ତ୍ରୟୋଦଶ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ପଦ ଏକ ଏପରି ଇତିହାସକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଲ୍ୟୁକସ ଏବଂ ମାକେଦୋନର ଫିଲିପ୍ ଏକ ମୈତ୍ରୀ-ଜୋଟ ଗଠନ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ରୂପ, ଯାହା ରୋମର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିନିଧି ସେନା, ଏବଂ ମାକେଦୋନ (ଗ୍ରୀସ) ଜାତିସଂଘର ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ସେହି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଇତିହାସରେ, ଉତ୍ତରର ରାଜା (ସେଲ୍ୟୁକସ) ଏବଂ ଫିଲିପ୍ (ଗ୍ରୀସ)ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ମୈତ୍ରୀ-ଜୋଟ ସେହି ଇତିହାସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ପାନିୟମର ଯୁଦ୍ଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ; ଏବଂ ଦୁଇ ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ, ସେହି ନଗରର ନାମ ପାନିୟମରୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀ ହୋଇଥିଲା। ନଗରର ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ-ନାମକରଣ ସେଲ୍ୟୁକସ ଏବଂ ମାକେଦୋନର ଫିଲିପଙ୍କ ମୈତ୍ରୀ-ଜୋଟକୁ ସ୍ମରଣ କରାଇବା ପାଇଁ ଥିଲା ନାହିଁ।
“କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀ” ନାମଟି ପ୍ରାଚୀନ ସହର, ଯାହା “ପାନିଆସ” କିମ୍ବା “ପାନିଅମ୍” ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା, ତାହାର ଐତିହାସିକ ପରିବର୍ତ୍ତନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସହରଟିର ନାମ ପ୍ରଥମେ “ପାନିଆସ” ରଖାଯାଇଥିଲା, କାରଣ ଏହା ଗ୍ରୀକ ଦେବତା ପାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଝରଣାର ସନ୍ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଧାର୍ମିକ ସ୍ଥଳ ଥିବା ସେହି ଝରଣା ଯର୍ଦ୍ଦନ ନଦୀରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏଥିଲା।
ମହାନ ରାଜା ହେରୋଦଙ୍କର ଶାସନକାଳରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ପ୍ରଥମ ଶତାବ୍ଦୀର ଆସପାସରେ, ସେହି ନଗରୀରେ ଲକ୍ଷଣୀୟ ସଂସ୍କାରକାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତାହାକୁ ବିସ୍ତାର କରାଯାଇ ସୁନ୍ଦର କରାଯାଇଥିଲା। ମହାନ ହେରୋଦଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେରୋଦ ଫିଲିପ୍ ସେହି ନଗରୀକୁ “କୈସରିଆ ଫିଲିପ୍ପୀ” ନାମ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ରୋମୀୟ ସମ୍ରାଟ୍ କେସର ଅଗୁଷ୍ଟସଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ନଗରୀର ନାମ “କୈସରିଆ” ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ନାମାନୁସାରେ “ଫିଲିପ୍ପୀ” ଯୋଗ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି ଏହା “କୈସରିଆ ଫିଲିପ୍ପୀ” ହେଲା। ତେଣୁ “କୈସରିଆ ଫିଲିପ୍ପୀ” ନାମଟି “କୈସରିଆ”—ଯାହା କେସର ଅଗୁଷ୍ଟସଙ୍କ ପ୍ରତି ହେରୋଦଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳିକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ—ଏବଂ “ଫିଲିପ୍ପୀ”—ଯାହା ହେରୋଦ ଫିଲିପ୍ଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ଏହି ଦୁଇର ଏକ ସଂଯୋଗ ଅଟେ।
ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ପାନିଉମ୍ ସେଲ୍ୟୁକସ୍ ଓ ମାକେଡୋନର ଫିଲିପଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ସଂଘବନ୍ଧନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ, ଏବଂ ସେହିପରି ସିଜର ଓ ହେରୋଦ ଫିଲିପଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମୈତ୍ରୀ ସହ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ। ଏହି ଦୁଇଟି ମୈତ୍ରୀ ସେଲ୍ୟୁକସ୍ ଓ ଫିଲିପ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିକୃତ ପୁତିନଙ୍କ ରୁଷିଆର ପତନ ପରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଜାତିସଂଘଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ମୈତ୍ରୀକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରେ। ସେମାନେ ପୋପତନ୍ତ୍ର, ଯିଏ ମାତା, ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯିଏ କନ୍ୟା, ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମୈତ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯଥା ସିଜର ଓ ଫିଲିପ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିକୃତ, ଯେଉଁମାନେ ଉଭୟେ ରୋମର ପ୍ରତିନିଧି ଥିଲେ। ଏକତ୍ରେ ସେମାନେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର “ରୋମୀୟ ଶକ୍ତିର ହାତ ଧରିବା ପାଇଁ ଖାଇ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି,” ଏବଂ “ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାବାଦ ସହ ହାତ ମିଳାଇବା ପାଇଁ ଅତଳଗର୍ତ୍ତ ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଛି” ବୋଲି ଯାହାକୁ ସୂଚିତ କରେ। ଷୋଡଶ ପଦ୍ୟର ରବିବାର ଆଇନ ପୂର୍ବରୁ, ତ୍ରିବିଧ ଏକତା ପୂର୍ବରୁହେଁ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ପାନିୟୁମ୍ ଗ୍ରୀକ ଦେବତା ପାନଙ୍କର ପୂଜାର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଯେ ଝରଣା ଗ୍ରୀକ ଦେବତା ପାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହିଟି ସେ ସମୟରେ “ନରକର ଦ୍ୱାର” ବୋଲି ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ, “ନରକର ଦ୍ୱାର” ବିଷୟରେ ତାଙ୍କର କଥନ ଗ୍ରୀସର ରାଜନୈତିକ ଓ ଧାର୍ମିକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟଗୁଡ଼ିକ (ବିଶ୍ୱୀକରଣ) ଏବଂ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ଘଟୁଥିବା ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସଂଘର୍ଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଏହା ସେହି ଯୁଦ୍ଧ ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଧନୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା, ଯିଏ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ ଗ୍ରୀସିଆର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥିଲେ। ଏହା ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ବାହ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସେହି ସହ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଅଟେ।
ବିଶ୍ୱବାଦର ଧର୍ମ ହେଉଛି ଅଜଗରର ଧର୍ମ, ଯାହା ଆମର ଆଧୁନିକ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ୱୋକ୍-ବାଦର ଧର୍ମ ଅଟେ। 2020 ମସିହାରେ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପରିଚିତ ଅତଳ ଗହ୍ଵରରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ପଶୁ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଓ ଧାର୍ମିକ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ପଶୁର ଉଭୟ ଶୃଙ୍ଗକୁ ବଧ କଲା। ସେହି ଅତଳ ଗହ୍ଵର, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯର୍ଦ୍ଦନ ନଦୀକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା “ପାନଙ୍କ ଝରଣା” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।
ଗ୍ରୀକ ପୌରାଣିକ କଥାରେ, ପାନ ପ୍ରକୃତି, ଅରଣ୍ୟଭୂମି ଓ ଗ୍ରାମ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗିତ ଏକ ଝରଣାର ଉପସ୍ଥିତି ଉପାସକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧାର୍ମିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ବହନ କରୁଥିଲା। ଦେବତା ପାନଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶଃ ଛେଳିର ପା, ଶିଙ୍ଗ ଓ କାନ ସହିତ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଥାଏ। ପାନଙ୍କୁ ମେଷପାଳକ ଓ ପଶୁପାଳମାନଙ୍କ ଦେବତା ବୋଲି ମନ୍ୟ କରାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସେ ବନ ଓ ପର୍ବତମାଳାରେ ଉଲ୍ଲାସ କରୁଥିବା ଏକ କ୍ରୀଡ଼ାପ୍ରିୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟୁମିପରାୟଣ ଦେବତା ଭାବେ ପ୍ରାୟତଃ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଅଥିଲେ। ଛେଳି-ପା ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ଭାବେ ପାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ ଆଠ ସହିତ ସମନ୍ୱିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଗ୍ରୀସ ଏକ ପୁରୁଷ ଛେଳି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରୀସରେ ଛେଳିମାନେ ଏକ ସାଧାରଣ ଘରୋଇ ପଶୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ସେହି ପର୍ବତମୟ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକରେ ମିଳୁଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ପାନଙ୍କ ଭ୍ରମଣ କରିବା ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଚିତ୍ରଣ ପାନଙ୍କ ପ୍ରତୀକ-ଚିତ୍ରକଳାର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହୋଇଉଠିଲା ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଗ୍ରୀକ କଳା ଓ ସାହିତ୍ୟରେ, ଜାତୀୟ ମୁଦ୍ରା ସହିତ, ଏହା ଅବିରତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଲା।
ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀକୁ ଗଲେ, ସେ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ “ନରକର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ” ମଣ୍ଡଳୀବିରୋଧରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ପେତ୍ର ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଇତିହାସ ଓ ପରମ୍ପରାରେ “ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ସ୍ୱୀକୃତି” ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ।
ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ସୀମାଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲେ, ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୁଁ କିଏ ବୋଲି ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “କେହି କହନ୍ତି, ଆପଣ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତା ଯୋହନ; କେହି, ଏଲିୟା; ଆଉ କେହି, ଯିରିମିୟା କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ।” ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେମାନେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହୁଛ?” ସେଥିରେ ଶିମୋନ ପେତର ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।” ତାହାପରେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଶିମୋନ ବର୍ଯୋନା, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; କାରଣ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଏହା ତୁମ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, ବରଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ମୋର ପିତା ଏହା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଆଉ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ପେତର, ଏବଂ ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ମୁଁ ମୋର କଳିସିଆ ନିର୍ମାଣ କରିବି; ଏବଂ ପାତାଳର ଦ୍ୱାରସମୂହ ଏହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ହେବ ନାହିଁ। ଆଉ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟର ଚାବିଗୁଡ଼ିକ ଦେବି; ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ବାନ୍ଧିବ, ସେହିଟି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାନ୍ଧାଯିବ; ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଯାହା ଖୋଲିବ, ସେହିଟି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଖୋଲାଯିବ।” ତା’ପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଠୋର ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ସେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ବୋଲି ସେମାନେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ନ କହୁନ୍ତୁ। ମାଥିଉ 16:13–20.
ଏହି ଅଂଶଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଏହା ଯୀଶୁଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱର ବିକାଶରେ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ କ୍ଷଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଏବଂ ମସୀହା ଭାବେ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ପିତରଙ୍କ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତିକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଏବଂ ଯାହା ଉପରେ ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମିତ, ସେହି କୋଣାପଥର ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ। “ଏହି ପଥର ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ କରିବି” ବାକ୍ୟାଂଶଟିକୁ କାଥଲିକ ପରମ୍ପରାରେ ପିତର ସ୍ୱୟଂଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ସନ୍ଦର୍ଭ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଏ, ଯାହାଙ୍କୁ ଯୀଶୁ ସେହି “ପଥର” ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯାହା ଉପରେ ମଣ୍ଡଳୀ ନିର୍ମାଣ ହେବ। ଏହି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କାଥଲିକ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ ପୋପଙ୍କ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଓ ଅଧିକାରର ଆଧାର ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱରେ, “ଶିଳା” ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବା ଶବ୍ଦଟିକୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ପିତରଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ ନାହିଁ; ବରଂ, ଯୀଶୁ ମସୀହ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ପିତରଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସଘୋଷଣାକୁ ସୂଚିତ କରେ ବୋଲି ବୁଝାଯାଏ। ଏହି ମତାନୁସାରେ, କଳିସିଆର ଭିତ୍ତି ପିତର ନୁହେଁ, ବରଂ ଯୀଶୁ ହେଉଛନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର—ଏହି ବିଶ୍ୱାସଘୋଷଣା। ଧର୍ମତାତ୍ତ୍ୱିକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଯେପରି ହେଉନାହିଁ, ମଥି 16:13–20 ରେ ପିତରଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସଘୋଷଣାକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ବିଶ୍ୱାସରେ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଏବଂ ଭିତ୍ତିମୂଳକ ଅଂଶ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରାଯାଏ, ଯାହା ଯୀଶୁଙ୍କୁ ମସୀହ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କର ପରିଚୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ କଳିସିଆର ମିଶନ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ସ୍ଥିର କରେ।
ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଆମେ The Desire of Ages ରୁ ଗୋଟିଏ ଉଦ୍ଧୃତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଷ୍ଟର୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କାଇସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀ ସନ୍ଦର୍ଶନ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କିଛି ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିବା ବିଷୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲା, କାଇସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ଶିକ୍ଷାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ରୀଷ୍ଟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରୁ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
“ଯୀଶୁ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀର ସମୀପବର୍ତ୍ତୀ ସହରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେମାନେ ଗାଲିଲୀର ସୀମାରୁ ବାହାରେ, ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା। ଏଠାରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯିହୂଦୀଧର୍ମର ନିୟନ୍ତ୍ରକ ପ୍ରଭାବରୁ ଅପସୃତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜାତୀୟ ଉପାସନା ସହ ଅଧିକ ସନ୍ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଣାଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଶେ ସେହି ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ରୂପମାନେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ। ଯୀଶୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ଯେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଷୟର ଦୃଶ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଜାତୀୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରାଇବ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ତାଙ୍କର ବସବାସକାଳୀନ ସମୟରେ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରୁ ନିଜକୁ ବିରତ ରଖିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଅଧିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କଲେ।” The Desire of Ages, 411.
୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍ର ପ୍ରଭାବରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ। ଦଶ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ, ଯାହା ଉପହାସକାରୀମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା, ସେହି ସଭାରୁ ପୃଥକତାରେ ପରିଣତ କଲା। ଏହି ସତ୍ୟ ମିଲରାଇଟ ଇତିହାସରେ ୧୮୪୪ ମସିହା ଏପ୍ରିଲ ୧୯ ତାରିଖରେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ୨୦୨୦ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖରେ ମଧ୍ୟ। ତାହାପରେ ବିଳମ୍ବର ସମୟର ଇତିହାସ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଓ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଉଭୟରେ ଏହା “ସତ୍ୟ”ର ସ୍ୱାକ୍ଷର ବହନ କରେ।
ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ହେଉଛି ତିନୋଟି ପଥଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମଟି, ଏବଂ ଏହି ଇତିହାସ ୧୮୪୪ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ତାରିଖର ମହା ନିରାଶା ସହିତ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଗାରର “ମହା ଭୂମିକମ୍ପ”ର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଆରମ୍ଭ, ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର, ଏକ ନିରାଶାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଶେଷ, ବାଇଶତମ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ ଏକ ନିରାଶାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ତେରହତମ ଅକ୍ଷର, ଯାହା ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କର ନିରାଶାକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ; ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ ସଙ୍କଟ ପାଇଁ କିଏ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି ଏବଂ କିଏ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇନାହିଁ, ତାହାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ହାରାଇଥିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ବାଇଶଟି ଅକ୍ଷର ସେହି ଇତିହାସର ମଧ୍ୟରେ ସଫଳ ହୋଇଥିବା ମାନବତା ସହିତ ଦୈବତ୍ୱର ସମ୍ମିଳନର ପ୍ରତୀକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯଦ୍ୟପି ମିଲ୍ଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସ ପ୍ରଥମ କାଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଆଜି ଆମର ଇତିହାସ ଶେଷ କାଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।
ଏହି ଦୁଇଟି ରେଖା ସମାନାନ୍ତର, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଫଳତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ଦେବଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ବିଜୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। କ୍ରୁଶର ଠିକ ପୂର୍ବରୁ, ଯିଶୁ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପାନିୟମକୁ ନେଇଥିଲେ; ଯେପରି ସେ ତାଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାନିୟମକୁ ନେଇଆସିଛନ୍ତି। ଏହା କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ଗୋଟିଏ ନିରାଶାକୁ ତାଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟବାଦର “ନିୟନ୍ତ୍ରକ ପ୍ରଭାବ”ରୁ ଅଲଗା କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଲେ; ଯାହା ମଥିଉ ଅଧ୍ୟାୟ ଷୋହଳର ଇତିହାସରେ “ୟୁଦାୟଧର୍ମ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଏହା କରିବା ସହିତ ସେ ଏକାସାଥିରେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଧର୍ମୀତା ସହ ଆହୁରି ନିକଟ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆଣିଲେ; ଏପରିଭାବେ ସେ ତାଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ-ପରିବେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କଲେ, ଯେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶୈତାନୀ ଶକ୍ତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକଶିତ ପ୍ରକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସୋବାସ କରୁଛନ୍ତି; ଯାହାକି ଆଧୁନିକ ସଂଯୋଗ ପ୍ରଣାଳୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଏବଂ ସେହି ପ୍ରଣାଳୀମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଛି।
କାଇସରିୟା ଫିଲିପ୍ପିର ଇତିହାସ ପାନିଅମ୍ ଯୁଦ୍ଧର ଇତିହାସ ସହିତ, ଏବଂ ତେରରୁ ପନ୍ଦର ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ବିବରଣୀ ସହିତ ସମନ୍ୱୟଶୀଳ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ କ୍ରୁଶର ଛାୟାତଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଅନ୍ତିମ-ଦିନର ଶିଷ୍ୟମାନେ ରବିବାର ଆଇନର ଛାୟାତଳରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ପ୍ରତିରୂପିତ କରୁଥିଲା। ସେଠାରେ, ତେରରୁ ପନ୍ଦର ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯାହା କାଇସରିୟା ଫିଲିପ୍ପି ଥିଲା, ଏବଂ ପାନିଅମ୍ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଠାରେ ଆମେ ଆଜି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛୁ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଷୋଳ ପଦରେ ଯାହା ଘଟିବାକୁ ଥିଲା ତାହା ବିଷୟରେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
“ତାଙ୍କୁ ଯେ ଦୁଃଖଭୋଗ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା, ସେଥି ବିଷୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ସେ ଏକାକୀ ଦୂରେ ଯାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ଯେଣ୍ଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରେ।” The Desire of Ages, 411.
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ରୁଶ ବିଷୟରେ କହିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ପ୍ରଥମେ ଚାଲିଗଲେ, ଅଥବା ବିଳମ୍ବ କଲେ; ଏପରିଭାବରେ ସେ ଉପମାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ବିଳମ୍ବ ସମୟକୁ ଏବଂ ଇତିହାସରେ July 18, 2020 ଠାରୁ July 2023 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲେ।
“ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେବା ପରେ, ସେ ଯାହା ଜଣାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ତାହା ସତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ ନାହିଁ। ଏହା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ୱୀକାର କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲେ, ଯେପରି ଆସୁଥିବା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇପାରନ୍ତି।” The Desire of Ages, 411.
ଜୁଲାଇ 2023 ରେ, ପ୍ରଭୁ ନିରାଶା ସହିତ ସଂପୃକ୍ତ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ ଅବସର ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଏହା କଲେ ଯେହେତୁ ସେ ଯିହିଜ୍କେଲ ସତ୍ତତ୍ରିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ, ଯାହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ର ବାର୍ତ୍ତାର ଏକ ନିଶ୍ଚିତକରଣ ଥିଲା। ଏହା ସେହି ସୂତ୍ର ଥିଲା ଯାହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ଠାରୁ ଆସନ୍ତା ସଣ୍ଡେ ଲ’ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ସମୟକୁ ଏକତ୍ର କରି ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲା। ଏହା ଏପରି କଲା ଯେ ଏହା ଜୁଲାଇ 18, 2020 ର ନିରାଶାକୁ ସତ୍ୟର ଗଠନରେ ସ୍ଥାପନ କଲା; କାରଣ, ଯେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିହ୍ନି ପାରୁଥାନ୍ତେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍କାରମୂଳକ ଆନ୍ଦୋଳନର ନିଜସ୍ୱ ବିଶିଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ଇତିହାସ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମୂଳ ବିଷୟ ଚାଲିଥାଏ।
ଶେଷ ଦିନମାନରେ, ତୃତୀୟ ହାୟର ସନ୍ଦେଶ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ତାରିଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା; ତାହାପରେ ତୃତୀୟ ହାୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ମିଥ୍ୟା ସନ୍ଦେଶ ଘୋଷିତ ହେଲା, ଯାହା ନିରାଶା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା; କିନ୍ତୁ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ସେମାନଙ୍କୁ ସାଢେ ତିନି ଦିନ ଧରି ମୃତ, ଶୁଷ୍କ ଓ ଛିତରାଇଥିବା ଅସ୍ଥିମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥାରୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇ ଫେରାଇଲା, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଚାରି ପବନର ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ମଧ୍ୟ ତୃତୀୟ ହାୟ ଅଟେ।
ଶେଷ-ଦିନର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯଦି ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ବାଛନ୍ତି, ତେବେ ଦେଖିପାରିବେ ଯେ ଏକ ଶତ ଚଉଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ସୀଲିଙ୍ଗର ତିନୋଟି ଚିହ୍ନ-ସୀମା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଏକେଇ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଅଟେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦକ୍ଷେପରେ, ହିବ୍ରୁ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ତ୍ରୟୋଦଶ ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ବିଦ୍ରୋହ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ “ସତ୍ୟ” ବୋଲି ସ୍ଥିର କଲା। ପ୍ରଭୁ ଯେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାକ୍ଷୀ ଯୋଗାଇଥିଲେ, ସେହିଥିଲା ଏହି ସତ୍ୟରେ ଯେ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ଆନ୍ଦୋଳନମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ଇଚ୍ଛାବିରୋଧୀ ବିଦ୍ରୋହ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା, ସେଥିରେ ମୋଶା ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସୁନ୍ନତ ନ କରିଥିବେ, କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜାହ ସେହି ସନ୍ଦୁକକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିବେ, କିମ୍ବା ମର୍ଥା ଓ ମରୀୟମ ଲାଜାରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯୀଶୁଙ୍କ କଥାକୁ ସନ୍ଦେହ କରିଥିବେ। ଯେ ଏକମାତ୍ର ସଂଶୋଧନାତ୍ମକ ରେଖା ପ୍ରଥମ ନିରାଶା ଅନାଜ୍ଞାପାଳନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା ବୋଲି ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସମର୍ଥନ କରିନଥିଲା, ସେହିଥିଲା ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ସଂଶୋଧନ ଆନ୍ଦୋଳନ; କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା ଯେ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଇତିହାସରେ ଏମିତି ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଚିହ୍ନ-ସୀମାମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସାତମଧ୍ୟରୁ ଅଷ୍ଟମର ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲେ।
ଆଠମଟି ସାତଟିରୁ ହେବାର ସତ୍ୟଟି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରକାଶନର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଉପାଦାନ, ଯାହା ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁକ୍ତମୁଦ୍ରିତ ହେଉଛି; ଏବଂ ଫିଲାଡେଲଫିଆନ୍ ମିଲ୍ଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ଲାଓଡିକିଆ ମଣ୍ଡଳୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୂପାନ୍ତର ଏକ ପଥଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଯାହା ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା କେବେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଲାଓଡିକିଆନ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏକଶେ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଫିଲାଡେଲଫିଆନ୍ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେବ। ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ ମିଲ୍ଲରାଇଟ୍ ନିରାଶା ତାଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅନାଜ୍ଞା ପ୍ରକାଶ ନ ହୋଇ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ଯେ ସତ୍ୟ, ସେହିଟି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ସେହି ଏକେଇ ପଥଚିହ୍ନ ପାଇଁ ବିପରୀତତା ପ୍ରଦାନ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଲାଓଡିକିଆନ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ଅନାଜ୍ଞା କରିବ ଏବଂ ଏକ ନିରାଶା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ; ଏବଂ ଏପରି କରିବାଦ୍ୱାରା ମିଲ୍ଲରାଇଟ୍ ପଥଚିହ୍ନ ସହିତ ସମରେଖିତ ହେବ, ଏବଂ ଏକଶେ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ହିଁ ଆଠମଟି, ଯାହା ସାତଟିରୁ, ଏହାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତର୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ।
ଜୁଲାଇ 2023ରେ, ପ୍ରଭୁ ରବିବାରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସଙ୍କଟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶେଷ-ଦିନର ଜନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜଣେ “ମରୁଭୂମିରେ ଡାକୁଥିବା ସ୍ୱର”କୁ ଉତ୍ଥାପିତ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ବିଳମ୍ବ କରି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିଆସିବା ପରେ, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିନରେ ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଥିଲା ତାଙ୍କର ବପ୍ତିସ୍ମ, ସେହି ସ୍ଥାନବିନ୍ଦୁ ଯେଉଁଠାରେ ଯୀଶୁ, ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେହି ପଥଚିହ୍ନ ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ସହିତ ସମରେଖିତ ହୁଏ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା ଯେ ଲୋକମାନେ କ’ଣ ଭାବୁଥିଲେ, ଏବଂ ପରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କ’ଣ ଭାବୁଥିଲେ ତାହା ପଚାରାଯାଇଥିଲା।
“ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇବା ପରେ, ସେ ନିଜେ ଯାହା ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, ତାହା ସତ୍ୱରେ କୁହିଲେ ନାହିଁ। ଏହା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆସନ୍ତା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ହେବାର ନିମନ୍ତେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ସ୍ୱୀକାର କରିବାର ଏକ ସୁଯୋଗ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, ‘ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୁଁ କିଏ ବୋଲି ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି?’”
“ଦୁଃଖର ବିଷୟ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ୍ ତାଙ୍କର ମେସିହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା। କେତେକ ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ବେଥସାଇଦାରେ ଯେଉଁ ଜନସମୂହକୁ ଖୁଆଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଇସ୍ରାଏଲର ରାଜା ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମେସିହା ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ।” The Desire of Ages, 411.
ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜମ୍ର ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ୨୦୦୧ ମସିହାର ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ର ତୃତୀୟ ହାୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ। ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟର କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କିଛି ଲୋକ ବୁଝୁଥିଲେ ଯେ ୨୦୦୧ ମସିହାର ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ର ବାର୍ତ୍ତାରେ ସତ୍ୟର କିଛି ଉପାଦାନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ୨୦୦୧ ମସିହାର ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ର ଦାବିଗୁଡ଼ିକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିନଥିଲେ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ର ଘୋଷଣା ଅଗଷ୍ଟ 11, 1840 ର ଘୋଷଣା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୂପେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଅଗଷ୍ଟ 11, 1840 ର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ବିଷୟରେ ମତାମତ ପ୍ରକାଶ କରିବା ସମୟରେ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଘୋଷଣାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ:
“ଯେ ସମୟଟି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହି ନିଷ୍କର୍ଷ ସମୟରେ ହିଁ ତୁର୍କୀ, ତାହାର ଦୂତମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ, ଇଉରୋପର ମିଳିତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲା, ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ନିଜକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ଜାତିମାନଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନରେ ରଖିଦେଲା। ଏହି ଘଟଣାଟି ଭବିଷ୍ୟବାଣୀକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ପୂରଣ କଲା। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଜଣାପଡ଼ିଲା, ଅନେକେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ ଯେ ମିଲର ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୂଳକ ବ୍ୟାଖ୍ୟାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକ ଯଥାର୍ଥ ଥିଲା, ଏବଂ ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରେରଣା ମିଳିଲା। ଶିକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ମିଲରଙ୍କ ସହିତ, ତାଙ୍କର ମତାବଲମ୍ବନର ପ୍ରଚାର ଏବଂ ପ୍ରକାଶନ—ଉଭୟରେ—ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ 1840 ଠାରୁ 1844 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା।” The Great Controversy, 334, 335.
୧୮୪୦ ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ ତାରିଖରେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହିଥିଲା ଯେ ମିଲରଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ସଠିକ୍ ଥିଲା; ଏବଂ ୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖର ଦାବି ହେଉଛି ଏହାର ନିଶ୍ଚୟତା ଯେ Future for America-ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ସଠିକ୍ ଅଟେ। ୨୦୨୩ ମସିହାର ଜୁଲାଇ ମାସରେ ଅନୁତାପହୀନ ଜନସମୁଦାୟ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏବଂ Future for America-ଙ୍କୁ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇଥିବା ପଦ୍ଧତିଟି ବାସ୍ତବରେ ଅନ୍ତିମ ବର୍ଷାର ପଦ୍ଧତି ଅଟେ। କିନ୍ତୁ ପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ ସେମାନେ—ଜନସମୁଦାୟ ନୁହେଁ—କ’ଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
“ଏବେ ଯୀଶୁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ ରଖିଲେ: ‘କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ କିଏ ବୋଲି କହୁଛ?’ ପିତର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ସଜୀବ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।’”
“ଆରମ୍ଭରୁହିଁ ପିତର ଯୀଶୁଙ୍କୁ ମଶୀହ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲେ। ଯୋହନ ବାପ୍ତିସ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରଚାର ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଯୋହନଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ପକାଇ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଗଲା, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯୋହନଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସନ୍ଦେହ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏବଂ ବହୁଦିନ ଧରି ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରିଆସୁଥିଲେ, ସେହି ମଶୀହ ଯୀଶୁ ହେବେ କି ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସନ୍ଦେହ କଲେ। ଦାଉଦଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ବୋଲି ଯେଉଁ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଉତ୍ସାହଭରା ଆଶା ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ବୁଝିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ସେପରି କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପିତର ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅନୁଗତତାରୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ଯେମାନେ ଗତକାଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆଜି ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଚରିତ୍ର ଉଦ୍ଧାରକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ଅନୁସରଣକାରୀଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ପିତର ଘୋଷଣା କଲେ, ‘ତୁମ୍ଭେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର।’ ସେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ରାଜକୀୟ ସମ୍ମାନର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧାଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ଅବମାନନାର ଅବସ୍ଥାରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।”
“ପେତ୍ର ବାରୋଜଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ତଥାପି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଭାରକୁ ବୁଝିବାରୁ ବହୁତ ଦୂରରେ ଥିଲେ। ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସକମାନଙ୍କର ବିରୋଧିତା ଏବଂ ତଥ୍ୟବିପର୍ୟୟକର ପ୍ରତିଚିତ୍ରଣ, ଯଦ୍ୟପି ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଠାରୁ ଫେରାଇ ପାରିନଥିଲା, ତଥାପି ସେଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଅସମ୍ବିଗ୍ନତାରେ ପକାଇଥିଲା। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ପଥକୁ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଦେଖୁନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରଭାବ, ରବ୍ବୀମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷା, ପରମ୍ପରାର ଶକ୍ତି, ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ସତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅବରୋଧ କରୁଥିଲା। ସମୟେ ସମୟେ ଯୀଶୁଠାରୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଆଲୋକରଶ୍ମି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏଥିଲା, ତଥାପି ପ୍ରାୟତଃ ସେମାନେ ଛାୟାମଧ୍ୟରେ ହାତଡ଼ାଉଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଥାନ୍ତିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦିନ, ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସର ମହାନ ପରୀକ୍ଷା ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ସାମର୍ଥ୍ୟସହିତ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅବତରିତ ହେଲେ। ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ‘ଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ’ଠାରୁ ହଟାଯାଇ, ‘ଅଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ’କୁ ନିହାରିବାକୁ ଲାଗିଲା। 2 Corinthians 4:18. ମାନବତାର ଆବରଣ ତଳେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମହିମାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।”
“ଯୀଶୁ ପେତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ‘ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ସିମୋନ ବର୍-ଯୋନା; କାରଣ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ତୁମ ପାଖରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ମୋର ପିତା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।’” The Desire of Ages, 412.
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ପରିଚୟ କରାଇ ପେତ୍ରଙ୍କ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି, ସେହି ଇତିହାସର ପରୀକ୍ଷାତ୍ମକ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୟ ବାକ୍ୟରେ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା, ମସୀହଙ୍କ ପ୍ରକାଶିତ ହେବାର ସମୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଥିଲା, ଏବଂ କେବଳ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ପେତ୍ରଙ୍କ ଉକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଗଣନାରେ ଆସିବେ। ପେତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର 2001 ରେ ସ୍ଥାପିତ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି ଯେ ଯୀଶୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର। “ପେତ୍ର ବାରୋଜଣଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ,” ଏବଂ ସେ ଯେ ବାରୋଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ସେମାନେ ଥିଲେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପେତ୍ରଙ୍କ ନାମକୁ ସୀମୋନ ବାର-ଯୋନାରୁ ପେତ୍ରରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେ।
“ଶିମୋନ” ର ଅର୍ଥ “ଯିଏ ଶୁଣେ,” ଏବଂ “ବାର” ର ଅର୍ଥ “ର ପୁତ୍ର,” ଏବଂ “ଯୋନା” ର ଅର୍ଥ “ପରାବତ”। ଶିମୋନ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ, ଯେମାନେ ପରାବତର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣିଥିଲେ; ସେହି ପରାବତ ଯୀଶୁଙ୍କ ବପ୍ତିସ୍ମ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ସେ ଶକ୍ତିରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ କ୍ରିଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯଥା ପରାବତର ଆକାରରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅବତରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା।
ସଂଶୋଧନର ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସମାନ୍ତରାଳ, ଏବଂ ଯୋହନ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ 1840 ମସିହା ଆଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ ସେହି ଛୋଟ ପୁସ୍ତକଟି ଭକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ। ଯିରିମିୟ ସେହି ଘଟଣା ସହିତ ସମନ୍ୱିତ, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ଛୋଟ ପୁସ୍ତକଟି ଭକ୍ଷଣ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହେଲେ।
ତୁମର ବାକ୍ୟମାନ ମିଳିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ଷଣ କଲି; ଏବଂ ତୁମର ବାକ୍ୟ ମୋର ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସ ହେଲା; କାରଣ, ହେ ସେନାବାହିନୀଙ୍କ ସଦାପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମର ନାମରେ ଅଭିହିତ ହୋଇଛି। ଯିରିମୀୟ 15:16.
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଆବ୍ରାମଙ୍କ ସହିତ ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ନାମକୁ ଆବ୍ରାହାମ ବୋଲି ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେ, ଯେପରି ସେ ସାରାଇ ଏବଂ ଯାକୁବଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ନାମର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏକ ଚୁକ୍ତିସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମ୍ପର୍କଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରେ, ଏବଂ ସେହି ପଥଚିହ୍ନରେ ଯେଉଁଠାରେ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରତୀକ ଅବତରଣ କରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ, ଚୁକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ, ଏବଂ ତାହାପରେ ସେମାନଙ୍କର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ, ଶିମୋନ ବର-ଯୋନା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କଲେ, ଯେମାନେ “ପାରାବତ”ର ସନ୍ଦେଶକୁ “ଶୁଣିଲେ”।
ଯେତେବେଳେ ସେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ ଯେ ସେ ଚିହ୍ନିଲେ ଯେ ସେହି ସମୟ-ଚିହ୍ନରେ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ଥିଲେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଯାହା କିଛି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ତାହା ସମସ୍ତ, ସେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ତାଙ୍କର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ପିତର ରଖିଲେ। ସେ ସେହି ଇତିହାସରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନିୟମ-ଚୁକ୍ତିର ଲୋକମାନେ ଯେ ସନ୍ଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଏପରି କରି ସେ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିରୂପ ହୋଇଥିଲେ।
“P” ଅକ୍ଷରଟି ଇଂରାଜୀ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାରେ ଷୋଡଶ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ “E” ଅକ୍ଷରଟି ବର୍ଣ୍ଣମାଳାରେ ପଞ୍ଚମ ଅକ୍ଷର, ଏବଂ “T” ଅକ୍ଷରଟି ବିଂଶତିତମ ଅକ୍ଷର, “E” ଅକ୍ଷରଟି ପୁନରାବୃତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ନାମଟି “R” ଅକ୍ଷରରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ଅଷ୍ଟାଦଶ ଅକ୍ଷର। ଷୋଡଶ “ଗୁଣ” ପାଞ୍ଚ, “ଗୁଣ” କୁଡ଼ି, “ଗୁଣ” ପାଞ୍ଚ, “ଗୁଣ” ଅଠାର ସମାନ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାର। ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍ ପିତରଙ୍କ ସହ ଇବ୍ରୀୟ ଭାଷାରେ କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ନୂତନ ନିୟମ ଗ୍ରୀକ ଭାଷାରେ ଲିଖିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ କିଙ୍ଗ ଜେମ୍ସ ସଂସ୍କରଣର ଅନୁବାଦକମାନେ ନୂତନ ନିୟମକୁ ଇଂରାଜୀରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ।
ଭାଷାର ତିନୋଟି ପର୍ଯ୍ୟାୟର ଭିନ୍ନତା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଯିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍, ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଖ୍ୟାଗଣକ, ସେ ମଥି ଅଧ୍ୟାୟ ଷୋଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାନିଉମ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ କୈସରିୟା ଫିଲିପ୍ପୀକୁ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ସହ ସମନ୍ୱୟରେ ଅଛି। ସେ ଏହା କରିଥିଲେ ଭାଷା ଏବଂ ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ତାଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ବ୍ୟବହାର କରି, କାରଣ ସେ ପାଲ୍ମୋନି (ଅଦ୍ଭୁତ ସଂଖ୍ୟାଗଣକ) ଏବଂ ବାକ୍ୟ (ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଷାବିଦ୍) — ଉଭୟ ଅଟନ୍ତି।
ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଏହି ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଜାରି ରଖିବୁ।
“ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ, ଏକ ଗୁଢ଼ ଅର୍ଥବହ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ‘ଦେଖ, ମୁଁ ଆସୁଛି।’ ‘ବଳି ଓ ନିବେଦନ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲ; କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକ ଦେହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ…. ଦେଖ, ମୁଁ ଆସୁଛି (ପୁସ୍ତକର ପଟରେ ମୋ ବିଷୟରେ ଲେଖାଯାଇଛି,) ହେ ଈଶ୍ୱର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ।’ ହିବ୍ରୁ 10:5–7। ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକରେ ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ପରିପୂରଣ ଘୋଷିତ ହେଲା, ଯାହା ଅନାଦି ଯୁଗରୁ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମର ଜଗତକୁ ଆସିବାକୁ ଏବଂ ଦେହଧାରୀ ହେବାକୁ ଥିଲେ। ସେ କହନ୍ତି, ‘ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକ ଦେହ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ।’ ସେ ଯଦି ସେହି ମହିମା ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇଥାନ୍ତେ, ଯାହା ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଥିଲା, ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟର ଜ୍ୟୋତି ସହି ପାରୁ ନଥାନ୍ତୁ। ଯେପରି ଆମେ ତାହାକୁ ଦେଖି ନଷ୍ଟ ନ ହେବୁ, ସେହିପାଇଁ ତାଙ୍କର ମହିମାର ପ୍ରକାଶ ଆବୃତ କରାଗଲା। ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟତା ମାନବତାରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲା,—ଅଦୃଶ୍ୟ ମହିମା ଦୃଶ୍ୟମାନ ମାନବ ରୂପରେ।”
“ଏହି ମହାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଆଦର୍ଶ ଓ ପ୍ରତୀକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଛାୟାରୂପେ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଥିଲା। ଯେହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲି ଝାଡ଼ରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୋଶାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ ହେଲେ, ସେଥିରେ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଦେବତ୍ୱଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପାଇଁ ଯେ ପ୍ରତୀକ ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା, ସେହିଟି ଥିଲା ଏକ ନମ୍ର ଝାଡ଼, ଯାହାରେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ଭାବେ କୌଣସି ଆକର୍ଷଣ ନଥିଲା। ଏହାରେ ଅନନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱର ନିବିଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସର୍ବକରୁଣାମୟ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ମହିମାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନମ୍ର ଏକ ପ୍ରତୀକରେ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋଶା ତାହାକୁ ଚାହିଁ ଦେଖିବେ ଓ ବଞ୍ଚି ରହିବେ। ସେହିପରି ଦିନେ ମେଘସ୍ତମ୍ଭରେ ଓ ରାତିରେ ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭରେ, ପରମେଶ୍ୱର ଇସ୍ରାଏଲ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଅନୁଗ୍ରହ ଦାନ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ସଂୟତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆବୃତ ରହିଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁର୍ବଳ ଦୃଷ୍ଟି ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିବ। ସେହିପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ‘ଆମ ଅବମାନନାର ଦେହରେ’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସଦୃଶତାରେ’ ଆସିବାକୁ ଥିଲେ। ଜଗତର ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କରେ ଏମିତି କୌଣସି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି; ତଥାପି ସେ ଥିଲେ ଅବତାରଧାରୀ ପରମେଶ୍ୱର, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀର ଆଲୋକ। ତାଙ୍କର ମହିମା ଆବୃତ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଶୋକାକୁଳ ଓ ପରୀକ୍ଷିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିପାରିବେ।”
“ଇସ୍ରାଏଲ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ମୋଶାଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ‘ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କରୁନ୍ତୁ; ଯେପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରିପାରିବି’ (ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ 25:8), ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେହି ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ବାସ କଲେ। ମରୁଭୂମିରେ ସେମାନଙ୍କର ସମଗ୍ର କ୍ଲାନ୍ତିକର ଭ୍ରମଣକାଳରେ ତାଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟର ପ୍ରତୀକ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲା। ସେହିପରି ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆମ ମାନବୀୟ ଶିବିରବାସର ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ତମ୍ବୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ତମ୍ବୁଗୁଡ଼ିକର ପାଖରେ ନିଜ ତମ୍ବୁ ଗାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ସେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଜୀବନ ସହିତ ଆମକୁ ପରିଚିତ କରାଇପାରନ୍ତି। ‘ବାକ୍ୟ ଦେହଧାରୀ ହେଲେ, ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ତମ୍ବୁବାସ କଲେ (ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଦେଖିଲୁ, ଯାହା ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିବା ଏକମାତ୍ରଜାତଙ୍କର ମହିମା ପରି), ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ସତ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।’ ଯୋହନ 1:14, R. V., margin.”
“ଯେହେତୁ ଯୀଶୁ ଆମ ସହିତ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ସେହିହେତୁ ଆମେ ଜାଣୁ ଯେ ଈଶ୍ୱର ଆମର ପରୀକ୍ଷା-କ୍ଲେଶ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅବଗତ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆମର ଶୋକରେ ସହାନୁଭୂତି ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଆଦମର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ଓ ଝିଅ ବୁଝିପାରନ୍ତି ଯେ ଆମର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପାପୀମାନଙ୍କର ମିତ୍ର ଅଟନ୍ତି। କାରଣ ଅନୁଗ୍ରହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିକ୍ଷାରେ, ଆନନ୍ଦର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ, ପ୍ରେମର ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପୃଥିବୀରେ ତାରକଙ୍କ ଜୀବନରେ ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବ୍ୟ ଆକର୍ଷଣରେ, ଆମେ ଦେଖୁଛୁ—‘ଈଶ୍ୱର ଆମ ସହିତ।’”
“ଶୈତାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମର ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ୱାର୍ଥପରତାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦନ କରେ। ସେ ଘୋଷଣା କରେ ଯେ ତାହାର ଆଜ୍ଞାବଳୀକୁ ଆମ ପାଇଁ ପାଳନ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଆମ ପ୍ରଥମ ପିତାମାତାଙ୍କର ପତନକୁ, ଏବଂ ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆରୋପ କରେ, ଏପରିକରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାପ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର କର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ। ଯୀଶୁ ଏହି ଭ୍ରମକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଭାବେ ସେ ଆଜ୍ଞାପାଳନର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବାକୁ ଥିଲେ। ଏହି କାରଣରେ ସେ ଆମର ସ୍ୱଭାବକୁ ନିଜ ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ଆମର ଅନୁଭବମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କଲେ। ‘ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ସେ ନିଜ ଭ୍ରାତୃଗଣଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ଥିଲା।’ ହିବ୍ରୀ 2:17। ଯଦି ଆମକୁ ଏମିତି କୌଣସି ଭାର ବୋହିବାକୁ ପଡୁଥାନ୍ତା ଯାହା ଯୀଶୁ ସହିନଥିଲେ, ତେବେ ଏହି ବିଷୟରେ ଶୈତାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଆମ ପାଇଁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦନ କରୁଥାନ୍ତା। ସେହିହେତୁ ଯୀଶୁ ‘ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଆମ ପରି ପରୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ।’ ହିବ୍ରୀ 4:15। ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରୀକ୍ଷା ସହିଲେ, ଯାହାର ଅଧୀନ ଆମେ ହୁଅଁ। ଏବଂ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥର ପକ୍ଷରେ ସେହିପରି କୌଣସି ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ଆମକୁ ନିଃଶୁଳ୍କରେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ, ସେ ପରୀକ୍ଷାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିରେ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସେ କହନ୍ତି, ‘ହେ ମୋର ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାରେ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ; ହଁ, ତୁମର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମୋର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।’ ଗୀତସଂହିତା 40:8। ସେ ଯେପରି ସର୍ବତ୍ର ଘୁରି ମଙ୍ଗଳ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଶୈତାନ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରୁଥିଲେ, ସେପରି ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସ୍ୱଭାବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେବାର ପ୍ରକୃତିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଳନ କରିବା ଆମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ।”
“ନିଜ ମାନବତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମାନବତାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ନିଜ ଦୈବତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ଧରି ରଖନ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଭାବେ ସେ ଆମକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନର ଗୋଟିଏ ଆଦର୍ଶ ଦେଲେ; ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ର ଭାବେ ସେ ଆମକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି। ହୋରେବ ପର୍ବତର ଝାଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ ମୋଶାଙ୍କୁ କହିଥିବା ସେହିଜଣେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଯିଏ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଯେ ଅଛି, ସେହି ଅଛି…. ଏବଂ ତୁମେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିବ, ମୁଁ ଅଛି ମୋତେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।’ ଯାତ୍ରାପୁସ୍ତକ ୩:୧୪। ଏହା ଇସ୍ରାଏଲର ଉଦ୍ଧାରର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଯେତେବେଳେ ‘ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସଦୃଶତାରେ’ ଆସିଲେ, ସେ ନିଜକୁ ‘ମୁଁ ଅଛି’ ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କଲେ। ବେଥଲେହେମର ଶିଶୁ, ସେହି ନମ୍ର ଓ ବିନୟୀ ତ୍ରାଣକର୍ତ୍ତା, ‘ଦେହରେ ପ୍ରକାଶିତ’ ଈଶ୍ୱର ଅଟନ୍ତି। ୧ ତୀମଥି ୩:୧୬। ଏବଂ ସେ ଆମକୁ କହନ୍ତି: ‘ମୁଁ ଉତ୍ତମ ମେଷପାଳକ।’ ‘ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ରୁଟି।’ ‘ମୁଁ ପଥ, ସତ୍ୟ, ଏବଂ ଜୀବନ।’ ‘ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି।’ ଯୋହନ ୧୦:୧୧; ୬:୫୧; ୧୪:୬; ମାଥିଉ ୨୮:୧୮। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ନିଶ୍ଚିତତା ମୁଁ ଅଛି। ମୁଁ ଅଛି; ଭୟ କରିବ ନାହିଁ। ‘ଆମ ସହିତ ଈଶ୍ୱର’ ହେଉଛନ୍ତି ପାପରୁ ଆମ ଉଦ୍ଧାରର ଜାମିନ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଆମର ଶକ୍ତିର ନିଶ୍ଚୟତା।” The Desire of Ages, 23, 24.