ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକ ଶତ ବାହାନ୍ନରତମ

“ଯେ ଛାତ୍ର ଦୁଇଟି ଟର୍ମର କାମକୁ ଗୋଟିଏ ଟର୍ମରେ ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାହାକୁ ଏହି ବିଷୟରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଦୁଗୁଣ କାମ କରିବାକୁ ହାତେ ନେବାର ଅର୍ଥ ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ମନର ଅତ୍ୟଧିକ ଚାପ ଏବଂ ଯଥୋଚିତ ଶାରୀରିକ ଅଭ୍ୟାସର ଅବହେଳା। ଏହା ଯୁକ୍ତିସଂଗତ ନୁହେଁ ଯେ ମନ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଆହାରର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଧରିବା ଏବଂ ପଚାଇବାରେ ସମର୍ଥ ହେବ; ଏବଂ ମନକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଖୁଆଇବା ଯେପରି ପାପ, ସେହିପରି ପାଚନ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିଭାରରେ ଭରିଦେବା ମଧ୍ୟ ସେତେଇ ବଡ଼ ପାପ, ଯାହାର ଫଳରେ ଜଠରକୁ ବିଶ୍ରାମର କୌଣସି ସମୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ମସ୍ତିଷ୍କ ସମଗ୍ର ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱର ଦୁର୍ଗ; ଏବଂ ଭୋଜନ, ପୋଷାକ, କିମ୍ବା ଶୟନର ଭୁଲ ଅଭ୍ୟାସଗୁଡ଼ିକ ମସ୍ତିଷ୍କକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି, ଛାତ୍ର ଯାହାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରେ—ଅର୍ଥାତ୍ ଭଲ ମାନସିକ ଶିକ୍ଷାନୁଶାସନ—ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ। ଦେହର କୌଣସି ଅଂଶକୁ ଯଦି ଯଥାଚିତ ସଚେତନତା ଓ ବିଚାର ସହିତ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ତାହାର ଆଘାତର ସନ୍ଦେଶ ମସ୍ତିଷ୍କକୁ ପହଞ୍ଚାଇବ। ଯୁବମାନଙ୍କୁ କିପରି ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ହୁଏ, ଏହା ଶିଖାଇବାରେ ବହୁତ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ ଅଟଳତାର ଅଭ୍ୟାସ ହେବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଏହି ବିଷୟରେ ସୁପରିଚିତ ହେବା ଉଚିତ, ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପେଶୀ ଓ ଅଙ୍ଗ ଏପରି ଭାବରେ ସୁଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇପାରିବ ଯେ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ କିମ୍ବା ଅସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ କ୍ରିୟାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନର ଚାପ ବହନ କରିବା ପାଇଁ ମସ୍ତିଷ୍କ ସଜୀବ ଓ ସଶକ୍ତ ହେବ।” Christian Education, 124.

“ଏକ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀଙ୍କର ମନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୁଚିତାରୁ ଅଧଃପତନ, ଦୁଷିତତା ଓ ଅପରାଧତାକୁ ଅବତରଣ କରେ ନାହିଁ। ମାନବୀୟକୁ ଦିବ୍ୟରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରିବାକୁ, କିମ୍ବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ଗଢ଼ାଯାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ପଶୁସ୍ୱଭାବୀ କିମ୍ବା ଶୈତାନୀୟ ସ୍ଥିତିକୁ ଅବନତ କରିବାକୁ ସମୟ ଲାଗେ। ଯାହାକୁ ନିରନ୍ତର ନିହାରୁଛୁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅଁ। ଯଦିଓ ମଣିଷ ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ଗଢ଼ାଯାଇଛି, ତଥାପି ସେ ନିଜ ମନକୁ ଏପରି ଶିକ୍ଷିତ କରିପାରେ ଯେ, ଯେ ପାପକୁ ସେ ଏକଦା ଘୃଣା କରୁଥିଲା, ସେହି ପାପ ତାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି ସେ ସଚେତନ ରହିବା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ବନ୍ଦ କରେ, ସେପରି ସେ ଦୁର୍ଗସଦୃଶ ସ୍ଥାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ହୃଦୟକୁ, ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ବନ୍ଦ କରେ ଏବଂ ପାପ ଓ ଅପରାଧରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ। ମନ ଅବମାନିତ ଓ ଅଧମ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାକୁ ନୈତିକ ଓ ବୁଦ୍ଧିଗତ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦାସତ୍ୱରେ ବାନ୍ଧି ସେମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ନୀଚ ଆସକ୍ତିମାନଙ୍କ ଅଧୀନ କରିବା ପାଇଁ ଶିକ୍ଷିତ କରାଯାଉଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାକୁ ଦୁଷିତତାରୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଶାରୀରିକ ପ୍ରକୃତିର ମନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅବିରତ ଯୁଦ୍ଧ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ; ଏବଂ ଆମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହର ପରିଶୋଧକ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବା ଉଚିତ, ଯାହା ମନକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖୀ ଆକର୍ଷିତ କରିବ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ବିଷୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ତାହାକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ କରିବ।” Adventist Home, 330.

“ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜଗତକୁ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ମନ ଓ ଆତ୍ମାରେ ଖୋଦା ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ। ସେ କହିଥିଲେ, ‘ଏହି ହେଉଛି ଅନନ୍ତ ଜୀବନ, ଯେ ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେ ପଠାଇଛ, ଜାଣିପାରନ୍ତୁ।’ ଯୋହନ 17:3। ଏହିଯେ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା। ଏହା ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଓ ସେ ପଠାଇଥିବା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଅନୁଭବଜାତ ଜ୍ଞାନ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରେ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟକୁ ନିଜ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ, ନୀଚ ସ୍ୱଭାବର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସେଗ ଓ ଆବେଗକୁ ମନର ଉଚ୍ଚତର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥାଏ। ଏହା ଏହାର ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରେ। ଏହା ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତଙ୍କ ମନ ସହ ସଂଯୋଗରେ ଆଣେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସମୃଦ୍ଧ ଧନଭଣ୍ଡାରଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲି ଦେଏ।” Christ’s Object Lessons, 114.

ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ମନୋଭାବ ରହୁ, ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା: ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମାନ ହେବାକୁ ଛିନିନେବା ଯୋଗ୍ୟ ବିଷୟ ବୋଲି ମନେ କଲେ ନାହିଁ: କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ନିର୍ଯ୍ୟାତି କଲେ, ଦାସର ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ହେଲେ: ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟର ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜକୁ ନମ୍ର କଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହଁ, କ୍ରୁଶର ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଜ୍ଞାପାଳନକାରୀ ହେଲେ। ଫିଲିପ୍ପୀୟ 2:5–8।

ଏହେତୁ ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଶରୀର ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଅନୁସାରେ ଚଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବେ କୌଣସି ଦଣ୍ଡାଜ୍ଞା ନାହିଁ। କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନଦାୟକ ଆତ୍ମାଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମୋତେ ପାପ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ କରିଅଛି। କାରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯାହା କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ଯେହେତୁ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲା, ଈଶ୍ୱର ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପାପମୟ ଶରୀରର ସଦୃଶତାରେ ଏବଂ ପାପର ନିମନ୍ତେ ପଠାଇ, ଶରୀରରେ ପାପକୁ ଦଣ୍ଡିତ କଲେ; ଯେପରି ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଧର୍ମସଂଗତ ଦାବି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଯେମାନେ ଶରୀର ଅନୁସାରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଅନୁସାରେ ଚଳନ କରୁ। କାରଣ ଯେମାନେ ଶରୀର ଅନୁସାରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଶରୀରର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ଦିଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ଆତ୍ମା ଅନୁସାରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଆତ୍ମାର ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ମନ ଦିଅନ୍ତି। କାରଣ ଶାରୀରିକ ମନୋଭାବ ମୃତ୍ୟୁ; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମିକ ମନୋଭାବ ଜୀବନ ଓ ଶାନ୍ତି। କାରଣ ଶାରୀରିକ ମନୋଭାବ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁତା; କାରଣ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଧୀନ ହୁଏ ନାହିଁ, ବରଂ ତାହା ହୋଇପାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଅତଏବ ଯେମାନେ ଶରୀରରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଶରୀରରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାରେ ଅଛ। ଏବେ ଯଦି କାହାରି ନିକଟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆତ୍ମା ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କର ନୁହେଁ। ଏବଂ ଯଦି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ପାପର କାରଣରୁ ଶରୀର ମୃତ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମିକତାର କାରଣରୁ ଆତ୍ମା ଜୀବନ ଅଟେ। ରୋମୀୟ 8:1–10.

“‘ମୁଁ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଜୀବନ’ (ଯୋହନ 11:25)। ଯିଏ କହିଥିଲେ, ‘ମୁଁ ମୋର ପ୍ରାଣ ଦେଉଛି, ଯେଣ୍ତାହେଲେ ମୁଁ ତାହାକୁ ପୁନର୍ବାର ନେଇପାରିବି’ (ଯୋହନ 10:17), ସେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଜୀବନ ସହ ଶବଗୃହରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ମାନବତ୍ୱ ମରିଥିଲା; ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ମରିନଥିଲା। ନିଜ ଦିବ୍ୟତ୍ୱରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ଅଛି।” Selected Messages, book 1, 301.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ଯେଉଁ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ତାହାର ଉପରେ ପ୍ରେରିତମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ମଣ୍ଡଳୀର ନିର୍ମାଣକୁ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ମନ୍ଦିର-ନିର୍ମାଣର ଚିତ୍ର ପ୍ରାୟସଃ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି। ଯଖରିୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେହି ଶାଖା ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବେ। ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜାତିଗୁଡ଼ିକର ସହଯୋଗ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି: ‘ଯେମାନେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଆସି ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ନିର୍ମାଣ କରିବେ;’ ଏବଂ ଯିଶାୟ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ‘ବିଦେଶୀମାନଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ତୁମ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବେ।’ ଯଖରିୟ 6:12, 15; ଯିଶାୟ 60:10।”

“ଏହି ମନ୍ଦିରର ନିର୍ମାଣ ବିଷୟରେ ଲେଖିବା ସମୟରେ, ପିତର କହନ୍ତି, ‘ଯାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଜୀବନ୍ତ ପାଷାଣ ସଦୃଶ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ୍, ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ପାଷାଣମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଏକ ଆତ୍ମିକ ଗୃହ, ଏକ ପବିତ୍ର ଯାଜକବର୍ଗରୂପେ ଗଠିତ ହେଉଛ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ଆତ୍ମିକ ବଳି ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଉ।’ 1 Peter 2:4, 5.”

“ଯିହୂଦୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟଜାତିୟ ଜଗତର ଖଣିରେ ପ୍ରେରିତମାନେ ପରିଶ୍ରମ କରିଥିଲେ, ଭିତ୍ତି ଉପରେ ରାଖିବା ପାଇଁ ପଥରଗୁଡ଼ିକୁ ବାହାର କରି ଆଣୁଥିଲେ। ଏଫେସସ୍‌ର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପତ୍ରରେ ପୌଲୁସ କହିଥିଲେ, ‘ଅତଏବ ଏବେ ତୁମେ ଆଉ ପରଦେଶୀ କିମ୍ବା ବିଦେଶୀ ନୁହଁ, କିନ୍ତୁ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସହ ସହନାଗରିକ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ; ଏବଂ ପ୍ରେରିତମାନେ ଓ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ମିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଧାନ କୋଣପଥର; ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଗୃହ ସୁସଂଘଟିତ ଭାବେ ଏକତ୍ର ଯୋଡ଼ାଯାଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରରୂପେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି: ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ହେବା ପାଇଁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନିର୍ମିତ ହେଉଛ।’ ଏଫେସୀୟ 2:19–22।”

“ଏବଂ ସେ କରିନ୍ଥୀୟମାନଙ୍କୁ ଲେଖିଥିଲେ: ‘ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଅନୁସାରେ, ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପ୍ରଧାନ ନିର୍ମାତା ପରି ମୁଁ ଭିତ୍ତିମୂଳ ସ୍ଥାପନ କରିଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାହାର ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ସାବଧାନ ହେଉନ୍ତୁ ଯେ ସେ ତାହାର ଉପରେ କିପରି ନିର୍ମାଣ କରୁଛି। କାରଣ ଯେ ଭିତ୍ତିମୂଳ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଅଛି, ତାହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତିମୂଳ କେହି ସ୍ଥାପନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ସେହି ଭିତ୍ତିମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ। ଏବେ ଯଦି କେହି ଏହି ଭିତ୍ତିମୂଳ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୌପ୍ୟ, ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥର, କାଠ, ଘାସ, ଖର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମାଣ କରେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷର କାମ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ; କାରଣ ସେହି ଦିନ ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବ, ଯେହେତୁ ତାହା ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ; ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷର କାମ କେମିତି ପ୍ରକାରର ତାହା ପରୀକ୍ଷା କରିବ।’ 1 Corinthians 3:10–13.”

“ପ୍ରେରିତମାନେ ଏକ ନିଶ୍ଚିତ ଭିତ୍ତିର ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁଗଯୁଗର ଶିଳା ଉପରେ। ଏହି ଭିତ୍ତି ପାଇଁ ସେମାନେ ସେହି ପାଥରଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣିଥିଲେ, ଯାହାକି ସେମାନେ ଜଗତରୁ ଖଣନ କରି ବାହାର କରିଥିଲେ। ନିର୍ମାତାମାନେ ବାଧା ବିନା ପରିଶ୍ରମ କରିନଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିରୋଧ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ଯେମାନେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଭିତ୍ତିର ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧାନୁରାଗ, ପୂର୍ବଧାରଣା ଓ ଘୃଣା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ଯେମାନେ ମଣ୍ଡଳୀର ନିର୍ମାତାରୂପେ କାମ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକଙ୍କୁ ନେହେମିୟାଙ୍କ ଦିନର ପ୍ରାଚୀର-ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଇପାରେ, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏପରି ଲେଖାଯାଇଛି: ‘ଯେମାନେ ପ୍ରାଚୀର ଗଢ଼ୁଥିଲେ, ଓ ଯେମାନେ ଭାର ବୋହୁଥିଲେ, ଭାର ଉଠାଉଥିବାମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଗୋଟିଏ ହାତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଓ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।’ ନେହେମିୟା 4:17।” Acts of the Apostles, 595, 596.

“ମନୁଷ୍ୟର ପତନ ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଶୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ପରମେଶ୍ୱର ଯେହିଁ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ସେହି ଜଗତ ପାପର ଶାପରେ କ୍ଳିଷ୍ଟ ହୋଇପଡ଼ିଲା ଏବଂ ଦୁଃଖ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ନିଜ ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପାପ ଆଣିଥିବା ବିନାଶ ପାଇଁ ଶୋକ ଛାଇଯାଇଥିଲା।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗର ମହିମାମୟ ସେନାପତି, ପତିତ ମାନବଜାତି ପ୍ରତି କରୁଣାରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ। ନଷ୍ଟପ୍ରାୟ ଜଗତର ଦୁଃଖବେଦନା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଦିତ ହେବାମାତ୍ରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଅନନ୍ତ ଦୟାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଦୈବୀୟ ପ୍ରେମ ଏମିତି ଏକ ଯୋଜନା ରଚନା କରିଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିପାରିବ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭଙ୍ଗିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାପୀର ପ୍ରାଣ ଦାବି କରୁଥିଲା। ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ କେବଳ ଜଣେମାତ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ତାହାର ଦାବିଗୁଡ଼ିକ ପୂରଣ କରିପାରୁଥିଲେ। ଯେହେତୁ ଦୈବୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ଯେତେ ପବିତ୍ର, ସେତେଇ ପବିତ୍ର, ଏହି କାରଣରୁ କେବଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମତୁଳ୍ୟ ଜଣେମାତ୍ର ତାହାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିପାରୁଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ପତିତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରି ପୁନର୍ବାର ସ୍ୱର୍ଗ ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ଆଣିପାରୁନଥିଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ପାପର ଅପରାଧ ଓ ଲଜ୍ଜାକୁ ନିଜ ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ—ଏମିତି ପାପ, ଯାହା ପବିତ୍ର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ ଅପ୍ରିୟ ଯେ, ତାହା ପିତା ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପୃଥକ କରିଦେବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ। ଧ୍ୱଂସପ୍ରାପ୍ତ ମାନବଜାତିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ଅତଳ ଗଭୀରତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବତରଣ କରିବେ।”

“ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେ ପାପୀଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ବିନୟ କରୁଥିଲେ, ଯେବେକି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସେନା ସେହି ଫଳାଫଳକୁ ଏମିତି ଗଭୀର ଆଗ୍ରହରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ଯାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ସଂଲାପ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା—ପତିତ ମନୁଷ୍ୟସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ଶାନ୍ତିର ପରାମର୍ଶ’ (ଜଖରିୟ 6:13)। ପୃଥିବୀର ସୃଷ୍ଟିପୂର୍ବରୁ ହିଁ ମୋକ୍ଷର ଯୋଜନା ସ୍ଥିର କରାଯାଇଥିଲା; କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ‘ଜଗତର ଭିତ୍ତିସ୍ଥାପନାଠାରୁ ବଧ ହୋଇଥିବା ମେଷଶାବକ’ (ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 13:8); ତଥାପି ଦୋଷୀ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାକୁ ଦେଇଦେବା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ସଂଘର୍ଷ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ‘ପରମେଶ୍ୱର ଜଗତକୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କଲେ ଯେ, ସେ ନିଜର ଏକମାତ୍ରଜାତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଯେପରି ଯେ କେହି ତାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ସେ ବିନଷ୍ଟ ନହେଉ, କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ତଜୀବନ ପାଉ।’ ଯୋହନ 3:16। ଆହା, ମୋକ୍ଷର ରହସ୍ୟ! ସେହି ଜଗତ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁନଥିଲା! ସେହି ପ୍ରେମର ଗଭୀରତାକୁ କିଏ ଜାଣିପାରିବ, ଯାହା ‘ଜ୍ଞାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ’? ଅନନ୍ତ ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତର ମାଧ୍ୟମରେ ଅମର ମନମାନେ, ସେହି ଅବୋଧ୍ୟ ପ୍ରେମର ରହସ୍ୟକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେବେ ଏବଂ ଆରାଧନା କରିବେ।”

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରକାଶିତ ହେବାକୁ ଥିଲେ, ‘ଏବଂ ସେ ନିଜ ସହିତ ଜଗତକୁ ମିଳାଇଦେଉଥିଲେ।’ 2 କରିନ୍ଥୀୟ 5:19। ପାପଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ଏପରି ଅଧୋଗତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ଯେ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ଆସିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ପବିତ୍ରତା ଓ ମଙ୍ଗଳମୟତା। କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଦଣ୍ଡାଦେଶରୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିସାରିବା ପରେ, ମାନବୀୟ ପ୍ରୟାସ ସହିତ ଏକତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦାନ କରିପାରୁଥିଲେ। ଏହିପରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ନେଇ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା, ଆଦମଙ୍କର ପତିତ ସନ୍ତାନମାନେ ପୁନର୍ବାର ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ’ ହୋଇପାରୁଥିଲେ। 1 ଯୋହନ 3:2।” Patriarchs and Prophets, 63, 64.