ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ଚଉରାଶିতম୍ବା

“ଯେପରି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଲେ, ସେମାନେ ଦେବତ୍ୱ ସହିତ ସଙ୍ଗତିରେ ଆଣି ଦିଆଗଲେ, ଏବଂ ସେହି ଜଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶିଖିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଜ୍ଞାନ ବାସ କରୁଥିଲା, ଯାହାକୁ କୌଣସି ମଣିଷ, ଦୈବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟସାଧନର ସାହାଯ୍ୟ ବିନା, ବୁଝିପାରିବ ନଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଜଣଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାଜାମାନେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ଏବଂ ଧର୍ମୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିଥିଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଭରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରୂପରେଖାମାନଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ପଢ଼ିଲେ। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନେ କେତେ ମ୍ଲାନ ଭାବରେ ବୁଝିଥିଲେ! ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଇଥିବା ସେହି ମହାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ସେମାନେ କେତେ ଧୀର ଥିଲେ! ସେ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମଣିଷରୂପେ ଚାଲିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନମ୍ରତାର ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅବତାରର ରହସ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବର ଦ୍ୱିତୀୟ ଚରିତ୍ରକୁ ବୁଝିପାରିନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆବୃତ ରହିଥିଲା, ଯାହାର କାରଣରୁ ସେମାନେ ମାନବତାରେ ଦୈବତ୍ୱକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆଲୋକିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ କେତେ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କଲେ!” The Desire of Ages, 507.

କିନ୍ତୁ ସପ୍ତମ ଦୂତଙ୍କ ସ୍ୱରର ଦିନମାନଙ୍କରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ତୂରୀ ବାଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରହସ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବ, ଯେପରି ସେ ନିଜ ସେବକ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 10:7।

“1844 ମସିହାର ମହାନିରାଶା ପରେ ଯଦି ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିରଖିଥାନ୍ତେ, ଏବଂ ଏକତାବଦ୍ଧ ଭାବେ ଦେବଙ୍କ ଉଦ୍ଘାଟିତ ପ୍ରଭିଡେନ୍ସରେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ, ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ସମଗ୍ର ଜଗତରେ ଘୋଷଣା କରିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଦେବଙ୍କ ପରିତ୍ରାଣକୁ ଦେଖିଥାନ୍ତେ; ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରୟାସସହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତେ; କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା, ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏହାର ପୂର୍ବରୁହିଁ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପୁରସ୍କାର ଦେବା ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଆସିଯାଇଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ନିରାଶା ପରେ ଯେ ସନ୍ଦେହ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତତାର ସମୟ ଆସିଲା, ସେହି ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ.... ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲା। ଯଦି ସମଗ୍ର ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ସମୁଦାୟ ଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନଙ୍କ ଓ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଏକତାବଦ୍ଧ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମର ଇତିହାସ କେତେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତା!” Evangelism, 695.

ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ବର୍ଷମାନଙ୍କର ସାତଟି ସବ୍ବାଥ ଗଣନା କରିବ, ଅର୍ଥାତ୍ ସାତଥର ସାତ ବର୍ଷ; ଏବଂ ସେହି ସାତଟି ସବ୍ବାଥ ବର୍ଷର ସମୁଦାୟ ସମୟ ତୁମ ପାଇଁ ଉଣଚାଳିଶ ବର୍ଷ ହେବ। ତାହାପରେ ସପ୍ତମ ମାସର ଦଶମ ଦିନରେ, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦିନରେ, ତୁମେ ଯୁବିଲୀର ତୁରୀଧ୍ୱନି କରାଇବ; ତୁମମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ତୁରୀଧ୍ୱନି କରାଇବ। ଏବଂ ତୁମେ ପଚାଶତମ ବର୍ଷକୁ ପବିତ୍ର କରିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ତାହାର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଘୋଷଣା କରିବ; ସେହି ବର୍ଷ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁବିଲୀ ହେବ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଫେରିଯିବ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ନିଜ ପରିବାରକୁ ଫେରିଯିବ। ଲେବ୍ୟପୁସ୍ତକ 25:8–10।

“ପୌଲ ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କେବେମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ସେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନଥିଲେ ଯେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ମେସିହା, ସମସ୍ତ ଲୋକମଣ୍ଡଳର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦର ଦାତା, କେବଳ ଜଣେ ମଣିଷରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ।” Sketches from the Life of Paul, 256.

“ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ବିଜୟୀ ହେବାର ଶକ୍ତି ଆଣିଦେଲେ। ସେ ମନୁଷ୍ୟରୂପେ ଏହି ଜଗତକୁ ଆସିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ। ସେ ମାନବ ସ୍ୱଭାବର ଦାୟିତ୍ୱ ନିଜ ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେଣୁ ସେ ପ୍ରମାଣିତ ଓ ପରୀକ୍ଷିତ ହେବେ। ତାଙ୍କର ମାନବତାରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ଅଂଶୀଦାର ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅବତାରଗ୍ରହଣରେ ସେ ଏକ ନୂତନ ଅର୍ଥରେ ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ର ବୋଲି ଉପାଧି ଲାଭ କଲେ। ଦୂତ ମରିୟମଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ଆବୃତ କରିବ; ତେଣୁ ମଧ୍ୟ ତୁମରୁ ଯେ ପବିତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିବେ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯିବେ’ (ଲୂକ 1:35)। ଏକ ମାନବଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇଥାଇ ସେ ଏକ ନୂତନ ଅର୍ଥରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଏହିପରି ସେ ଆମର ଜଗତରେ ଦାଁଡିଥିଲେ—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତଥାପି ଜନ୍ମଦ୍ୱାରା ମାନବଜାତି ସହିତ ସମ୍ବଦ୍ଧ।” Selected Messages, book 1, 226.

ଏହିପରି ସଦାପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି, ପଥମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୁଅ, ଏବଂ ଦେଖ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ପଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ପଚାର, ଯେଉଁଠାରେ ଭଲ ପଥ ଅଛି, ଏବଂ ସେହିଥିରେ ଚାଲ; ତେବେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇବ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କହିଲେ, ଆମେ ସେହିଥିରେ ଚାଲିବୁ ନାହିଁ। ଆହୁରି ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲି, କହିଲି, ତୂରୀର ଶବ୍ଦକୁ ଶୁଣ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କହିଲେ, ଆମେ ଶୁଣିବୁ ନାହିଁ। ଯିରିମିୟ 6:16, 17.

ସେ ଏହି କଥାମାନେ କହିଲେ; ଏବଂ ତାହା ପରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଆମର ବନ୍ଧୁ ଲାଜର ଘୁମାଉଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯାଉଛି, ଯେଣେକି ତାକୁ ଘୁମରୁ ଜଗାଇବି। ତେବେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ସେ ଘୁମାଉଛି, ତେବେ ସେ ସୁସ୍ଥ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ; ତଥାପି ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ସେ ନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି। ତେବେ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ କହିଲେ, ଲାଜର ମରିଯାଇଛି। ଯୋହନ 11:10–14।

ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଏକାକୀ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; କାରଣ ଯେମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ ସେମାନେ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏକ ମହା କମ୍ପନ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ସେମାନେ ଲୁଚିବା ପାଇଁ ପଳାଇଗଲେ। ତେଣୁ ମୁଁ ଏକାକୀ ରହିଗଲି, ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି, ଓ ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ମୋର ରୂପଶୋଭା ମୋ ଭିତରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମୁହଁ ନିଚୁ କରି ଭୂମି ପ୍ରତି ମୁହଁ କରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲି। ଦାନିଏଲ 10:7–9.

“ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସନ୍ଦେଶର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ସମୀପରେ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ମହାନ ଆଲୋକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲି। ସେହି ଆଲୋକର କିରଣଗୁଡ଼ିକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ଏବଂ ମୁଁ ଦୂତମାନଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି, ସେମାନେ ଡାକୁଥିଲେ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଯାଅ!’”

“ଏହିଏ ସେହି ମଧ୍ୟରାତ୍ରୀର ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନି ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଯେଣିକି ସେମାନେ ନିରୁତ୍ସାହ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ। ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରଥମେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ନଥିଲେ। ଦୂତମାନେ ନମ୍ର, ନିବେଦିତ ଜନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥିଲେ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଯାଅ!’ ଯେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନିର ଦାୟିତ୍ୱ ନ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ରତା କଲେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଘୋଷଣା କରି, ନିରୁତ୍ସାହିତ ନିଜ ଭ୍ରାତାମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରିଥିଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେହି ସନ୍ତମାନେ, ଯେମାନେ ଏହି ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନି ଶୁଣିଥିଲେ, ତାହାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସର୍ବାଧିକ ଆତ୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରଥମେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ଶେଷରେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଆର୍ତ୍ତଧ୍ୱନିକୁ ଅଧିକ ପ୍ରବଳ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, “ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ବାହାରିଯାଅ!’”

“ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ଉପରେ ଆଲୋକ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଉଚ୍ଚାରଣ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଗଳିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା। ଏହା ନଗରରୁ ନଗରକୁ, ଏବଂ ଗ୍ରାମରୁ ଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଜନମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଗୃତ ହୋଇନଥିଲେ। ଅନେକ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇନଥିଲା, ଏବଂ ଯେଉଁ ବୃହତ୍ ସମୂହ ଜୀବନ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟଧାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ପତିତ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଉଚ୍ଚଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ଏକ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସନ୍ଦେଶ ହୃଦୟ-ଅନ୍ୱେଷଣକାରୀ ଥିଲା, ଯାହା ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ଅନୁଭବ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିଲା। ସେମାନେ ଜାଣୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରି ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।” Early Writings, 238.

ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ବାଣୀ, ଯାହା ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଣୁ ସେ ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କୁ ସେହି ସବୁ ବିଷୟ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଘଟିବାକୁ ଅବଶ୍ୟ; ଏବଂ ସେ ନିଜ ଦୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାହା ପଠାଇ ନିଜ ଦାସ ଯୋହନଙ୍କୁ ସୂଚିତ କଲେ। ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର, ଏବଂ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟର, ତଥା ସେ ଯାହା ଯାହା ଦେଖିଥିଲେ ସେସବୁର ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲେ। ଧନ୍ୟ ସେ, ଯେ ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପାଠ କରେ; ଏବଂ ଧନ୍ୟ ସେମାନେ, ଯେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣି ତାହାରେ ଲିଖିତ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିକଟ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୧:୧–୩।

“ଯେମାନେ ସହାୟତା କରିପାରନ୍ତି—ସେମାନେ ଯଦି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଗୃତ ନ ହୋନ୍ତି, ତେବେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଘୋଷଣା ଶୁଣାଯିବାବେଳେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେବେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ପାଇଁ ଆଲୋକ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବ, ସେବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆସିବାର ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣାଙ୍କ ସହିତ ମେଳ କରାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବାକୁ ଚାହିବେ। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି ଯେ, ଏହି ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ସାଧାରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ବହୁତ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ଏବଂ ଯେକୌଣସି ମାନବୀୟ ପରିକଳ୍ପନାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ପରି ଏକ ପ୍ରକାରରେ କାମ କରିବେ। ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କେହି କେହି ରହିବେ, ଯେମାନେ ସଦା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦିଆଯିବାକୁ ଥିବା ସନ୍ଦେଶରେ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥିବା ସେହି ଦୂତଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାଧୀନରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବାବେଳେ, କେଉଁ କେଉଁ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯିବା ଉଚିତ ତାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ଚାହିବେ। ପରମେଶ୍ୱର ଏମିତି ଉପାୟ ଓ ସାଧନ ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ହେବ ଯେ ସେ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ହସ୍ତରେ ଲଗାମ ଧରିଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଧର୍ମିକତାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ କରିବା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଯେ ସରଳ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ତାହା ଦେଖି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେବେ।” Testimonies to Ministers, 300.

ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, “ଏହି ପୁସ୍ତକର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ କରିବା ନାହିଁ; କାରଣ ସମୟ ସନ୍ନିକଟ ଅଛି। ଯେ ଅନ୍ୟାୟକାରୀ, ସେ ଏଯାବତ୍‌ ଅନ୍ୟାୟ କରୁ; ଏବଂ ଯେ ଅଶୁଚି, ସେ ଏଯାବତ୍‌ ଅଶୁଚି ହେଇ ରୁହୁ; ଏବଂ ଯେ ଧର୍ମିକ, ସେ ଏଯାବତ୍‌ ଧର୍ମିକ ହେଇ ରୁହୁ; ଏବଂ ଯେ ପବିତ୍ର, ସେ ଏଯାବତ୍‌ ପବିତ୍ର ହେଇ ରୁହୁ।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 22:10, 11.

ଦେଖ, ପ୍ରଭୁ ପରମେଶ୍ୱର କହୁଛନ୍ତି, ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆସୁଛି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦେଶରେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପଠାଇବି—ରୋଟୀର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଜଳ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣା ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିବାର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ। ତେବେ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରରୁ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରମଣ କରିବେ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଏପଟୁ ସେପଟୁ ଧାଉଥିବେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ପାଇବେ ନାହିଁ। ସେହି ଦିନରେ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀମାନେ ଓ ଯୁବକମାନେ ତୃଷ୍ଣାରେ ମୂର୍ଛିତ ହେବେ। ଯେମାନେ ଶମରିୟାର ପାପର ନାମେ ଶପଥ କରନ୍ତି, ଏବଂ କହନ୍ତି, ‘ହେ ଦାନ, ତୁମର ଦେବତା ଜୀବନ୍ତ ଅଛନ୍ତି’; ଏବଂ, ‘ବେଏର୍ଶେବାର ପଦ୍ଧତି ଜୀବନ୍ତ ଅଛି’; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବେ, ଏବଂ ପୁନର୍ବାର କେବେ ଉଠିବେ ନାହିଁ। ଆମୋସ 8:11–14।