ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ଏକାଶୀଟିଏ

“ଏବେ ଯୀଶୁ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ସହରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେମାନେ ଗାଲିଲୀର ସୀମାରୁ ପରେ, ଏକ ଏମିତି ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ପ୍ରବଳ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯିହୂଦୀଧର୍ମର ନିୟନ୍ତ୍ରକ ପ୍ରଭାବରୁ ଦୂରେ ରଖାଯାଇ, ଅନ୍ୟଜାତିୟ ଉପାସନା ସହ ଅଧିକ ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଣାଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ସେହି ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସମୂଳକ ଉପାସନାର ରୂପମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ଥିଲା, ଯେମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ସବୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଯୀଶୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ ଯେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରାଉ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ତାଙ୍କର ବାସକାଳରେ, ସେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରୁ ନିଜକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି, ନିଜକୁ ଅଧିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ପ୍ରୟତ୍ନ କରିଥିଲେ।”

“ତାଙ୍କୁ ଯେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ସେ ବିଷୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ସେ ଏକାନ୍ତକୁ ଯାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ତାଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରି ଆସି, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେଇ କଥା ପ୍ରକାଶ କଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ। ତାହା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସୁଯୋଗ ଦେଲେ, ଯେପରି ସେମାନେ ଆସୁଥିବା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରନ୍ତି। ସେ ପଚାରିଲେ, ‘ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରକୁ, କିଏ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି?’”

ଦୁଃଖର ବିଷୟ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ୍ ତାଙ୍କର ମେଶିହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା। କେହି କେହି ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ବେଥସାଇଦାରେ ଯେଉଁ ବହୁଜନତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ବୋଲି ପ୍ରଖ୍ୟାପିତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ ଯେ ସେହିଜଣେ ମେଶିହା।

“ଏବେ ଯୀଶୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ୱୟଂଙ୍କ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା: ‘କିନ୍ତୁ ତୁମେମାନେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହୁଛ?’ ପିତର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ଆପଣ ହେଲେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।’”

“ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ, ପେତ୍ର ଯୀଶୁଙ୍କୁ ମସୀହ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ। ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କ ପ୍ରଚାରଦ୍ୱାରା ପାପବୋଧ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଯୋହନ କାରାଗୃହରେ ପକାଯାଇ ହତ୍ୟା କରାଗଲେ, ସେତେବେଳେ ଯୋହନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଭାର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସନ୍ଦେହ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେମାନେ ଏହା ନେଇ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ କରୁଥିଲେ ଯେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯୀଶୁ ସେହି ମସୀହ କି ନୁହେଁ। ଦାଉଦଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ବୋଲି ଯେଉଁ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଉତ୍କଟ ଆଶା ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବୁଝିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ସେପରି କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପେତ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅନୁଗତତାରୁ ପଛୁଆ ହେଲେ ନାହିଁ। ଗତକାଲି ପ୍ରଶଂସା କରି ଆଜି ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଆଚରଣ ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ଅନୁସରୀଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ପେତ୍ର ଘୋଷଣା କଲେ, ‘ତୁମ୍ଭେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।’ ସେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ରାଜସମ୍ମାନରେ ମୁକୁଟିତ ହେବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ଅବମାନନାର ଅବସ୍ଥାରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।”

“ପେତ୍ର ବାରୋଜଣଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ତଥାପି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏଯାଏଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଧ୍ୟେୟକୁ ବୁଝିବାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ ଥିଲେ। ଯାଜକମାନେ ଓ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ବିରୋଧ ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ, ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେ ଫେରାଇ ପାରିନଥିଲା, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ବିଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପକାଇଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଦେଖୁନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ପ୍ରଭାବ, ରବ୍ବୀମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷା, ପରମ୍ପରାର ଶକ୍ତି—ଏସବୁ ଏଯାଏଁ ସତ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବାଧା ଦେଉଥିଲା। ସମୟେ ସମୟେ ଯୀଶୁଙ୍କଠାରୁ ଆସୁଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ଆଲୋକକିରଣ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏଥିଲା, ତଥାପି ପ୍ରାୟତଃ ସେମାନେ ଛାୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହାତଡ଼ାଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ, ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସର ମହାନ ପରୀକ୍ଷା ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାର ପୂର୍ବରୁ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଶକ୍ତିସହିତ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିରାଜ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ‘ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁମାନ’ ଠାରୁ ଫେରାଇ ଦିଆଗଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ‘ଅଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ’ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିପାରିଲେ। 2 Corinthians 4:18. ମାନବତାର ଆବରଣ ତଳେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ମହିମାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।”

ଯୀଶୁ ପେତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ‘ହେ ଶିମୋନ ବାର-ଯୋନା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ପିତା, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି।’

“ପେତ୍ର ଯେ ସତ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହି ସତ୍ୟ ହିଁ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି। ଏହାହିଁ ସେଇ ବିଷୟ, ଯାହାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସ୍ୱୟଂ ନିତ୍ୟଜୀବନ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ହେବା ଆତ୍ମମହିମା କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଆଧାର ନୁହେଁ। ଏହା ପେତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ନିଜ ଭଲତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନଥିଲା। ମାନବଜାତି କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ନିଜେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ‘ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ; ତୁମେ କ’ଣ କରିପାରିବ? ପାତାଳଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର; ତୁମେ କ’ଣ ଜାଣିପାରିବ?’ ଯୋବ 11:8। କେବଳ ଦତ୍ତକପୁତ୍ରତ୍ୱର ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଆମ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗଭୀର ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିପାରେ, ଯାହାକୁ ‘ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିନାହିଁ, କର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିନାହିଁ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହିଁ।’ ‘କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି; କାରଣ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ କଥା, ହଁ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗଭୀର ବିଷୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରେ।’ 1 କରିନ୍ଥୀୟ 2:9, 10। ‘ଯେମାନେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ପରାମର୍ଶ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହେ;’ ଏବଂ ପେତ୍ର ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମହିମାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଥିଲେ, ତାହା ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଥିଲା ଯେ ସେ ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ’ ହୋଇଥିଲେ। ଗୀତସଂହିତା 25:14; ଯୋହନ 6:45। ଆହା, ନିଶ୍ଚୟ, ‘ହେ ଶିମୋନ ବାର୍‌ଯୋନା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଏହାକୁ ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ।’”

ଯୀଶୁ ଆହୁରି କହିଲେ: ‘ମୁଁ ତୋତେ ମଧ୍ୟ କହୁଁଛି, ତୁ ପିତର, ଏବଂ ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରମାନେ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।’ ପିତର ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ପଥର,—ଗଡ଼ିଯାଉଥିବା ପଥର। ପିତର ସେହି ଶିଳା ନୁହେଁଥିଲେ, ଯାହା ଉପରେ ମଣ୍ଡଳୀର ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଶାପ ଓ ଶପଥ କରି ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସେତେବେଳେ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରମାନେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇଥିଲେ। ମଣ୍ଡଳୀ ସେହି ଜଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରମାନେ ପ୍ରବଳ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

“ତାରକଙ୍କ ଆଗମନର ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବରୁ ମୋଶା ଇସ୍ରାଏଲର ପରିତ୍ରାଣର ଶିଳାଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରିଥିଲେ। ଗୀତକାର ‘ମୋର ଶକ୍ତିର ଶିଳା’ ବୋଲି ଗାଇଥିଲେ। ଯିଶାୟା ଲେଖିଥିଲେ, ‘ଏହିହେତୁ ପ୍ରଭୁ ଯିହୋବା ଏପରି କହୁଛନ୍ତି, ଦେଖ, ମୁଁ ସିଓନରେ ଭିତ୍ତିସ୍ୱରୂପ ଏକ ପାଥର, ପରୀକ୍ଷିତ ପାଥର, ମୂଲ୍ୟବାନ କୋଣଶିଳା, ନିଶ୍ଚିତ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରୁଛି।’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. ପିତର ନିଜେ, ପ୍ରେରଣାରେ ଲେଖି, ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀକୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିଛନ୍ତି। ସେ କହୁଛନ୍ତି, ‘ତୁମେ ଯଦି ରୁଚିକରି ଜାଣିଛ ଯେ ପ୍ରଭୁ କୃପାଳୁ; ଯାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁଛ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଶିଳା, ଯିଏ ନିଶ୍ଚୟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକୃତ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟେ ଚୟିତ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ; ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଶିଳାମାନଙ୍କ ପରି ଏକ ଆତ୍ମିକ ଗୃହରେ ନିର୍ମିତ ହେଉଛ।’ 1 Peter 2:3–5, R. V.”

“‘ଯେହେତୁ ଯେ ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଅଛି, ତାହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭିତ୍ତି କେହି ସ୍ଥାପନ କରିପାରେ ନାହିଁ; ସେହି ଭିତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ।’ 1 Corinthians 3:11. ‘ଏହି ଶିଳା ଉପରେ,’ ଯୀଶୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ମୋର କଳିସିଆ ନିର୍ମାଣ କରିବି।’ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ନରକୀୟ ସେନାବାହିନୀର ସମ୍ମୁଖରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜୀବନ୍ତ ଶିଳା ଉପରେ ନିଜ କଳିସିଆକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେହି ଶିଳା ସେ ନିଜେ,—ଆମ ପାଇଁ ଭଙ୍ଗିତ ଓ ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଦେହ। ଏହି ଭିତ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ମିତ କଳିସିଆ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନରକର ଦ୍ୱାରମାନେ ବିଜୟୀ ହେବେ ନାହିଁ।”

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯେତେବେଳେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ କହିଲେ, ସେତେବେଳେ ମଣ୍ଡଳୀ କିପରି ଦୁର୍ବଳ ପରି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା! ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଦଳ ମାତ୍ର ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ନିୟୋଜିତ ହେବାକୁ ଥିଲା; ତଥାପି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ଭୟ କରିବାକୁ ଥିଲେ ନାହିଁ। ନିଜମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଶିଳା ଉପରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରାଜିତ କରାଯାଇପାରୁ ନଥିଲେ।

“ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ବିଶ୍ୱାସ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଆସିଛି। ଛଅ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଶୟତାନୀ କ୍ରୋଧର ବନ୍ୟା ଓ ଝଡ଼ ଆମର ପରିତ୍ରାଣର ଶିଳା ଉପରେ ଆଘାତ କରିଆସିଛି; କିନ୍ତୁ ସେ ଅଚଳ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି।”

“ପିତର ସେହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ଯାହା ମଣ୍ଡଳୀର ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭ; ଏବଂ ଯୀଶୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱାସୀ ସମୁଦାୟର ପ୍ରତିନିଧିରୂପେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ସେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ବାନ୍ଧିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ମୁକ୍ତ କରିବ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୁକ୍ତ କରାଯିବ।’”

“‘ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ’ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ। ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରର ସମସ୍ତ ବାକ୍ୟ ତାଙ୍କର ହିଁ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏହି ବାକ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି। ସେଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଶର୍ତ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଘୋଷଣା କରେ, ଯାହାର ଆଧାରରେ ଲୋକମାନେ ଗ୍ରହୀତ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନର ସୁଗନ୍ଧ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁର ସୁଗନ୍ଧ ଅଟେ। ସେମାନଙ୍କର ମିଶନ୍ ଅନନ୍ତ ଫଳାଫଳର ଭାର ବୋହି ରହିଛି।”

“ତାରକ କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ପେତ୍ରଙ୍କୁ ସୁସମାଚାରର କାର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିନଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ପେତ୍ରଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିବା ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ପୁନରୁକ୍ତି କରି, ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ କଳିସିଆରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏବଂ ସେହି ଅର୍ଥରେ, ବିଶ୍ୱାସୀମଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରତିନିଧିରୂପେ ଦ୍ୱାଦଶଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା କୁହାଯାଇଥିଲା। ଯଦି ଯୀଶୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ କୌଣସି ଜଣେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଅଧିକାର ଅର୍ପଣ କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ ବୋଲି ଏତେ ପୁନଃପୁନି ବିବାଦ କରୁଥିବାକୁ ଆମେ ଦେଖିନଥାନ୍ତୁ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ସେ ଯାହାକୁ ବାଛିଥିଲେ, ତାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥାନ୍ତେ।”

“ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାବେ ଜଣେକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ତୁମେ ରବ୍ବୀ ବୋଲି ଡାକାଯିଅ ନାହିଁ;’ ‘ଏବଂ ତୁମେ ଗୁରୁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଡାକାଯିଅ ନାହିଁ: କାରଣ ତୁମମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ, ସେହି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ।’ ମାଥିଉ 23:8, 10।”

“‘ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷର ମୁଣ୍ଡ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଅଟନ୍ତି।’ ପରମେଶ୍ୱର, ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପାଦତଳରେ ଅଧୀନ କରିଦେଲେ, ସେ ‘ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛିର ଉପରେ ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡରୂପେ ଦେଇଛନ୍ତି; ମଣ୍ଡଳୀ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଦେହ, ଯିଏ ସମସ୍ତରେ ସମସ୍ତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣତା।’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. ମଣ୍ଡଳୀ ତାହାର ଭିତ୍ତିରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ମିତ; ଏହା ତାହାର ମୁଣ୍ଡରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ହେବ। ଏହା ମନୁଷ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବାକୁ ନୁହେଁ। ଅନେକେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଏକ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ପଦବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଅଧିକାର ଦିଏ ଯେ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ କ’ଣ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ଏବଂ କ’ଣ କରିବେ, ତାହା ସେମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବେ। ଏହି ଦାବିକୁ ପରମେଶ୍ୱର ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଉଦ୍ଧାରକ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ‘ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଭାଇ ଅଟ।’ ସମସ୍ତେ ପରୀକ୍ଷାର ସମ୍ମୁଖୀନ, ଏବଂ ଭୁଲରେ ପଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରବଣ। ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ ଆମେ କୌଣସି ସୀମିତ ସତ୍ତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିପାରୁ ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱାସର ଶିଳା ହେଉଛି ମଣ୍ଡଳୀରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜୀବନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତି। ଏହା ଉପରେ ସବୁଠାରୁ ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭର କରିପାରେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ନିଜକୁ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ନ କଲେ ସବୁଠାରୁ ଦୁର୍ବଳ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହେବେ। ‘ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ସେହି ମଣିଷ, ଯେ ମଣିଷ ଉପରେ ଭରସା କରେ, ଏବଂ ଶରୀରକୁ ନିଜ ବାହୁ କରେ।’ ପ୍ରଭୁ ‘ଶିଳା, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।’ ‘ଧନ୍ୟ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିଜ ଭରସା ରଖନ୍ତି।’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.”

“ପେତ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ପରେ, ଯୀଶୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି କାହାକୁ ନ କହନ୍ତୁ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଥିଲା, କାରଣ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଫାରିଶୀମାନେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବିରୋଧ କରୁଥିଲେ। ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ, ଲୋକମାନେ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ମେଶିହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏତେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା ରଖୁଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାର୍ବଜନୀନ ଘୋଷଣା ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୌଣସି ସତ୍ୟ ଧାରଣା ଦେଇପାରୁନଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ସ୍ୱୟଂକୁ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ତାରକରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ, ମେଶିହାରୂପେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ୟ ଧାରଣା ଦିଆଯାଉ।”

“ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଏକ ପାର୍ଥିବ ରାଜକୁମାର ଭାବେ ରାଜ୍ୟ କରିବେ ବୋଲି ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଯଦ୍ୟପି ସେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଗୋପନ ରଖିଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେ ସଦାକାଳ ପାଇଁ ଦରିଦ୍ରତା ଓ ଅପ୍ରସିଦ୍ଧତାରେ ରହିବେ ନାହିଁ; ସମୟ ନିକଟ ଆସିଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିବେ। ଯେ ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ରବ୍ବୀମାନଙ୍କର ଘୃଣା କେବେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରାଯିବ ନାହିଁ, ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଜାତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯିବେ, ଏକ ଠକେଇବାଳା ଭାବେ ଦୋଷାରୋପିତ ହେବେ, ଏବଂ ଏକ ଅପରାଧୀ ଭାବେ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ ହେବେ,—ଏପରି ଚିନ୍ତା ଶିଷ୍ୟମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ଧକାରର ଶକ୍ତିର ସମୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଥିବା ସଂଘର୍ଷକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ସେ ପରୀକ୍ଷାଭୋଗକୁ ପୂର୍ବାନୁମାନ କରି ବିଷଣ୍ଣ ଥିଲେ।” The Desire of Ages, 411-415.

“ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟର ଦାବି କରୁଥିବାମାନେ ଶୟତାନଙ୍କ ସେବା କରୁଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ନରକୀୟ ଛାୟା ତାଙ୍କର ଦେବତା ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଛେଦ କରିଦେବ। ସେମାନେ ସେହିମାନଙ୍କ ପରି ହେବେ, ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମକୁ ହରାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯାହା ଦେବତା ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଜଖରିୟ 3 ଓ 4 ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଏବଂ 4:12–14 ରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି: ‘ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ତର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, ଏହି ଦୁଇଟି ଜଇତୁନ ଶାଖା କ’ଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଖାଲି କରୁଛନ୍ତି? ସେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ଏଗୁଡ଼ିକ କ’ଣ ତୁମେ ଜାଣୁନାହଁ କି? ମୁଁ କହିଲି, ନାହିଁ, ମୋ ପ୍ରଭୁ। ତାହାପରେ ସେ କହିଲେ, ଏମାନେ ସେହି ଦୁଇଜଣ ଅଭିଷିକ୍ତ, ଯେମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି।’”

“ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ସାଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ସୁବିଧା-ସମ୍ପଦର କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ। ଆମର ବିଶ୍ୱାସର ଅଭାବ, ଆମର ପାର୍ଥିବମନସ୍କତା, ଆମର ହାଲୁକା କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଆମର ଅବିଶ୍ୱାସ—ଯାହା ଆମର ଆଲୋଚନାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ—ସେହିକାରଣରୁ ଅନ୍ଧକାର ଛାୟାମାନେ ଆମକୁ ଘେରି ଆସେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବଚନରେ କିମ୍ବା ଚରିତ୍ରରେ ସେହିଜଣେ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଯିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ରମଣୀୟ, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ନିର୍ବ୍ୟର୍ଥତା ପ୍ରତି ନିଜକୁ ଉନ୍ନତ କରିବାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆତ୍ମା ତାହା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଲ୍ପ କାମ କରିପାରନ୍ତି। ଆମର ଅଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟି ଛାୟାକୁ ଦେଖେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ପରେ ଥିବା ମହିମାକୁ ଦେଖି ପାରେ ନାହିଁ। ଦୂତମାନେ ଚାରି ପବନକୁ ଧରି ରଖିଛନ୍ତି, ଯାହାକି ଏକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ, ଯେଉଁଥି ବନ୍ଧନ ଛିନ୍ନ କରି ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠଭାଗ ଉପରେ ଦୌଡ଼ିଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ, ନିଜ ପଥରେ ବିନାଶ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବହନ କରୁଛି।”

“ଆମେ କି ନିତ୍ୟ ଜଗତର ସଠିକ୍ ସୀମାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ରହିବୁ? ଆମେ କି ନିଷ୍ପ୍ରଭ, ଶୀତଳ ଏବଂ ମୃତସମ ହେଇ ରହିବୁ? ହାଁ, ଯଦି ଆମର ମଣ୍ଡଳୀଗୁଡ଼ିକରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଞ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯେଣୁ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଜୀବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ ଯେ ପଥ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ଦ୍ୱାର ସଙ୍କୁଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସେହି ସଙ୍କୁଚିତ ଦ୍ୱାର ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛୁ, ତାହାର ବିସ୍ତାରର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଭିଷିକ୍ତଜନମାନେ, ଆବରଣକାରୀ କେରୁବ ଭାବେ ଯେ ସ୍ଥାନ ଏକଦା ଶୟତାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ଥାନ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ, ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ସହ ନିରନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହର ପ୍ରତୀକ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖନ୍ତି, ଯେପରି ସେଗୁଡ଼ିକ ମିଟିମିଟି ହୋଇ ନିଭି ଯିବ ନାହିଁ। ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଢାଳି ଦିଆଯାଇନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଅଶୁଭ ଶକ୍ତିମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥାନ୍ତେ।”

“ଆମେ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଅସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁ, ଯାହା ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଢାଳିବାକୁ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି, ଯେଣୁ ସେହି ତେଲ ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଡାକ ଆସିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରକୁ ଯାଅ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଲ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହକୁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ଜାଣିବେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ତେଲ ପାଇବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜସ୍ୱ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବନ ବିନାଶଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ନିବେଦନ କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ନିବେଦନ କରୁ, ‘ତୁମ ମହିମା ମୋତେ ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କରେ ଢାଳି ଦିଆଯିବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଯିବ। ‘ନ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା, ନ ସାମର୍ଥ୍ୟଦ୍ୱାରା, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି।’ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ପ୍ରକାଶସ୍ୱରୂପ ଦୀପ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.