ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ଉଣଚାଶ

ଆମେ ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରର ଚାଳିଶତମ ପଦରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଇତିହାସକୁ ବିଚାର କରୁଥିଲୁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ସେହି ପଦର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଇତିହାସ-ରେଖାକୁ ଆଲୋଚନା କରୁଛୁ, ଯାହା ପୃଥିବୀୟ ପଶୁର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗର ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିବାବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଦିବ୍ୟତ୍ୱକୁ ମାନବତା ସହିତ ଯୋଗ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରହସ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ପାଇଁ, ଆମେ ଯିହିଜ୍କିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ସତତ୍ରିଶର ଦୁଇଟି ଲାଠିର ସଂଯୋଗକୁ ସନ୍ଦର୍ଭବିନ୍ଦୁ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଛୁ। ରେଖା ଉପରେ ରେଖା, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରହସ୍ୟର ସେହି ସନ୍ଦେଶ, ଯାହାକୁ ଯୋହନ ସପ୍ତମ ତୁରୀର ଧ୍ୱନି ସମୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଥିବା ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ, ପ୍ରେରିତ ପୌଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶେଷ ଭାବରେ ଲାଓଦିକିଆଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା। ଯିହିଜ୍କିଏଲ, ଯୋହନ ଏବଂ ପୌଲଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସେହି ଏକେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରହସ୍ୟ ସହିତ ସମନ୍ୱିତ ହୁଏ, ଯାହା 1888 ମସିହାରେ ଜୋନ୍ସ ଏବଂ ୱାଗନରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହିଥିଲା ଲାଓଦିକିଆଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ଦେଶ।

ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଓ ମାନବତାର ଦୁଇଟି ଲାଠିକୁ ଏକତ୍ର କରିବାର, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର କାର୍ଯ୍ୟ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ ଆସିବାବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ପୌଲ ଦୁଇଟି ଲାଠିର ଏହି ସଂଯୋଗର ଶେଷ ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣତାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରହସ୍ୟ। ସେହିହେତୁ ସେ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଲାଓଦିକିୟା ପାଇଁ ଥିବା ସନ୍ଦେଶ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରଥମେ 1856 ମସିହାରେ ଆସିଥିଲା, ପରେ 1888 ମସିହାରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତାପରେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ତାହାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂରଣତା ପାଇଥିଲା। ପୌଲ ମନ୍ଦିରକୁ ଦ୍ୱିବିଧ ସ୍ୱରୂପରେ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯେବେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ରହସ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଯାହା ସପ୍ତମ ତୂରୀର ଧ୍ୱନି ହେବାବେଳେ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଥିଲା। ସେ ସେହି ରହସ୍ୟକୁ ଏକ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଏକ ଦେହରେ ବିଭକ୍ତ କରନ୍ତି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ମସ୍ତକ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ରଖିବେ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ମଣ୍ଡଳୀ ହେଉଛି ଦେହ। ଏକାତ୍ର ଭାବେ ମସ୍ତକ ଏବଂ ଦେହ ଦେବତ୍ୱ ସହ ମାନବତ୍ୱର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛି। ମସ୍ତକ ଏବଂ ଦେହର ସମ୍ପର୍କ ଏହା, ଯେ ମସ୍ତକ ଦେହ ଉପରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ରଖିବାକୁ ଥିବ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ସୃଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟଜାତିରେ, ଉଚ୍ଚତର ଶକ୍ତିମାନଗୁଡ଼ିକ (ମସ୍ତକ) ନିମ୍ନତର ଶକ୍ତିମାନଗୁଡ଼ିକ (ଦେହ) ଉପରେ ଶାସନାଧିକାର ରଖିବାକୁ ଥାଏ। ଏକାତ୍ର ଭାବେ ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ସତ୍ତା ଗଠନ କରନ୍ତି; କିମ୍ବା ଯେ ମନ୍ଦିରକୁ ଯୋହନଙ୍କୁ ମାପିବାକୁ ଥିଲା, ତାହାର ପରିଭାଷାରେ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ (ମାନବତ୍ୱ, ଦେହ), ଏବଂ ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ (ଦେବତ୍ୱ, ମସ୍ତକ) କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଟି କିପରି ଏକତ୍ର ହୋଇ “ଗୋଟିଏ ଲାଠି”, ଅଥବା ଗୋଟିଏ ଦେହ ହୋଇଯାଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି “at-One-ment।” ପୌଲୁସ ଆଗକୁ କହୁଛନ୍ତି:

ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶି ହଜାରଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଯାହା “ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ” ଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ, ସେହିଟି “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ରହସ୍ୟ,” ଯାହା ଦେବତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱର ସଂଯୋଗ; କିମ୍ବା ପୌଲ ଯେପରି କହନ୍ତି, ସେହିଟା ହେଉଛି ମାନବତା “ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ,” “ମହିମାର ଆଶା।” ସପ୍ତମ ତୂର୍ୟଧ୍ୱନିର ଦିନମାନଙ୍କରେ ସେହି ରହସ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଯିହିଜ୍କିଏଲ ସେହି ସଂଯୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ସେ ଦୁଇଟି ଲାଠି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି—ଏକଟି ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ—ସେହି ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସଂଯୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବା ପାଇଁ, ଯାହା “ଛଅଚାଳିଶି” ସଂଖ୍ୟାଦ୍ୱାରା ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। “ଛଅଚାଳିଶି”ର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସଂଯୋଗର ଲାଠିଟିକୁ “ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ି”ର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ସଂଯୋଗ ସହିତ ଯୋଡ଼ାଯିବାକୁ ଅଛି।

ଦୁଇ ଶେ କୁଡ଼ି ହେଉଛି ଦେବତ୍ୱ ଓ ମାନବତ୍ୱର ସଂଯୋଗର ପ୍ରତୀକ। 1611 ମସିହାରେ King James Bible ପ୍ରକାଶିତ ହେବାରୁ 1831 ମସିହାରେ Millerଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରଥମ ଉପସ୍ଥାପନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏବଂ ତାହା ପରେ 1833 ମସିହାରେ Vermont Telegraph ରେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋଟ ଦୁଇ ଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ହୁଏ। 1798 ମସିହାରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ମୁହର ଖୋଲାଯାଇଥିବାବେଳେ, ବାଇବେଲରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଜ୍ଞାନବୃଦ୍ଧିର ଔପଚାରିକ ରୂପ ହେଲା Millerଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ। 1611 ମସିହାର ଆରମ୍ଭିକ ତାରିଖରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦଲିଲ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ 1831 ମସିହାର ଅନ୍ତିମ ତାରିଖରେ 1798 ମସିହାରେ ଅମୁଦ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ସତ୍ୟର ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏକ ମାନବୀୟ ପ୍ରକାଶନ ହୋଇଥିଲା।

ସେହି ତିନୋଟି ତାରିଖ କେବଳ ଦୁଇ ଶତ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷକୁ ମାତ୍ର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁନାହିଁ, ବରଂ “ସତ୍ୟ” ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦର ଗଠନକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ପ୍ରଥମ, ତ୍ରୟୋଦଶ ଏବଂ ଶେଷ ଅକ୍ଷରକୁ ଏକତ୍ର କରି “ସତ୍ୟ” ଶବ୍ଦଟି ଗଠନ କରାଯାଇଛି। ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରକାଶନ ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ମାନବୀୟ ପ୍ରକାଶନ, ଏବଂ 1798 ଜ୍ଞାନର ଏକ ବୃଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଏକ ଶ୍ରେଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥାନ୍ତା, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥାନ୍ତା, ଯାହା ବିଦ୍ରୋହର ଏକ ପ୍ରତୀକ। ଦୁଇ ଶତ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର ସେହି ସମ୍ବନ୍ଧ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଆନ୍ଦୋଳନ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରଦାନ କରେ।

1776 ମସିହାରେ, ଦିବ୍ୟ ଦଲିଲ, ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣାପତ୍ର, ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ପରେ, 1996 ମସିହାରେ, ଏକ ମାନବୀୟ ଦଲିଲ *The Time of the End* ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ମାନବୀୟ ଦଲିଲଟି 1989 ମସିହାରେ ଅନ୍ତ୍ୟକାଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା 1798 ପରି, ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଦିବ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ବିରୋଧରେ ଏକ ବିଦ୍ରୋହ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା। 1996 ମସିହାରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି, ଆସନ୍ତା ସନ୍ଡେ ନିୟମ ସମୟରେ ଆମେରିକା 1776 ମସିହାରେ ଘୋଷଣା କରିଥିବା ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ସ୍ୱାଧୀନ ସ୍ଵରାଜ୍ୟକୁ ହରାଇବା ସହିତ ତାହାର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ଏହା ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷୀ ଯୋଗାଇଥାଏ ଯେ, ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ି ସଂଖ୍ୟା ଦିବ୍ୟତା ଓ ମାନବତାର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେହି ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷୀ “Truth” ର ସହି ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷୀ (ପ୍ରଥମ) ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଇତିହାସରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷୀ (ଶେଷ) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା।

1776 ମସିହା ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ପ୍ରକୃତ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଏକ ଅବଧିର ଆରମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତିକାଳରେ ସତ୍ୟର ଚିହ୍ନଟି ପୁନର୍ବାର 1776 ଦ୍ୱାରା ପରିଚିହ୍ନିତ ହେଲା, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଏବଂ 1798 ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଆରମ୍ଭକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା। ସେହି ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ଇତିହାସର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, 1789 କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଅକ୍ଷରକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା, ଯେତେବେଳେ ତେରୋଟି ଉପନିବେଶ ସଂବିଧାନକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ଏହି ତିନୋଟି ତାରିଖର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର “କହିବା”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; 1776 ରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣାପତ୍ର, 1789 ରେ ସଂବିଧାନ, ଏବଂ 1798 ରେ ଏଲିଏନ୍ ଏବଂ ସେଡିସନ୍ ଆକ୍ଟସ୍ ସହିତ। ସେହି ଇତିହାସ ବାଇଶ ବର୍ଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଦୁଇଶେ କୁଡ଼ିର ଦଶମାଂଶ କିମ୍ବା ଦଶମାଂଶ ଅଟେ; ତେଣୁ ଏହା ମାନବତା ସହ ଦିବ୍ୟତାର ସମ୍ମିଶ୍ରଣର ଏକ ପ୍ରତୀକକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଏହାର ପ୍ରତିଚିତ୍ରଣ ସେହି ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଇତିହାସକୁ ସୂଚାଏ, ଯାହାକୁ ମେଷଶାବକ (ଦିବ୍ୟତା) ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବା ଏବଂ ଅଜଗର (ମାନବତା) ଭାବରେ ସମାପ୍ତ ହେଉଥିବା ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି। 1776 ମସିହା ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ଦିବ୍ୟତାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଏବଂ Alien and Sedition Acts ମାନବତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ଏବଂ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଷଷ୍ଠ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଶାସନର ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସେହି ବାଇଶ ବର୍ଷରେ, ମେଷଶାବକରୁ ଅଜଗରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ପ୍ରତିରୂପ ଦେଖାଯାଏ।

ଯିହୁଦାର ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ ବିରୋଧରେ ନ୍ୟାୟର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶତ କୁଡ଼ି ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ, ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠ, ପଦ ଚଉଦର ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଅଟେ। ଯିହୁଦାରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳର ପଦଦଳନ କ୍ରି. ପୂ. 677 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ତାହାର ଦୁଇ ଶତ କୁଡ଼ି ବର୍ଷ ପରେ, କ୍ରି. ପୂ. 457 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯିହୁଦାର ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟର ଲାଠି, ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ସହିତ ଛୟଚାଳିଶର ପ୍ରତୀକ ଦ୍ୱାରା ସଂଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଦୁଇ ଶତ କୁଡ଼ିର ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ ଅଟେ।

ପୌଲ ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାର ଏକ ସେବକ ବୋଲି ଦାବି କଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେ ଯେହି ବ୍ୟବସ୍ଥାପନାର ସେବକ ଥିଲେ, ତାହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୁପ୍ତତତ୍ତ୍ୱ ବୋଲି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ହେଉଛି—ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ମହିମାର ଆଶା। ତୀମଥିୟଙ୍କୁ ଲେଖିବାବେଳେ ସେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଆହୁରି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି।

ଏଠାରେ ପୌଲ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଭକ୍ତିର ରହସ୍ୟ ହେଉଛି ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ ଈଶ୍ୱର। ଈଶ୍ୱର ହେଲେ ମୁଣ୍ଡ, ଏବଂ ଦେହ ହେଉଛି ଶରୀର। ଭକ୍ତିର ରହସ୍ୟ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ; ଏହା ହେଉଛି ଦିବ୍ୟତା ଓ ମାନବତାର ଏକତ୍ର ସଂଯୋଗ। ହୋଶେୟଙ୍କ ପରି ପୌଲ ମଧ୍ୟ ବିବାହର ରୂପକ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି।

ସତତ୍ରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଏଜିକିଏଲ୍ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଚୁକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ବୋଲି ପରିଚିହ୍ନିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ନବୀକୃତ ଚୁକ୍ତି ଅଟେ, ସେ ଦୁଇଟି କାଠିର ଯୋଗ ହେବାର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ସେହି ଦୁଇଟି କାଠି, ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ହୋଷେୟା ଏବଂ ପୌଲଙ୍କ ବିବାହ-ରୂପକକୁ ସମେତ ରଖେ। ସେମାନେ ଏକତ୍ର ଯୋଡ଼ାଯାଇଲାପରେ, ସେମାନେ ଆଉ ଦୁଇଟି ଜାତି ରହିବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଜାତି ହେବେ, ସଦାକାଳ ପାଇଁ।

ଏଜିକିଏଲଙ୍କର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଏହି କଥାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ସେମାନେ ଆଉ ବିଭକ୍ତ ରହିବେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ସେମାନେ ଆଉ ପାପ କରିବେ; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ହେବେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଈଶ୍ୱର ହେବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କେବଳ ଗୋଟିଏ ରାଜା ଥିବେ। ଅକ୍ଟୋବର 22 ତାରିଖରେ, ଚୁକ୍ତିର ଦୂତ ହଠାତ୍ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ “ଶୁଦ୍ଧ” କରିବା ପାଇଁ। ସେ ଏକ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହାର ପ୍ରଜାମାନେ, ପିତରଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ସେତେବେଳେ ଯାଜକମାନଙ୍କ ଓ ରାଜାମାନଙ୍କର ଏକ ରାଜ୍ୟ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ସେହି ତାରିଖରେ ବର ମଧ୍ୟ ବିବାହକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ପାଉଲ ଓ ହୋଶେୟ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ସେହି ରହସ୍ୟ, ଯାହା ଦୈବତ୍ୱ ସହ ମାନବତାର ସଂଯୋଗକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯୋହନ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ସେହି ରହସ୍ୟ, ଯାହାକୁ ପାଉଲ “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ମହିମାର ଆଶା” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ସପ୍ତମ ଦୂତଙ୍କର ତୂରୀଧ୍ୱନିର ଦିନମାନରେ ସମାପ୍ତ ହେବ।

ସପ୍ତମ ଦୂତ ହେଉଛନ୍ତି ତୃତୀୟ ହାୟ, ଯାହା ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର, ୨୦୦୧ ରେ ଆସିଲା। ୧୮୪୪ ର ଇତିହାସରେ ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିଥିବା ସମୟରୁ ସପ୍ତମ ଦୂତ ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ମଧ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ୧୮୬୩ ର ବିଦ୍ରୋହ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ ହେବାରୁ ରୋକିଦେଲା। ତୃତୀୟ ଦୂତ ଆସିଲେ ଏବଂ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର, ୨୦୦୧ ରେ ସପ୍ତମ ତୁରୀ ପୁନର୍ବାର ଧ୍ୱନିତ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ଏଥର “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ୱ” “ସମାପ୍ତ” ହେବାକୁ ଅଛି। ସେହି “ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ୱ” ହେଉଛି ମାନବତା ସହିତ ଦିବ୍ୟତାର ସଂଯୋଗ, ଯାହାରୁ ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯେମାନେ ପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପତାକା ଏବଂ ସେନାବଳ ହେଇଯାନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କର ସତ୍ତରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କୁ ମୃତ ଶୁଷ୍କ ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କର ଏକ ଉପତ୍ୟକାକୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ୱାରା। ସେହି ଅସ୍ଥିମାନେ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର, ୨୦୦୧ ରେ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଏହି କାରଣରୁ ପାଉଲ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ନିଗୂଢ଼ତତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତାଙ୍କର ସୁସମାଚାରକୁ ଲାଓଦିକୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରି କହନ୍ତି।

ଏହା ମଧ୍ୟ ସେହି ବର୍ଣ୍ଣନା, ଯାହାକି ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଯିହିଜ୍କିଏଲଙ୍କର ମୃତ ଶୁଖିଲା ହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କରନ୍ତି।

ଲାଓଦିକିୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଥମେ 1856 ମସିହାରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ବର୍ଷରେ ଯେ ବର୍ଷ ପ୍ରଭୁ ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଧ୍ୟାୟ ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ” ବିଷୟକ ଅଗ୍ରସରମାନ ଆଲୋକକୁ ଉଦ୍ଘାଟିତ କଲେ। 1856 ମସିହାର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଅନୁତାପ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଆନ୍ତରିକ ସନ୍ଦେଶ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଗୋଟିଏ ବାହ୍ୟ ସନ୍ଦେଶକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରୁଥିଲା, 1863 ମସିହାରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଗଲା। “ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ମହିମାର ଆଶା” ଏହି ରହସ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଲାଓଦିକିୟାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ 1888 ମସିହାରେ ପୁନରାୟ ଏଲ୍ଡର୍ସ ଜୋନ୍ସ ଓ ୱାଗ୍ଗୋନର୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଲାଓଦିକିୟାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ସନ୍ଦେଶ ବୋଲି ପରିଚିତ କରାଇଥିଲେ।

ପଙ୍କ୍ତି ପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ଯେହିଜ୍କେଲ ଅଧ୍ୟାୟ ସତତ୍ରିଶର ଆରମ୍ଭ ଏହିପରି ହୁଏ ଯେ, ଯେହିଜ୍କେଲଙ୍କୁ ଆତ୍ମିକ ଭାବରେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 କୁ ବହନ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଏକ ଦର୍ଶନ ଦିଆଯାଏ, ଯେମାନେ ପାପ ଓ ଅପରାଧରେ ମୃତ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୃଥକ୍ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ କୁହାଯାଏ। ପ୍ରଥମଟି ଏକତ୍ରୀକରଣ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, କିନ୍ତୁ ଶରୀରଗୁଡ଼ିକ ତଥାପି ମୃତ ରହେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ “ଚାରି ପବନ”ର ସନ୍ଦେଶକୁ ଡାକି ଆଣେ, ଯାହା ହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରାଣସଞ୍ଚାର କରିବ। ଚାରି ପବନର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଥିବା ଚାରିଜଣ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଚାରି ପବନକୁ “କ୍ରୋଧିତ ଘୋଡ଼ା” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିପଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, କାରଣ ତାହାକୁ ସଂଯମ କରାଯାଉଛି। ଇସ୍ଲାମର ସେହି କ୍ରୋଧିତ ଘୋଡ଼ା ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବାହାରିପଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ଏବଂ ନିଜ ପଥରେ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଧ୍ୱଂସ ଆଣିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ଯେପରି ସେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ପୁଣି ମୁକ୍ତ କରାଯିବ।

ସେହି ସନ୍ଦେଶ ମୃତ ଦେହମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ଏକ ଏକୀକୃତ ସେନାରେ ପରିଣତ କରେ। ସପ୍ତମ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାସ୍ୱରୂପ ସେହି ଏକୀକୃତ ସେନାକୁ ତାହାର ପାଦ ଉପରେ ଉଠାଯାଏ; କାରଣ ସପ୍ତମ ଦୂତଙ୍କ ଧ୍ୱନିତ ହେବାର ଦିନମାନରେ, ଏକ ଶତ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ବିବାହର ରହସ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।

ତାହା ପରେ ଏଜେକିଏଲଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଲାଠିର ଯୋଗ ଦେଖାଯାଏ, ଯାହା ଏକ ଜାତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ସେହି ଦୁଇଟି ଲାଠି ହେଉଛି ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଯିହୁଦାର ଦକ୍ଷିଣ ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ଛିତରାଇବାର ଦୁଇ ହଜାର ପାଞ୍ଚଶେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷର କାଳସୀମାର ଅନ୍ତେ ଏକ ଜାତିରୂପେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ପରସ୍ପର ସମାପ୍ତି ଏକ ଆତ୍ମିକ ମନ୍ଦିର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ପରସ୍ପର ଛିତରାଇବାର କାଳସୀମାର ଆରମ୍ଭରେ ଏବଂ ଅନ୍ତରେ ଥିବା ଛଅଚାଳିଶି ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଅବ୍ୟାହତ ରଖିବୁ।