ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶ ସତରିତମ

“ସମଗ୍ର ହୃଦୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ; ନଚେତ୍ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟ ଜୀବନ ଓ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ପବିତ୍ରକାରୀ ପ୍ରଭାବ ପକାଇବାରେ ବିଫଳ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ ଯେ, ଅନେକେ ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନାମ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେଭି ସରଳତାରେ ନିଜ ହୃଦୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମର ଦାବିଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମସମର୍ପଣର ଯେ ଭଙ୍ଗୁର ଅନୁତାପ, ତାହା କେବେଭି ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି; ଏବଂ ତାହାର ପରିଣାମ ହେଉଛି ଯେ, ସତ୍ୟର ପରିବର୍ତ୍ତନକାରୀ ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ନାହିଁ; ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେମର ଗଭୀର, କୋମଳକାରୀ ପ୍ରଭାବ ଜୀବନ ଓ ଚରିତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅଧସ୍ଥ ମେଷପାଳକମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ କ୍ରୁଶରୋପିତ ହୋଇଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ପାଳର ପ୍ରଧାନ ମେଷପାଳକଙ୍କ ସହ ସହକାର କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ରହୁଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଳକୁ ଆହାର ଦେବାର କେତେ ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦିତ ହୋଇପାରୁଥାନ୍ତା! ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେ ଯେପରି କାମ କରିଥିଲେ, ସେପରି କାମ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାରିକ ଧାର୍ମିକତାରେ ଯେପରି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ସେଥିପାଇଁ ଅଧିକ ଗଭୀର, ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଧିକ ବାଧ୍ୟକାରୀ ସାକ୍ଷ୍ୟର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି। ଆତ୍ମାରେ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପ୍ରେମ, ନାଶ ପାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ମୀମାନେ ଯେ ପ୍ରକାରେ ଶ୍ରମ କରନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରକାରରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଦୁର୍ଗକୁ ଅଧିକାର କରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ସିଂହାସନାରୂଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାପରେ ମାନବ ସାଧନ କହିପାରେ, ‘ମୁଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ କ୍ରୁଶରୋପିତ ହୋଇଛି; ତଥାପି ମୁଁ ବଞ୍ଚିଅଛି; ତଥାପି ସେ ମୁଁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୋରେ ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଏବେ ଯେ ଜୀବନକୁ ମୁଁ ଦେହରେ ବଞ୍ଚୁଅଛି, ସେହି ଜୀବନକୁ ମୁଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ବଞ୍ଚୁଅଛି, ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରେମ କଲେ, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।’” Review and Herald, October 9, 1894.

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଆତ୍ମିକ ଆହାର ହେବା ଉଚିତ। ‘ମୁଁ ଜୀବନର ରୁଟି,’ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କହିଲେ; ‘ଯେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ସେ କେବେ ଭୁଖିତ ହେବ ନାହିଁ; ଏବଂ ଯେ ମୋ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ କେବେ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହେବ ନାହିଁ।’ ଶୁଦ୍ଧ, ଅକଳୁଷିତ ସତ୍ୟର ଅଭାବରେ ଜଗତ ବିନାଶ ପାଉଛି। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ସତ୍ୟ। ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ସତ୍ୟ, ଏବଂ ତାହାରେ ବାହ୍ୟରୂପରେ ଯାହା ପ୍ରକାଶ ପାଏ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଗଭୀର ତାତ୍ପର୍ୟ ରହିଛି, ଏବଂ ତାହାର ସରଳ ଦେଖାଶୁଣାଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି। ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା ସଜୀବ କରାଯାଇଥିବା ମନମାନେ ଏହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଆମର ଚକ୍ଷୁ ପବିତ୍ର ଚକ୍ଷୁଲେପରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ସତ୍ୟର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିବୁ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉପରିପୃଷ୍ଠର ତଳେ ଲୁକାଇଥାଇପାରେ।”

“ସତ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପରିଶୋଧିତ, ଉନ୍ନତ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଚରିତ୍ରକୁ ଗଢ଼ି ତୋଳେ, ଆତ୍ମା ଏହାର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ଅଧୀନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ପ୍ରତିଦିନ ସତ୍ୟକୁ ହୃଦୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। ଏହିପରି ଆମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁ, ଯାହାକୁ ସେ ଆତ୍ମା ଓ ଜୀବନ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ସତ୍ୟର ଗ୍ରହଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ସ୍ୱର୍ଗର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରିଦେବ। ହୃଦୟରେ ସାଦରେ ପୋଷିତ ସତ୍ୟ କୌଣସି ଶୀତଳ, ମୃତ ଅକ୍ଷର ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଶକ୍ତି।”

“ସତ୍ୟ ପବିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଅଟେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାଦୃଶ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚରିତ୍ର ଗଠନରେ ଏହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବସ୍ତୁଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ। ଏହାରେ ଆନନ୍ଦର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ରହିଛି। ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ସାଧନା କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରେମ କୌଣସି ମାନବ ପ୍ରତି ପ୍ରେମଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ଏହାହିଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ। ଏହାହିଁ ଆତ୍ମାରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ। ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ, ଅମିଶ୍ରିତ ସତ୍ୟ ସତ୍ତାର ଦୁର୍ଗକୁ ଅଧିକାର କରେ। ଏହି ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ, ‘ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ହୃଦୟ ଦେବି, ଏବଂ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂତନ ଆତ୍ମା ସ୍ଥାପନ କରିବି।’ ସତ୍ୟର ଜୀବନଦାୟକ ପ୍ରଭାବ ଅଧୀନରେ ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜୀବନଯାପନ କରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଛି।” Review and Herald, February 14, 1899.

ପ୍ରଥମ ମାସର ଚବ୍ବିଶତମ ଦିନରେ, ମୁଁ ମହାନଦୀର, ଅର୍ଥାତ୍ ହିଦ୍ଦେକେଲର, କୂଳେ ଥିଲି; ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଚାହିଁଲି, ଆଉ ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ପୁରୁଷ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ କଟି ଉଫାଜର ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା; ତାଙ୍କ ଦେହ ମଣିପ୍ରାୟ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ମୁଖ ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ର ଦେଖାପରି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିଦୀପ ପରି, ତାଙ୍କ ବାହୁ ଓ ପାଦ ଘସା ହୋଇଥିବା ପିତଳର ବର୍ଣ୍ଣପରି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଜନସମୂହର କୋଳାହଳସ୍ୱର ପରି ଥିଲା। ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଏକାକୀ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; କାରଣ ଯେମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତଥାପି ବଡ଼ କମ୍ପନ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହାରୁ ସେମାନେ ପଳାଇ ଲୁଚିବାକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଏକାକୀ ରହିଗଲି, ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; ମୋରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ମୋର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି, ସେତେବେଳେ ମୋ ମୁହଁ ଭୂମିଦିଗକୁ ଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଆଉ ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ହାତ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ଯାହା ମୋତେ ମୋର ହାଟୁ ଓ ହାତର ତଳୁପରେ ଉଠାଇ ବସାଇଦେଲା। ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଜନ, ମୁଁ ତୋତେ ଯାହା କହୁଛି, ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ବୁଝ, ଏବଂ ସିଧା ହୋଇ ଦାଁଡ଼; କାରଣ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୋର ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଛି। ସେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ମୁଁ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦାଁଡ଼ିରହିଲି। ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ଭୟ କରିବୁ ନାହିଁ, ଦାନିଏଲ; କାରଣ ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ, ଯେଦିନ ତୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ତୋର ହୃଦୟକୁ ନିୟୋଜିତ କଲୁ ଏବଂ ତୋର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜକୁ ନମ୍ର କଲୁ, ସେହି ଦିନରୁ ତୋର କଥାମାନ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୋର କଥାମାନ ନିମନ୍ତେ ଆସିଛି। କିନ୍ତୁ ପାରସ୍ୟର ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ଏକୋଇଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲା; କିନ୍ତୁ ଦେଖ, ପ୍ରଧାନ ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ମୀଖାଏଲ, ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଲେ; ଏବଂ ମୁଁ ସେଠାରେ ପାରସ୍ୟର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଗଲି। ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୋତେ ବୁଝାଇବାକୁ ଆସିଛି ଯେ ଶେଷକାଳରେ ତୋର ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ କ’ଣ ଘଟିବ; କାରଣ ଏହି ଦର୍ଶନ ଏଯାବତ୍ ଅନେକ ଦିନ ପରର ପାଇଁ ଅଟେ। ଦାନିଏଲ 10:4–14।

ସେ ଏହି କଥାମାନେ କହିଲେ; ଏବଂ ତାହା ପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଆମର ବନ୍ଧୁ ଲାଜାର ଶୁଇଁଅଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାଉଛି, ଯେପରି ମୁଁ ତାହାକୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗାଇଦେବି। ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ସେ ଯଦି ଶୁଇଁଅଛି, ତେବେ ସେ ସୁସ୍ଥ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାହାର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ; ତଥାପି ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ। ତେବେ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ କହିଲେ, ଲାଜାର ମରିଯାଇଛି। ଯୋହନ 11:11–14।

ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଖରେ ସେହିପରି କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଭୂମିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନମାଇଲି, ଏବଂ ମୁଁ ନିର୍ବାକ ହେଲି। ଏବଂ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଏକଜଣ ମୋର ଓଷ୍ଠ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲି, ଏବଂ ଯିଏ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦର୍ଶନଦ୍ୱାରା ମୋର ବ୍ୟଥା ମୋ ପରେ ଫେରିଆସିଛି, ଏବଂ ମୋର କିଛିମାତ୍ର ଶକ୍ତି ରହିନାହିଁ। କାରଣ ଏହି ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦାସ କିପରି ଏହି ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ କଥା କହିପାରିବ? କାରଣ ମୋ ବିଷୟରେ ଏହା ଯେ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍‌ ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ରହିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ସୁଦ୍ଧା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 10:15–17.

ତା'ପରେ ମନୁଷ୍ୟର ରୂପସଦୃଶ ଜଣେ ପୁଣି ଆସି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, ହେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମନୁଷ୍ୟ, ଭୟ କର ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହେଉ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଅ, ହଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଅ। ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ସହିତ କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ଶକ୍ତି ପାଇଲି, ଏବଂ କହିଲି, ମୋର ପ୍ରଭୁ କଥା କହୁନ୍ତୁ; କାରଣ ଆପଣ ମୋତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛନ୍ତି। ଦାନିଏଲ 10:18, 19.

ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ବାତାସକୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କର, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କର, ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ଏବଂ ବାତାସକୁ କହ, ‘ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି କହୁଛନ୍ତି; ହେ ଶ୍ୱାସ, ଚାରିଦିଗର ବାତାସରୁ ଆସ, ଏବଂ ଏହି ନିହତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ୱାସ ଫୁଙ୍କ, ଯେପରି ସେମାନେ ବଞ୍ଚିଉଠନ୍ତୁ।’” ସେ ଯେପରି ମୋତେ ଆଜ୍ଞା କଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କଲି; ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବଞ୍ଚିଉଠିଲେ, ଓ ନିଜ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ—ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ସେନାଦଳ। ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ହେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର, ଏହି ଅସ୍ଥିମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଇସ୍ରାଏଲର ସମଗ୍ର ଗୃହ; ଦେଖ, ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି, ‘ଆମ ଅସ୍ଥିମାନେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ଆମର ଆଶା ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଆମେ ଆମ ଅଂଶରୁ ଛେଦିତ ହୋଇଯାଇଛୁ।’” Ezekiel 37:9–11.

ଏହିକାରଣେ ତୁମେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରି ସେମାନଙ୍କୁ କହ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି କହନ୍ତି; ଦେଖ, ହେ ମୋର ପ୍ରଜାମାନେ, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ସମାଧିଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିଦେବି, ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କର ସମାଧିରୁ ବାହାର କରି ଉପରକୁ ଆଣିବି, ଓ ଇସ୍ରାଏଲ ଦେଶକୁ ନେଇଯିବି। ଏବଂ ହେ ମୋର ପ୍ରଜାମାନେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ସମାଧିଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିଦେବି ଓ ତୁମମାନଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କର ସମାଧିରୁ ବାହାର କରି ଉପରକୁ ଆଣିବି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଜାଣିବ ଯେ ମୁଁହିଁ ସଦାପ୍ରଭୁ। ଏବଂ ମୁଁ ମୋର ଆତ୍ମା ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖିବି, ଓ ତୁମେ ବଞ୍ଚିଉଠିବ; ଏବଂ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କର ନିଜ ଦେଶରେ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ତେବେ ତୁମେ ଜାଣିବ ଯେ ମୁଁ, ସଦାପ୍ରଭୁ, ଏହା କହିଅଛି ଓ ତାହା ସିଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ କରିଅଛି, ସଦାପ୍ରଭୁ କହନ୍ତି। ଯିହିଜ୍କେଲ ୩୭:୧୨–୧୪।

ଏବଂ ତିନି ଦିନ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧ ପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଜୀବନର ଆତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଏବଂ ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମହାଭୟ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 11:11।

ତଥାପି ପ୍ରଧାନଦୂତ ମୀଖାଏଲ, ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନ ସହିତ ବିବାଦ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୋଶାଙ୍କ ଦେହ ବିଷୟରେ ତର୍କ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିନ୍ଦାତ୍ମକ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ ତୁମକୁ ଧମକ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯିହୁଦା 1:9।

କାରଣ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଉଚ୍ଚଧ୍ୱନି ସହିତ, ପ୍ରଧାନଦୂତଙ୍କ ସ୍ୱର ସହିତ ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ତୁରୀଧ୍ୱନି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରିବେ; ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କରେ ଯେମାନେ ମୃତ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଉଠିବେ। ୧ ଥେସଲନୀକୀୟ ୪:୧୬।

“ବାଇବେଲର ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦୈନିକ ଜୀବନର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହେବା ଉଚିତ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କ୍ରୁଶ ସେହି ବିଷୟ ହେବା ଉଚିତ, ଯାହା ଆମେ ଶିଖିବା ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିବା ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆଣିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଛାତ୍ରମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିବେ ଏବଂ ଚରିତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରିପାରିବେ। ତାଙ୍କର ଉତ୍କର୍ଷତା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଅନନ୍ତକାଳରେ ମଧ୍ୟ ଆମର ଅଧ୍ୟୟନର ବିଷୟ ହେବା ଉଚିତ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ, ଯାହା ପୁରାତନ ଓ ନୂତନ ନିୟମରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁହାଯାଇଛି, ସେହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ରୁଟି; କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ବହୁତ କିଛି ବିଜ୍ଞାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମାନବୀୟ ଉଦ୍ଭାବନର ପଦାର୍ଥ, ଭେଜାଳ ଖାଦ୍ୟ; ସେହିଟା ସତ୍ୟ ମାନ୍ନା ନୁହେଁ।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ନିର୍ବିବାଦ, ଅକ୍ଷୟ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ—ଏମିତି ଜ୍ଞାନ, ଯାହାର ଉତ୍ସ ସୀମିତରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅସୀମ ମନରେ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ବାକ୍ୟରେ ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ତାହାର ଅନେକ ଅଂଶ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାରମୟ ରହିଯାଏ, କାରଣ ସତ୍ୟର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକ ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ୍ପରାର ଆବର୍ଜନା ତଳେ ପୁତି ରହିଛି। ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ବାକ୍ୟର ଧନଭଣ୍ଡାର ଲୁଚାଇ ରହେ, କାରଣ ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର ଅଦମ୍ୟତା ସହ ତାହାକୁ ଖୋଜିନାହାନ୍ତି। ଯେମାନେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ରାଜାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ରାଜପରିବାରର ସଦସ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ବାକ୍ୟକୁ ଖୋଜିବା ଆବଶ୍ୟକ।”

ଯେସବୁ ପୁସ୍ତକ ମନକୁ ରହସ୍ୟବାଦ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଇ ସତ୍ୟରୁ ଦୂରେ ସରାଇଦେଇଛି, ସେମାନଙ୍କର ଅଧ୍ୟୟନର ସ୍ଥାନରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଅଧ୍ୟୟନ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ, ଯଦି ଆମର ଜୀବନରେ ବୁଣି ଦିଆଯାଏ, ପରୀକ୍ଷା ଓ ପ୍ରଲୋଭନରେ ଆମର ସୁରକ୍ଷା ହେବ; ଏହାର ଦୈବୀ ଶିକ୍ଷାହିଁ ସଫଳତାର ଏକମାତ୍ର ପଥ। ଯେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମାର ଉପରେ ପରୀକ୍ଷା ଆସିବ, ସେପରି ଧର୍ମତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟ ଘଟିବ। କେହି କେହି ଦ୍ରୋହୀ, ଉଦ୍ଦମ, ଅହଂମନ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମନିର୍ଭର ପ୍ରମାଣିତ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ୟରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଭଙ୍ଗକୁଳ କରିଦେବେ। କାହିଁକି? କାରଣ ସେମାନେ ‘ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ବାହାରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା’ ଜୀବନଯାପନ କରିନଥିଲେ। ସେମାନେ ଗଭୀର ଖନନ କରିନଥିଲେ ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କର ଭିତ୍ତିକୁ ଦୃଢ଼ କରିନଥିଲେ।

“ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଚୟିତ ଦୂତମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଥିବା ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣାଯାଏ, ସେମାନେ ଗୁଣଗୁଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଭାବନ୍ତି ଯେ ପଥଟି ଅତ୍ୟଧିକ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଛି। ଯୋହନଙ୍କ ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ କେତେକ ଲୋକଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଢ଼ୁଛୁ, ଯେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ସତ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇବାବେଳେ, ସେମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଆଉ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ଉପରୋପରି ଅଧ୍ୟୟନକାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଯିବେ।” Testimonies, volume 6, 132.