ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ସତରହ

ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ପ୍ରାୟତଃ ଦୁରାର ମୈଦାନରେ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ରବିବାର ଆଇନ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ଏହି ବିଶେଷ ଅଂଶରେ ସିଷ୍ଟର ୱାଇଟ୍ ସେଫନିୟା ପୁସ୍ତକକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହା କରିବାରେ ସେ ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଓ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ଅଧିକ ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି। ସେଫନିୟା ସୂଚିତ କରନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଫରମାନ ଜାରି ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଥାଏ। ସେ ଏକ ତୂର୍ୟଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ସହରଗୁଡ଼ିକ (States) ଓ ମିନାରଗୁଡ଼ିକ (Churches) ବିରୋଧରେ ପ୍ରେରିତ ଏକ ସତର୍କବାଣୀର ପ୍ରତୀକ। ସେ ଏକ ସମାଗମକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା “ସାତ ଥର”ର ଉପାଦାନ, ଏବଂ ଯାହା ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶର ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପିତ ହେବାବେଳେ ଘଟେ। ସେ ଏକ “ଅବାଞ୍ଛିତ ଜାତି”କୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ବିଚାରର ଆଗମନକୁ ଜୋର ଦେଇ କହନ୍ତି, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରମେ ତୀବ୍ର ହୁଏ।

ରବିବାର ଆଇନର ଆଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଘଟେ, ସେହିଟା ହେଉଛି ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ। ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିର ଗଠନ ହେଉଛି ସେହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସେ, ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଆହାର-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଆଦେଶ ପୂର୍ବରୁ, ଯାହା ତୃତୀୟ (ଲିଟମସ୍ ପରୀକ୍ଷା) ଅଟେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ—ଯେମାନଙ୍କୁ ସଫନିୟା “ଅନଭିଲଷିତ ଜାତି” ବୋଲି ପରିଚୟ କରନ୍ତି—ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ପାଆନ୍ତି। ଯିହେଜ୍କେଲଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ହେଉଛି ସମାବେଶର ସନ୍ଦେଶ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳ ହୁଏ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଛିତରା-ବିଛିନ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଚିହ୍ନିହେବା ସହିତ, ଦାନିଏଲ ଯେପରି ନବମ ଅଧ୍ୟାୟରେ କରିଥିଲେ, ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶର ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି।

ଶାସ୍ତ୍ରରେ “ପରାକ୍ରମୀ ମଣିଷ” ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ମଣିଷଙ୍କୁ, ଏବଂ “ପରାକ୍ରମୀ ମଣିଷ” ବିଷୟରେ ପ୍ରଥମ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛନ୍ତି ଗିଦିଓନ।

ସେଫନିୟାରେ ପରାକ୍ରମୀ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଗିଦିଓନ ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ସେ ତୀବ୍ର ବିଳାପ କରିବାକୁ ଥିବେ। “ବିଳାପ” ଶବ୍ଦଟି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଥିବା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ “ତୀବ୍ର” ଶବ୍ଦଟି ଧର୍ମିକ କ୍ରୋଧକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଗିଦିଓନ, କିମ୍ବା ସେଫନିୟାର “ପରାକ୍ରମୀ ପୁରୁଷ,” ସେହି ଏଲିୟା ସନ୍ଦେଶର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଦେଖାଇବାର ଦାୟିତ୍ୱ ରହିଛି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

ଶେଷ ଦିନମାନରେ ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଯିଶାୟଙ୍କର ତୁରୀ-ବାର୍ତ୍ତା ସଫନିୟଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ପୁରୁଷଙ୍କ “କ୍ରନ୍ଦନ” ମଧ୍ୟ ବହନ କରେ, ଯିଏ ଗିଦିଓନ ଅଟନ୍ତି; ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଏଲୀୟ ଦୂତଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛନ୍ତି। ଯିଶାୟରେ, ନିମ୍ନଲିଖିତ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ପାପକୁ ଅଭିମାନଜନିତ ଧାରଣା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, କାରଣ ସେମାନେ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ବାସ୍ତବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେବା କରୁଛନ୍ତି।

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ତୀବ୍ର ବିଳାପ ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହାର ଭିତରେ ଏହି ପ୍ରକାଶନା ସମ୍ମିଳିତ ଅଛି ଯେ, ଜୁଲାଇ 18, 2020 ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଧୃଷ୍ଟତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପାପ ଥିଲା, ଯାହା ପାଇଁ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରିବା ଓ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ଗଠନ, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଇସ୍ଲାମ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ, ଏବଂ ପରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପରେ, ଆଣାଯାଇଥିବା ବିଚାର।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରର ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ମରୁଭୂମିର ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଲେବ୍ୟବିବରଣ ଛବ୍ବିଶର ପ୍ରାର୍ଥନା ସମ୍ପନ୍ନ ହେବ, ସେତେବେଳେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ନିକୃଷ୍ଟ ପୃଥକ୍ କରାଯିବେ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ପାଖରେ କିମ୍ବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଥିବ, କିମ୍ବା ଥିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଗିଦିଓନଙ୍କ “ଏକ ମନୁଷ୍ୟ” ପରି ହେବେ। ସଫନିୟାଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ରବିବାର ଆଇନର ଆଦେଶ ପୂର୍ବରୁ, ଗିଦିଓନ, ଯିଏ ଏଲିୟା, ଯିଏ ଯିହିଜ୍କେଲ, ଯିଏ ପରାକ୍ରମୀ ପୁରୁଷ, ସେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ, ଏବଂ ସେଥିସହ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ 18 ଜୁଲାଇ 2020-ର ପୂର୍ବବାଣୀରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସେମାନଙ୍କ ପାପ ଦେଖାଇବାର ତିକ୍ତତାକୁ ଯୋଡ଼ିବେ, ଏବଂ ସେହି ପୂର୍ବବାଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଫଳ ହୋଇଯିବା ପରେ ତାହାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ପ୍ରୟାସକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିବେ।

ଯଫନିୟ ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନଙ୍କର ଏକତ୍ର ସମାବେଶକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନର ଆଜ୍ଞା ଜାରି ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଘଟେ। ଏହି ଏକତ୍ର ସମାବେଶକୁ ଯିହିଜ୍କେଲଙ୍କ ସତତ୍ରିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଏଜିକିଏଲ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ସେହି ସହରର ରାସ୍ତାରେ ମୃତାବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଶୁଖିଲା ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ସଂଗ୍ରହ କରାଯାନ୍ତି।

ସେମାନେ ସମବେତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେହି ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନ ତାହାର ଶେଷ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚୁଛି। ସେହି ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନ ମାଥିଉ ଅଧ୍ୟାୟ ପଚିଶର ବିଳମ୍ବର ସମୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ ସମୟ”ର ଛିତରାଇଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସୂଚିତ କରେ। ଯେମାନେ ସମବେତ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଛିତରାଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସଫନିୟା ସେମାନଙ୍କୁ “ଅଭିଲଷିତ ନୁହେଁ ଏମିତି ଜାତି” ବୋଲି ପରିଚିତ କରେ। ଯେହିଁ ଜାତି ଅଭିଲଷିତ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହ ଉପରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ସମବେତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପରେ ସେହି ଜାତିରେ ପରିଣତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଅଜଗର-ଶକ୍ତିର ଆକ୍ରମଣର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ସୋରର ବେଶ୍ୟାକୁ ନିଜମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଭାବରେ ଉଦ୍ଧତ କରନ୍ତି।

ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ନେଇ ନେବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ ଅଗ୍ନିମୟ ଭଟ୍ଟିରେ ପକାଇ ଦେବା। ଯେତେବେଳେ ମୃତ ଅସ୍ଥିମାନେ ପ୍ରଥମେ ଇଶାୟାଙ୍କର “ସ୍ୱର” ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକର ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷଣା କରୁଛି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଢେ ତିନି ଦିନର ଅରଣ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ତା’ପରେ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯାହାଙ୍କୁ ପଠାଇବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ ସେହି ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବେ ବୋଲି ଚୟନ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯିଏ 18 ଜୁଲାଇ, 2020 ର ସେମାନଙ୍କର ପାପ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରନ୍ତି।

ମରୁଭୂମିରେ ଡାକୁଥିବା ସ୍ୱରର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପରିଚିତ କରାଇଥିବା ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତଥ୍ୟ ରହିଛି। ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଏକ ପ୍ରକାଶନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହେବ, ଯାହା ଏହି ସତ୍ୟଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହେଉଛି ଯେ “ମହିମା,” ଯାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତିର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଯେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୁଏ, ତାହା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ଏକ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରର ସେହି ଉପାଦାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଯାହାକୁ ଆଲ୍ଫା ଏବଂ ଓମେଗା ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହା ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଯେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର “ସତ୍ୟ” ଅଟେ।

ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ବିଶେଷ ବିବରଣୀ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ସେହି ସ୍ୱର ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରେ, ସେ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ଅରଣ୍ୟରେ ଅଛି, କାରଣ ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରୁଛି। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀଗତ ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ଏଯାବତ୍ ଯିହିଜ୍କିୟେଲଙ୍କ ଉପତ୍ୟକା ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସତ୍ୟ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ସେହି ସ୍ୱର ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାର ଅବକାଶ ପାଇବ। ଆଉ ଗୋଟିଏ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ ହେଉଛି, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଅନ୍ତିମ ଦିନମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଦିଆଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏକ ଶତ ଚଉଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ପାପମାନଙ୍କୁ ମୋଚନ କରୁଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ଅଧର୍ମ କ୍ଷମା କରାଯାଇଛି। “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ବୋଲି ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ, କେବଳ ସେମାନେ ଯେମାନେ ସୁସମାଚାରର ଆବଶ୍ୟକ ଶର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାତ୍ର ସେହି ଇତିହାସରେ ସମ୍ପାଦିତ ହେଉଥିବା କ୍ଷମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।

କେବଳ ସେମାନେ ମାତ୍ର, ଯେମାନେ ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଆବଶ୍ୟକତାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କରି ସେହିଅନୁସାରେ ସ୍ପନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପ ମୋଚନ ହେବ; କାରଣ ସେମାନେ “ତାହାର ସମସ୍ତ ପାପ ପାଇଁ ଦୁଗୁଣ” ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବେ। ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାପ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ “ହାତ” ପ୍ରଥମ ନିରାଶାର ଏକ ପ୍ରତୀକ; ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଏକ ଭୁଲ ଉପରେ ନିଜ ହାତ ରଖିଥିଲେ, ଯାହା ପ୍ରଥମ ନିରାଶାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲା। ମିଲରୀୟ ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାରୁ ରୋକିଥିଲା। ସେହି ଇତିହାସରେ ତାଙ୍କର ହାତ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁତ୍ୱମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା। ଶେଷ ଦିନମାନରେ ତାଙ୍କର ହାତ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା ଏକ ସତ୍ୟର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ହାତ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବିଚାରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ଏଜିକିଏଲଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସ୍ୱରରେ ମୃତମାନେ ଏକତ୍ର ସଂଘଟିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପ୍ରବଳ ସେନାବଳରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନୁହନ୍ତି। ଏଜିକିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ସତତ୍ରିଶର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ, ଚାରି ପବନରୁ ଆସୁଥିବା ପ୍ରାଣବାୟୁକୁ ଆଣି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରେ।

ଏଜିକିଏଲଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ମୋହରକରଣର ବାର୍ତ୍ତା, କାରଣ ତାହା ଚାରିଦିଗର ପବନରୁ ଆସେ।

ଚାରିଟି ପବନ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ଇସ୍ଲାମ ଉଭୟ “ପୂର୍ବପବନ” ଓ “ପୂର୍ବର ସନ୍ତାନମାନେ” ଅଟେ। ଏଜିକିଏଲଙ୍କ “ଶ୍ୱାସ,” ଯାହା ଗଠିତ ଦେହମାନଙ୍କୁ “ଏକ ମହାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ସେନା”ରେ ପରିଣତ କରେ, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ଏକ ଲକ୍ଷ ଚଉଳିଶି ହଜାରଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରେ। ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସାତର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ସନ୍ଦେଶ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ଜେଫନିୟା ଏହାକୁ “ଦୁର୍ଗବନ୍ଧ ସହରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଓ ଉଚ୍ଚ ମିନାରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ” ତୁରୀର ସତର୍କଧ୍ୱନି ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ଏକ ମିନାର କଳିସିଆର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।

ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଏକ ନଗର ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟ। ପାପାସୀ ହେଉଛି “ବାବିଲୋନ,” “ସେହି ମହାନ ନଗର।” ଫ୍ରାନ୍ସ ଏବଂ ତାହାପରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ହେଉଛନ୍ତି “ମହାନ ନଗର,” ଅର୍ଥାତ୍ “ସୋଦୋମ ଓ ମିଶର।” ଯେରୁଶାଲେମ ହେଉଛି ସେହି “ମହାନ ନଗର,” ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରେ। ଜଫନିୟାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ନଗରମାନଙ୍କ ଏବଂ ମୀନାରମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଯାହା ସଙ୍କଳ୍ପଗତ ଭାବେ ହେଉଛି ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି। ଏହା ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇର “ଗୁପ୍ତ” ସନ୍ଦେଶ।

ରବିବାର ନିୟମର ଆଦେଶ ଜାରି ହେବାର ଠିକ୍ ପୂର୍ବରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଦାନିଏଲ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ନବୂଖଦ୍ନେସରଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାର ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ, ମୃତ ଦେହମାନେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ଏକ ପ୍ରବଳ ସେନାବାହିନୀରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ସଂଯୋଗ ଗଠନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ସହ ତାହାର ବିରୋଧ କରୁଥିବା ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରଖ୍ୟାପନ କରିବା ପାଇଁ; ଏବଂ ସେହି ସହିତ ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ, ଇସ୍ଲାମ ହେଉଛି ସେହି ଈଶ୍ୱରୀୟ ପ୍ରବନ୍ଧର ଉପକରଣ, ଯାହାକୁ ପରମେଶ୍ୱର, ଯେପରି ସେ ଅତୀତ ଇତିହାସରେ କରିଆସିଛନ୍ତି, ସେପରି ରବିବାର ଉପାସନାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଜର ବିଚାର କାର୍ଯ୍ୟକରିତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ସନ୍ଦେଶଟି ଏହାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିମାଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିକଶିତ ହେବ, ଏବଂ ପଶୁର ଚିହ୍ନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିବ, ସେତେବେଳେ ବିଚାର କାର୍ଯ୍ୟକରିତ ହେବ।

ରବିବାର ନିୟମରେ ପହଞ୍ଚି ଏବଂ ସେଠାରେ ପରିପକ୍ବତାକୁ ଅଧିଗତ କରୁଥିବା ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦାନିଏଲର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ କୌଣସି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ସନ୍ଦେଶ ବିନା ତୃତୀୟ ସନ୍ଦେଶ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଦାନିଏଲର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରକାଶନରେ ଦାନିଏଲର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଅନିବାର୍ୟଭାବେ ସମ୍ମିଳିତ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରତିମା-ସ୍ୱପ୍ନର “ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ” ପରିଚୟ କରାଏ ଯେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ନେବୁକଦ୍ନେଜରଙ୍କ ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ପରିଣାମଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।

ପବିତ୍ରୀକୃତ ତର୍କ ଏହା ଆବଶ୍ୟକ କରେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ନେବୁକଦ୍ନେଜର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ସେ ନିଜ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ସର୍ଗ-ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ପ୍ରତିମା ପ୍ରଥମେ ନିର୍ମିତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଯେ ସଙ୍ଗୀତ ବାଜାଇବେ, ତାହାର ଅଭ୍ୟାସ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାନ୍ତା। ଖନନକାର୍ଯ୍ୟ, ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ, ମାଚା, ଏବଂ କାରିଗରମାନଙ୍କର ଆସାଯାଇ ସହିତ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟାବଧି ଧରି ନିର୍ମାଣର ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚାଲିଥିବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା; ଏବଂ ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତି ଥିଲା ନେବୁକଦ୍ନେଜରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରତିମାର ଗଠନ। କିନ୍ତୁ ନେବୁକଦ୍ନେଜରଙ୍କ ଗର୍ବ ଏହା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲା ଯେ, ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ, କେବଳ ଗୋଟିଏ ପଶୁର ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରାଯିବ। ସେହି ପ୍ରତିମାର ନିର୍ମାଣ ହିଁ ସେହି ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସଙ୍ଗୀତ ବାଜିବା ପୂର୍ବରୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହେବ।

ପବିତ୍ରୀକୃତ ତର୍କ ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ପ୍ରତିମାର ଉତ୍ସର୍ଗ ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପୂର୍ବପ୍ରସ୍ତୁତିର ଅଗ୍ରଗତିକୁ ଦେଖିଥିବା ଏକମାତ୍ର ଇବ୍ରୀୟ ଦାସମାନେ ଶଦ୍ରକ, ମେଶକ ଓ ଅବେଦନଗୋ ନୁହେଁ। ସେମାନେ କେବଳ ସେହି ଇବ୍ରୀୟମାନେ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ସେହି ପ୍ରସ୍ତୁତିମାନଙ୍କର ଅର୍ଥକୁ ଜୀବନ-ମୃତ୍ୟୁର ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ଭାବରେ ବୁଝିଥିଲେ, ଏବଂ ଆସନ୍ତା ସଙ୍କଟ ପାଇଁ ନିଜସ୍ୱ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।

ଏହି ଲେଖାର ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟଙ୍କ ଉଦ୍ଧୃତିରେ, ସେ କେବଳ ସଫନିୟାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ନେବୁଖଦ୍ନେସ୍ସରଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନ ସହିତ ସମନ୍ୱୟ କରିନଥାନ୍ତି, ବରଂ ସେ ଯିଶାୟାଙ୍କ ଅଧର୍ମମୟ ଆଜ୍ଞାକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ କରିଥାନ୍ତି।

ଯିଶାୟାଙ୍କର “ଅନ୍ୟାୟୀ ଆଦେଶ” ହେଉଛି ରବିବାର-ବିଧି; ଏବଂ ଏହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ପାଇଁ “ପରିଦର୍ଶନର ଦିନ” ଓ “ଧ୍ୱଂସ” ଅଟେ, କାରଣ “ଜାତୀୟ ଧର୍ମତ୍ୟାଗ” ପରେ “ଜାତୀୟ ବିନାଶ” ଆସେ। ଯିଶାୟାଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ରବିବାର-ବିଧି ସମୟରେ, ଯାହା ନେବୁକଦ୍ନେସରଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ମଧ୍ୟ ଅଟେ, ସେହି “ଧ୍ୱଂସ” “ଦୂରରୁ ଆସିବ।”

ଇଶାୟା ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦକୁ ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଶେଷରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର “ପରିତ୍ରାଣ” ଆଉ “ବିଳମ୍ବ” କରିବ ନାହିଁ। ଏହା ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟର ସାଢ଼େ ତିନି ଦିନର ଶେଷରେ ଅଟେ। ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଶେଷକୁ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ବାର୍ତ୍ତାର ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଯିହିଜ୍କିୟେଲଙ୍କର ମହାନ ସେନା ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେମାନେ ଏକ ଧ୍ୱଜରୂପେ ଉନ୍ନତ କରାଯାନ୍ତି।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଦୁଇ ସାକ୍ଷୀ ଭୂମିକମ୍ପ ଘଟୁଥିବା ସେହି ଏକେ ଘଣ୍ଟାରେ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ଅଟେ, ପତାକା ରୂପେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି। ସେହି ସମୟରେ, କିମ୍ବା ଯୋହନ ଯେପରି କହନ୍ତି, “ସେହି ଘଣ୍ଟାରେ,” ଯିଶାୟ ଛଅଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ, ଈଶ୍ୱର “ସେହି ମଣିଷକୁ” ଡାକନ୍ତି, ଯେ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରେ, ଏବଂ ଯେ “ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଏକ ଲୋଭୀ ପକ୍ଷୀ” ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ସେହି ଲୋଭୀ ପକ୍ଷୀ, ଅର୍ଥାତ୍ “ସେହି ମଣିଷ” ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ପରାମର୍ଶ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେ “ଏକ ଦୂର ଦେଶରୁ” ଆସେ। ଯିଶାୟ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, “ଅଧର୍ମମୟ ବିଧାନ”ର ସମୟରେ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ଅଟେ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର “ଧ୍ୱଂସ” “ଦୂରରୁ” ଆସେ। “ପୂର୍ବ” ଇସ୍ଲାମର ଏକ ପ୍ରତୀକ, କାରଣ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ସେମାନେ ଉଭୟେ “ପୂର୍ବର ସନ୍ତାନମାନେ” ଏବଂ “ପୂର୍ବ ପବନ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛନ୍ତି। ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ “ଏକ ପକ୍ଷୀ” ଏକ ଧର୍ମର ପ୍ରତୀକ, ଯେପରି ବାବିଲନକୁ ଘୃଣିତ ଏବଂ ଅଶୁଚି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ପିଞ୍ଜର ରୂପେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ପୂର୍ବଦିଗର ଏକ ଦୂର ଦେଶରୁ ଆସୁଥିବା “ଲୋଭୀ ପକ୍ଷୀ” ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ ଧର୍ମ।

ଆଧୁନିକ ବାବିଲର ତ୍ରିମୁଖୀ ଏକତା ତିନି ପ୍ରକାରର ଶାସନ-ବ୍ୟବସ୍ଥାଙ୍କୁ, ଏବଂ ସେହିପରି ତିନି ପ୍ରକାରର ଧର୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଜାତିସଂଘର ଧର୍ମ ହେଉଛି ଆତ୍ମାବାଦ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଧର୍ମ ହେଉଛି ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ, ଏବଂ ପୋପଙ୍କର ଧର୍ମ ହେଉଛି କାଥଲିକ୍ ଧର୍ମ। ସେହି ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ ପ୍ରବୃତ୍ତିମାନଙ୍କୁ କେବେ କେବେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଭାବେ, ତଥାପି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତୀକୀକୃତ କରାଯାଏ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ପ୍ରମୁଖ ରାଜା ଭାବେ ନେଇ, ଜାତିସଂଘର ଧାର୍ମିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଶକ୍ତିହିଁ ପୃଥିବୀର ସିଂହାସନ ଉପରେ ପାପାସୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରେ। ଜଖରିୟଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ, ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ହିଁ ପୋପଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥେସଲନୀକୀୟରେ ପ୍ରେରିତ ପୌଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି “ଦୁଷ୍ଟ” ଭାବେ ପରିଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଏକ ଏଫାହ ହେଉଛି ମାପିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ଏକ ଝୁରି। ଯେ ଦୁଇଜଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଏଫାହକୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଯାହାର ମଝିରେ ପାପାତନ୍ତ୍ର ବସିଛି ସେହି ଝୁରିକୁ, ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇଟି ଚର୍ଚ୍ଚ। ଦୁଇଟି ଧର୍ମ ସେହି ଧର୍ମକୁ, ଯାହାକୁ ବାଇବେଲରେ “ସେହି ଦୁଷ୍ଟ” ବୋଲି ପରିଭାଷିତ କରାଯାଇଛି, ନେଇ ଶିନାର ଦେଶରେ ତାହା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଘର ନିର୍ମାଣ କରିବେ। ଶିନାର ବାବିଲୋନର ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ, ଏବଂ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି ମହାନ ବାବିଲୋନ।

ଯେ ଦୁଇଜଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ବାବିଲୋନରେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ “ସ୍ଥାପନ” କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ “ପକ୍ଷରେ ପବନ” ଅଛି। ସେହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର “ପକ୍ଷ” ଅଛି, ଏବଂ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତି ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମର “ପବନ”, କାରଣ ଇସ୍ଲାମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷର ହାତକୁ ଏକତ୍ର କରେ। ଯେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଉଛି, ସେ 1798 ମସିହାରେ ପାଇଥିବା ତାଙ୍କର ମାରାତ୍ମକ ଆଘାତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏଫାର ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଯେଉଁ ଏଫାରେ ଥିଲେ, ତାହାର ମୁହଁ ଉପରେ ଏକ ସୀସାର ଭାର ରଖାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନବୂଖଦ୍ନେସରଙ୍କ ଉପାସନା-ଅନୁଷ୍ଠାନର ସଙ୍ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ଏବଂ ଆତ୍ମବାଦର ସେହି ଦୁଇଜଣୀ ସ୍ତ୍ରୀ ସୀସାର ଭାରକୁ ହଟାଇ ଦେଇ, ସାତଟିର ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ଅଷ୍ଟମ ଶିରକୁ ଉପରକୁ ଉଠାନ୍ତି।

ତ୍ରିଗୁଣ ଏକତା ପାପସଭାକୁ ଶିରୋଭାଗ ଭାବେ ଉନ୍ନତ କରେ, କାରଣ ସେମାନେ ଅପ୍ରିୟ ଜାତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି।

ଏକ ପକ୍ଷୀ ଏକ ଧର୍ମ ଅଟେ, ଏବଂ “ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ହିଂସ୍ର ପକ୍ଷୀ,” ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ରବିବାର ଆଇନର “ଘଣ୍ଟା”ରେ, ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷିତ ହେଉଛି, ଡାକନ୍ତି, ସେହିଟି ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ। ସେହିକାରଣରୁ ଠିକ ସେହି ଘଣ୍ଟାରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ମୃତମାନେ ଚିହ୍ନରୂପେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି, ଇସ୍ଲାମର “ତୃତୀୟ ହାୟ” ଶୀଘ୍ର ଆସେ। ଏହିକାରଣରୁ ଯିଶାଇୟ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ପଦରେ କହନ୍ତି, “ହାୟ” ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ, ଯେମାନେ ଅନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦେଶ ଜାରି କରନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର “ହାୟ”ମାନେ ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ, ଏବଂ ଇସ୍ଲାମ ହେଉଛି ସେହି ଦୈବୀୟ ବିଚାର, କିମ୍ବା ସାଧନ, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ (ଯିଶାଇୟ 10:5), ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ରବିବାର ଉପାସନା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବାରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି।

ଯିଶାୟା ଅଧ୍ୟାୟ ଛଉଚାଳିଶରେ “ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋଭୀ ପକ୍ଷୀ”ଙ୍କୁ “ମୋର ପରାମର୍ଶ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି। ସେହି “ମନୁଷ୍ୟ” ହେଉଛି ଇସ୍ଲାମ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ “ଦୂର ଦେଶରୁ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; କାରଣ ଦେବତା ରବିବାର ପାଳନକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଇବାର ଦୋଷରେ ପ୍ରଥମେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ, ଏବଂ ତାହାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ, ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ “ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ” କରିଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ପୂର୍ବକାଳରେ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ଓ ପ୍ରଥମ ଚାରିଟି ତୂର୍ୟଧ୍ୱନିର ସନ୍ଦର୍ଭରେ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ ପୋପୀୟ ରୋମର ସନ୍ଦର୍ଭରେ ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ “ହାୟ” ତୂର୍ୟଧ୍ୱନିମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କରିଥିଲେ। ଯିଶାୟା ଅଧ୍ୟାୟ ଛଉଚାଳିଶରେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି “ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋଭୀ ପକ୍ଷୀ”ଙ୍କୁ ଡାକିବା; ଏବଂ ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ସେହି ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେ ଏହିପରି ଜଣାଉଛନ୍ତି: “ପୁରାତନ କାଳର ପୂର୍ବତନ ଘଟଣାମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; କାରଣ ମୁଁ ହେଉଛି ଦେବତା, ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ; ମୁଁ ହେଉଛି ଦେବତା, ମୋ ପରି କେହି ନାହିଁ; ମୁଁ ଆରମ୍ଭରୁ ଅନ୍ତକୁ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାହା ଘଟିନାହିଁ ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରେ, କହେ, ‘ମୋର ପରାମର୍ଶ ସ୍ଥିର ରହିବ, ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।’”

ଯିଶାୟା ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶର ତୃତୀୟ ପଦ୍ୟରେ, ଯିଶାୟା ତିନୋଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି:

ଶେଷ ପ୍ରଶ୍ନଟି ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେ, ଅଧର୍ମମୟ ଆଜ୍ଞାବଳୀରେ ସେହି ଗୌରବମୟ ଦେଶ ନିଜର ଗୌରବ ହରାଇଦେଏ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଗୌରବ ହେଉଛି ସଂବିଧାନ, ଯାହା ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଉଲଟାଇ ଦିଆଯାଏ।

ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ଧୂଳିରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବା ମହିମାକୁ ସଂବିଧାନହିଁ ଚିହ୍ନିତ କରେ।

ଯିଶାୟାଙ୍କ “ଅଧର୍ମମୟ ଆଜ୍ଞା” ସମୟରେ, ଯାହା ହେଉଛି ରବିବାର ଆଇନ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ମହିମା ଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ତୃତୀୟ “ହାୟ”ର ଇସ୍ଲାମୀ ଆକ୍ରମଣକୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପାଇଁ ସହାୟତା ଲାଭର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗତ ଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘ, ଅର୍ଥାତ୍ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ସତରହ ଅଧ୍ୟାୟର ଦଶ-ରାଜା ସଂଘବନ୍ଧନ ନିକଟକୁ ପଳାୟନ କରେ, ସେତେବେଳେ ଯିଶାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସତ୍ବରେ ଦିଆଯାଇଥାଏ। ଏହି ତିନୋଟି ପ୍ରଶ୍ନର ପ୍ରଥମଟି ସେହି ରବିବାର ଆଇନଜନିତ ଧ୍ୱଂସର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ତାହାର ପରବର୍ତ୍ତୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ—ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଚର୍ଚ୍ଚ ଓ ରାଜ୍ୟର ମିଳନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ବଳପୂର୍ବକ ବାଧ୍ୟ କରିବା; ଯାହା ସଂଯୁକ୍ତ ଜାତିସଂଘ ଓ କାଥଲିକ ଚର୍ଚ୍ଚର ଏକୀକରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଏବଂ ସେହି ଅପବିତ୍ର ସମ୍ପର୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପୋପଙ୍କ ହାତରେ ଥାଏ। ସେହି ଧ୍ୱଂସକୁ ଏହା “ଦର୍ଶନର ଦିନ” ବୋଲି କହେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀଗତ ବାସ୍ତବତା ନେବୁକଦ୍ନେସରଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା-ସଭା ସହିତ ସମନ୍ୱିତ ହୁଏ।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।