ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ପଚାନବେଣିତମ

“ମୋତେ ପ୍ରାୟତଃ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୂରଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ହେବ, କାରଣ ଏହାର ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପ୍ରୟୋଗ ଅଛି, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ପରି, ଏହା ପୂରଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ସମୟର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଅବିରତ ରହିବ।” Review and Herald, August 19, 1890.

“ମାଥିଉ 25 ର ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅନୁଭବକୁ ଚିତ୍ରିତ କରେ।” ଦ ଗ୍ରେଟ୍ କଣ୍ଟ୍ରୋଭର୍ସି, 393।

କିନ୍ତୁ ତୁମେ, ହେ ଦାନିୟେଲ, ଏହି କଥାମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦ କର, ଏବଂ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କର; ଅନେକେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଦୌଡ଼ିବେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ.... ଏବଂ ସେ କହିଲେ, ତୁମ ପଥେ ଯାଅ, ହେ ଦାନିୟେଲ; କାରଣ ଏହି କଥାମାନେ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦ ଏବଂ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ରହିଛି। ଅନେକେ ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ହେବେ, ଶୁଭ୍ର କରାଯିବେ, ଏବଂ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝିବେ। ଦାନିୟେଲ 12:4, 9, 10.

ତଥାପି ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କୁହୁଁଛି; ମୋର ଚାଲିଯିବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହିତକର; କାରଣ ଯଦି ମୁଁ ଚାଲି ନଯାଏ, ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇବି। ଏବଂ ସେ ଆସିଲେ, ପାପ, ଧର୍ମିକତା ଓ ବିଚାର ବିଷୟରେ ଜଗତକୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବେ: ପାପ ବିଷୟରେ, କାରଣ ସେମାନେ ମୋ’ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହାନ୍ତି; ଧର୍ମିକତା ବିଷୟରେ, କାରଣ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆଉ ମୋତେ ଦେଖିବ ନାହିଁ; ବିଚାର ବିଷୟରେ, କାରଣ ଏହି ଜଗତର ଅଧିପତି ବିଚାରିତ ହୋଇଛି। ଆଉ ମୋର ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ବହୁତ କଥା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରିପାରୁ ନାହାଁ। ତଥାପି ସେ, ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ୟର ଆତ୍ମା, ଯେତେବେଳେ ଆସିବେ, ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସତ୍ୟରେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ; କାରଣ ସେ ନିଜଠାରୁ କହିବେ ନାହିଁ; ବରଂ ଯାହା କିଛି ସେ ଶୁଣିବେ, ତାହାହିଁ କହିବେ; ଏବଂ ଆଗାମୀ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇବେ। ଯୋହନ 16:7–13।

“ଯୋହନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଦର୍ଶନରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ସେ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ସେହି ସମୁଦାୟକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେମାନଙ୍କର ଦୀପଗୁଡ଼ିକ ସଜାଇ ରଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଜଳୁଥିଲା, ଏବଂ ସେ ପରମାନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ‘ଏଠାରେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ଧୈର୍ୟ ଅଛି; ଏଠାରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କୁ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଏବଂ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି, ଯାହା ମୋତେ କହୁଥିଲା, ଲେଖ, ଧନ୍ୟ ସେହି ମୃତମାନେ, ଯେମାନେ ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ପ୍ରଭୁରେ ମରନ୍ତି; ହଁ, ଆତ୍ମା କହୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ଶ୍ରମରୁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇବେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ ସେମାନଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଏ।’”

“ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣିଥିବା ଅନେକେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ମେଘମାଳାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚି ରହିବେ। ଯଦି ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଛୁ ବୋଲି ଦାବି କରିଥିବା ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି, ବଂଶ, ଭାଷା ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଘୋଷିତ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ ଥିଲେ। ସତ୍ୟଟି ଦଶଜଣ କୁମାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହେବା ଉଚିତ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ପାଞ୍ଚଜଣ ମାତ୍ର ସେହି ସମୁଦାୟରେ ଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ଆଲୋକରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ଏହି ଘୋଷଣା କରାଯିବାକୁ ଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଅଧୀନରେ ବରଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରିଯାଇଥିବା ଅନେକେ, ବିଶ୍ୱକୁ ଦିଆଯିବାକୁ ଥିବା ଶେଷ ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ।”

“ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18 ରେ ଚିତ୍ରିତ ସେହି ଅନ୍ୟ ଦୂତ ଯେତେବେଳେ ତାହାର ସନ୍ଦେଶ ଦେବେ, ସେତେବେଳେ ଏହାସଦୃଶ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପନ୍ନ ହେବ। ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପୁନର୍ବାର ଘୋଷଣା କରିବାକୁ ପଡିବ। କଳିସିଆକୁ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଦିଆଯିବ, ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତୁମେ ତାହାର ପାପରେ ଅଂଶୀ ନହେବା ପାଇଁ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ।’ ‘ମହା ବାବିଲ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପକ୍ଷୀର ପିଞ୍ଜର ହୋଇଯାଇଛି। କାରଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାହା ସହିତ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ତାହାର ଭୋଗବିଲାସର ପ୍ରଚୁରତାଦ୍ୱାରା ଧନୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି…. ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତୁମେ ତାହାର ପାପରେ ଅଂଶୀ ନହେବା ପାଇଁ ଏବଂ ତାହାର ବିପତ୍ତିଗୁଡିକରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ ନକରିବା ପାଇଁ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ; କାରଣ ତାହାର ପାପ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ଅଧର୍ମମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି’ [ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:2–5]।”

“ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକୁ ନିଅ, ଏବଂ ସାବଧାନତାର ସହିତ ପଢ଼, ବିଶେଷକରି ଶେଷ ଦୁଇଟିକୁ: ‘ଏବଂ ଦୀପର ଆଲୋକ ଆଉ କେବେବି ତୋରେ ଦୀପ୍ତିତ ହେବ ନାହିଁ; ଏବଂ ବରଙ୍କ ଓ ବଧୂଙ୍କ ସ୍ୱର ଆଉ କେବେବି ତୋରେ ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ; କାରଣ ତୋର ବଣିକମାନେ ପୃଥିବୀର ମହାନ ଲୋକ ଥିଲେ; କାରଣ ତୋର ଯାଦୁଟୋଣା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜାତି ପ୍ରବଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବଂ ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର, ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ହତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ରକ୍ତ ମିଳିଲା।’”

“ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶେଷ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ ସାବଧାନତାର ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ। ଏମିତି ଏକ ସମୟ ଆସିବ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେବ। ଆମେ ଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ନ କାହାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଛୁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଏହାକୁ ଭେଦ କରିପାରୁ ନାହିଁ, ଏବଂ କେହି ଜ୍ଞାନୀ ଓ କେହି ମୂର୍ଖ ବୋଲି କହିବାର ଅଧିକାର ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ନାହିଁ। କେହି କେହି ଅଛନ୍ତି ଯେମାନେ ଅଧର୍ମରେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବାହ୍ୟରୂପେ ସେମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଅନ୍ତି।” Manuscript Releases, volume 16, 270.

ଏବଂ ସେମାନେ ସିଂହାସନର ସମ୍ମୁଖରେ, ଚାରି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଓ ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯେପରି ଗୋଟିଏ ନୂତନ ଗୀତ ଗାଇଲେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ମୋଚିତ ସେହି ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ସେହି ଗୀତ ଶିଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏମାନେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଶୁଚି ହୋଇନାହାନ୍ତି; କାରଣ ସେମାନେ କୁମାର। ଏମାନେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମେଷଶାବକ ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେଠି ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୋଚିତ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱର ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖରେ କୌଣସି କପଟତା ମିଳିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନ ସମ୍ମୁଖରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଟନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:3–5।

କିନ୍ତୁ ହେ ଦାନିଏଲ, ତୁମେ ଏହି କଥାମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ କର ଓ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋହରାଙ୍କିତ କର; ଅନେକେ ଏପଟେ ସେପଟେ ଧାଉଥିବେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ତାପରେ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଦେଖ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଠିଆ ଥିଲେ, ଜଣେ ନଦୀକୂଳର ଏହି ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ ନଦୀକୂଳର ସେହି ପାର୍ଶ୍ୱରେ। ତାହାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ଥିଲେ, କହିଲେ, “ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ବିଷୟମାନଙ୍କର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେତେ ସମୟ ହେବ?” ତାହାପରେ ମୁଁ ସେହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ନଦୀର ଜଳ ଉପରେ ଥିଲେ, ଶୁଣିଲି, ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ ଓ ବାମ ହସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ଯିଏ ସଦାକାଳ ବଞ୍ଚି ଅଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କଲେ ଯେ, ଏହା ଏକ କାଳ, କାଳଦ୍ୱୟ, ଓ ଅର୍ଦ୍ଧକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେବ; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଛିତରାଇ ଦେବା କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଶେଷ ହେବ। ମୁଁ ଏହା ଶୁଣିଲି, କିନ୍ତୁ ବୁଝିଲି ନାହିଁ; ତେବେ ମୁଁ କହିଲି, “ହେ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସବୁ ବିଷୟର ପରିଣତି କ’ଣ ହେବ?” ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦାନିଏଲ, ତୁମେ ତୁମ ପଥେ ଯାଅ; କାରଣ ଏହି କଥାମାନେ ଶେଷ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଓ ମୋହରାଙ୍କିତ ରହିଛି। ଅନେକେ ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ, ଶୁଭ୍ର କରାଯିବେ, ଓ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ; ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବୁଝିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଝିବେ।” ଦାନିଏଲ 12:4–10.

ତାହାପରେ ମୁଁ ଜଣେ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ କହୁଥିବା ଶୁଣିଲି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପବିତ୍ରଜନ ସେହି କହୁଥିବା ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିତ୍ୟ ବଳିଦାନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦର୍ଶନ, ଏବଂ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଅପରାଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦର୍ଶନ, ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଓ ସେନାଦଳ—ଉଭୟଙ୍କୁ ପାଦତଳେ ଦଳିତ ହେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବା—ଏହା କେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ?” ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଦୁଇ ହଜାର ତିନି ଶତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ; ତାହାପରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବ।” ଦାନିୟେଲ 8:13, 14.

“‘ତାହାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯିବ, ଯେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପ୍ରଦୀପ ନେଇ ବରଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ ଥିଲେ। ଯେମାନେ ମୂର୍ଖ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଦୀପ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ସହିତେ ତେଲ ନେଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରଦୀପ ସହିତ ନିଜ ନିଜ ପାତ୍ରରେ ତେଲ ନେଲେ। ବରଙ୍କ ବିଳମ୍ବ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଏକ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ବାହାରିଯାଅ। ତାହାପରେ ସେହି ସମସ୍ତ କୁମାରୀ ଉଠି ନିଜ ନିଜ ପ୍ରଦୀପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏବଂ ମୂର୍ଖମାନେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ତୁମମାନଙ୍କ ତେଲରୁ ଆମକୁ ଦିଅ; କାରଣ ଆମ ପ୍ରଦୀପ ନିଭିଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ତାହା ନୁହେଁ; କେଉଁଠାରେ ଯେଣ୍ଣ ଆମ ପାଇଁ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନ ହୋଇଯାଏ; ବରଂ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ନିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଣ। ସେମାନେ କିଣିବାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ ବର ଆସିଲେ; ଏବଂ ଯେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ ଉତ୍ସବକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏବଂ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେଲା। ପରେ ଅନ୍ୟ କୁମାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସି କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଏହେତୁ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ; କାରଣ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର କେଉଁ ଦିନ ଓ କେଉଁ ଘଣ୍ଟାରେ ଆସୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଜାଣ ନାହାଁ।’”

“ଆମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଦଜନକ ସମୟରେ ବାସ କରୁଛୁ, ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସାଧନ କରିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କେହି ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ ନ କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏହା ଭାବନ୍ତୁ ନାହିଁ ଯେ ସଙ୍କଟ ଆସିପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ସେହି ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ରହିପାରିବା ପାଇଁ ଚରିତ୍ରର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଲାଭ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ନିରାପଦ ହେବ। ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଡାକାଯାଇ ପରୀକ୍ଷା କରାଯିବାବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯିବ। ବର୍ତ୍ତମାନ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଧର୍ମିକତାକୁ ପରିଧାନ କରିବାର ସମୟ,—ସେହି ବିବାହବସ୍ତ୍ର, ଯାହା ତୁମ୍ମାନଙ୍କୁ ମେଷଶାବକଙ୍କ ବିବାହ ଭୋଜରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କରିଦେବ। ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ, ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ତେଲ ଭିକ୍ଷା କରୁଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧକ୍ରମେ ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାରେ ବିଫଳ ହେଉଥିବା ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତୀକ, ଯେମାନେ ସଙ୍କଟର ସମୟରେ ଦୃଢ଼ ରହିପାରିବା ପାଇଁ ଚରିତ୍ର ଉନ୍ନତ କରି ନିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହୁଛନ୍ତି, ମୋତେ ତୁମ୍ମର ଚରିତ୍ର ଦିଅ, ନଚେତ ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବି। ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ଟଳମଳାଉଥିବା ପ୍ରଦୀପମାନଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କ ତେଲ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚରିତ୍ର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହା କ୍ରୟ କିମ୍ବା ବିକ୍ରୟ କରାଯିବାବସ୍ତୁ ନୁହେଁ; ଏହା ଅର୍ଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ପ୍ରଭୁ ପରୀକ୍ଷାକାଳର ଘଣ୍ଟାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଧର୍ମିକ ଚରିତ୍ର ଲାଭ କରିବାର ଅବସର ଦେଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେ ଏମିତି କୌଣସି ପଥ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିନାହାନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ମାନବୀୟ କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ସେହି ଚରିତ୍ର ଦାନ କରିପାରିବେ, ଯାହାକି ସେ କଠିନ ଅନୁଭବମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମହାନ ଶିକ୍ଷକଙ୍କଠାରୁ ପାଠ ଶିଖି, ଯେପରି ପରୀକ୍ଷାରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିପାରନ୍ତି ଏବଂ ଏମିତି ବିଶ୍ୱାସର ଅଭ୍ୟାସ କରିପାରନ୍ତି ଯେ ସେ ଅସମ୍ଭବତାର ପର୍ବତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହଟାଇଦେଇପାରନ୍ତି। ପ୍ରେମର ସୁଗନ୍ଧକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବା,—ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତା, କୌଶଳ ଓ ଅଦମ୍ୟତା ଦେବା,—ଏହା ଅସମ୍ଭବ। ଜଣେ ମାନବୀୟ ହୃଦୟ ପକ୍ଷରୁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଈଶ୍ୱର ଓ ମାନବଜାତି ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଢାଳିଦେବା ଅସମ୍ଭବ।”

“କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ଆସୁଛି, ଏବଂ ସେହି ଦିନ ଆମ ପାଖକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ନିକଟ ହୋଇ ଆସିପହଞ୍ଚିଛି, ଯେତେବେଳେ ଚରିତ୍ରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ବିଶେଷ ପ୍ରଲୋଭନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଯେମାନେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହିବେ, ଯେମାନେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରୟୋଗ କରିବେ, ସେମାନେ ହେବେ ସେମାନେ ଯେ ପୂର୍ବତନ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ଘଣ୍ଟାଗୁଡ଼ିକରେ ପରୀକ୍ଷା ଓ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଅନୁଭବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସଦୃଶ ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ହେବେ ସେମାନେ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ନିକଟ ପରିଚୟକୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ଅଂଶୀଦାର ହୋଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମାନବ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ହୃଦୟର ଭକ୍ତି ଓ ମନର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣାବଳୀ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାର ଅଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ନୈତିକ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ପୂରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ କିଛି କରିପାରୁ, ଯଦି ଆମେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟସଦୃଶ ଉଦାହରଣ ଦେଉ, ଏପରିଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଧର୍ମିକତା ପାଇଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବାରେ ପ୍ରଭାବିତ କରୁ, ଯାହା ବିନା ସେମାନେ ବିଚାରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଲୋକମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ବକ ଚରିତ୍ର-ଗଠନର ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟକୁ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସାରେ ନିଜ ନିଜ ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରିବା ଉଚିତ।” The Youth Instructor, January 16, 1896.