୃଥିବୀ” ପଶୁ “କମ୍ପିତ” ହୁଏ ଏବଂ ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ପରେ ଜାତୀୟ ବିନାଶ ଘଟେ। ସେହି ଘଡ଼ିରେ, ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ “ଧ୍ୱଜା ସ୍ୱରୂପେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୁଅନ୍ତି”। ସେମାନେ “ମେଘମାଳାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି”, ଠିକ୍ ଯେପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରିଥିଲେ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଯେଉଁ ଶେଷକାଳୀନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଜା ସ୍ୱରୂପେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେବେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିରୂପ ଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେ କହିଥିବା ଶେଷ ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରେରିତମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି।

ଯେମାନେ “ପତାକା” ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦି “ପତାକା”ର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ “ସମୟ ଓ ଋତୁ”ର ପ୍ରୟୋଗରୁ ପଛକୁ ଫେରିବାକୁ ହେବ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ନିକଟରେ ଯେଉଁ “ରହସ୍ୟ” ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସେହି ରହସ୍ୟ, ଯାହାର ମୁଦ୍ରା ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଖୋଲାଯାଏ। ସେହି “ରହସ୍ୟ” ମଧ୍ୟରେ “ସପ୍ତ ବଜ୍ରଧ୍ୱନି”ର “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ” ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ସେହି ଇତିହାସର ସଂରଚନା ସେହି ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଯାହା ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ, ତ୍ରୟୋଦଶ ଓ ଶେଷ ଅକ୍ଷରକୁ ଏକତ୍ର କରି ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କଲେ “ସତ୍ୟ” ଅର୍ଥବୋଧକ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦଟି ଗଠିତ ହୁଏ। ଯୀଶୁ ହେଉଛନ୍ତି “ସତ୍ୟ”, ଯିଏ କି ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି। ସେହି ତିନୋଟି ଅକ୍ଷର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହାନ ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନର ସଂରଚନାକୁ ଦର୍ଶାଏ, କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ଦର୍ଶାଏ। ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୁଦ୍ଧୀକରଣର ସେହି ତ୍ରିପର୍ଯ୍ୟାୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଦର୍ଶାଏ, ଯାହାକୁ ଦାନିୟେଲ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ଶୁଦ୍ଧୀକୃତ, ଶୁଭ୍ରୀକୃତ ଓ ପରୀକ୍ଷିତ” ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ପରୀକ୍ଷଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧୀକରଣର ସେହି ତ୍ରିପର୍ଯ୍ୟାୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧିରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ଫ୍ୟୁଚର୍ ଫର୍ ଆମେରିକା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ପବିତ୍ର ସଂସ୍କାର-ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଏକ “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ”କୁ ଦର୍ଶାଉଛି ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଛି। ସେହି “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ” ହେଉଛି ସେହି “ସପ୍ତ ବଜ୍ରଧ୍ୱନି”ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପୂରଣ, ଯାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇ ରହିଥିଲା।

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏହା ବୁଝାଯାଇଆସିଛି ଯେ ସାତଟି ଗର୍ଜନ “ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାବଳୀର ଏକ ରୂପରେଖା” କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ “ନିଜ ନିଜ କ୍ରମରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁଥିବା ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣାବଳୀ” କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ବର୍ତ୍ତମାନ “ସତ୍ୟ”ର ପ୍ରକାଶନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉଦ୍ଘାଟିତ ହୋଇଛି ଯେ ଏକ ସଂସ୍କାର-ରେଖାର ଶେଷ ତିନୋଟି ପଥଚିହ୍ନ ସାତଟି ଗର୍ଜନର “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ” ଅଟେ। ସେହି ପଥଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ “ପ୍ରଥମ” ନିରାଶାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ “ଶେଷ” ନିରାଶାରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପଥଚିହ୍ନ ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତନାଦ। ପ୍ରଥମ ନିରାଶା “ବିଳମ୍ବର ସମୟ”ର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତନାଦରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ବାର୍ତ୍ତା “ନ୍ୟାୟବିଚାର”ରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଶେଷ ନିରାଶା ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ।

ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଥିଲା ଦାନିୟେଲଙ୍କର ଏହି ଉପଲବ୍ଧି ଯେ ତାଙ୍କୁ ଏକ “ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡାଦେଶ”ର ଅଧୀନରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ତାହାପରେ ସେ “ସମୟ” ମାଗିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା “ବିଳମ୍ବକାଳ”ର ଆରମ୍ଭ ଚିହ୍ନିତ ହେଲା। ଏହା ଫଳରେ ସେ ସେହି “ରହସ୍ୟ”କୁ ବୁଝିପାରିଲେ, ଯାହା ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ବାର୍ତ୍ତା; ତାହାପରେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା, ଯେପରି ସେ ଦାନିୟେଲଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର “ବିଚାର” କରିପାରିବେ।

ଦାନିଏଲ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ତାହାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ବିଷୟରେ ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ “ବିଚାର” ସାତ ଗର୍ଜନର “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ତିନୋଟି ଚିହ୍ନସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରୁ ତୃତୀୟଟିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ସେହି ବିଚାରକୁ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ପୁନରୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଦାନିଏଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକଦ୍ୱୟରେ ଦୃଢ଼ତାର ସହ ଅନୁପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ସେହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ହେଉଛି “ପୁନରାବୃତ୍ତି କରି ବିସ୍ତାର କରିବା”।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବୁ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏହା ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଯେ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ତୃତୀୟ ପଥଚିହ୍ନର ନ୍ୟାୟବିଚାର ସେହି ଶେଷ ନିରାଶାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପୂର୍ବସୂଚିତ ହୋଇଥିଲା। ସପ୍ତ ବଜ୍ରଧ୍ୱନିର “ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ” ତିନୋଟି ପଥଚିହ୍ନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ନିରାଶା ରହିଛି। ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ ଏକ “ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡାଦେଶ” ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶେଷ ନିରାଶା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ ଆଉ ଏକ “ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡାଦେଶ” ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ।

“ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ”ଙ୍କର “ଲୁକ୍କାୟିତ ଇତିହାସ”, ଯେଉଁମାନେ Future for America ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ୧୮ ଜୁଲାଇ, ୨୦୨୦ ର ନିରାଶାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ତାପରେ “ବିଳମ୍ବର ସମୟ” ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ୧୧ରେ “ତିନି ଦିନ ଆଢ଼େ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। “ଅତଳ ଗର୍ତ୍ତ”ରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ପଶୁ ଦ୍ୱାରା “ରାସ୍ତାରେ ବଧ କରାଯାଇଥିବା” ସେମାନଙ୍କର ଜାଗ୍ରତି ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ କରାଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ସରଳ ତଳରେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ୨ରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିବା “ଗୁପ୍ତତତ୍ତ୍ୱ”କୁ ବୁଝନ୍ତି।

ସେହି “ରହସ୍ୟ” ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଡାକର ବାର୍ତ୍ତା, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ତା’ପରେ ଦାନିୟେଲ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୋଷଣା କରିଚାଲନ୍ତି; ସେହି ସମୟରେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବାକୁ ଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷ ନିରାଶା ଘଟେ। “ଦାନିୟେଲ” ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ଇସ୍‌ଲାମ ପକ୍ଷରୁ ଆସୁଥିବା ଜାତୀୟ ବିନାଶକୁ ଡାକିଆଣିବା ସମୟରେ, “ଦଶ ରାଜା”ଙ୍କ ନେତା, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା, ଶେଷ ନିରାଶା ଅନୁଭବ କରେ।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇର ସାରାଂଶ ଓ ଉପସଂହାର ସମାପ୍ତ କରିବୁ।