ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକ ଶତ ଏକାନବେଁଟିଏ

କାରଣ ଯଦି ତୁମେ ଦେହାନୁସାରେ ବଞ୍ଚ, ତେବେ ମରିବ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଦେହର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୃତ କର, ତେବେ ବଞ୍ଚିବ। ରୋମୀୟ 8:13।

କାରଣ ଆମେ ତାହାଙ୍କ ଦେହର ଅଙ୍ଗ, ତାହାଙ୍କ ମାଂସରୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ଅସ୍ଥିରୁ। ଏହି କାରଣରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ତାହାର ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ତାହାର ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣେ ଏକ ମାଂସ ହେବେ। ଏହା ଏକ ମହା ରହସ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ କଲିସିଆ ବିଷୟରେ କହୁଛି। ଏଫିସୀୟ 5:30–32.

“ଅନେକେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଅସନ୍ତୋଷର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଯୀଶୁଠାରୁ ହଟାଇ, ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବରେ ନିଜ ସ୍ୱୟଂ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସାନା ସାନା କଷ୍ଟକୁ ବଡ଼ କରି ଦେଖନ୍ତି, ଏବଂ ନିରୁତ୍ସାହଜନକ କଥା କହନ୍ତି। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଅଭିଯୋଗ କରିବାର ମହାପାପରେ ଦୋଷୀ। କାରଣ, ଆମେ ଯାହା କିଛି ରଖିଛୁ ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଅଛୁ, ସବୁ ପାଇଁ ଆମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟେ ଋଣୀ। ସେ ଆମକୁ ଏମିତି ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା କି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପରିମାଣରେ ସେ ନିଜେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିସମୂହ ସହ ସଦୃଶ; ଏବଂ ଆମେ ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ବିକଶିତ କରିବା ପାଇଁ ଆଗ୍ରହସହିତ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ଉଚିତ, ନିଜକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଓ ଉଚ୍ଚ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିବା ପାଇଁ।”

“ଆମେ ଆମର ମନକୁ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସୁଖୀ ହୋଇପାରୁ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଆତ୍ମସଂଯମର ଅଭ୍ୟାସ ଅର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଚିନ୍ତାମନନ ସୁଦ୍ଧା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାର ଅଧୀନକୁ ଆଣିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ଭାବନାମାନଙ୍କୁ ବିବେକ ଓ ଧର୍ମର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନରେ ରଖିବାକୁ ହେବ। ଆମର କଳ୍ପନାଶକ୍ତି ଆମକୁ ଏହି ପାଇଁ ଦିଆଯାଇନଥିଲା ଯେ, କୌଣସି ସଂୟମ ଓ ଶାସନର ପ୍ରୟାସ ବିନା, ତାହାକୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଉ। ଯଦି ଚିନ୍ତା ଭୁଲ ହୁଏ, ତେବେ ଭାବନା ମଧ୍ୟ ଭୁଲ ହେବ; ଏବଂ ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନା ମିଶି ନୈତିକ ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଆସୁ ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଭାବେ ଆମର ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନାକୁ ସଂୟତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୂତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଅଧୀନକୁ ଆସୁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଓ ସେମାନଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁ। ଯଦି ଆମେ ଆମର ପ୍ରଭାବଗ୍ରାହୀ ଅନୁଭୂତିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରୁ ଏବଂ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ସନ୍ଦେହ, ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ କ୍ଷୋଭର ପଥରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଦେଉ, ତେବେ ଆମେ ଦୁଃଖୀ ହେବୁ, ଏବଂ ଆମର ଜୀବନ ବିଫଳ ପ୍ରମାଣିତ ହେବ।” Review and Herald, April 21, 1885.

“ଅନେକେ ପଚାରୁଛନ୍ତି, ‘ମୁଁ କିପରି ନିଜକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟେ ସମର୍ପଣ କରିବି?’ ତୁମେ ନିଜକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଛ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନୈତିକ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ବଳ, ସନ୍ଦେହର ଦାସତ୍ୱରେ ବନ୍ଧା, ଏବଂ ପାପମୟ ଜୀବନର ଅଭ୍ୟାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞାମାନ ଓ ସଙ୍କଳ୍ପମାନ ବାଲିର ରସ୍ସୀ ସଦୃଶ। ତୁମେ ନିଜର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ, ନିଜର ଆବେଗମାନଙ୍କୁ, ନିଜର ସ୍ନେହଭାବମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁ ନାହାଁ। ତୁମର ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାମାନ ଏବଂ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗୀକାରମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ, ନିଜ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠା ପ୍ରତି ତୁମର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଦୁର୍ବଳ କରେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଏପରି ଅନୁଭବ କରାଏ ଯେ ଈଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନିରାଶ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତୁମକୁ ଯାହା ବୁଝିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ହେଉଛି ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ପ୍ରକୃତ ବଳ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟ-ସ୍ୱଭାବରେ ଶାସନକାରୀ ଶକ୍ତି, ନିଷ୍ପତ୍ତିର ଶକ୍ତି, ଅଥବା ଚୟନର ଶକ୍ତି। ସବୁକିଛି ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଯଥାର୍ଥ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଚୟନ କରିବାର ଶକ୍ତିକୁ ଈଶ୍ୱର ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହାକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ସେମାନଙ୍କର କାମ। ତୁମେ ନିଜ ହୃଦୟକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବ ନାହାଁ, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜର ସ୍ନେହଭାବକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବ ନାହାଁ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ସେବା କରିବାକୁ ଚୟନ କରିପାରିବ। ତୁମେ ତୁମର ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିପାରିବ; ତାପରେ ସେ ନିଜର ସଦିଚ୍ଛାନୁସାରେ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ। ଏପରିଭାବେ ତୁମର ସମଗ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନକୁ ଆଣାଯିବ; ତୁମର ସ୍ନେହଭାବମାନ ତାଙ୍କ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରିତ ହେବ, ତୁମର ଚିନ୍ତାଧାରା ତାଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱିତ ହେବ।”

“ଭଲତା ଓ ପବିତ୍ରତା ପ୍ରତି ଆକାଙ୍କ୍ଷା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ ଅଟେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ଏଠିରେ ଥମିଯାଆନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ କିଛିମାତ୍ର ଉପକାର କରିବ ନାହିଁ। ଅନେକେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ହେବାକୁ ଆଶା କରିବା ଓ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ହାରାଇଯିବେ। ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ସମର୍ପଣ କରିବାର ସ୍ଥାନକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ହେବାକୁ ବାଛୁନ୍ତି ନାହିଁ।”

“ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଜୀବନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣାଯାଇପାରେ। ନିଜ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନତ୍ୱ ଓ ଶକ୍ତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ଥ ଯେ ଶକ୍ତି, ସେହି ଶକ୍ତି ସହିତ ନିଜକୁ ଏକତ୍ର କରୁଛ। ତୁମକୁ ଅଡିଗ ରଖିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଉପରୁ ଶକ୍ତି ପାଇବ; ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନୂତନ ଜୀବନ—ଅର୍ଥାତ୍ ବିଶ୍ୱାସର ଜୀବନ—ଯାପନ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବ।” Steps to Christ, 47, 48.

“ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆତ୍ମାର ଦୁର୍ଗର ଅଧିକାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମାନବ ପ୍ରତିନିଧି ତାଙ୍କ ସହ ଏକ ହୋଇଯାଏ। ଏବଂ ଯେଜଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ଏକ, ନିଜ ଏକତାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ସିଂହାସନାସୀନ କରିଥାଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କର ଫାନ୍ଦମାନଙ୍କୁଠାରୁ ନିରାପଦ ରହେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହଗୁଣମାନଙ୍କୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ସଂଗ୍ରହ କରେ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଜିତି ଆଣିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶକ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମତା ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ। ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ସହ ସହକାରିତା ଦ୍ୱାରା ସେ ସେହି ଉପକରଣ ହୋଇଯାଏ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ତାହାପରେ ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନ ଆସି ଆତ୍ମାର ଅଧିକାର ନେବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ, ସେ ଦେଖେ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସବଳ ପୁରୁଷଠାରୁ ଅଧିକ ସବଳ କରିଦେଇଛନ୍ତି।” Review and Herald, December 12, 1899.

ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ୍ମାନଙ୍କୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜଣାଉଛି; ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଦ୍ରାଗତ ହେବୁ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବୁ; ଏକ କ୍ଷଣରେ, ଚକ୍ଷୁର ପଲକପାତରେ, ଶେଷ ତୂରୀଧ୍ୱନି ସମୟରେ; କାରଣ ତୂରୀ ବାଜିବ, ଏବଂ ମୃତମାନେ ଅବିନାଶୀ ରୂପରେ ଉତ୍ଥିତ ହେବେ, ଏବଂ ଆମେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବୁ। କାରଣ ଏହି ବିନାଶଶୀଳକୁ ଅବିନାଶଶୀଳତା ପରିଧାନ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଏବଂ ଏହି ମରଣଶୀଳକୁ ଅମରତା ପରିଧାନ କରିବାକୁ ପଡିବ। ସେହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଏହି ବିନାଶଶୀଳ ଅବିନାଶଶୀଳତା ପରିଧାନ କରିବ, ଏବଂ ଏହି ମରଣଶୀଳ ଅମରତା ପରିଧାନ କରିବ, ସେତେବେଳେ ଲିଖିତ ଏହି ବାକ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହେବ, “ମୃତ୍ୟୁ ବିଜୟରେ ଗ୍ରାସିତ ହୋଇଗଲା।” “ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ତୋର ଦଂଶନ କେଉଁଠି? ହେ କବର, ତୋର ବିଜୟ କେଉଁଠି?” ମୃତ୍ୟୁର ଦଂଶନ ହେଉଛି ପାପ; ଏବଂ ପାପର ଶକ୍ତି ହେଉଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା। 1 କରିନ୍ଥୀୟ 15:51–56।

ଏବଂ ଯେକୌଣସି ଆତ୍ମା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶରୀରଧାରୀ ହୋଇ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରେ ନାହିଁ, ସେହି ଆତ୍ମା ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ନୁହେଁ; ଏବଂ ଏହାହିଁ ସେହି ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀର ଆତ୍ମା, ଯାହା ବିଷୟରେ ତୁମେ ଶୁଣିଥିଲା ଯେ ସେ ଆସିବ; ଏବଂ ସେହିଟି ଏବେହିଁ ଜଗତରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି। ୧ ଯୋହନ ୪:୩।

କାରଣ ବହୁତ ଠକକାରୀ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି ଯେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦେହରେ ଆସିଛନ୍ତି। ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଠକକାରୀ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟବିରୋଧୀ ଅଟେ। ୨ ଯୋହନ ୧:୭।

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ଆରୋହଣ କରିବାର ସମୟ ଆସିଥିଲା। ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିଜୟୀ ଭାବେ ସେ ବିଜୟର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ସହ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣମାନଙ୍କୁ ଫେରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ପୂର୍ବରୁ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ, ‘ତୁମେ ମୋତେ କରିବାକୁ ଦେଇଥିବା କାମକୁ ମୁଁ ସମାପ୍ତ କରିଅଛି।’ John 17:4. ତାଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପରେ ସେ କିଛି ସମୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ଓ ମହିମାନ୍ୱିତ ଦେହରେ ତାଙ୍କ ସହ ପରିଚିତ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଏବେ ବିଦାୟ ନେବା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲେ ଯେ ସେ ଜୀବନ୍ତ ତାରକକର୍ତ୍ତା। ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ସମାଧି ସହ ଯୋଡ଼ି ଦେଖିବାର ପ୍ରୟୋଜନ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମ୍ମୁଖରେ ତାଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିପାରୁଥିଲେ।” The Desire of Ages, 829.

“ବେଥଲେହେମର କାହାଣୀ ଏକ ଅକ୍ଷୟ ବିଷୟ। ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଧନର ଗଭୀରତା’ ଗୁପ୍ତ ଅଛି।” Romans 11:33. “ସ୍ୱର୍ଗର ସିଂହାସନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଗୋଆଳଘରର ଖୁରଲିକୁ, ଏବଂ ଉପାସନାରତ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଗୋଆଳଘରର ପଶୁମାନଙ୍କ ସହବାସକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାରେ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବଳିଦାନକୁ ଦେଖି ଆମେ ଚମତ୍କୃତ ହେଉ। ମାନବୀୟ ଗର୍ବ ଓ ଆତ୍ମନିର୍ଭରତା ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଭର୍ତ୍ସିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ। ତଥାପି ଏହା ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନମ୍ରତାର କେବଳ ଆରମ୍ଭମାତ୍ର ଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟର ସ୍ୱଭାବ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଆଦମ ଏଦେନରେ ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରାୟଃ ଅନନ୍ତ ଅବମାନନା ହୋଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ମାନବତାକୁ ସେତେବେଳେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାନବଜାତି ଚାରିହଜାର ବର୍ଷର ପାପଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ଆଦମଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସନ୍ତାନ ପରି ସେ ମଧ୍ୟ ବଂଶାନୁକ୍ରମର ମହାନ ନିୟମର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳାଫଳକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ଫଳାଫଳଗୁଡ଼ିକ କ’ଣ ଥିଲା, ତାହା ତାଙ୍କର ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଇତିହାସରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ସେ ଏପରି ବଂଶାନୁକ୍ରମ ସହିତ ଆସିଥିଲେ, ଯେଣ୍ଟାମେ ଆମର ଶୋକ ଓ ପରୀକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ଭାଗ କରିବେ, ଏବଂ ଆମକୁ ଏକ ପାପହୀନ ଜୀବନର ଉଦାହରଣ ଦେବେ।” The Desire of Ages, 48.

“ଅନେକେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ଶୟତାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘଟୁଥିବା ଏହି ସଂଘର୍ଷକୁ ନିଜ ଜୀବନ ସହ କୌଣସି ବିଶେଷ ସମ୍ପର୍କ ନଥିବା ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାର ଆକର୍ଷଣ ଅତ୍ୟଳ୍ପ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାନବହୃଦୟର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ବିବାଦ ପୁନରାବୃତ ହୁଏ। କେହି ଯେତେବେଳେ ଦୁଷ୍ଟତାର ଶିବିର ଛାଡ଼ି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେତେବେଳେ ଶୟତାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇବା ବିନା ସେ କେବେହେଲେ ରହେ ନାହିଁ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେ ପ୍ରଲୋଭନଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରତିହତ କରିବାକୁ ଏତେ କଠିନ ପାଉଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆମ ପେକ୍ଷା ଏତେ ଅଧିକ ମାପରେ ଆରୋପିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେକି ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଆମର ଚରିତ୍ରଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମଗ୍ର ଜଗତର ପାପର ଭୟଙ୍କର ଭାର ନିଜ ଉପରେ ବହନ କରି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଭୋଗଲାଲସା ବିଷୟରେ, ଜଗତପ୍ରେମ ବିଷୟରେ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରଦର୍ଶନଲାଲସା ବିଷୟରେ—ଯାହା ଧୃଷ୍ଟ ଦୁସ୍ସାହସକୁ ଉଦ୍ଭବ କରେ—ପରୀକ୍ଷାରେ ଅଟଳ ରହିଥିଲେ। ଏହିଯେ ସେହି ପ୍ରଲୋଭନ, ଯାହା ଆଦମ ଓ ହବାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଥିଲା, ଏବଂ ଯାହା ଏତେ ସହଜରେ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ କରେ।”

“ଶୟତାନ ଆଦମଙ୍କର ପାପକୁ ପ୍ରମାଣରୂପେ ଦେଖାଇ କହିଥିଲା ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନ୍ୟାୟ, ଏବଂ ତାହା ପାଳନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଆମର ମାନବତାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଦମଙ୍କର ବିଫଳତାର ମୋଚନ କରିବାକୁ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆଦମ ପରୀକ୍ଷକଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ପଡ଼ିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାପର କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଥିଲା ନାହିଁ। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱର ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ମନ ଓ ଶରୀରର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଧାରଣ କରି। ସେ ଏଦେନର ମହିମାମୟ ଗୌରବରେ ବେଷ୍ଟିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଦିନ ସଙ୍ଗତିରେ ରହୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ଶୟତାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ମୁଖ ସଂଘର୍ଷ କରିବା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ପରିସ୍ଥିତି ଏପରି ନ ଥିଲା। ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମାନବଜାତି ଦେହିକ ଶକ୍ତି, ମାନସିକ କ୍ଷମତା, ଏବଂ ନୈତିକ ମୂଲ୍ୟରେ କ୍ରମେ ଅବନତ ହୋଇଆସୁଥିଲା; ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପତିତ ମାନବତାର ଦୁର୍ବଳତାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଉପରେ ଧାରଣ କଲେ। କେବଳ ଏହି ପରି ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅବନତିର ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ଗଭୀରତାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିଲେ।”

“ଅନେକେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷାଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା। ତେବେ ସେ ଆଦମଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇପାରୁନଥାନ୍ତା; ଆଦମ ଯେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବାରେ ବିଫଳ ହେଲେ, ସେହି ବିଜୟ ସେ ଲାଭ କରିପାରୁନଥାନ୍ତା। ଯଦି କୌଣସି ଅର୍ଥରେ ଆମର ସଂଘର୍ଷ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଘର୍ଷଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର ହୁଏ, ତେବେ ସେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋଇପାରୁନଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଆମ ତାରକ ମାନବଜାତିକୁ, ତାହାର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱସହିତ, ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ପରୀକ୍ଷାରେ ପରାଜିତ ହେବାର ସମ୍ଭାବନାସହିତ ମନୁଷ୍ୟର ସ୍ୱଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଯାହା ସହିନଥିଲେ, ଆମ ପାଇଁ ସହିବାକୁ ସେପରି କିଛି ନାହିଁ।”

“ଏଦେନର ପବିତ୍ର ଯୁଗଳଙ୍କ ପରି, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମ ମହା ପରୀକ୍ଷାର ଭୂମି ଥିଲା ଭୋକଲାଲସା। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ପତନର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ସେହିଠାରୁ ଆମର ମୋଚନକାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେପରି ଭୋକଲାଲସାର ତୃପ୍ତିଦ୍ୱାରା ଆଦମ ପତିତ ହେଲେ, ସେପରି ଭୋକଲାଲସାର ପ୍ରତିଷେଧଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ବିଜୟୀ ହେବାକୁ ଥିଲା। ‘ଏବଂ ଚାଳିଶ ଦିନ ଓ ଚାଳିଶ ରାତ୍ରି ଉପବାସ କରିସାରି ସେ ପରେ ଭୁଖା ହେଲେ। ତାହାପରେ ପରୀକ୍ଷକ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲା, ଯଦି ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ହଅ, ତେବେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ଯେଣୁ ଏହି ପାଥରଗୁଡ଼ିକ ରୁଟି ହୋଇଯାଆନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ଲେଖାଯାଇଛି, ମନୁଷ୍ୟ କେବଳ ରୁଟିଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚିବ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ବାହାରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା।’”

“ଆଦମଙ୍କ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାଭୋଗ ଭୋକାକାଙ୍କ୍ଷା ଓ ଆବେଗମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଏପରି ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ଅସୀମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧିଗତ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅବନତ ଓ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୟଲାଭ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା। ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ସହି ଜୟଲାଭ କରିଥିଲେ। ଆମ ପାଇଁ ସେ ଏମିତି ଆତ୍ମସଂଯମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ, ଯାହା ଭୋକ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ ଥିଲା। ଏବଂ ଏହି ପ୍ରଥମ ବିଜୟରେ ସେହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଆମର ସମସ୍ତ ସଂଘର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।” The Desire of Ages, 117.